Categorie archief: blogboek

lilith denkt te vaak et alors

IMG_4511Een maand. Zo lang zit er voor ik het goed en wel besef tussen twee blogposts. Laat ons zeggen dat 2018 niet mijn beste blogjaar is geweest. Is dat erg? Het is zeker geen ramp. Vind ik dat jammer? Ergens wel, zoals je het jammer kunt vinden dat de vlam tussen jou en dat lief waar je ooit zo’n geweldig fijne tijd mee had op een laag pitje staat.

Het is niet dat ik dat fijn lief iets verwijt.
Het ligt aan mij, niet aan hem.
Ik denk er te veel over na.
Ik relativeer elk idee kapot.
Ik vind mijn strapatsen ineens het schrijven minder waard.
Dat heeft weinig te maken met de strapatsen an sich.
Ook niet met een bepaalde gemoedstoestand.
Er staat alleen al zo gigantisch veel op internet dat ik wil dat wat ik publiceer toch ietwat boeiend is.
Niet eens omdat ik zo’n geweldige perfectionist ben, want dat ben ik niet.
Maar omdat ik weet hoe weinig tijd ik zelf nog heb om blogs te lezen.

Als ik er over praat tegen mensen die mijn blog lezen, dan is het altijd het eerste dat ik hoor: dat dat niet nodig is. Boeiend blijkt overrated. Dan zeggen ze dingen als: ik kom alles van u lezen, ook als het niet boeiend is. Natuurlijk is dat lief. Ik heb de beste lezers ter wereld, daar moet niemand mij ooit nog van overtuigen. Jullie kunnen veel van mij hebben, ook maanden van bijna niks, ik weet dat.

Maar ik weet het ook niet.

Ik weet niet of ik jullie wil bezighouden met een post over hoe wij juist een paar dagen naar Limburg zijn geweest. Et alors, denk ik dan. Wie zit daarop te wachten? Wat maakt het uit?

Ik zou mijn tips voor trips kunnen geven, maar jullie hebben vast al wel gehoord dat er een geweldig leuke expo over Tim Burton loopt in C-Mine. Of dat Play in Kortrijk heel tof is. Dat is allemaal waar, maar ontdek dat vooral zelf, en vorm er uw mening over. Ik ben geen expert in Limburgtrips noch in Tim Burton noch in kunstenparcoursen (is dat een woord?), ik doe ook maar wat, en soms valt dat mee, en soms tegen, maar ik kan niet garanderen dat dat bij u hetzelfde is.

IMG_5102

Soms ben ik heel enthousiast over een bepaald gegeven op mijn blog, en krijg ik een mail om te zeggen dat mensen het geprobeerd hebben en dat het keihard tegenviel. Dat kan. Ik ben geen redactie, ik zeg ook maar wat. Daar denk ik dan weer een tijd over na, en dan schrijf ik weer niets. Et alors, denk ik dan. Misschien te snel. Ik heb door de jaren heen zo vaak in interviews gezegd dat ik al zo lang blog dat ik me niet eens kan voorstellen dat ik ermee zou stoppen. En dan kan ik het me plots wel voorstellen. Al denk ik ook niet echt helemaal.

IMG_4975

Mensen mailen mij om te vragen of ik eens een foto kan posten van Flo haar kamer, om inspiratie op te doen voor leuke meisjeskamers. Alleen heeft Flo geen leuke meisjeskamer, omdat ik er nog niet mee bezig ben geweest. En ben ik verre van de Ozanne en Guillemine van de Westhoek. Als iemand dat lijkt te denken voel ik me een beetje een bedrieger, want die kamer lijkt nergens naar, en toch denkt iemand dat ik een of andere expert ter zake ben. Ik ken niks van bouwen of inrichten. Youri heeft alles voor zich genomen van de bouw, omdat ik al last krijg van koud zweet als een aannemer drie zinnen tegen me uitspreekt. Ik spreek geen aannemers. At all. Ik ben onwaarschijnlijk dom als het over zo’n dingen gaat, ge wilt het niet weten. Gij zegt driepuntsfilter, ik hoor bladiebladiebla en wil een beetje wenen in een hopelijk correct uitgevoerde hoek van mijn nieuwe crib.

