Maandelijks archief: juli 2007

lilith en de schoenen van Geox

geox.jpgEr zijn maar weinig dingen waar ik mij zo onnodig druk over kan maken dan over schoenen van Geox. Ik heb het er niet zo hard voor, namelijk. Daar heb ik meestal weinig last van, maar deze morgen dus wel. De schoenen van Geox hebben gisterenavond in onze bedstede voor zo’n verhitte discussies gezorgd dat ik helemaal moe ben en hoofdpijn heb.

Niet dat Youri iets heeft met schoenen van Geox.
En ik eigenlijk ook niet echt speciaal.
En toch.
Toch heb ik om 1 uur ’s nachts heel hard geroepen dat ‘Geox den duvel is’.
En dingen over compleet overbodige behoeftencreatie.
En truntende huismoeders die daar in meegaan en je scheef bekijken als je geen Geox koopt voor je kinders.
En dat god onze voeten wel longen zou gegeven hebben als het de bedoeling was dat ze ademden.
En dat ik nog liever ter plaatse sterf dan ooit veel te veel geld te geven aan een schoen van Geox, want dat we al sinds de oertijd schoenen dragen zonder luchtgaatjes en dat ik ook goed terecht ben gekomen, potverdorie. En dat mijn kinderen het ook kunnen vergeten! Geen Geoxen in mijn kot!

Alleen jammer dat ik de volgende morgen altijd een stuk minder fel ben.
En dat ik werkelijk geen idee heb waarom Geox vannacht ook al weer zo belangrijk was.
Ik haat Geox.

What happens in Knokke Zoute stays in Knokke Zoute

ralph.jpg‘Ik durf gewoon wedden dat ze op kilometers afstand ruiken hoe arm wij zijn’, sprak ik tegen Youri terwijl wij zo goed en zo kwaad als wij konden deden alsof wij wel vaker in Knokke Zoute rondstrutten. We waren er evenwel allebei voor het eerst in ons nog jonge leven, en dat was er waarschijnlijk toch wel een beetje aan te zien. Aan de uit de oogkassen rollende kijkers van Youri toen hij zijn eerste Ferrari zag voorbijrijden, bijvoorbeeld. Aan onze lacherigheid bij het zien van huizen als Fabergé-eieren zo groot. ( ;) ) Aan het feit dat ik het gedurende heel onze tijd in el Zoute niet kon laten om iedereen van boven naar onder te checken en in mijn hoofd lijstjes aan te leggen als ‘handtas: Louis Vuitton, schoenen: Scapa, broek: Burberry, truitje: Ralph Lauren’. Constantly.

Het fijne was dat elk cliché over plaatsen als Knokke Zoute bleek te kloppen. Leuker nog: elk cliché kruiste op een namiddag tijd ons pad. We zaten op terrasjes waar geblondeerde vrouwen behangen met juwelen aan de ober vroegen of de champagne koud stond. Compleet verrukt was ik toen de Rijke Echtgenoot opdaagde en zijn geblondeerde uithangbordje terstond informeerde of hij het een beetje fijn had gehad in de golfclub. Op zo’n perfecte momenten valt mijn leven zodanig in de plooi dat ik enkel maar gelukzalig kan staren naar mijn slaatje met warme geitenkaas, echt waar. Het werd alleen maar beter toen ik in de winkelstraat plots oog in oog stond met een blonde adonis die duidelijk een overdosis carroteen had opgelopen in de lokale spuitcabine en als klap op de vuurpijl ook nog eens een Chihuahua aan het lijntje hield. Perfection!

Er waren echt maar een paar kleine teleurstellingen bij de aanblik van het geflipte parallelle universum that is Knokke Zoute. De verdwaalpalen waren ook daar maar banaantjes, huisjes en bootjes, terwijl wij toch op zijn minst cruiseschepen, Cristal champagneflessen en veel blingbling hadden verwacht. De billekarren waren gewone autootjes in plaats van Bentleys en Porsches, en dat vonden wij toch ook een beetje zwak. Maar de kinderen in Knokke, die zagen er dan wel allemaal blond en compleet arisch uit, en qua marginale bejaarden viel het geweldig mee. Voor zo’n extraatjes betaal ik dan weer graag een beetje meer voor een cola light, ik.

thanks for pointing that out, captain obvious.

