Maandelijks archief: januari 2006

televisiegoden

trinny.jpgMeer nog dan van Debbie Travis die in no time een te gek toscaans keukenrekje maakt van golfkarton. Veel meer nog dan van Niecy Nash en Nigella Lawson die samen een yard sale houden en daarbij sensuele cakejes aan de man brengen met een afzichtelijke bloem in heurder haar. Nog meer dan van Gene Bervoets die in een oud fiatje door de Italiaanse bergen rijdt en in een macho-versie van “nil blu dipinto di blu” uitbarst. Zoveel meer nog dan van alle fantastische tv-goden hou ik van Trinny en Susannah.

Trinny en Susannah zijn fantastisch! Trinny en Susannah zijn god’s gift to iedereen die ooit al eens heeft overwogen om, al is het maar ÈÈn keer, een kledingstuk te kopen dat ervoor zorgt dat je er enigzins toonbaar uitziet. Trinny en Susannah zijn het wandelende en heel erg aanwezig zijnde antwoord op “vinde gij m’n gat nie te dik in deze rok?” En best of all: Trinny en Susannah hebben het uitermate goed voor met ons. Trinny en Susannah zijn tot ons nedergedaald om ons te helpen.

Bij elke uitzending die ik kan meepikken van het fenomenale “what not to wear” kan ik niet anders dan onder de indruk zijn van de twee madammen die perfect weten hoe je een gemiddeld marginaal lelijk vrouwmens door middel van een andere garderobe kan omturnen tot een hete beze. En ze draaien daarbij hun hand niet om als het gaat om hun eigen cellulitis en blubberbuik te gebruiken als voorbeeld. Trinny en Susannah zijn streng maar rechtvaardig, en ik hou van hen op een niet-seksuele manier.

Terwijl ik vroeger in een kledingwinkel meestal maar iets deed, shop ik tegenwoordig volledig volgens The Rules. Wijde pijpen in plaats van smal toelopende die ervoor zorgen dat je enkels er smal uitzien, en je bum gigantisch. Draag nooit jasjes die eindigen waar je achterwerk start. Zware bovenbenen? Draag dan nooit lichte kleuren op die plaats, dat accentueert alleen maar. Draag altijd kleur met kleur: zwart laat elk kleur vervagen. Grote borsten? Draag dan geen lange kettingen die erover heenmoeten en alles nog groter doet lijken dan het is.

Als ik mocht kiezen tussen Debbie Travis die plots voor mijn neus staat om mijn home te pimpen, of Trinny en Susannah die mij loslaten op een kledingwinkel en vanop afstand mijn gedrag beoordelen met woorden als “she’s not really going for that hobbezak, is she?!!!!” , dan graag optie twee.

En u, heeft u nog waarachtige televisiegoden?

[GLEEEDI2006] week 4, you wanna hear about my new obsession?

scales.jpgkeer gesport: twee keer een uur intensieve bodypump
ging goed: soep en water drinken
kon beter: ik had gerust wat meer verse groenten mogen eten, eigentlik
totaal gewichtsverlies: vier kilo zevenhonderd gram

****

Deze crib is niet langer groot genoeg voor mij en mijn weegschaal.
Na deze week werd het duidelijk: ofwel vertrekt de weegschaal, ofwel vertrek ik.

Ik woon hier al een pak langer, dus werd beslist dat diegene die het huis moet verlaten *camera zoomt in op lilith en de weegschaal* … de…*lilith neemt handje van de weegschaal vast* … weegschaal is! *een duidelijk ontroostbare lilith snuit haar neus in een kussen*

Aangezien mijn relatie met de weegschaal redelijk maniakale proporties begint aan te nemen ben ik al na welgeteld drie seconden teruggekomen op de staalharde “weegschaal has got to go!”- beslissing, om ze in te wisselen voor een nieuwe, iets minder radicale beslissing: vanaf morgen wordt de weegschaal op bijzonder vakkundige wijze verstopt door youri, die het zelf nog niet weet en mij volledig insane gaat verklaren als ik hem vraag om een weegschaal te verstoppen. Maar verstoppen gaat hij, en snel wat!