“Ik heb soms het gevoel dat ik nogal uitgepraat ben over mezelf”, zeg ik dan, tegen Youri.
Het is eerder een vaststelling dan een schreeuw om aandacht of bevestiging, maar ik kan natuurlijk zeggen wat ik wil.
“Ik zou nog altijd graag komen lezen”, zegt hij die me al jaren beu zou kunnen zijn dan, en ik weet dat hij het meent. Net als ik weet dat anderen dat ook menen.
Ik weet alleen niet of dat ervoor zorgt dat ik mezelf geen navelstaarder meer voel. Ik krijg mails met “dag micro-influencer”, en ik heb zelfs van ver geen idee wat dat betekent. Ik gooi ze bij de tientallen mails met de aanspreking “hey mamablogger” (brrrrr), waarin ik alweer word uitgenodigd voor een persvoorstelling van iets waarover ik nooit zou bloggen. Of vijf vouchers voor een gratis pizza krijg aangeboden om een volledige blogpost te wijden aan een pizzaketen.

Ik deel dit, omdat ik vind dat het eeuwige twijfelen over of iets eigenlijk überhaupt ertoe doet net zo veel bestaansrecht heeft als mijn enthousiaste, blije Blogboek. Dat ik ook uit de grond van mijn hart schreef. Net als deze post. Het ene sluit het andere niet uit, zoals bij zoveel dingen.

Dit bloggen, dit hele proces, het is wat.
Ik zou ook in mijn dagboek kunnen schrijven, denk ik dan, dan dient het alleen mezelf, en is de druk van de ketel. Maar tegelijk: hoe leuk is het dat jullie hier al die jaren met zoveel komen lezen en delen? En hoe gek is het dat ik soms het gevoel heb dat het nergens toe dient, terwijl ik ook wel weet dat dat niet zo is?

In elk geval: ik wil er geen project van maken, want dat is volgens mij het laatste waar ik nu nood aan heb, een voornemen dat eigenlijk alleen maar kan mislukken.

Maar ik wil wel graag wat meer publiceren zonder dingen kapot te denken.
Ik wil weer publiceren omdat alleen al op publiceren drukken leuk is.
En magisch.
Ook na al die tijd.
Ik wil dat niet vergeten.

DUS!
Ik ga nu op de “publiceren”-knop drukken he mannen.
Dan komen jullie weer gewoon lezen alsof er niks is gebeurd.
Ik beloof dat ik daar niet te hard over ga nadenken, en het dan de volgende keer gewoon opnieuw doe.

Misschien flakkert er wel weer iets op.
Er is nog een waakvlam, dat weet ik zeker.
Misschien kunnen we daarna nog eens afspreken.
Geen druk, gewoon, vrijblijvend.
Kijken waar het ons brengt, samen iets gaan drinken, en daarna misschien naar de cinema?

IMG_5156

En dan eens blijven slapen, om te beginnen met onze kleren aan?

lilith moet het nog even over het vernieuwde Blogboek hebben

blogboek_versie2
Fjoew, wat een avontuur! Als alles volgens plan loopt ligt het volledig vernieuwde appelblauwzeegroene Blogboek ergens rond 5 april in de boekhandel. Dit keer niet enkel in België, maar ook in Nederland. Jullie kunnen het dus in het echt doorbladeren in plaats van af te moeten gaan op bol.com, lieve Noorderburen.

Maar goed, dat nieuwe Blogboek. De cover is lang niet het enige dat anders is. Ik was van plan om wat minor aanpassinkjes te doen in de nieuwe versie, en toen begon ik Blogboek 1 te herlezen en kon ik niet geloven hoe snel zo’n boek dateert. Holy guacamole. Daarnaast moet ik mezelf natuurlijk al lang kennen en had ik moeten weten dat ik overal nog dingen zou zien die ik voor verbetering vatbaar vond. Het resultaat is dat ik er veel meer werk in heb gestoken dan ik had gepland, en er zo maar even vijftig pagina’s extra Blogboek zijn. Nieuwe interviews, nieuwe hoofdstukken, ook over vloggen, stukken die ik helemaal heb herschreven omdat ik er nu anders tegenover sta, zoals dat over geld verdienen met je blog. Laat ons zeggen dat het enthousiasme daar lichtjes is afgenomen. 