simpsons.jpgOm mij zonder zware gevechten mee te krijgen naar de cinema moet je me of tijdig drogeren met Rohypnol, of je moet mij treffen op een uitermate meegaande dag. Mijn haat-liefdeverhouding met twee uur moeten stilzitten in een zetel om een film uit te kijken is namelijk legendarisch en bekend tot in de verste grotten van het Heuvelland. Maar hey, het was voor ‘The Simpsons Movie’, Youri en mijn broer wilden die nu eenmaal graag zien en ik wilde stiekem wel eens weten of Crazy Cat Lady een rol zou spelen. And so we went! Voor ik het goed en wel doorhad stond ik met een ticketje voor zaal tien aan te schuiven in de rij voor lekkers.

Ik begon het zelfs allemaal leuk te vinden toen bleek dat je bij de aankoop van een popcornmenu een Simpsonsmasker kreeg! Ook al wist ik dat ik na vijf handjes popcorn heel de kartonnen binnenkant van dat masker zou onderbarfen ten gevolge van een suiker-O.D. Maar toch, strakke actie. Lekkers kopen in de Kinepolis geeft mij, plattelandsmeisje dat ik in mijn hart nog steeds ben, na al die jaren nog steeds zo’n overweldigend Amerikaans gevoel dat ik me moet inhouden om niet heel mijn gezelschap te vragen of de jongen achter de kassa hen heeft gesupersized. Quite the experience dus!

Eens in de afgeladen volle bioscoopzaal gearriveerd begon het echter te dagen waarom ik het nog erger vind om twee uur te moeten stilzitten in de cinema dan in mijn eigen zetel. In de cinema zijn er andere mensen. Dat kan allemaal nog best meevallen als je naar een documentaire gaat kijken of een bleitfilm, maar niets is minder waar bij lollige films als, inderdaad, The Simpsons Movie. Voor ik dat goed en wel besefte zat ik er al midden in.

Het is niet dat ik niet kan lachen, integendeel, ik kan zelfs erg smakelijk lachen om leuke grapjes. Alleen, ik vind het, in tegenstelling tot 75 procent van de zaal, niet nodig om keiharde “HAHAHAHAAAHHAAAA!’s” door de zaal te roepen om duidelijk te maken dat ik snap dat Homer juist met zijn hoofd tegen een tak is gelopen. Dertig keer op een avond. Daarnaast kan ik al lezen sinds mijn zesde, en ga ik ervan uit dat dat bij de rest van de kijkers ook het geval is. Waarom een derde van de zaal het nodig vindt om grappige straatnaamborden/winkellogo’s/affiches in de film voor heel de zaal voor te lezen als ze al twee seconden in beeld zijn, gevolgd door weer zo’n vettige lach, beats me. Nog erger op mijn schaal van irritantheid: het grapje uitleggen. NOOIT HET GRAPJE UITLEGGEN.

Ook triest: de vriendinnetjes die clearly meegekomen zijn met het oog op wat making out in de backseat of the movies en duidelijk nog nooit van de Simpsons hebben gehoord, maar wel heel de tijd verontwaardigde opmerkingen maken over Homer als daar zijn “Maar allez, hoe kan je nu zo dom zijn?”, “Mo how, zo’n raren” en “Tsssk, kiek non deen zeg”. Het is Homer Simpson, woman. Volgende keer misschien toch naar de Me To You-movie gaan in de plaats van mij dood te ergeren daar in de zetel achter mij.

En voor de rest moet u natuurlijk gewoon vooral zelf gaan kijken.
Het is dolle pret, neem dat van mij aan.

my city, your city

iepercommerce.jpgAch, stokjes! Jaren geleden, en altijd goed voor tijdens de vakantie.
Ik kreeg er eentje van i., helemaal vanuit Gent, en het gaat toevallig ook nog eens over steden. In mijn geval over Ieper, dus.

1. My favorite ‘grab-a-bite’: Ik kom er tegenwoordig veel te weinig omdat er te veel pittazaken zijn die dichter bij de crib liggen, maar de lekkerste pitta van Ieper eet je wat mij betreft bij Pitta Agadir in de Rijselstraat. Het interieur is very basic en gedateerd, de kaart is niet bijster fancy, maar de bediening is er al jaren erg vriendelijk en de pitta’s zelf zijn helemaal yummy. Voor de beste belegde broodjes van I-town moet je in de Stationsstraat zijn, bij Sandwichbar Jomé. Maat, die broodjes zijn daar lekker!

