Ik zat tegenover mijn huisdokter en hoorde mezelf geamuseerd lachen om een zin die ik maar voor de helft had begrepen, en ik kon mezelf wel een saflet op mijn bakkes verkopen. De zin ging over de werking van de ziekenkas in dit land, en hoe oubollig, achterlijk en vooral duur die werking was. Wist ik wel hoe duur, eigenlijk??

(euhm, neen)

Zeer duur, zo bleek uit het vervolg van het verhaal dat wel eeuwen leek te duren.

Ik had kunnen zeggen dat het me geen reet interesseert hoe duur een ziekenkas is in vergelijking met wat men uitspaart door de generische geneesmiddelen, maar neen, dat deed ik niet. Integendeel: ik diepte ÈÈn van mijn meest complexe gelaatsuitdrukkingen op om de dokter toch maar het gevoel te geven dat hij zonet het interessantste feit in jaren had verteld: een mengeling van opperste verbazing en monkelend “zo zul je het altijd zien” glimlach werd zijn deel.

Er volgde een nieuwe stroom oninteressante parlÈ die maar niet wilde stoppen. Ik lachtte weer mijn verbaasd lachje en zei crap als “goh, het probleem is dat gewone mensen dat niet weten, zo’n dingen”,alsof ik dat immens hartverscheurend vond, terwijl ik enkel zo snel mogelijk naar huis wilde en pokkejaloers was op die gewone mensen die nu in hun zetel zaten zonder doortaterende dokter. Maar mijn dokter, die had ondertussen een zielsverwant in mij gevonden die luisterde naar zijn verhaaltjes, en nog geÔnteresseerd was ook. Nog even en hij zou me inviteren op een gespreksavond over de CM en de bond Moyson, met een vakbondsafgevaardigde als moderator.

Ik haat het als ik dat doe.
En ik doe het all the frigging time.
Ik ben echt veel te beleefd opgevoed, en daardoor kom ik altijd in situaties terecht waarbij mensen totale crap over mij uitgieten en ik overkom als de meest geÔnteresseerde toehoorder ooit. Nog even en ik begin notities te nemen, zo erg fake ik. Uuuuren heb ik al geluisterd naar saaie mensen die over saaie dingen vertellen waarmee ik niets te maken wil hebben, maar ik vind het te pijnlijk om te zeggen dat ik liever zou hebben dat ze zwijgen. Dat ze beter zouden stoppen als ze geen kick in ze balls willen krijgen.

Het is vooral verontrustend omdat ik er volgens mezelf absoluut niet uit zie als iemand die bij nachte nadenkt over de werking van de ziekenbond en het RIZIV, autobanden of zekeringen. En ik mag dan wel een extreem goede faker zijn in mijn eigen nadeel, toch vraag ik me vaak af hoe mensen met zo bitter weinig mensenkennis erin slagen om toch gewoon mee te draaien in deze maatschappij en al. En daarover praat dan weer niemand met mij, ook al vind ik zo’n vragen wel interessant.

Dat is jammer, maar ik sla er mezelf wel weer door.

Move on.

Vorige week ben ik erin geslaagd om doodleuk een stuk van mijn tand te krijgen, zonder iets te doen.

We zouden net naar de Kattenstoet vertrekken (die trouwens pretty fab was), ik zat een beetje voor me uit te ademen en toen merkte ik clever op dat de helft van mijn voorlaatste tand achteraan los zat. Het zal voor altijd een mysterie blijven wat er zich die dag precies in mijn mond heeft afgespeeld, want ik had op niks hards gebeten noch was ik in een gevecht verwikkeld geraakt.

Tijdens de Kattenstoet was ik diegene die constant met haar tong tegen het loszittende stukje tand duwde, wat toevallige passanten waarschijnlijk de indruk gaf dat ik open stond om hen te pijpen. Toch een paar keer bijna in de marginaliteit terechtgekomen, die dag. Aangezien een loszittende tand een redelijk vies gevoel geeft at ik in de loop van de namiddag een broodje met warme beenhesp met de linkerkant van mijn mond, zoals enkel Emiel Goelen het kan. Al snel deden in Ieper geruchten de ronde dat lilith van tales from the crib onlangs een zware beroerte had overleefd, en despite mijn goede deontologische bedoelingen heb ik het allemaal kapotgemaakt door ’s avonds in een onbewaakt moment keihard met de verkeerde kant op een stuk stokbrood te bijten. Resultaat: het loszittende stukje katapulteerde zichzelf volledig in mijn mond, net terwijl ik een bijtbeweging uitvoerde . Voos dat dat is: op je eigen tand knabbelen.