Ik ben wat ouder en wijzer geworden, en het Blogboek met mij. Dat wil ik toch graag geloven.

Of het de moeite is om Blogboek 2 te kopen als je Blogboek 1 al in huis hebt? Ik spreek tegen mijn eigen winkel, maar het is geen nieuw Blogboek. Ook geen vervolg. Het is een herziene uitgave. Dus die-hard fans die alles wat ik schrijf in huis moeten hebben, die moeten het zeker kopen. Zij die het al tien keer hebben ontleend in de bib absoluut ook. Net als alle mensen die me de afgelopen tijd wanhopig hebben gemaild omdat het al heel lang nergens meer te krijgen was. En iedereen die het nog niet heeft en geïnteresseerd is in bloggen of vloggen of schrijven voor het web: jullie moesten het al besteld hebben! Waarom? Omdat Anna me in de reacties vroeg om haar in 25 woorden te overtuigen:

Het Blogboek is een boek vol inspiratie en tips om je blogplezier terug te vinden of om die blog te beginnen waar je over nadenkt.

Als het nog wat extra woorden mogen zijn: er staan lijstjes in vol tips voor je volgende blogpost, ik heb al mijn positieve en negatieve ervaringen uit veertien jaar bloggen gedeeld, ik heb heel wat bloggers gevraagd naar hun beste tips rond een publiek opbouwen, zorgen dat ze reageren, tijd vinden om te bloggen, en nog heel veel meer.

Ik denk niet dat ik er zelf nog eens 24,95 voor zou neertellen als ik boek 1 al had, daarvoor zijn er te veel zaken gelijk gebleven en ben ik te gierig.

Maar het is die 24,95 euro volgens mij nog steeds helemaal waard. Meer nog, want het is dikker. Deze keer is het pas echt een koopje, want nog meer materiaal voor hetzelfde geld. En beter ook. Nog altijd even mooi, want weer vormgegeven door Leen, die ook versie 1 deed.

Ik hoop zo hard dat de reacties even enthousiast zijn als de eerste keer.
En dat jullie nog eens langskomen op de Boekenbeurs, zoals de vorige keer.
Ik ben al een beetje aan het popelen, ik hoop jullie ook.

Het Blogboek is dood, leve het nieuwe Blogboek!
En als jullie een al dan niet gesigneerd exemplaar willen, dan valt dat hier te bestellen.
Hier kun je het ook vinden.

Een rustige comeback en wat dienstmededelingen

zomer2016Het plan was om deze zomer een break te nemen en eens goed na te denken over het hoe en wat van deze blog, om er dan in september keihard in te vliegen met een fris hoofd en kraakverse ideeën. Maar toen ik vorige week besefte dat ik eigenlijk nog altijd compleet geen tijd had gehad om na te denken over mijn blogtoekomst, laat staan over zotte rubrieken of innovatieve projecten, bedacht ik me dat ik een nog veel beter plan heb: er wat minder over nadenken.

De druk niet opbouwen om in september met iets van enig niveau te komen, maar gewoon nu al op het gemak herbeginnen, zonder druk. Mezelf niet opleggen om drie keer per week iets te schrijven, maar bloggen als er iets opborrelt. Dat wil zeggen dat het sommige weken wreed gaat borrelen en andere amper, maar dat geeft niet. Niks geeft, want ik vind het al straf dat ik ertoe kom om nog eens te bloggen, na enkele weken stevig thuisblijfmoederschap in het gezelschap van mijn bloedjes. Het was intensief met heel wat dagen die omstreeks vijf uur ’s morgens uit de startblokken schoten, maar ik heb er ook wel van genoten. Zie de collage hierboven voor de momenten die voldoende idyllisch waren om op de gevoelige plaat vast te leggen .