Dat is niet eens zo veel gevraagd, want youri was diegene die mij een jaar geleden de meest geweldige weegschaal ooit cadeau deed, na een huilbui van mijnentwege die ontsproten was uit het alweer opgeven van een halfslachtige dieetpoging, genre: het gaat niet, het gaaaat nooooit gaan en ik heb geeeen ziiihiiin om heeel mijn leven karoten te eeeeeten, en boontjes ook nieeeehieet. Youri, die mij pretty door en door kent en weet dat ik verzot ben op knopjes en statistiekjes en elektronische vernuftjes schonk mij toen, tot mijn grote vreugde, de Tefal Progress, de eerste personenweegschaal die u begeleidt en motiveert, aldus de reclame.

En ooo, die verwachtingen werden ruimschoots ingelost. All of a sudden werd elk grammetje gewichtsverlies in een grafiekje gegoten, kon ik targets ingeven voor mezelf en bij elke weegbeurt nagaan of ik al dan niet goed op weg was om die te halen. Geweldig leuk als je effectief gewicht verliest, moordend frustrerend als je bijkomt, en die grafiek naar omhoog ziet schieten dat het geen naam heeft. Na een sterke periode die weer eens gevolgd werd door een zwakke periode begon ik met een grote boog rond de Tefal Progress te lopen. Hij mocht zijn grafieken houden, ik was het beu.

Nu ik weer op mijn voeding probeer te letten heb ik de Tefal opnieuw moederlijk in mijn armen gesloten, want wat kwatongen ook mogen beweren: ik hou zielsveel van mijn Tefal Progress. Teveel zelfs. Zoveel dat ik er minstens twee keer per dag opspring, en vaak zelfs drie keer. Opstaan: op de weegschaal. Om 10 uur op terugkeer van het toilet: toch eens uit nieuwsgierigheid op de weegschaal. Na het sporten: op de weegschaal. De ene keer spring ik er dolenthousiast af omdat ik ben afgevallen, om dan vijf uur later met een triest hoofd uit de badkamer te slenteren omdat er wat bij is. En ging GLEEEDI niet per definitie om gezond leven, veel meer dan om kilo’s?

Vandaar: morgen verwacht ik van mijn geliefde dat hij het ding op een plaats zet waar ik met mijn 1m65 niet bijkan, om hem pas volgende week weer op zijn oude vertrouwde plaatsje in de badkamer te zetten. Alwaar ik hopelijk zie dat ik nogmaals driehonderd gram ben afgevallen en mijn totaal op vijf kilo gewichtsverlies breng. Ik weet het: het is niet zo belangrijk, maar ik begin toch echt te verlangen naar mijn flesje penisvocht van muskusratten, y’all.

verhuisnostalgie

boxes.jpgVerhuizen is een ramp voor mensen als ik.

Terwijl ik ons hele hebben en houden zo organisatorisch mogelijk in dozen probeer te krijgen val ik om de drie minuten stil, omdat ik iets ontdek waarvan ik simpelweg vergeten was dat ik het had. Uitgeprinte e-mails van in het jaar 2001 die ik vanuit de mediatheek van de Gentse hogeschool verstuurde naar mijn toen allerbeste vriendjes en vriendinnetjes. Een foto van een klasuitstapje van ongelooflijk maar waar tien jaar geleden al, waarbij ik gehuld in een dikke jas een sigaret sta te roken. Een opdracht voor grafische vormgeving waar ik nu zoveel meer voor zou kunnen halen omdat ik met een halve graficus samenhok. Een cd met het beste van Texas die ik in plaats van in te pakken op moet leggen. Een kaartje waarop mijn ouders me feliciteren met mijn goede examens. Een ander kaartje waarop mijn moeder me feliciteert met het feit dat ik al meer dan tien kilo vermagerd was. Verjaardagskaartjes. Festivalbandjes van Torhout/Werchter 1994. Oude mappen waarop ik zinnetjes heb geschreven als “Get stoned, drink wet cement” en al, haha. Dagboeken vol bittere tranen om slecht aflopen en grote liefdes die nooit over zouden gaan, maar die ik me nu al bijna niet meer kan herinneren.