Hoe wij vroeger als zesjarige kindjes niet constant met een slecht gevoel rondliepen doordat onze tanden om de haverklap loskwamen en uitvielen, ik snap het niet. Vooral die voorste dan, die niet wilden loskomen en nog met een velletje vastzaten. Traditioneel moesten die eruit tegen je eerste communiefoto zodat je voor de rest van je leven goofy in de salonkamer van je grootouders kon uithangen, en dus zat er niks anders op dan hele dagen en nachten obsceen met je tong tegen dat los tandje duwen, en dan plots dat grote gapende gat waar je tand zat, keivies was dat!

Maar het went. Na een week leven met een halve kies (want dat is het!) in mijn mond vraag ik me af waarom ik ooit een volledige kies nodig heb gehad. Als ik kon kiezen, ik zou het helemaal opnieuw doen.

Soms word ik zo moedeloos van dingen die ik in mijn omgeving opvang dat ik wel kan janken, met grote uithalen en alles. Kan iemand mij vertellen wanneer we gegaan zijn van mijn middelbare school vol supertoffe multiculturele dagen, initiatieven om verdraagzaamheid aan te wakkeren en een sfeer waarin iemand die racistische uitspraken deed een absolute en te mijden uitzondering was naar de dingen die ik de laatste maanden al allemaal heb mogen horen van mensen die ik het absoluut niet zou geven?

Ik kan u verzekeren dat ik doodongelukkig word van dingen als:

• het feit dat ik niet naar Rotterdam kan gaan zonder de raad te krijgen om er ’s avonds niet buiten te gaan omdat het gevaarlijk is met al die vreemdelingen
• het feit dat ik dat te horen krijg van mensen die niet verder dan de Ardennen gaan omdat ze bang zijn van vreemdelingen
• ik vorig jaar de trein naar Mechelen moest nemen en ik te horen kreeg dat het daar toch gevaarlijk was om alleen rond te lopen met al die vreemdelingen
• ik van mensen die zelf al maanden aan de dop zitten hoor dat de vreemden hun werk afpakken, om drie dagen later in een andere situatie van diezelfde mensen te horen dat ze allemaal te lui zijn om te werken
• ik hoor dat mensen niet naar Gent mogen gaan studeren omdat het er te gevaarlijk is met al die bruine
• mensen die het Vlaams Belang op hun beide knietjes willen danken als ze deuralarmpjes in de bus komen steken, want ze kunnen zichzelf en hun bange kroost gratis en veur niet beschermen tegen criminelen
• mensen die het doodnormaal vinden dat Turken en Marokkanen niet binnengelaten worden in hun discotheek, enkel en alleen op basis van hun nationaliteit

Ik krijg daarvan goesting om te bleiten, ja. En zeker als ik denk dat er elke dag meer kinderen worden opgevoed met waarden als complete onverdraagzaamheid, angst, discriminatie en een gevoel van superioriteit tegenover mensen met een andere huidskleur. En dat dat nooit eerder zo dicht bij mij is gebeurd.

Als mensen zich in deze uitspraken en wereldbeelden herkennen, dan kan dat heel goed zijn.
Ik hoop dat u zich schaamt, en diep. (vooral omdat de kans groot is dat u het na de laatste update plots minder erg vindt dat er een vrouw en een kindje doodgeschoten zijn, en u bij Joe Van Holsbeeck de eerste was om te roepen)

Ik, die vroeger bij hoge koorts gemiddeld zo’n 37,4 graden liet optekenen, ben de laatste tijd records aan het breken.

Het laatste jaar krijg ik heuse koortsaanvallen die ervoor zorgen dat diegene die naast mij slaapt het gevoel krijgt dat hij net uit een vliegtuig gestapt is op het kokend hete vliegveld van Barcelona. Bij momenten slaat mijn stem over naar een heesheid waarop Sarah Bettens pokkejaloers zou zijn, en in bad doe ik weer de truc met de aureool van heetheid terwijl ikzelf ijs en ijskoud heb. Kippenvel in een warm bad, het blijft een fenomeen waar ik met open mond naar kan staren. Voor de rest zie ik er vooral uit als de vrouw van David de Kabouter wat blozende wangen betreft, en zegt alles aan mijn “klam”.