IMG_0134 blogboekv2IMG_0309 IMG_0319

En qua drukte zitten we alleen maar in stijgende lijn.
Richting een najaar zonder veel gaten.
Wat me naadloos bij wat dienstmededelingen brengt.

  • We hebben een stuk grond gekocht. Een wondermooi stukje Westhoek met uitzicht op weilanden en koeien, op een kilometer of drie van onze huidige crib. Een stuk dat volgens ons ideaal is om de crib zoals wij hem in gedachten hebben uit de grond te doen rijzen. Misschien wordt het hier de komende tijd wel een bouwblog met stukken als “Vijf redenen om te investeren in een warmtepomp (de vierde zal je verbazen!)“. Misschien ga ik hier wel bloggen over hoe ik beter notaris was geworden in plaats van journalist, wegens duizend keer meer betaald per op papier gezet woord. Of misschien wordt het ook niks van dat alles. In elk geval: wij gaan een huis bouwen en zijn zotcontent en een beetje zenuwachtig omdat we er eindelijk aan kunnen beginnen.
  • Er komt een nieuw Blogboek. De vorige druk was al een hele tijd volledig uitgeput (wat voor heel wat wanhopige mailtjes uit Nederland en België zorgde van mensen die hem wilden en echt nergens meer konden krijgen). Keischattig vaneigens, maar ook behoorlijk frustrerend, omdat het mooie papier en de manier van drukken een herdruk erg prijzig maakten. Omdat de vraag bleef ga ik nog dit jaar een nieuwe en verbeterde versie schrijven voor 2017. Met nieuwe hoofdstukken en aanvullingen die ervoor moeten zorgen dat het niet leest alsof er ondertussen twee jaar zijn overgegaan. Ook de lay-out wordt nog eens herbekeken. Suggesties zijn welkom, hieronder of in mijn mailbox. Het Blogboek verschijnt omstreeks maart 2017 bij Uitgeverij Vrijdag, en zal ook veel vlotter te krijgen zijn in Nederland. Hoera!
  • Ik ben nog altijd aan het lopen. En het plan is nog steeds om in oktober deel te nemen aan een urban trail van een kilometer of acht door Ieper. Het zou moeten lukken, ook al sukkel ik weer wat met blessures. Ondertussen liep ik al eens iets meer dan zes kilometer aan een stuk door, een absoluut levensrecord, en hoop ik mijn tempo van drie keer lopen per week te kunnen blijven aanhouden. Ik heb er in elk geval deugd van, en het is ondertussen ook ernstig te zien op de weegschaal dat ik mijn gat een maand of twee geleden van de zetel heb weten te stampen.
  • Ik blijf ondertussen ook gewoon freelancen. Niet dat er ooit sprake was om ermee te stoppen, maar er staan dus ook op dat vlak weer een hoop fijne dingen op stapel waar ik erg naar uitkijk. Ik zou dus maar De Standaard Magazine blijven kopen, en niet enkel omdat het het fijnste magazine ooit is, maar ook omdat ik er van alles voor aan het maken en uitdokteren ben.

Het wordt dus in combinatie met bloggen en mijn kindjes en echtgenoot voldoende aandacht geven vooral kwestie van er niet over te gaan, dit najaar. Ik ga mijn grenzen extra hard moeten bewaken om het allemaal leuk en leefbaar te houden, mezelf kennende, maar je grenzen bewaken en afbakenen is hip, dus there goes.

Waarmee ik dus eigenlijk gewoon lang heb gezegd wat ook heel kort kon: ik blijf gewoon bloggen. Met plezier zelfs. En ik ben bij deze herbegonnen.

Welkom terug!

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

lilith loves #projectblogboek

Idee 1 uit het Blogboek.Toen ik het Blogboek schreef en begon aan de lijsten met blogpostideetjes heb ik vast even gedacht: misschien dat iemand zo zot is om ze allemaal uit te werken. Maar toen dacht ik: wie zou zo zot zijn? En kijk: i. blijkt zo zot! Zot genoeg om aan een project te beginnen waarbij ze van plan is om alle 120 ideeën die ik in mijn boek meegeef in de praktijk en dus ook een blogpost om te zetten. Waanzin, maar wel hele fijne waanzin.

