Mannekes mannekes, was dat toch iets, de eerste schooldag telkenskere en niet weten naast wie je zou moeten zitten in de klas en wat ze van je nieuwe boekentas van Boys and Girls zouden vinden en of het al direct les zou zijn bij dien van wiskunde of eerst nog van “vertel eens kinders, hoe is jullie vakantie zoal verlopen?”.

Good times, vond ik dat doorgaans, die eerste september, maar toen ik er daarnet een minuut of vijf in het wilde weg over zat te mijmeren kwam ik tot de vaststelling dat ik, sinds ik de schoolpoorten voorgoed vaarwel zei, een hoop handelingen nooit meer heb verricht.

Als daar zijn:

* een kantlijn getrokken
* een vendiagram getekend
* de edele kunstvorm macramé beoefend
* een tintekiller gebruikt
* een gom gekocht
* gedaan alsof ik elke maand drie keer mijn regels heb om niet te moeten meedoen aan de turnles
* briefjes van één zinnetje per keer naar iemand geschreven
* met drie mensen in één toilethokje staan roken
* me paniekerig afgevraagd of ik dit jaar naar het PMS moet, en hoe ik in godsnaam twintig kilo zou kunnen vermageren in één maand
* een fosbury flop uitgevoerd
* mijn vinger opgestoken om naar het toilet te mogen
* iets eerst opgeschreven in potlood, om er daarna over te gaan met vulpen
* een map tussen mij en iemand anders gezet zodat er niet kon afgekeken worden
* gevochten voor de Joepie
* een boek gekaft (daarvoor trouwens ook niet, wegens dat mijn moeder dat deed)
* de bolletjes uit penvullingen verzameld
* lipjes van colablikjes verzameld voor die madam die die rolstoel nodig had daar
* uitgepakt met een agenda waarop zowel Nijntje als Ome Willem te zien waren

Uit 2001, y’all. Ik ga nu een potje huilen van onversneden nostalgie, als ’t niet geeft.

Dat hij naast me in bed kruipt.
En vraagt: “Wat ben je aan het lezen?”.
Want hij leest dan wel zelf nooit fictie, mijn teerbeminde, maar hij wil het van mij wel altijd heel oprecht weten.
En dat ik dan net een beetje een schaamtelijk flutboek lig te lezen over een of andere vrouw die seks heeft gehad met geweldig veel mannen en daar nu een psychologische draai aan geeft.
En dan maar zeg: “Gewoon, de memoires van een of ander meisje”.
En dat het dan even stil is.
En ik hem hoor vragen: “Memoirs of a meisja?”.

En dat ik daar dan nog tien minuten om lig te grinniken.

En dat je er waarschijnlijk bij moet geweest zijn.

Ik heb veel gekregen van moeder natuur, maar een bijzonder aerodynamisch lichaam zat niet mee in het pakket. Ik kan me dan ook niet voorstellen dat veel mensen een blik op mij werpen, elkaar aanporren en instemmend van “woowjonk, als die aanzet is het waarschijnlijk gelijk een pijl uit een boog!” doen. Allez, ge weet dat natuurlijk nooit, maar toch. Ik zie mezelf toch ook niet rap door de geluidsmuur gaan, eerlijk gezegd.

En toch, en toch.

Ondanks het feit dat ik een trage lijk enerveer ik mezelf dag in dag uit door niks traag te kunnen doen. Maar dan ook letterlijk niks. Als ik mezelf zou moeten typeren, dan zou ik het niet hebben over mijn bijzonder aaibare karakter of het feit dat ik met dieren kan praten, maar wel daarover. Zet mij op een fiets en ik fiets zo rap als ik kan, tot ik dood val. Lopen, juist hetzelfde. En ja, ik loop pokketraag, maar duidelijk nog veel te snel voor mijn eigen kunnen. Het is zelfs zo erg dat mijn productiefout doordringt in mijn spreektaal. Voor elke actie die ik aankondig tegen mijn naasten heb ik de neiging om “rap” te zeggen. “Zeg Youri, ik ga keer rap bloggen/binnenspringen in die winkel/een klapke slaan met die goudkarper/over en weer naar Antwerpen”. Mensen zeggen dan dat het ook traag mag, hoor, en dan moeten ze lachen. Ik niet.