Volgens de dokter zegt alles aan mij dan weer “angine”, en dat heeft allemaal ÈÈn groot voordeel: ik heb net de tijd gehad om de eerste twee afleveringen van Carnivale uit te checken vanuit mijn ziekbed. En dat smaakt serieus naar meer!

Oke, even serieus nu.

Hoe komt het dat ik op om het even welke werkvloer geen fles mag vullen met kraantjeswater zonder bekeken te worden alsof ik net heb aangekondigd dat ik stront ga eten?

Op werkvloer ÈÈn was ik al een paar weken in al mijn onschuld liters kraantjeswater naar binnen aan het kappen toen ÈÈn van mijn collega’s me een lege fles Evian onder de kraan zag houden. Ik heb nog maar zelden iemand zo verbouwereerd naar mij zien kijken, die keer dat ik per abuis een salto met mijn bmx-je had gemaakt en ik met mijn rechterknie in mijn neus aan de voordeur van ons huis stond niet meegerekend.

Collega: “Drink jij water van de kraan?!”
Ik: “Euhm, ja inderdaad”
Collega: “Waarom?!”
Ik: “Ik heb dorst”

Waarop de collega met een vies gezicht de eerste de beste andere collega aanklampte en een spelletje “lilith drinkt water van de kraan!” begon, terwijl ik erop stond te kijken. Ik had verwacht dat collega twee mij zou bijstaan, maar opnieuw kreeg ik een vieze blik toegeworpen.

Ik wilde net iets zeggen als ““Ey wuk ist, ben ik te min omdat ik geen echte Evian drink misschien ventje?” maar collega twee was mij voor. “En jij drinkt dat zonder dat te koken?”

WHAT NOW?

Ook op werkvloer twee lieten mijn collega’s niet na om geshokeerd te reageren toen ikzelf een groot glas kraantjeswater in mij goot. Sterker nog: mijn ooit uitermate spastische darmen die door de specialist onder de noemer “spastisch colon” werden gefiled, waren volgens diezelfde collega’s helemaal niet spastisch, ze waren alleen vergiftigd door allerhande schadelijke stoffen die in kraantjeswater zitten.

WHAT NOW?

Dus als ik het goed begrijp heerst er tegenwoordig een vreemd soort massahysterie wat water uit de kraan betreft. Dat zal wel erg fijn zijn voor merken als Evian en Volvic, maar last time I checked was het water uit de kraan toch drinkbaar dat het niet normaal was. Hebben al die schoolreisjes naar de waterzuiveringsinstituten van Vlaanderen dan echt zo weinig zoden aan de dijk gebracht?

P.S.: U mag er dus vanaf nu ook mee stoppen om mij in de supermarkt helemaal in de war te brengen door constant met karren vol waterflessen in mijn zicht te lopen. We moeten toch een beetje serieus blijven, vind ik.

Pisnijdig loop ik.

Mijn blik staat al drie dagen op donder en bliksem, ik erger me dood aan honderdduizend dingen en ik ben in staat om de eerste de beste onschuldige kinderhand die mijn weg kruist in het gezicht te spuwen, zo nijdig. En dat terwijl de zon schijnt en het zo’n dag lijkt te zijn waarop alleen glimlachjes de boventoon zouden mogen voeren. Maar dat kan me, quite frankly, geen kloten schelen.

Eerst was er dat gestoorde bejaarde kutkoppel (aka onze vorige (en laatste) huisbazen (ooit)) dat zich niet schaamt om zo maar eventjes een half maandloon uit de zakken van een jong koppel als wijzelf te slaan als het erop aankomt om de waarborg van ons appartement terug te betalen. Datzelfde kutkoppel vond het een geniaal idee om al hun deuren op onze kosten te laten vernieuwen omdat de onderste millimeter van die deuren verbleekt was door kuisproduct. Hetzelfde koppel had ons de laatste twee jaar tot waanzin gedreven door om de zoveel weken onaangekondigd bij ons op de stoep te staan om vanalles en nog wat te komen opmeten (lees: om te komen kijken of wij hun appartement niet aan het omverwonen waren), en toen bleek dat wij de meest voorbeeldige, op-tijd-betalende, domme huurders waren die voor vertrek nog eens op eigen initiatief hun muren in de oorspronkelijke kleur hadden herschilderd omdat we wisten dat het wacko’s eerste klas zijn, toen stuurden ze een factuurtje waarop een bedrag stond waarmee je volgens mij je deuren in achttien karaats goud kan laten verven. Twice.