Haar enthousiasme werkt aanstekelijk, blijkbaar, want ondertussen zijn ook heel wat andere bloggers op de kar gesprongen. Als daar zijn:

Michel
Tiny
Romina van big city life
Tifosa
Satur9
Le petit requin
El en co
Kattebelle
Het huis van tante Alice
Mafaldine
Miss Pixie
Me, myself and we
Sheena blogt
Beautinebe
A life that’s good
Sabrina
Licht geschift
Shout your heart out

En ook deze bloggers lieten op mijn Facebookpagina weten snel aan de slag te gaan:

Met ups en downs
No butterfly
Ineken
Kim on the run
durven dromen denken
wandering with youni
Gillala
Jelle
kruimels
sofinesse
herrie

Ongelooflijk fijn, vaneigens. Zo fijn dat ik zelf ook goesting krijg om mee te doen. Ik ga er wel niet te veel regels op plakken, want voor je het weet val ik weer in een zak van de inspanning, maar het plan is om hier af en toe ook van #projectblogboek te doen. We zien wel hoe ver we komen, denk ik dan. Ik ben in elk geval superbenieuwd hoe alle bloggers er hun eigen invulling aan gaan geven.

blogboektheoriaO, en dan nog iets. Ik hoor dat de Blogboeken al eens durven uitgeput zijn in bepaalde boekhandels. Dan moet ge dus aan die mensen hun oren gaan trekken met mijn complimenten en zeggen dat ze moeten bijbestellen, maar ze kunnen natuurlijk ook nog altijd bij mij besteld worden (dat kan hier). Ik verwijs jullie evenwel minstens even graag door naar de fantastische boekhandel waar ik onlangs mocht signeren en die er altijd heeft liggen:  Theoria in Kortrijk.

Theoria, waar je zelfs boeken kunt lenen uit het uitleenkastje. <3

Koffie en boeken, only de beste combinatie ooit. Na wijn en boeken.

Theoria Kortrijk

Al was het maar omdat ik merk dat heel wat mensen in de streek nog niet beseffen wat voor een inspirerende boekhandel dat is. Een boekhandel van superfijne mensen, met een heerlijke selectie, waar je koffie kunt drinken en werken en waar ik zelf eigenlijk zou willen in wonen. Een boekhandel waar je zelfs boeken kunt lenen, zoals ik deed met de klepper van Joël Dicker.

theoriakortrijk2
Dus, mocht je op zoek zijn naar het Blogboek, spring dan eens binnen bij Annemie en Pascal, doe ze mijn groetjes, en ik beloof u dat ge daar nooit meer weg zult willen.

Ook plannen om deel te nemen aan #projectblogboek? Post de link dan even hieronder en dan voeg ik je toe aan deze pagina.

lilith weigert zich te schamen

lilithweigertzichteschamenMaar je hebt wel een huilbaby én een depressie gehad“, zegt de radiopresentator op een toon die naar mijn zin net iets te beschuldigend is. “Dat klopt“, zeg ik naar waarheid. “En je hebt erover geblogd. Wat als dat mij compleet niet interesseert, wat je daarover schrijft?“. Ik knipper even met mijn ogen omdat ik niet goed weet waar dat genoegzame lachje ineens vandaan komt. “Dan moet je het ook niet komen lezen“. Waarop zij met de huilbaby én de depressie wordt afgekapt voor een plaat en verkeersinformatie. En zich ondertussen in stilte zit af te vragen waarom ze in godsnaam zo vroeg is opgestaan om in deze radiostudio te antwoorden op de vraag “Waarom zet ge uw stukjes eigenlijk niet gewoon op Facebook?”.

Ik zag het afgelopen week nog geïllustreerd in een tv-show, waarin een andere blogster die ook een boek over bloggen heeft geschreven door het collectieve gezelschap monkellachend werd aangepakt met als insteek “Ik snap eerlijk gezegd echt niet waarom gij per se al die dingen op internet wilt delen, mevrouwtje“. Hashtag die gekke bloggertjes denken toch niet dat ze interessant zijn zekers.