Het heeft ook wel een paar voordelen, dat kan ik niet ontkennen. Zo ken ik persoonlijk niemand die zo snel een interview kan uittikken als ik. Maar dat is het dan ook eigenlijk. In mijn leven gaat alles gewoon standaard veel te traag, en daar ambeteer ik eigenlijk vooral mezelf mee. Want de mensen voor mij aan de kassa doen niet rap genoeg voort, mijn vent doet er zeven keer langer over dan ik om een aardappel te schillen, en hoe is dat nu toch mogelijk dat dat zo lang duurt om een boterham te toasten, KUTBROODROOSTER?! :aah: Soms ben ik al mijn ongeduld zo beu dat ik mezelf met een hoop geweld tegen de muur kwak en boze dingen roep. “LILITH GIE KALLE”, bijvoorbeeld. En dat is nog niks vergeleken met de echt vuile woordjes.

In een ultieme poging om eens te stoppen met door mijn dagen vliegen als een halve wiewie leer ik mezelf sinds kort slenteren. Niet, zoals ik al heel mijn leven doe, door winkelstraten sjezen met mijn korte maar bijzonder snelle pootjes, maar gewoon tjolen. Traag. Niet opgefokt, en niet al op weg naar het volgende dat ik eens rap ga doen. Niet alsof ik achterna word gezeten door een horde hongerige hyena’s, maar volledig chill en zen. Moeilijk dat ik dat vind, maar moeilijk! Eeuwig respect voor zij die het zo hard onder de knie hebben dat ze hele dagen voor mijn voeten lopen. *thumbs up* Maar ik kom er wel. Ooit gaat den dezen slenteren gelijk de beste.

Soms denk ik dat het aan mijn supersonische botjes ligt.

Word on the street in Ieper dat bepaalde mensen zich hier na deze zomer misschien beter even niet zouden vertonen. Of, zoals ik het gisteren toevallig voorbij hoorde komen toen ik door de bijzonder grijze en natgeregende winkelstraat wandelde, op weg naar de kaaswinkel:

Oude vrouw 1:”Hij heeft ons godverdomme weer goed bij onze pietjes gehad vandaag, Frank Van Boosers!”.
Oude vrouw 2: (duidelijk geagiteerd) “Godverdomme jaan!”.

En Frank van Boosers ondertussen maar blijven lachen en volhouden dat we niet moeten klagen over het weer, want dat het allemaal doodnormaal is, volgens de statistieken. Ik zeg één ding, Booser, en ik zal bijzonder kort zijn: het zal toch niet meer ongelooflijk lang moeten duren met dat gemeesmuil, of ik zeg binnenkort geen goedenavond meer terug.

En van mijn tuinkabouter hetzelfde.

Ik had het nooit kunnen vermoeden, dat er nog een foto-app voor iPhone zou komen die mijn liefde voor de Hipstamatic zou weten aan te tasten. En ik ben heel lang niet geplooid, maar het moet gezegd: met Instagram kan je toch ook wel heel fijne foto’s maken. Dat bewijst zij trouwens ook, samen met een hoop Twitteraars en Facebookers die ook verkocht lijken. Aangezien niet al mijn foto’s van een hele week even verhaalwaardig zijn zou het wel eens kunnen dat ik er aan het einde van elke week nog een foto of vijf doorjaag die het niet gehaald heeft. Deal? Deal.

Wat je ziet: ik, of toch een deel van mijn hoofd, in licht dat mij aanstaat.
Wat je niet ziet: dat ik me dood aan het vervelen was, op de trein van Ieper naar Kortrijk. Een trein die ik vroeger een miljard keer heb genomen, maar nu dus nog maar zelden of nooit. Misschien moet ik het meer doen, want het licht zit daar precies wel goed.

Wat je ziet: een trapje naar een achtertuintje in Ieper.
Wat je niet ziet: dat het een seconde later ernstig dikke druppels begon te regenen, waardoor mijn iPhone nat werd, en daarna ik ook nogal.