“Niet betalen, ze proberen maar”, sprak onze omgeving meermaals. Maar ondertussen was ik zo pissed als een achterdeur waar een millimeter van verbleekt was aan de onderkant.

En toen ging onze zilvergrijze bolide kapot. Uit het onverstaanbare geneuzel van de garagist kon na lang ontcijferen worden opgemaakt dat het serieus was, en na nog langer cijferen en ontcijferen bleek dat er twee opties waren: veel geld betalen voor een ontkoppeling die volgens mij in goud zal zijn, of een nieuwe bolide kopen. Het tweede plan klonk aantrekkelijker, maar het eerste realistischer. Gouden ontkoppeling dus.

Aangezien mijn werkdagen tegenwoordig bestaan uit luisteren naar de schandalige racistische en sloganeske praat van mijn waarde zo goed als ex-collega’s is ook de werkplek geen bron van positieve gedachten. Of het zou moeten zijn dat ik iemand was die even hard geilde op die fantastische knakker van een Jean-Marie Dedecker, en even hard vond dat alle bruine ons werk afpakken, om even later te verkondigen dat de bruine beter naar hun land zouden teruggaan als ze toch niet willen werken. *op de achtergrond zien we lilith keihard met haar schedel tegen een muur slaan*

Ondertussen wilde de zon (die ik zo zo keihard nodig heb tegenwoordig, mannekes toch) maar niet uit haar kot komen, en stond ik elke morgen teleurgestelder dan ooit op omdat ik toch echt gehoopt had van wel.

Dus toen ik vandaag zoals afgesproken belde naar telenet om ons “na een maand proberen opzegbaar Prime-proefabonnement” op te zeggen, en die kalle aan de andere kant mij probeerde wijs te maken dat dat een vergissing moest zijn en we toch echt wel een jaar aan dat kut-abonnement vastzaten dat we niet eens hadden gevraagd, toen werd ik een beetje lastig. Dus toen ging ik venijnige dingen zeggen. En een beetje arrogant doen ook. Toen zou ze me doorverbinden met iemand, maar toen lukte dat niet. Ze zouden me terugbellen, en toen dat niet gebeurde, toen was ik best wel gelanceerd ja. Ik belde terug, en aangezien ik ondertussen op internet had gezien dat ik niet de eerste was die op die manier door telenet in de zak werd gezet ging het hard tegen hard. Vijfentwintig minuten, vier tuttebellen en zes afgedreunde “u zit vast aan uw abonnement zoals wij u van in den beginne hebben verteld” later was ik van dat klote-Prime af.

Net als van dat klote-nedstat trouwens, met hun klote-banner die te pas en te onpas mijn humeur komt verstoren. Na het tellen van 218656 views hebben we hem vandaag om 14:05 vermoord. En ik ga hem nog missen ook, de klootzak.

Sinds ik me niet meer in kringen begeef waarin de grootste gespreksonderwerpen bestaan uit die geschift moeilijk taak van wiskunde en die achterlijke van aardrijkskunde heb ik nog maar weinig voeling met de jeugd. Enkel als ik gedoemd ben om op woensdagmiddag de trein te nemen kan ik niet anders dan de confrontatie aangaan, en dan nog probeer ik zoveel mogelijk iPod-oortjes in mijn oren te duwen en metro-krantjes voor mijn gezicht te houden om het allemaal niet te intensief te moeten beleven. Een half uur tussen de pokdalige acnÈ-gezichten is precies voldoende om mijn voornemens om ze in mijn vrije tijd zoveel mogelijk te mijden nog maar eens te versterken.