Wat ik had moeten zeggen in dat radioprogramma, in die drie seconden die nog over waren na het verkeer en het plaatje, was natuurlijk gewoon dit. Dat het zo ongelooflijk belangrijk is dat we onze verhalen met elkaar delen, dat we dat nog durven in een tijd waarin we onszelf en ons leven vergelijken met de schoonste, perfect gekadreerde internetkant van andere mensen. Niet enkel van celebrities uit Hollywood, wiens leven al jaren perfect wordt gephotoshopt door magazines, maar ook van onze bloedeigen vrienden, die dankzij Instagram en de steriele achtergronden waarvoor ze hun cocktails fotograferen plots ook allemaal hun shit together lijken te hebben.

En neen, die verhalen moeten we niet enkel vertellen op onze blogs. Niet iedereen voelt zich daar gemakkelijk bij, en dat is ook terecht. Maar ook in dagelijkse interacties met vrienden en familie is het zo geweldig belangrijk dat we wat tegenkanting durven bieden door te vertellen dat niet alles even swag en vlotjes gaat, en dat ons leven gewoon even chaotisch is als van iedereen, dat niet elke dag een Pinterestdag is.

Het meest genadeloze dat kan gebeuren als jij jezelf kwetsbaar genoeg hebt durven opstellen om te zeggen: ‘kijk, dit ben ik, met al mijn dingetjes en angsten en twijfels, ik leg ze hier voor u op tafel met mijn blote handen en misschien kunt gij ook iets delen en hebben we daar samen wel iets aan‘, is dat iemand daar met veel branie en vuile voeten doorheen trapt. Door ermee te lachen, door te impliceren dat je niet meer bent dan een aandachtshoer die toch echt niet moet denken dat ook maar iemand geïnteresseerd is in haar intieme belevingswereld of problemen, door duidelijk te maken dat je je zou moeten schamen voor wat je net hebt gedaan.

Het zijn dit soort opmerkingen, niet enkel van radiopresentatoren die het over bloggers willen hebben, maar zeker ook, die er deels voor zorgen dat ons wereldbeeld niet meer overeen komt met de werkelijkheid, denk ik soms.  Omdat zij die durven toegeven dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn is zo gemakkelijk worden geridiculiseerd. “Ge denkt toch niet dat uw miserie mij interesseert, zekers? Ik heb wel betere dingen te doen hoor kindje“.

Dus ja, ik heb zeker een huilbaby en een depressie gehad. Et alors? Net als andere mensen krijg ik mijn deel in dit leven, en ik weiger mij daarover te schamen. Ik weiger me te laten aanpraten dat ik in een hoekje mijn tranen moet zitten verbijten zodat niemand ze kan zien, en ik er ook zeker geen mens mee lastig val. Als journalisten wiens job het zou moeten zijn om naar mensen te luisteren afkomen met dooddoeners als “maar wat als uw verhaal mij echt compleet niet interesseert?”, dan ben ik blij dat er naast hun kanalen nog andere zijn om de echte verhalen van ploeterende mensen te lezen. Mensen zoals gij en ik, ja. Mensen zoals Annelies, die ziek werden en geen hulp vonden en daar op wonderlijke wijze over vertellen, een verhaal dat mij anders vast nooit had bereikt. Op blogs, op café, om het even waar. Mensen schaamte proberen aan te praten omdat ze zich bloot durven te geven in deze wereld is een heel vieze vorm van macht proberen uit te oefenen. Een die niet zou mogen pakken.

Laat u dus door niemand aanpraten dat uw verhaal geen bestaansrecht heeft, en al zeker niet dat ge u moet schamen als ge het durft vertellen. Dat is namelijk dikke vette bullshit.

Update: Credit where credit is due, dit stukje werd deels geïnspireerd door het fantastische werk van de Amerikaanse onderzoekster Brené Brown rond kwetsbaarheid en schaamte. Wie meer wil lezen verwijs ik dan ook erg graag door naar haar site en boeken.

