Maandelijks archief: september 2007

waarom ik scrapbook

Ergens deze week werd ik me plots erg bewust van iets.

Dat mijn mama er niet zal zijn op de dag dat ik mijn eerste kind ter wereld zal brengen, die gedachte was er al in december, en sinds dat moment nog heel vaak. Dat er nog heel veel andere dingen met mij zouden gebeuren waar mijn mama geen deel meer van zou uitmaken, dat was ook een gedachte die mij de laatste maanden wel vaker uit mijn slaap heeft gehouden. Maar deze week kwam daar ook nog eens de gedachte bij dat mijn mama voor mijn kinderen maar een verhaal zal zijn, en dan nog het verhaal dat ik vertel, samen met de mensen die haar hebben gekend.

Ik bedacht me dat die verhalen over overleden familieleden soms vaag zijn, en weinig zeggen. Ik weet weinig over de ouders van mijn grootouders, en meer dan een paar foto’s van die mensen heb ik niet gezien. En plots kwam het besef dat mijn kleinkinderen nooit zullen weten hoe grappig mijn mama was, en dat ze in de frituur altijd frieten met vol-au-vent en mayonaise bestelde, echt altijd, en wat haar lievelingskleur was. Haar lievelingskleur was paars.

mama_kl.jpg

(klikken voor groot)

Mocht u zich afvragen waarom ik scrapbook, ik denk dat het hierom is.

Spaans, les 1: ¡Hola a todos!

julio.jpg‘De leerkracht komt zo meteen hoor’, zei de dame van vorige keer achter de balie terwijl ze ons aanwees waar de eerste les Spaans zich zou voltrekken. Samen met mijn -zo zou even later blijken- nieuwbakken bruggepensioneerde vrinden zocht ik mij een plaatsje uit. Ik koos een plekje dicht bij het raam en ver van de deur, zodat ik niet in de weg zou zitten wanneer de mensen met prostaatproblemen voor de zevende keer op rij een sprintje richting de mannentoiletten zouden inzetten.

Druppelsgewijs (pun so totally intended!) kwamen er nog andere medemensen op leeftijd binnengewaaid, die de andere bruggepensioneerden ook nog eens bleken te kennen van in andere cursussen! Man, de hilariteit alom die zich toen in het lokaaltje ontspon, ik zou ze niet in woorden kunnen vatten if I tried! Het gekakel en gegier van het lachen was zo meedogenloos dat ik zelfs een klein prostaatopstootje bij mezelf meende te ontwaren, maar zeker was ik daar niet van. De les was nog niet begonnen of ik was al mijn zekerheden kwijt.

‘Tis topen dat dat ier even leutig is als vorig joare!’ knipoogde de vrolijke Frans van ons gezelschap terwijl hij met zijn elleboog ostentatief in de zij van zijn buurvrouw porde, en uit de anekdotes die als watervallen op mij af kwamen gerold kon ik uitmaken dat de helft van de cursisten helemaal geen Spaanse beginner was, maar vorig jaar al bij een andere lerares Spaans had gevolgd. En dat was helemaal niet eerlijk, want dit was Spaans voor beginners en er was geen grotere beginner dan ik, besefte ik plots keihard. Hier en daar lieten nog enkele andere bruggepensioneerden weten even dom te zijn als ik.

‘Die leraresse van vorig joare, da was nog een beetse een toffe ze!’, sprak mijn buurvrouw vol lof tegen mij persoonlijk. ‘Da was allemaal spelenderwijs é, nie gelijk int schole ze. Mee dienen nieuwn goat zekers allemoale serieus zijn, gelijk int schole? Mee werkwoordn en al?’ Ik had geen idee, en dat zei ik ook. De andere cursisten van vorig jaar dachten vervuld van heimwee luidop terug aan alle cd’s die de juffrouw had meegebracht en alle liedjes van Julio Iglesias die ze hadden mogen vertalen. Ik verlangde heel hard naar kurkdroge grammatica. Vol uitzonderingen en al.