Hoe meer ik vooruit wil gaan in het inpakken, hoe dieper ik in het verleden duik.
En zo kom ik er natuurlijk nooit.

lilith gaat valsspelen

body-shop.jpgNooit eerder had ik zo’n behoefte aan zon, en zelfs nog veel meer aan warmte. Vreemd als je denkt dat de winter vorig jaar maar midden december begon, en dus eigenlijk nog niet eens twee maand bezig is, maar ik kan het niet helpen. Ik ben mijn jas beu, en de koude wind die er toch altijd onderkruipt. Ik wil van mijn immer tranende ogen af, en ik vind geen enkele sjaal meer in mijn kast die me niet tegensteekt, hoe kleurrijk hij ook moge zijn.

Ik hunker zodanig naar de lente in alle geuren en kleuren dat ik een radicale beslissing heb genomen. Als ik vijf kilo ben afgevallen (wat toch echt wel elk moment staat te gebeuren) haal ik een flesje van de geur in huis die ik al vijf jaar associeer met zon. Het is eigenlijk een beetje valsspelen, ik weet het, maar ÈÈn dezer dagen snel ik naar de Bodyshop om mijn jaarlijkse lenteportie White Musk Bodylotion.

Gedichtendag

deconinck.jpgPoëzie

Zoals je tegen een ziek dochtertje zegt:
mijn miniatuurmensje, mijn zelfgemaakt
verdrietje, en het helpt niet;
zoals je een hand op haar hete voorhoofdje
legt, zo dun als sneeuw gaat liggen,
en het helpt niet:

zo helpt poÎzie.

(Herman de Coninck)

Bewaren

hypah-hypah!

ROLLERSKATES.jpgIk wil plots zoveel dingen.
Mijn hoofd barst van de artikelideeÎn, waar ik als het even kan direct aan wil beginnen.
Ik wil een nieuw kapsel, misschien wel nieuwe schoenen.
Ik tik een mailtje bij elkaar dat moet overbrengen hoe graag ik voor een bepaald tijdschrift wil schrijven.
Ik denk na over die ene zin die mijn artikel moet afmaken, zodat ik aan het volgende kan beginnen.
Ik stip een dag en uur aan in mijn agenda voor de tweede bodypumples van deze week.
Ik overweeg om rolschaatsen te kopen, en ze echt te gebruiken.
Ik wil schrijven, lezen, uitwerken, brainstormen, pumpen, dingen maken.
Maar ik val al bijna in slaap als ik dit typ.

Mijn hoofd is klaar voor de lente, maar mijn lichaam is nog steeds wintermoe.

Zee routine

story_4412_photo.jpgHet begint meer en meer duidelijk te worden dat heel mijn toekomst van gewichtsverlies staat of valt bij “The routine”. Ik ben dik geworden bij gebrek aan routine, en ik zal vermageren dankzij de routine, and that’s all there is to it. Als de routine goed en wel in mijn hoofd zit dan is er geen probleem, herval ik in mijn routineloos leven, dan is er wel een probleem.