#blogboek

Het blogboek op Instagram.

Het blogboek op Instagram.

Ik zal eerlijk zijn: de week voor de release van het Blogboek was ik niet meteen het fijnste gezelschap ooit. Het boek was naar de drukker, ik kon niks meer doen, en plots sloeg de twijfel toe. Was het wel genoeg? Was het wel goed? Ja, ik had keihard mijn best gedaan, maar zou het wel overkomen zoals ik het wilde op wie het zou lezen? Zouden mensen het zijn geld wel waard vinden? Van die momenten waarop je je afvraagt waarom je niet gewoon was blijven doen wat je al deed: geen boeken schrijven.

En toen vielen de eerste Blogboeken bij jullie in de brievenbus, en sinds dat moment durf ik niet met mijn ogen knipperen omdat ik bang ben dat het allemaal maar cliché ooh cliché een droom zal blijken. Jullie respons is geweldig, het feit dat jullie de moeite nemen om het boek te taggen en er foto’s van te posten op alle sociale media is fantastisch, de mails die ik krijg van mensen die na jaren eindelijk weer durven beginnen met een blog doen mijn hart vier tellen overslaan.

blogboekinstagram2

Dus voor ik weer overga tot de posts van de dag, die niks met het Blogboek te maken zullen hebben: zo’n ongelooflijk dikke merci. Het staat in het boek, dus ik wist het al langer: jullie zijn echt de leukste lezers die een blogger zich kan inbeelden. For reals, jongens.

Het Blogboek is er!

hetblogboekiser

Vrijdag geleverd bij de meeste boekhandels, al hoor ik dat je bij sommige winkels nog geduld moet hebben tot maandag of dinsdag. Maar het is er dus, en ik ben ongelooflijk content met hoe het eruit ziet en ruikt en voelt en leest. De afgelopen dagen waren veel signeren, veel adreslabeltjes printen en postzegels plakken, en heel veel heel blij zuchten. Het is er, en het is de max om op Instagram foto’s te zien van mensen die hem aan het lezen zijn.

Bijzonder benieuwd wat jullie ervan vinden, dus voel je vrij om te reviewen op Goodreads, een foto te posten op Instagram (onder #blogboek) of me op een andere manier te laten weten wat je ervan vindt.

Bestellen kan nog altijd via deze site. Ik krijg ook soms de vraag hoe het zit met Nederland, en daarvoor verwijs ik door naar Bol, die hem al aan het leveren zijn.

Cool he? Ik vind het ook.

Cadeautje voor mijn verjaardag: bladeren door het Blogboek

blogboekspread_1

Allez kom, we hebben ondertussen lang genoeg gewacht, vind ik. We weten ondertussen dat het Blogboek 240 pagina’s telt en zo’n twee centimeter dik is. Dat is behoorlijk wat inhoud, en aangezien ik geen gigantische lappen tekst wilde zonder tekeningetjes ging ik op zoek naar iemand die mij kon helpen. Die uitverkorene vond ik in de vorm van de fantastische Leen De Pelseneer, die mij hielp bij het ontwerpen. Ik had immers nogal wat dingen in mijn hoofd, en zoals dat gaat moesten die eruit. blogboekspread_3Het Blogboek telt acht hoofdstukken, telkens rond een thema dat bloggers aanbelangt. Je stem en focus vinden, unieke content maken, zorgen dat mensen komen lezen en reageren, een blog opzetten, geld verdienen, en nog enkele meer. Elk hoofdstuk begint met een quote, want ik vind dat tof. blogboekspread_2

Ook al zo tof: mijn fantastische bloggerspool. Een tiental bloggers die tips geven over zaken waarin ik minder thuis ben. Wil je weten hoe en wanneer je je gekregen lippenstiftjes best kunt fotograferen, hoe je je naam bedenkt of welke problemen mensen die al jaren bloggen op hun pad vonden? Dan hebben zij een inspirerend antwoord.   blogboekspread_4