‘Buenos dias!’ klonk het plots van uit de gang, en iets specifieker van uit de mond van een John Lennon-look-a-like die zich even later voorstelde als onze leraar Spaans. ‘Buenas Dia’, antwoordde de mevrouw die ons net in geuren en kleuren had verteld hoe goed ze haar lessen van vorig jaar had kunnen gebruiken toen ze haar portefeuille had laten liggen in een winkeltje in Benidorm. Het volgende half uur hield ik me vooral bezig met verschrikt om me heen kijken terwijl vijftien bruggepensioneerden erg hard hun best deden om de sfeer erin te houden door opmerkingen in de groep te gooien als ‘ge zijt ier in een oudemanuis terechtgekomen é jongskes!’ (richting mij en John Lennon), ‘ek komme vooral om mij ’t amuseren ze, al de reste es bijzoake!’ (breed grijnzend richting de andere gepensioneerden) en mijn persoonlijke favoriet ‘Oud mor nie versleten, ze!’.

Zevenendertig dooddoeners later kon ik mezelf voorstellen in het Spaans, en dat zonder dat ik met een balletje heb moeten gooien. Met mijn gooitalent zouden er toch maar valse tanden zijn gesneuveld, probably. Volgende week, unidad 2!

ola espagnol

spanje.jpgIk had mijn inschrijvingsformulier al ingevuld en braafjes betaald voor een les of veertig en alles, toen de dame achter de balie mij plots vragend aankeek. Ik keek vragend terug.

“Ik was nog vergeten te vermelden dat alle andere ingeschrevenen voor de ochtendlessen veel ouder zijn dan u. Ze zijn allemaal gepensioneerd, eigenlijk, op één persoon van uw leeftijd na. Is dat een probleem voor u?”

In de omgeving van mijn linkeroog riep een zenuw heel hard “AW GREAT!”.

Het gezicht rond die zenuw trakteerde de mevrouw achter de balie echter op mijn meest gepensioneerdenliefhebbende glimlach en zei “Neen, natuurlijk niet”.

Ik kan al niet wachten om te weten hoe je incontinentieluier zegt in het Spaans maat. Gelukkig begin ik er morgen om negen uur al aan.

preview (may contain spoilers and broccoli)

paksoi.jpgHet is zo ver: mijn gemengd groenten- en fruitpakket is besteld en de preview voor volgende week staat online. In het mandje dat ik maandag mag gaan halen zullen hoogst waarschijnlijk zitten:

– paksoy
– prei
– eikebladsla
– tomaten
– broccoli
– watermeloen
– appels santana

De culinaire radertjes in mijn hoofd zijn in overdrive aan het gaan nu, ik kan het u verzekeren. Vooral die paksoy (op sommige sites paksoi) spreekt compleet tot mijn verbeelding wegens nog nooit gegeten, maar de webchef (van webchef.be) heeft mij al een receptje aan de hand gedaan voor thaïse kip met paksoy en broccoli. En wat zit er nu toevallig ook in mijn gemend pakketjen? Broccoli, begod! Zot kom ik.

Voor de toekomst hoop ik op andere zotte uitprobeersels, als daar zijn pastinaak :aah:, warmoes :aah: en koolrabi :driedubbele aah:. Maar ik ben er klaar voor. Bring it on, o magische groentenwereld!

de vraag die op mijn inmiddels niet meer gescheurde lippen brandt

groentenzak.jpgIk doe echt nog steeds mijn best hoor, wat het eten van groenten en fruit betreft. Vandaag is de tweede dag dat ik weer op mijn bureau werk in plaats van in het huis van mijn ouders, en ik durf al spreken van een nieuwe traditie: elke dag gaan er twee stukjes fruit mee in mijn handtas, eentje voor de voormiddag en eentje voor de namiddag. Als ik op mijn bureau aankom stal ik ze vol trots uit naast mijn laptop, om er de rest van de tijd enigzins trots en tevreden met mezelf naar te kijken.

Daarnaast ga ik ook investeren in een abonnement op groenten en fruit, zeer weldra. Cool is dat.