Maar deze middag stond ik iemand op te wachten in de buurt van een middelbare school in het vlaamsche land, en aangezien ik toch niet veel beters te doen had leunde ik ostentatief tegen een paaltje om de schoolkinders uit te checken. En wat ik aan mij zag voorbijkomen tartte elke verbeelding, beste lezers. Ik heb geen idee hoe lang de madness al bezig is, maar heden ten dage zijn er serieuze dingen verkeerd aan het lopen wat gender op middelbare scholen betreft. Ik zag vijf jongens pronken met petjes van Louis Vuitton, last time I checked toch het merk van de oudemetesjakossen. Stoere binken waren gehuld in getailleerde meisjesvesten met wolletjes aan de kap. Ik zag jeansbroeken die zo opvallend strak rond jongensachterwerken zaten dat het absoluut geen toeval kon zijn, en kapsels waarin ’s morgens duidelijk drie kwartier werk was gekropen. Ook zonnebankbruin blijkt tegenwoordig weer hipper dan hip bij vlaamse middelbare scholieren. En jongensoorbellen zijn tegenwoordig dubbel, zoals bij meisjes van zes.

Het enige dat ik kon denken was: wie heeft that crazy little thing called mannelijkheid gestolen, en is dat niet strafbaar?! Ik zou het afschuwelijk gevonden hebben om in de klas te zitten met mannen die eruit zien als paspoppen. Welke boodschappen zou ik dan in hemelsnomen aan mijn vriendinnen hebben doorgespeeld tijdens de les, aangaande het andere geslacht?
“Check J. zijn kinky roze Eastpak!!! (l) (l)”
“Oehoew, gotta love D. zijn kaakstreepje van ÈÈn milimeter breed!”
“Ik kan niet wachten tot L. door mijn haar strijkt met zijn gepedicuurde handen”
“P. zijn supersjieke oorringetjes al gezien?”

Even overwoog ik om keihard “jeanedd’n!!” te roepen naar een groepje dat bij de schoolpoort stond te roken als meisjes, maar toen besefte ik dat ik vierentwintig ben. En dat deed pijn.

Iets waar ik al maanden mee zit is dat ik op de foto van mijn treinabonnement als twee druppels water op Bucky Laplace lijk. Het was me eigenlijk nooit eerder opgevallen, tot ik met mijn broer op een trein belandde en op een bepaald moment toch echt wel mijn abonnement moest bovenhalen van de conducteur. Mijn broer gooide ÈÈn blik op de foto, en mijn wereld stortte in: “wahahaaa! Bucky Laplace!”

En inderdaad, hoe erg ik de gelijkenis niet probeerde te zien, er was geen ontkomen aan: dat witte vel, dat gitzwarte haar, die vieze blik, niemand heeft ooit meer op Bucky Laplace geleken dan ik op de foto van mijn treinabonnement.

Ik werd er zo ongemakkelijk van dat ik alle treinconducteurs uit het verleden begon te overlopen en me begon af te vragen of het potentiÎle kijkers van het Eiland konden geweest zijn. En of ze het dientengevolge hadden opgemerkt, en eens de wagon uit proestend en half hangend aan ÈÈn van die stalen baren van de deur op hun knie hadden geslagen met vlakke hand, tranen langs hun conducteurskaken lopend. Mijn conclusie was staalhard: dat kon. En het kan nog steeds, elke keer als ik mijn vervoersbewijs moet bovenhalen en een lichte tic zich van mijn rechteroog meestermaakt. Ik zie ze denken “Backy. Backy. Backy” en “Synalco go go go!”

Ik zou dan ook zeer graag de foto op mijn abonnement laten veranderen, zoals zovelen dat met hun achternaam deden ten tijde van Dutroux, maar ik weet niet of “teveel op Bucky Laplace lijken” voor de NMBS een goed genoege reden is. En ik durf het niet gaan vragen aan het loket, uit angst dat de Frankie Loosveld van dienst er al zijn collega’s bijroept om schaterlachend naar mijn foto te kijken, en te beginnen met een eindeloze reeks “het eiland”-quotes. Had ik op Tony Simoni geleken, het ware ook pijnlijk geweest, maar dan zou ik tenminste enkel onderworpen worden aan intellectuele kwinkslagjes en opmerkingen van mensen met niveau.

Het zou mijn leven tussen Ieper en Kortrijk net dat ietsje draaglijker maken.

Een bejaarde man (ik schat hem 65) zit door het raam te staren, als bij de volgende halte een oudere vrouw tegenover hem gaat zitten. Ze legt haar fake millet-jas op de plaats naast hem. En om de ÈÈn of andere obscure reden is dat het enige dat de bejaarde man nodig heeft om uit te barsten in een erg luide en hevige tirade, waar heel de wagon moet van meegenieten.