Het blogboek staat ook vol tips en bakken inspiratie. Elk hoofdstuk heeft een pagina met vijftien ideeën voor je volgende blogpost, om maar iets te zeggen. In totaal zijn dat meer dan honderd aanzetjes voor als je in een blogdip zit. Geen dank, jongens, geen dank!

blogboekspread_6Wie even geen zin heeft in lezen kan ook gewoon naar de prentjes kijken. Van ik die mijn tanden poets, bijvoorbeeld. En voor de rest: heel veel lijstjes met mijn favoriete apps, tips voor time management, het gebruik van Evernote, lijstjes om in te vullen zodat je je richting kunt bepalen, enzovoort, enzoverder.

Het boek ligt op 1 september in de winkel en is zo mooi uitgegeven dat het volgens mij en iedereen die het al heeft kunnen inkijken zijn 24,95 euro helemaal waard zal zijn. Ik vind het allemaal vreselijk spannend en popel me een ongeluk.

Bestellen (al dan niet gesigneerd) kan nog altijd via lilith@talesfromthecrib.be.

[Het Blogboek] lilith haar manuscript is binnen

boekbeloonschoenen

Nieuwe traditie: soldenschoenen kopen als mijn manuscript binnen is.

Al van vorige week is het binnen, zelfs, dat manuscript. Dat wil zeggen dat ik mijn deadline van 1 juli keihard heb gehaald. Dat was spannend, maar niet half zo spannend als dat manuscript door mensen laten lezen. “Waar zit je al?” vroeg ik zo ongeveer zevenhonderd keer per avond aan Youri, die het op zijn iPad zat te lezen. Gevolgd door “En vind je het nog altijd erg interessant/maar zo zo interessant/ saaaaaaai?“. “Erg interessant” zei hij dan meestal, maar hij is mijn man, die mens heeft bijzonder weinig andere opties als hij zijn habitat leefbaar wil houden.

Ik heb het aan nog vier andere lezers gevraagd die niet in mijn huis wonen. Of vijf, ik wil het kwijt zijn. Zij lazen, en corrigeerden, en gaven meningen, en ik was zenuwachtig maar ze verzekerden me dat het niet hoefde. Zo lief dat die allemaal waren. En toen kwam mijn geweldige illustrator op de proppen met haar eerste ontwerp voor hoofdstuk 1, en moest ik bijna huilen omdat het leek alsof ze in mijn hoofd had kunnen kijken. Zo’n boek schrijven, toch een lach en een traan, en dan gelukkig ook weer een lach.

We gaan nog altijd voor op 30 augustus in uw boekhandel of brievenbus. Donderdag moet de definitieve cover er zijn, ook. Misschien dat ik hem dan al eens toon.

KEISPANNEND.

lilith deelt wat beelden van de week

Processed with RookieHet moment is gekomen waarop we kunnen zeggen dat ik in de laatste rechte lijn zit richting afwerken van het Blogboek. Morgen vertrek ik voor enkele dagen afzondering om serieus en ongestoord door te travakken, en hoe hard ik ook zin heb om al mijn tips zelf in de praktijk om te zetten: op dit moment is er even geen tijd voor. Zie ook: mijn haar dat al duizend jaar geen haarkleuring of kapper meer heeft gezien, mijn onbenutte beurtenkaart voor het zwembad, en mijn mailbox die hopeloos aan het worden is.

Maar goed, ik zie dat allemaal wel weer goed komen met tijd en boterhammen. In tussentijd: mijn favoriete beelden van de afgelopen week, waarin mijn liefste elf kilometer liep in een loden hitte, mijn baby twee werd en dat gevierd moest worden, en ik geweldig genoot van een ontbijtje bij de zelfplukboerderij en de zeldzame momenten waarop mijn zoon niet met mij in discussie ging. Even met mijn ogen knipperen en ze waren weer gepasseerd, maar wel genieten.

randombeeldjes1 Processed with Rookie Processed with Rookie Processed with Rookie randombeeldjes5 Processed with Rookie

Geniet van jullie werkweek, jongens, en tot gauw!