Maar eigenlijk brandt er maar één vraag op mijn lippen, en ik ben zeker dat ik niet de enige ben. Kan iemand mij vertellen hoeveel keer ik nog moet slapen voor de mandarijntjes weer in het land zijn?

lilith doet een vergelijkend warenonderzoek

screamingbaby2.jpgVolgens onderzoek dat vorige week de krant haalde zijn mensen zonder kinderen gelukkiger dan mensen met kinderen. ‘Wel natuurlijk’, dacht ik, en ik was net van plan om verder te gaan met mijn dagelijkse beslommeringen toen mijn oog viel op de commentaren op het krantenstukje. Naast compleet naast de kwestie brallende commentatoren die dingen met de wereld deelden als ‘verget nie als u moeder u niet had op de wereld gezet waarde ier nie!!!’ en waarvan ik van harte hoop dat ze zich nooit plannen voort te planten viel mijn oog op dit stukje tekst van ene Willy Van Walleghem:

Heb drie kinderen en 6 kleinkinderen. Men zou me alles mogen afnemen maar niet de kinderen en kleinkinderen. Kan me niet voorstellen dat ik ze niet meer zou hebben. Beklaag gezinnen die het zonder kinderen moeten stellen.Is het hun eigen keus :welnu ok dan.Ik kan niet anders dan ze beklagen. Is het hun eigen keuze niet dan heb ik veel begrip voor hun situatie.Beklaag ze en wens ze sterkte toe.

Mij beklagen, Willy Van Walleghem?

Mijn nachten bestaan uit slapen, mij een keer omdraaien in de stilte van de nacht, nog slapen en dan nog slapen. In mijn leven bestaat er niet zoiets als voedertijden en opstaan als de kleine door middel van een akelig geschreeuw laat weten dat ik in de zeer nabije toekomst met mijn slaperig hoofd boven een stinkende pamper zal moeten hangen. Als ik uiteindelijk toch opsta is er geen beetje stress om iedereen op tijd uit de badkamer in de keuken en op de bus te duwen, er is ook geen zenuwachtig geroep of hyperactief ge-‘KENJI! DOE FOORT!’. Ik sta op, ik eet iets en ik vertrek, helemaal chill.

Mijn geld gaat naar etentjes, uitstapjes en hier en daar een uitspattingetje dat volledig moet kunnen, en er gaat geen halve eurocent naar pampers, onthaalmoeders die volgeboekt zijn tot in het einde der tijden naar ’t schijnt, kleertjes en Geox schoentjes, boekentasjes en obsceen dure kinderwagens. Ik kan op dit eigenste moment beslissen om te gaan wandelen zomaar ergens heen zonder eerst een babysit te regelen of zeven luiertassen te moeten vullen met babygerief. Ik beslis en ik vertrek, ik. Stel het u eens voor, meneer Van Walleghem! Het is compleet zotjes.

Ik moet ook nooit rekening houden met slaaptijden en eettijden en als ik ergens in de buitenwereld ben moet ik nooit plots naar huis om een kindje in bed te steken omdat het het moment is. In de supermarkt ben ik diegene die een beetje evil grijnst als ik een mama wanhopige blikken zie werpen naar een oorverdovend schreeuwende peuter. Ik kan vijf minuten voor ik vertrek beslissen of ik martini’s ga drinken of niet. Als ik op vakantie ga is de belangrijkste vereiste niet dat er kinderanimatie aan het zwembad is. Als ik toch in contact kom met kleine mensen dan mag ik ze terug geven op het moment dat ze niet meer leuk zijn. Ik eet al jaren preparé en ik mag met mijn handen in de kattenbak zitten dat het een lieve lust is.

