Kwart na zeven vanmorgen krijg ik een smsje van mijn mama: “Er is geen enkele spier in mijn lichaam die geen pijn doet”.
Ik grijns en sms terug: “Ik lig me al een kwartier af te vragen hoe ik in godsnaam ooit uit dit bed ga geraken.” Terwijl ik hoor hoe mijn smsje wordt afgeleverd voeg ik de schrikwekkende daad bij het woord en duw ik mijn lichaam langzaam naar de rand van het bed. Zeven oe’s, aah’s en aies verder slaag ik erin om recht te gaan zitten, en begin ik aan ÈÈn van de meest stramme dagen uit mijn persoonlijke geschiedenis. Mijn gsm piept opnieuw: “In beweging proberen te blijven” stuurt moederlief me in een ultieme poging om de moed erin te houden. Ik moet lachen als ik denk aan het enthousiasme waarmee we gisteren aan onze eerste bodydpumples waren begonnen, maar ook dat lachen gaat snel over: als ik mijn linkerbeen probeer te bewegen besef ik dat het wel eens een erg lange, pijnlijke dag kan worden.

Negen uur: na twee uur noeste arbeid aan mijn computer waarbij ik zo weinig mogelijk heb bewogen maant mijn blaas me aan om recht te staan. Ik duw mijn bureaustoel achteruit en voel een brandende pijnscheut in mijn bovenbeen. Ik trek mezelf op om recht te staan en het lijkt alsof mijn billen drie maal na elkaar tot ontploffing komen waar ik bij sta. Als een oud meetje strompel ik naar het toilet, en eens ik daar ben aangekomen besef ik dat ik een probleem heb: ik heb geen idee hoe ik er ooit in zal slagen om me weer neer te zetten. Toch niet zonder bleiten. Na tien minuten vastklampen aan muur en lavabo lukt het me toch. Het mag dan wel niet bijster elegant zijn om je van hoog neer te laten ploffen, maar mijn spieren kunnen niks anders verwezenlijken. De moed zakt in mijn schoenen als ik besef dat ik onmogelijk de rest van de dag op het toilet kan doorbrengen.

Elf uur dertig : aangezien ik vandaag veel meer tijd nodig heb om recht te geraken mispak ik mij en moet ik me nog meer dan anders haasten om mijn trein te halen (lees: om zeker twintig minuten te vroeg aan het station te staan). Ik ga stap per stap te werk, en als ik uiteindelijk verkrampt tot over mijn oren aan het station aankom blijkt dat mijn calvarietocht nog niet voorbij is. Doordat er gewerkt wordt op spoor ÈÈn moet ik namelijk via een onderaardse gang naar perron drie, wat vandaag een regelrechte ramp is. Ik gebruik hetzelfde systeem als op het toilet: ik laat me bij elke trede van hoog vallen, zodat mijn benen zo min mogelijk merken dat ik ze gebruik. Wanneer de trein uiteindelijk voor mijn moegetrapte lichaam stopt valt het me op dat de opstapjes naar de wagons gigantisch hoog zijn geworden. Als aan een liaan grijp ik de leuning vast en slinger ik mezelf naar binnen, klaar voor een half uur zitten.

12 uur: na een half uur zitten zijn mijn spieren zo kapot en vastgeroest dat ik bijna crash op weg naar mijn werk. Ondertussen beginnen mijn armen het ook te begeven onder het gewicht van mijn handtas van nog geen halve kilo en tril ik zo hard dat Michael J. Fox er een puntje aan kan zuigen.

17 uur: ik heb het allemaal doorstaan. De verbaasde blikken van mijn collega’s als ik er drie keer zo lang over doe om op het vierde verdiep te geraken. De geslaagde en minder geslaagde imitaties van mijn funny walk. De goedgemeende tips en adviezen om mijn spieren los te krijgen. “Een warm bad maakt alles weer goed!”, klinkt het. Een warm bad lijkt perfection, en ik trek me nog even op aan de gedachte aan schuim en ontspannen spieren terwijl we snel nog een mank spurtje langs ons huisje en de colruyt poelen.

19 uur: ik sta stijf als een plank rechtop in bad, en ik vraag me af hoe ik in godsnaam ooit in ligpositie ga geraken. Laten vallen lijkt geen optie, maar door mijn benen gaan al evenmin. Toch maar laten vallen dan, van zo laag mogelijk. Met de moed der wanhoop sluit ik mijn ogen en laat ik los. Wat volgt is een geklots van badwater over de badrand en een half uur zonder spierpijn. Perfect gelukkig ben ik.

19u30: Ik geraak niet meer uit bad. Ik zou Youri kunnen roepen om me te helpen, maar dan maak ik me belachelijk. Ik bezeer mezelf redelijk keihard, maar het lukt: met tranen in mijn ogen sleep ik mezelf over de badrand. En dan moet ik me nog afdrogen. En in de zetel geraken. En er straks ook weer uit. En is het niet zo dat de tweede dag de ergste is?

Het klinkt zo ernstig: u wordt verwacht bij de notaris voor het verleden van de akte.

Ik had al heel de week op mijn serieus plichtsbewust volwassen gezicht zitten oefenen voor de spiegel, maar wat bleek? Bij de notaris geroepen worden is eigenlijk een re¸nietje bijwonen met alle mensen die je de afgelopen maanden hebt ontmoet in verband met je huis. Het werd handjes schudden en gemoedelijk doen met onze bankier (“Binnen tien minuutjes is het van jullie!! Proficiat!!”), handjes schudden en over onze decoratieplannen babbelen met de hipste vrouwelijke notaris die ik al heb gezien (en de eerste vrouwelijke notaris. Ook wel de eerste notaris, eigenlijk.), en vriendelijk handjes schudden met de eigenaars die bijna ex-eigenaars waren en duidelijk geld roken. En als klap op de vuurpijl kwam Yves van de Casa ook nog eens binnenwandelen om ons officiÎel een stijlvol zwart doosje met de sleutel te overhandigen.