2. My favorite shop in town: Laat dit duidelijk zijn, naar Ieper moet je niet komen voor de funky winkeltjes. Wij zijn hier al lang blij dat er een Kruidvat is zoals in de echte steden, en voor de rest houden wij ons zoveel mogelijk koest uit angst dat die ook weer failliet zal gaan zoals alle andere leuke dingen alhier. Er is wel een leuk winkeltje met Italiaanse specialiteiten in de Rijselstraat, het Kelderhuys of azo, en bij Square in de Tempelstraat heb ik al een paar keer funky schoenen gevonden. Voor de rest moeten wij uitwijken naar echte winkelsteden om ons geld te verbrassen.

3.My favorite restaurant: Als wij iets te vieren hebben (en dat kan het leven zelf zijn), gaan wij graag naar de Waterpoort, al geraken we daar niet meer zoveel sinds we vlakbij zijn gaan wonen. :/ Van dezelfde eigenaar en ook erg leuk zijn Grand Café In Companie waar ze lekkere tapas hebben, en In ’t Klein Stadhuis, al sinds mijn schooljaren een vaste waarde om iets te drinken of te eten in een gezellig interieur. Onze favoriete chinees is met voorsprong New Shangai City, en pizza en ander lekkers eten we in de Poppy.

4. My favorite ‘take my friends when in town’: Coffee Break! Het allergezelligste koffiehuis net onder de Menenpoort, met de lekkerste taartjes en gebakjes en naar het schijnt ook koffie. Zachte zetels en een leuk terras, en ze spelen er John Mayer. Die mensen kunnen niks verkeerds meer doen, echt niet. (BEHALVE FAILLIET GAAN! :aah:)

5. Other 5 things to mention: In de zomer moet u een keer gaan roeien op de Vestingen, geweldig geestig! Als u een piercing wilt laten steken moet u dat zeker laten doen bij de geweldig lieve tattoo-mensen van South Central (joow, hastn), lekkere ijsjes met leutige smaken bij Il Gelato op de Grote Markt en de beste frieten zijn dan weer die van Het Brochetje aan den Delhaize. Het is ook fijn chillen op Ieper Strand.

Ik gooi dit stokje naar Sunnymoon, ishku, sollie, tomadde en die zotte doze van een vleervlinder.

eventjes by the way

Heel veel kilo’s vermageren betekent ook achterblijven met een gigantische garderobe vol veel te grote kleding in alle maten tussen wat ik was en wat ik nu ben. Sommige dingen zijn amper gedragen omdat ik ze als tussenkledij heb gekocht en veel sneller afviel dan ik had ingecalculeerd. Het resultaat is dat mijn kleerkast bijna inzakt onder al het gewicht van dingen waar ik werkelijk niets meer mee ben.

Er zitten leuke dingen tussen, echt.
Te leuk om ze zomaar naar de kringloopwinkel te doen, vind ik.
En ik wou ze naar een verkoopzaal brengen, maar toen was de verkoopster zo lomp dat ik nog liever doodviel.
Ik dacht: misschien heb ik lezers die deze ervaring maar al te goed kennen, en iets kunnen met kledij tussen maat 52 en 44/46, of zoiets. Er zitten geen leggings met poezenmotief tussen, I swear! En ik wil er ook niet rijk van worden, de prijzen zijn buitengewoon redelijk, ik wil ze gewoon ook niet helemaal voor gratis dumpen ergens. Daar waren sommige stukken gewoon net iets te duur voor toen ik ze kocht.

Mocht er ook maar enigzins bij iemand een belletje gaan rinkelen, mail mij!
Ik was een dikke hipster van vooraan in de twintig, ik heb mijn best gedaan om er niet constant als een complete malloot bij te lopen, en u kunt daar uw voordeel mee doen.

lilith@fromfrats.com. Doen!!

wat ik allemaal zou kunnen

grilltje.jpgIk zou kunnen vertellen over hoe blij ik ben met mijn nieuw panini/grilltoestel van denaldi, of over hoe Youri en ik bootje zijn gaan varen op de vestingen en dat ik zelf heb geroeid, bij momenten. Ik zou ook verslag kunnen uitbrengen van een week waarin mijn haar volledig de spuigaten uitloopt, een bezoek aan een verkoopzaal met de meest lompe verkoopster ooit of over vanmorgen, toen mijn lief mij verraste met vier rode rozen voor ons vierjarig samenzijn, en hoe ik daar even hard moest van slikken.