Bejaarde man: “Phuh. Zo’n veste ekik ook. Ik en moen nooit zo’n veste niemeer en, madam! Zo’n veste, dat en es nietn weird!” De oudere vrouw schrikt van het luide stemgeluid van de bejaarde man, en knikt een beetje bedeesd, doch vriendelijk. Bejaarde man (onverstoorbaar): “Zo’n veste gelijk daj gij et, dat es alleene mor goed as’t min zevene es!” De vrouw heft haar schouders verontschuldigend op, en doet haar best om aan het gesprek te ontsnappen door in de METRO te lezen. Het mag niet zijn.
De bejaarde man wijst naar buiten, en de oudere vrouw voelt zich duidelijk moreel verplicht om zijn vinger te volgen en ook naar buiten te kijken, waar een groepje scholieren staat te wachten op de trein.

“GODVERDOMMEUH!“, aldus de bejaarde man, “ziet dat daar een keer staan, madam! Toen dakik die leeftijd adde moestekik nie op strate staan. ’t Was in de stal te doen! Te leeg da ze lev’n zij ze, en voor niks of niemanten geen respect niemeer, godverdomme!”
De oudere dame kijkt op. Dat vindt zij namelijk ook, en ze begint een verwaaide uitleg over dat de jeugd van tegenwoordig niks waard is, en dat er niks uitkomt en ook niks meer gaat uitkomen. Ik kijk door mijn wimpers en zie hoe het oude besje plots helemaal begint op te leven. Gedurende de rest van de treinreis komen flarden van het veel te luide gesprek door mijn HUMO-artikel gewaaid. En hoe meer woorden er komen, hoe meer het klinkt alsof ze uitgespuwd worden als een vieze ziekte.

… “En al die vuile frietekoten! Met al hun vetzakkerij! Ik ga nog liever dood dan dak ervan ete, madam! Wij adn vroeger geen frietekoten!”

…” wij mostn vroeger gans de weke dezelste kler’n droagn, en da gink em oowk, godverdommeuh!”

“… studer’n studer’n.. kstonne kik van mijn tien joar in de staln, en k klappekik ook frans!”

“… Ik en nietn tegen vreemdeling’n, mor ’t zen godverdommeuh profiteurs die te leeg zijn van nen poot uit te stek’n… In onznen tijd ging et genen woar zijn, madam…”

“… ik moetn nie wet’n van de jeugd, ik. Vuile leeghangers, dadde, die nie anders wiln doen dan achter bureau’s zitt’n! Bureau’s, dat es voe nietn nie nodig, ’t zijn al profiteurs!..”

“… Binn’n ier en viftien joar, der gon ging geweune belgn mi rondlop’n! Allemale vremde! Alemale!”

“… Medicament’n, ik en da nog nooit gepakt en ik gon da nooit pakn! Smeerlapperie es dadde! Ik gon nog liever dood dan medicament’n te moen pakk’n! Thee mee tijm en laurier, en ge kunt gij nie mer ziek kom’n, madam, da bestoa nie!”

“… Eerlijkheid es nog ’t belangrikste, madam! Mo ’t zijn de profiteurs die ’t allemale kapotmak’n! Ik: heel m’n leven geweirkt en een klein pensioentje, en dien die geen poot en uitgestokn eet: volle pot! GODVERDOMMEUH! De weireld is no de klot’n, madamtje!”

Waarop de oudere mevrouw stilletjes vertelt dat ze geen recht heeft op pensioen omdat ze in haar leven te weinig jaren heeft gewerkt.
Bejaarde man: “Oe is da nu toch meuglijk?! Oevele joar ej geweirkt? Get er toch mor 20 nodig veur pensioen?”
Oudere mevrouw: “Ik em er mor 17..”
Bejaarde man barst los: “Schande dadegij geen pensioen krijgt madam! SCHANDE! KLOTELAND DAT DAT ES! Kende gij niemand mee een lang arme? Ik kenne enen mee een lang arme, die da kan regel’n veur ui. Dadde volle pot trekt. ‘k ga ui zijnen nuumer gev’n! SCHANDE EST!”

Alzheimer en consequentie, het blijft een schrijnende combinatie.

In Kortrijk was er vandaag eens een beurs.