Wat je ziet: een zak snoep, in de cinema, op een Avant-première van Flair.
Wat je niet ziet: hoe mooi ik One Day vond. Hoe verliefd ik was op Jim Sturgess. Hoe blij ik was dat ik de film mooi vond, want ik vond het boek al compleet fantastisch, en dan kan dat allemaal alleen maar keihard tegenvallen. Maar het viel niet tegen. Hoe hard ik mijn eerste zoon Dexter wil noemen, maar niet mag van Youri omdat dat hem doet denken aan laboratoriumnerdjes of seriemoordenaars. En dat terwijl iedereen weet dat ik het keihard heb voor laboratoriumnerdjes en seriemoordenaars. :huilie:

Wat je ziet: een heel klein deel van mijn uit de hand lopende hoop tijdschriften.
Wat je niet ziet: dat ik er een hoop van heb weg gedaan, maar geen afstand kan nemen van al mijn kooktijdschriften. En dat dat een probleem aan het worden is.

Wat je ziet: aumagad, ninjakoekjes, lilith!
Wat je niet ziet: hoe lekker ze ook nog eens waren, eens gebakken. <3 En zo hebben we week één keihard doorstaan zeg, hastn. Het was fun, moeten we nog doen!

Het is best triest, als de zomer waarin je je bevindt nu al, nog voor de jaaroverzichten gemonteerd zijn, de stempel van Zwarte Zomer krijgt. Het begon al niet te bien met het weer, en dan was er Utoya, en het gebrek aan een regering en de crisis en de vreselijke dingen op Pukkelpop, om er maar een paar te noemen. En dan vanmorgen het trieste nieuws over Steve Jobs, en dat ene zinnetje dat mijn hart een beetje deed breken: “I have always said if there ever came a day when I could no longer meet my duties and expectations as Apple’s CEO, I would be the first to let you know. Unfortunately, that day has come.” *krak*

En het was niet alleen het nieuws. In mijn omgeving vielen er ook wel wat kletsen. Relaties van jaren die plots stuklopen, andere relaties die dat voor het welzijn van alle betrokkenen beter zouden doen, iemand van mijn leeftijd die haar man zes maanden geleden verloor in een ongeval dat nogal wat voorpagina’s heeft gehaald, maar nu nergens meer weg kan met haar verhaal, omdat mensen haar negeren. Omdat ze niet weten wat zeggen. En ik kende het, dus zat ik een paar keer naast haar, niet wetend wat zeggen. Ze vond het niet erg. Ik vond het allemaal vreselijk.

Het is iets dat je dan bijna niet durft uit te spreken, maar ik heb echt waar een fantastische zomer achter de rug. Ik zou daar vroeger bijzonder weinig aandacht aan hebben geschonken, denk ik. Maar dit jaar is het precies anders. Ik kus mijn beide handjes voor alle goede dingen die uit de lucht zijn gevallen, en alle geweldige herinneringen die ik nu al aan #dezomervan2011 kan koppelen.

Het deed me aan mijn moeder denken, en de lange uren naast haar in het chemokamertje. Aan het bijzonder dubbele gevoel van overal willen zijn behalve op die vreselijke plek vol scanners en slecht nieuws en barslechte vooruitzichten, en tegelijk nergens anders willen zijn dan bij je moeder die er door moet. En hoe ik in die uren honderd keer gezworen heb dat ik me nooit nog druk zou maken over futiliteiten, na alles dat ik gezien en meegemaakt had.

Ik heb mijn belofte totaal niet gehouden. Zelfs niet met een beetje verbeelding. Maar een andere precies wel. Dat ik veel meer zou proberen genieten van wat ik had, en dat ik zou beseffen dat gezond zijn en dingen kunnen doen als je dat wilt echt het allerbelangrijkste zijn. En dus trok ik gisteren aan mijn vent zijn arm, toen er na een hele dag regen plots drie strepen zon tevoorschijn kwamen. En tien minuten later nam ik deze foto.

Dave heeft gelijk. Every day you wake up is a good day.
En dat we dat vooral niet te vaak mogen vergeten.