Ik heb een geweldige haat-liefde verhouding met systemen, patronen en routines, al mijn hele leven lang. In de lagere school al was ik groen van jaloezie op alle (I must say, meestal tuttige) klasgenootjes met hun perfecte systeempjes voor cursusbladen (ook wel mappen genoemd), hun pennendoosjes waarin alles op alfabetische volgorde zat, hun agenda dat met een kleurcode aan elkaar hing en dag na dag perfect werd bijgehouden, zodat ze bij wijze van spreken statistieken konden trekken uit het aantal herhalingsbeurten van Frans. Ikzelf ben meer van het type steek alle bladen los achteraan in een cursusblok, geen onderscheid tussen cursus Frans en cursus wiskunde, en vis de cursus aardrijkskunde op het einde van het jaar gekreukt en besmeurd met uitgelopen yoghurt op uit je tas, bij voorkeur als niemand kijkt. Ja, ik besef dat deze bekentenis meer pijn kan doen dan die keer dat u hoorde dat ik geen slanke godin was, maar het is even nodig qua duiding.

Nu ik groot ben is het nog steeds dezelfde routineloze leute. Lees: chaos in mijn hoofd, chaos in mijn frigo, geen systeem whatsoever wat huishoudelijke taken betreft, en honderd verschillende manieren om pasta te koken, onder het motto: “ik doe maar wat”. En dus steek ik al mijn problemen daarop: ik ben dik door gebrek aan routine, mijn huis is een mess bij gebrek aan routine, mijn boekhouding zit zeven maanden achter bij gebrek aan routine, und so fucking weiter.

In het GLEEEDI2006-pakket zit zoveel mogelijkheid tot systeempjes dat het gewoon goed komt als ik me eraan hou. Een geweldig positieve gedachte voor een chaoot als moi, die al weer vergeet welk eten ze allemaal heeft gekocht op het moment dat ze het in de frigo steekt. En het lukt: ik leef van systeempje tot systeempje, en routine tot routine. En erzonder gaat alles kapot. Here goes:

  • het winkelen: nooit ga ik nog onvoorbereid een supermarkt in, so help me god, want dan gaat alles zo hard mis. Zonder voorbereiding heb in in de Delhaize altijd last van zodanig grote black-outs dat ik plots maar ÈÈn hoofdmaaltijd meer kan bedenken. En hoe ik mijn hoofd ook breek, verder dan twee kipfilets en een hele kar vol brol kom ik gemiddeld niet. Sinds GLEEEDI doe ik aan uitermate strakke voorbereidingswerken. Ik blader voor vertrek door mijn weight watchers-kookboek, snuister door smulweb.nl en noteer alle ideetjes voor voedsel trouw in mijn Moleskine notebook, onder de categorieÎn “nodig”, “froenten en gruit” en “ideetjes”, jawel. Er is geen categorie chocolade en snoep, en dat is goed!
  • de frigo: menig kroppen sla zijn reeds een stille dood gestorven aan de achterkant van mijn frigo, omdat ook daar sprake was van schandalig weinig organisatie. Dat gold ook voor de voorkant van mijn frigo, laten we elkaars frigo geen liesbeth noemen. Sinds kort zit er zowaar organisatie in: kaas bij kaas, froenten bij froenten, minute maid bij minute maid. Geen rocket science, maar het werkt: als de kaas bijna op is zie ik het gewoonweg! Wat een wonder der techniek, dat in samenwerking met het weekmenu gewoon perfection is.
  • soep! wil ik er ooit in slagen om gezond en slank te zijn, dan moet ik elke zondag soep maken. Punt. Geen soep betekent hongeraanvalletjes tijdens de rest van de week die niet kunnen weggedronken worden met soep, en strooptochten doorheen de berging op zoek naar snoep, die er niet is, net als chocolade. En dus eet ik fucking volkorenbrood, dik tegen mijn gedacht, en dat is… goed! Volkorenbrood is altijd goed.
  • water: ik begin mijn dag met een liter water, ik neem water mee naar mijn werk en verplicht mezelf om er zo goed als constant van te drinken, ik zit met een fles water aan mijn computer en ik drink water als ik tv kijk. Het gaat er hem niet eens om dat het gezond is, het gaat er me om dat ik geconcentreerd blijf door water te drinken. Het herinnert me aan het feit dat ik GLEEEDI2006, wat goed is.
  • sporten: ik ben redelijk lui van inborst, en verkies een avond in mijn zetel altijd boven een avond op de crosstrainer. Ik barst elke week van de goede sportvoornemens, tot ik na een dag werken besef dat ik ook nog eens in mijn apepakkie in de vrieskou richting fitness zou moeten vertrekken, in plaats van knus met poes en hubbie binnen te blijven. Dan is de goesting volledig over. Als ik mijn sportavonden op vooravond in mijn agenda plan en alles afstem op het aantrekken van het apepakkie, dan wil het wel eens lukken.