Vorig jaar waren we al eens naar deze beurs geweest (die van vorig jaar dan, niet die van dit jaar want haha dat kan niet) en we herinnerden ons dat het een erg mooie beurs was, met mooie klassieke meubels en andere mooie dingen die dit jaar wel eens ideetjes konden opleveren voor ons klassiek en oud huis. Ik zeg “ideetjes”, want wij zijn van het soort mensen dat zich the real stuff niet kan veroorloven en zich tevreden moet stellen met een bordkartonnen antiek kastje, dat we dan nog eens zelf met veel liefde en goedkope verf in elkaar moeten knutselen ook, dammit.

Wat wij vergeten waren over vorig jaar is dat wij de beurs toen bezochten voor openingstijd, en dus in alle rust en sereniteit tussen de standjes konden lopen. De standjes waar soms zelfs nog geen standjeshouders post hadden gevat omdat het zo vroeg was! Once in a lifetime zoiets, moesten we vandaag beseffen toen we dezelfde beurs bezochten tijdens de openingsuren. En er dus publiek was. Meteen ook het rijkste en meest hautaine publiek dat ik ooit op een beurs heb gezien.

Kijk, er zijn natuurlijk veel lelijke dingen te vertellen over de manier waarop Jan Modaal en zijn gezin beurzen als Batibouw en Horeca Expo bezoeken, en ik ben zeker dat ik al over al die manieren heb geklaagd. Halen we ons even het beeld voor de geest van hoe Jan M., gehuld in zijn zondagse “Dirk Scappenbury”, zweterig en luid een kinderwagen door de veel te smalle gangen van hal 6 duwt, op weg naar de jeneverstand. Als u soms beurzen frequenteert dan is de kans zelfs groter dat u hem bent dan dat u hem kent, en dat weet u.

Maar alle gekheid op een stokje: Jan Modaal is tenminste geen jeanette. En je kan veel zeggen over Sabrina Modaal, maar niet dat ze driehonder euro per maand betaalt om haar kapsel te doen lijken op een stenen pruik.

Enkele bevindingen na een uur tussen de beau monde:

• Hoe rijker de man, hoe zwakker de mannelijkheid. Rijke mannen hebben de neiging om naar een eeuwenoud theeserviesje te kijken met een pruilmondje, daarna door satijnen stofjes te gaan met vingers die duidelijk een keer teveel gemanicuurd zijn, en het dagje af te sluiten door nog eens verlekkerd achter moeder de vrouw aan te trippelen in de peperdure juwelenstand. Echt, ik weet wel zeker dat rijke mannen erg kleine geslachtsorganen hebben, en het zou me zelfs niet verbazen dat de grootte van hun lid (want zo noemen ze het!) afneemt naarmate ze rijker worden.
• Rijke mannen gaan naar dezelfde kapper als hun rijke vrouwen. En dat zouden ze beter niet doen, want de kapper van de rijke vrouwen zweert om de ÈÈn of andere akelige reden bij de kapsels van het belgisch koningshuis, en meent dat mannen hun grijze haren moeten fˆhnen en laten groeien.
• Rijke mensen kunnen niet enthousiast zijn over zaken waar normale stervelingen met open mond naar zouden kijken. Daar zijn rijke mensen te subtiel en te deftig voor. De nieuwe Lamborghini die wij zagen had Jan M. een knoert van een erectie bezorgd, maar laat rijke mensen uiterlijk koud.
• Rijke mensen zeggen dingen als “Als je een zwembad koopt moet je er toch minstens baantjes in kunnen trekken.”
• Wie baantjes trekt in plaats van ze te zwemmen heeft een erg kleine penis
• Rijke mannen wandelen graag met de handjes op de rug
• Wat waarschijnlijk een overblijfsel is van “handjes boven het laken” op hun rijkemenseninternaat
• Ik heb een aangetrouwde Pfaff gezien die er wel mocht wezen. Raad eens wie raad eens wie!
• Rijke vrouwen vinden het opwindend om zich in een jager te verkleden

Na een uur rondlopen tussen nieuwe, oude en valse rijken verlangde ik zowaar naar Jan M. en de heerlijke walm van zweet en oprechtheid die hem bij elke stap begeleidt, en uit sympathie trokken mijn sjoe en ik naar Mc Donalds waar ik een vettige Filet-o-Fish-burger bestelde. En hem met VISA moest betalen wegens geen cent meer bij.

Bij nader inzien ben ik best wel simpel gebleven.