Had ik niet beter geweten, ik dacht dat ik juist “De werf” had gewonnen en naar een filmpje met de leukste momenten zat te kijken.

U leest het goed ja, u leest het goed.

De laatste twee jaar heb ik een staalharde allergie ontwikkeld voor iedereen die ouder is dan zestig, en ik ben niet beschaamd om het te zeggen. Gepensioneerden zijn de meest geschifte wacko’s die op deze aardkloot rondstrompelen. Freaks zijn het. Complete randgevallen. Laat ze allemaal werken tot ze doodvallen in het midden van de werkvloer, maar lieve god, stop toch met dan pensioen! Vanaf het moment dat je zestigers op pensioen stuurt geef je hen namelijk de tijd en mogelijkheid om hun beangstigende dwangneuroses volledig tot ontwikkeling te brengen. En dat, beste lezers, is een regelrechte ramp. U gelooft nog in het lieve oude besje en het schattig gerimpeld meneertje, zegt u? Laat ik u dan even meenemen voor een wandelingetje door de laatste twee jaar van mijn leven.

Gepensioneerden vervelen zich te pletter, want ze zijn op een leeftijd gekomen dat al hun maten hen al kotsbeu gehoord en gezien zijn, hun kinderen hen vergeten zijn en niemand eigenlijk nog veel met hen te maken wil hebben. En terecht. Gepensioneerden ben je beter kwijt dan rijk. Wat doet de gemiddelde gepensioneerde dan? Hij verkoopt zijn huis en koopt een appartement tussen andere gepensioneerden en de mensen van tales from the crib. Dan moet hij zijn hof niet meer onderhouden en kan hij zich full time bezighouden met het bespieden van andere gepensioneerden en de mensen van tales from the crib. En dan vooral de mensen van tales from the crib, want die zijn niet gepensioneerd en dus per definitie schorriemorrie dat in de gaten moet gehouden worden.

Als normale mensen aan het werk zijn dolen gepensioneerden door de gangen, de ondergrondse garages en de plantsoentjes op zoek naar dingen die niet pluis zijn, en die gemeld dienen te worden aan de politie/de syndic/een andere bevoegde instantie. Gepensioneerden hebben niet veel nodig om naar de telefoon te grijpen: een garagepoort die is blijven openstaan of een gekleurd licht dat vanuit een appartement van buiten af te zien is is al genoeg om moord en brand te schreeuwen en aangetekende brieven te laten versturen. Heb je dan nog het lef om niet onmiddellijk naar de pijpen van de gepensioneerde gek te dansen, dan ontketent hij een oorlog. Zo eentje gelijk in 14-18, menere.

Het wapen van de gepensioneerde? Jouw vuilnisbak!
Zijn strategie? Sluip geniepig in het kotje waar alle vuilnisbakken staan, kies er de vuilnisbak uit van de mensen van tales from the crib en verstop hem in de struiken.
Haalt dit niet veel uit? Wacht dan tot het erg veel regent. Sluip alweer naar het kotje waar alle vuilnisbakken staan, kies er de vuilnisbak uit van de mensen van tales from the crib en sleur hem mee naar een afgelegen plek van het appartementsblok waar de regen met bakken naar binnen stroomt langs het dak. Gebruik de vuilnisbak van de mensen van tales from the crib als waterreservoir, zodat zij telkens als ze hun afval willen gaan weggooien een kwartier naar hun vuilnisbak moeten zoeken, om hem uiteindelijk vol regenwater aan te treffen in een uithoek van het appartementsblok. Herhaal dit drie keer.

Let op: herhaalt de gepensioneerde dit vier keer, dan raakt het geduld van de mensen van tales from the crib op natuurlijk, en gieten de mensen van tales from the crib honderd liter regenwater uit in het kotje waar de vuilnisbakken en het oud papier van de gepensioneerden staan opgestapeld. Zoals vanmiddag, bijvoorbeeld. Dat dan weer wel.

Pokdalige gezichten met varkensoogjes onder een Lacoste-pet. Eastpakrugzakken gecamoufleerd met stoffen hawaÔbloemenkransen. Eastpakrugzakken in legermotief. Eastpakrugzakken in bloemenmotief. Eastpakrugzakken met pinnekes door. Schilfertjes. Burberrysjaals met een veel te grote mond. Puntschoenen onder witte kuiten. Ruitjessjaals rond acnÈ-nekken. Slechte mondhygiÎne en probeersnorren. Agressieve duwers. Luide duwers. Duwers met slechte mondhygiÎne en pinnekes door hun Eastpakrugzak. Marginale manwijven die “EY!!!! EEEEEEEY!!!! EEEEEY BIANCAAAA!!!!!” roepen naar Bianca en hard op het raam kloppen met hun manwijfvingers. Zweetgeuren. Luide conversaties die zomaar nergens heen gaan. Jassen die ruiken naar regen. Vuile vingernagels die op goedkope mp3-spelers drukken. Smsjes vol fauten. Nagels die veel te kort afgebeten zijn. Zichtbaar oorsmeer. Een volhardende Von Dutch-pet die tongzoent alsof zijn leven ervan afhangt met een meisje dat haar haar eens mag laten verknippen. Seutige lichtblauwe eastpakrugzakken waarop klasgenootjes in blauwe balpen hebben geschreven dat je een schatteke bent.

Believe you me: de hel op aarde bestaat en rijdt elke woensdagmiddag tussen Kortrijk en Ieper.