Meneer Van Walleghem, ik denk dat we kunnen concluderen dat ik een punt heb.

angst

292674914_62ed7b26f7_t.jpgIk herinner mij hoe ik als kind hele nachten wakker heb gelegen bij de gedachte dat mijn ouders ooit zouden sterven. Dat mensen sterven, dat wist ik al jaren, maar dat mijn ouders ook dat soort mensen waren, dat kwam hard aan. Het was een besef dat mijn kinderhart aan flarden scheurde, en een angst die in het donker van mijn kamer zulke vormen aan nam dat ik het gevoel kreeg te zullen stikken. Hoe harder ik naar oplossingen zocht, hoe erger en allesoverheersender die angsten werden. Mijn ouders zouden ooit dood gaan en ik kon daar helemaal niets aan doen. De enkele keren dat ik het daar schoorvoetend met mijn moeder over had verzekerde ze me dat ze nog lang niet van plan was om dood te gaan. En toch. Het liet mij soms maanden niet los.

Ik herinner mij een donkere winteravond toen ik al in Gent studeerde en er op kot zat. Ik belde naar huis om even met mijn moeder te spreken over vast niets bijzonders, en mijn vader nam de telefoon op. Neen, mijn moeder was nog niet thuisgekomen, en dat was eigenlijk best vreemd. Ze had al langer dan een uur thuis moeten zijn. Mijn moeder was iemand die altijd overal op tijd kwam, en ze had helemaal niet de gewoonte om een uur langer te werken zonder dat even te laten weten. Mijn hart klopte in mijn keel, en dat werd alleen nog maar erger toen ik een half uur later nog eens belde en het opnieuw mijn papa was die op nam. Neen, ze was nog altijd niet thuis, vertelde hij met een toon in zijn stem die ik niet van hem kende. In het kwartier dat volgde ging ik volledig over mijn toeren, daar op mijn kleine kamertje in Gent. Mijn moeder had vast een ongeluk gehad. Er moest wel iets heel ergs gebeurd zijn. Mijn moeder was dood. Een verschrikkelijk ongeluk. Ze konden mij elk moment bellen met het slechte nieuws. Toen mijn telefoon ging en ik met trillende handen opnam en haar stem hoorde kon ik wel janken van opluchting, wat ik dan ook maar deed. Ze had langer moeten werken en de batterij van haar telefoon was plat. Meer niet, eigenlijk.

Ik herinner mij de minuten die wel uren leken toen ik vorig jaar op haar zat te wachten in een ziekenhuiskamer na een eenvoudige schouderoperatie. En hoe mijn gedachten ook toen met me op de loop gingen. Doodsbang was ik dat ze in de narcose zou gebleven zijn en ik haar nooit meer terug zou zien. En plots was ze daar weer, een beetje groggy maar voor de rest oke.

Ik heb mezelf zo vaak gek gemaakt met de gedachte dat mijn moeder er niet meer was.

Vreemd hoe ik het, nu het echt zo is, bijna niet kan geloven.

scrappen tegen kanker

crop3.jpgEven snel reclame maken voor een evenement waarvoor ik mezelf net heb ingeschreven. Voor iedereen die graag scrapt en dat voor een goed doel wil doen in groep: op 11 november kan je in Ekeren van 10 tot 17 uur scrappen ten voordele van Kom op Tegen Kanker.

Alle informatie vind je hier: scrappen tegen kanker. Mochten er lezers zijn die graag willen gaan maar er verder niemand kennen: ik sta helemaal open voor meet en scraps.

En nu ik toch bezig ben: mensen die geïnteresseerd waren in mijn garderobe van voor mijn gastric bypass en andere kleding in grote maten voor weinig geld >>> op 6 oktober sta ik in Kortrijk op een speciale beurs waarop mensen die veel zijn afgevallen kledij verkopen tussen maat 44 en 60. Mailen kan naar lilith[@]fromfrats.com voor meer info.