Maar weet u wat het is?
Het is vakantie en ik ben zo moe.
En mijn to do lijstje begint nu toch wel zeer lang te worden, rekening houdende met nog maar één week vakantie over, vind ik.
Ik heb me dus maar voorgenomen om nog een weekje van laagpitje te doen op tales from the crib, als het niet geeft. Of het zou moeten zijn dat ik mezelf echt compleet niet meer kan inhouden, maar dan zal die cola light kuur toch rap moeten beginnen inkicken.

cranky

i-is-tired-wurk-too-hard.jpgDankzij nog een paar extra slapeloze nachten- te wijten aan een erg volhardende blaasontsteking en mijn eigen hersenen- zitten mijn energielevels compleet op een all time low. Ik heb de laatste vijf dagen al makkelijk driehonderd keer gemeld dat ik dringend moet strijken, maar ik strijk niet. Ik zaag alleen maar over strijken. Hetzelfde geldt voor alle andere huishoudelijke taken en geplande vakantieprojectjes: ik zaag over alles dat ik moet doen, en ik ben in een paar dagen tijd veranderd in het soort mens waar ik me anders steendood aan erger. Vaarwel springen in de regen en dansen in de zon, ik ben een vieze kalle en ik ben me ook nog eens heel erg bewust van dat feit. Ik ben me ook heel erg bewust van het feit dat ik nog shitloads aan mails moet inhalen en beantwoorden, als die van u er zou tussen zitten: vreest niet, ik ben begonnen met een cola light-kuur die mij in een paar dagen zo energiek moet maken dat ik ervan explodeer. Ow, en ik zit ook vollen bak aan de cranberry-preparaten, het kan dus gewoon niet stuk!

On a brighter note: 365 days al keer gezien? Elke dag van zelfportretteken trek, een jaar aan een stuk. U en ik weten dat ik dat nog geen maand volhoud, maar misschien kunt u meedoen en mij joinen en kunnen we met de hele vlaamsche blogosfeer van ‘voegt mij keer toe op Flickr’ doen. Mocht u al meedoen dan hoor ik dat graag in de comments. Mijn drie dagen tot op heden zijn hier terug te vinden.

Not too bad voor een zaagpost, vind ik.
En dan nu: strijken! *kijkt veelbetekend*

ik ben een mens en ik ben in marokko

Trip.jpgIk werd in het midden van de nacht wakker, letterlijk badend in het zweet met maar één vraag in mijn hoofd: ‘Waar ben ik in godsnaam?’ Het was donker, de zweetdruppels liepen in extreme hoeveelheden van mijn voorhoofd en plots kwamen er nog meer vragen, met tien tegelijk. Wie ik was, bijvoorbeeld, en wat ik was. Ik probeerde aanknopingspunten te vinden maar ik vond niet zo meteen iets dat ergens op trok, en als iemand dan op het idee was gekomen om mijn bloeddruk te meten, het zou niet mooi geweest zijn.

Was ik buiten, of binnen, of in een winkel? Yep, ik was in een winkel. Ik wist alleen niet of ik een mens was in de winkel, of een product. Misschien was ik wel een kassa, flitste het door mijn hoofd. Misschien zat ik wel in een verpakking. En toen zag ik plots iets naast mij liggen, en ik had geen idee wie of wat het was. ‘Ik ben in Marokko’, hoorde ik mezelf denken. ‘IK BEN EEN MENS EN IK BEN IN MAROKKO’. Ik schrok me kapot toen het voorwerp naast mij wakker werd en vroeg wat er scheelde. En ik had geen idee wat er scheelde, ik had zelfs geen idee wie de persoon naast mij was.