Nu enkel nog een systeem vinden om de systemen niet beu te raken, en we zijn gelanceerd.

vier

lijs01a.jpgIk heb een stokje gevangen bij twweet, want de tijd dat stokjes saai en passÈ waren is ondertussen zelf ook weer so 2005.

Vier baantjes die je in je leven hebt gehad:
– aan de lopende band flessen allesreiniger/afwasproduct in dozen steken, ruitenkuispistooltjes in flesjes mikken en dopjes opdraaien (vier jaar lang, elke vakantie)
– mensen rondleiden in een kunstgallerij met erg breekbare potjes en erg brandbare schilderijen (een maand)
– corrector in een drukkerij
– helpdeskmedewerker/telemarketeer

Vier films die je niet vaak genoeg kunt zien:
– Le Fabuleux Destin d’AmÈlie Poulain
– Eternal Sunshine of the spotless Mind
– The Shawshank Redemption
– La Vita e Bella

Vier plaatsen waar je gewoond hebt:
– Bergisch Gladbach (D)
– Koksijde
– Vlamertinge
– Ieper

Vier televisieprogramma’s waar je graag naar kijkt:
– What not to wear (Vitaya)
– Gentse waterzooi (Een, voor dat authentieke zondagse singalong with Gene-gevoel)
– MTV cribs (MTV)
– Lost (de tweede serie, met dank aan tomadde)

Vier plaatsen waar je op vakantie ging:
– Barcelona
– Parijs
– VenetiÎ
– London

Vier websites die je dagelijks bezoekt:
– www.hln.be
– www.boingboing.net
– www.last.fm
– www.flickr.com

Vier dingen die je graag eet:
– Spaghetti
– Burrito’s met zure room en alles
– Scampi
– Gepaneerde kippenblokjes met zoetzure saus van de chinees

Vier plaatsen waar je liever bent dan nu:
– in een warm land, struttend van de ene leuke plek naar de andere
– in mijn bed
– bij mijn teergeliefde (zie je wel!)
– Lakonia

Wie hem wil mag hem komen halen. En dan heb ik het over het stokje.

dingen waaraan ik denk

dollarSign-LHM.jpgals ik “146 miljoen euro” hoor:

  • enorme trampolines, waarop je kan springen tot aan het plafond
  • een eigen subtropisch zwemparadijs
  • een dierentuin
  • een gigantisch huis vol paarse kussens en glijbanen in plaats van trappen
  • elke morgen ontbijtbuffet zoals in het beste hotel
  • een hemelbed
  • een inloopkast de grootte van een ruime villa, gevuld met de meest geweldige kleren
  • een pretpark met een kopie van Disney’s Rock ’n Rollercoaster

Diep vanbinnen ben ik even wacko als Michael Jackson.

(maar het rockt tenminste meer dan al mijn collega’s die het “vast zouden zetten”)

bad

tub.jpgGedaan dit weekend: een bad gekocht.

Ik ben bijna zeker dat ik ga huilen van ontroering als ik voor het eerst een bad neem in een zelfgekozen, zelfbetaald en zelf zien installeren bad.

Voor je het weet ben je volwassen, hastn, denk daaraan.