brief

jehova.jpgEr waren de vele ‘innige deelnemingen’ en ‘sterktes’ op kaartjes die allemaal op elkaar leken, maar wel telkens in een ander geschrift. Er waren de voorgedrukte kaartjes waarop de afzenders zelfs geen persoonlijke groet meer moesten schrijven, omdat die standaard door de drukkerij werd meegeleverd. Sommige kaartjes zijn zodanig populair dat ik de foto op de voorkant wel twintig keer heb zien voorbijkomen. Er waren de persoonlijke boodschappen en herinneringen aan mijn mama die mensen zorgvuldig hadden neergeschreven, en soms waren er ook heuse brieven bij. Mijn neefje van elf tekende een beertje op een kaartje en schreef erbij hoe erg hij zijn tante zou missen ‘net zoals jullie’. Er waren zodanig veel brieven en kaartjes dat ze niet eens in de doos konden die we van de begrafenisondernemer hadden meegekregen, en dan hadden we daar de mailtjes niet eens bijgeteld.

En toch was er één brief die er voor mij op een pijnlijke manier uit sprong.
De handgeschreven brief van een getuige van Jehova, waaruit moest blijken dat mijn moeder gestorven was omdat dat nu eenmaal de manier is waarop god zondaars straft. Door ze te laten sterven. Bij wijze van illustratie zaten er nog twee foldertjes bij. Zelden zo’n beroerde marketing geweten, eigenlijk.

het jaar dat was

lelie.jpgToen de dokter mij tien maanden geleden vertelde dat mijn mama een erg agressieve vorm van kanker had die onmogelijk te genezen viel heb ik dat niet verteld op mijn blog. Ook toen de woorden ‘nog een maand of zes te leven’ vielen heb ik gezwegen. In december waren er een paar berichtjes die naar haar ziekte verwezen, en er was een moment waarin alles zo uitzichtloos en wanhopig leek dat ik overwoog om gewoon overal mee op te houden. Niet meer bloggen. Niet meer schrijven. Enkel proberen te begrijpen wat mij en mijn familie compleet onverwacht overkwam. Hoe we van een gezonde jonge mama naar een mama met nog maar weinig toekomst waren gegaan, van een heel normaal leven naar een leven dat compleet op zijn kop stond.

Ik heb uiteindelijk wel verder geschreven. Niet alleen omdat mijn mama de grootste fan van mijn blog was, ook omdat ik het zelf nodig had. Ook omdat er tussen de donkere momenten door heel veel mooie momenten waren, en hoewel ik die niet in het openbaar heb beschreven hebben ze mij wel enorm geïnspireerd en gemotiveerd om te blijven genieten en stil te staan bij wat we wel nog hadden.

De afgelopen tien maanden waren zeer zwaar, maar ook zeer intens. Dankzij mijn beroep heb ik de kans gehad om elke dag met mijn mama door te brengen, en ik ben even dankbaar voor de mooie dagen als voor het feit dat ik haar tijdens haar mindere dagen heb kunnen bijstaan. En ik ben mijn mama dankbaar voor de manier waarop ze met haar courage en fantastische gevoel voor humor heeft getoond wat echt belangrijk is. Elkaar graag zien en goed voor elkaar zorgen. Al de rest is bijzaak.

Mijn mama is tot op de laatste dag thuis kunnen blijven en is zondag razendsnel geveld door een longontsteking. Het ging zodanig snel dat het uiteindelijk de meest menselijke manier was die in haar situatie mogelijk was, en het heeft haar bespaard van enkele erg harde weken die nog in het vooruitzicht lagen. Het is een enorme troost voor mij en de mensen die haar hebben gekend dat ze niet heeft afgezien en tot een uur voor haar dood helder en pijnloos was, en niet kon vermoeden dat alles plots zo snel zou gaan.

Ik ben boven alles dankbaar voor het feit dat ik zesentwintig jaar de meest geweldige mama heb gehad die ik me kon inbeelden, en ik besef dat het geen zin heeft om kwaad te zijn om de dingen die we niet meer zullen hebben en meemaken.

Ik wil iedereen heel hard bedanken voor alle kaartjes en smsjes en mailtjes en andere blijken van medeleven. Ik heb nog niet de tijd gehad om ze allemaal te beantwoorden, maar ze worden ten zeerste geapprecieerd. En ik zal blijven schrijven, al was het maar omdat zij dat zeker zo zou hebben gewild.