Het heeft zeker twee minuten geduurd voor ik Youri weer herkende.
Daarna heb ik nog een half uur naar onze slaapkamer liggen kijken alsof ik die nog nooit eerder had gezien.
Ik weet niet wat ze tegenwoordig precies in pillen tegen blaasontstekingen draaien, maar het scheelde niet veel of ik kon kleuren ruiken vannacht.

lilith en de miezerige druppels

toilet.jpgDisclaimer: als u niet van postjes die ‘TOO MUCH INFORMATION!!’ schreeuwen houdt, wendt u nu beter de blik af.

Het was 7 uur dertig des morgens op een morgen waarover ik de vorige dag had gezegd dat ik eindelijk eens gigantisch zou uitslapen. Ik was klaarwakker, en niet alleen dat, maar ik zat ook nog eens al meer dan een uur op het toilet te kajieten van de pijn. Hier klopte duidelijk iets niet. De Humo had ik al uit, die van vorige week ook, en voor de rest slingerde er niets leesbaars rond op het toilet. Ik kajiete weer, in stilte, want mijn lief lag een paar meter verder wel uit te slapen. Ik gun hem dat, die jongen. Slapen is fijn als je geen hersenverlammende pijnen moet ondergaan. In het huis naast ons draaide iemand een kraan open en op dat moment voelde mijn blaas pas helemaal aan alsof iemand er brandende poken in aan het duwen was. Verder alles onder controle ze hastn. *steekt duim omhoog*

Volgens mijn moeder heeft het te maken met mijn constructiefout. Toen ik nog maar een duim groot was wist een dokter haar te melden dat er iets niet helemaal klopte met een bepaald orgaan van ondergetekende. Mijn moeder kan zich niet helemaal goed meer kan herinneren wat er dan precies niet klopte met welk orgaan, maar het was niks ernstigs: ik zou alleen op latere leeftijd wel eens last kunnen krijgen van blaasontstekingen, dat was alles. ‘Wel eens last’ blijkt wel heel erg eufemistisch uitgedrukt, en niemand kan zich precies herinneren of daar dan ook werkelijk iets aan te doen valt behalve mij om de zoveel maanden eens helemaal volpompen met antibiotica na alweer enkele helse nachten in het kleinste kamertje.

Bij wijze van troost dacht ik na over het feit dat ik in mijn eentje het wereldrecord blaasontstekingen aan het breken ben, en hoe cool dat eigenlijk niet is. En ook al valt daar vast niets mee te winnen, het is ergens wel een troost dat ze dan überhaupt iets opleveren, alle nachten die ik al op het toilet doorgebracht heb voor een paar miezerige druppels. Miezerige druppels die zoveel pijn veroorzaken dat het helemaal doorstraalt naar mijn bovenbenen, knieën en zelfs kuiten. Miezerige druppels die *pits* zeggen, en *iiiiiieeeeee*. Miezerige druppels die ervoor zorgen dat ik heel de nacht moet wakkerblijven terwijl de rest van de wereld nietsvermoedend ligt te slapen. En nachten, neem het van mij aan, die kunnen verschrikkelijk lang duren. Ik heb voor de zekerheid De Schaduw van de Wind klaarliggen in het kastje naast het toilet. Vijfhonderddrieënveertig pagina’s nachtelijk gezelschap, en de stiekeme hoop dat ik hierna kan kajieten in het Spaans.

kijkt, gras!

voorenna_kl_7.jpg

Zoals het er op dit moment uitziet is dit mijn laatste voor en na.
Een jaar en een maand na mijn operatie bougeert mijn weegschaal zo goed als niet meer. Niet meer naar beneden, maar veel beter nog: ook niet meer naar omhoog. Er is bijna vijftig kilo af. Ik heb een kledingmaat die je in zo goed als elke winkel terugvindt. Er is tot op heden geen enkele complicatie geweest, en volgens mijn chirurg ziet mijn toekomst er zeer gunstig uit. Toch zeker wat mijn gewicht betreft.

Ik pas in elke stoel met armleuningen.
Ik kan weer rennen zonder onmiddellijk buiten adem te zijn.
Mijn bovenbenen schuren niet meer tegen elkaar.
Ik heb geen obesitas meer.
Mijn cholesterolgehalte is voorbeeldig, aldus de dokter.
Ik ben heel vaak niet de dikste persoon in de kamer.

Het is alles geweest dat ik ervan had gehoopt, en zelfs meer en beter.
Meer valt daar volgens mij niet meer over te vertellen, en dat is een zeer goed teken.