Weinig GLEEEDI-updates de laatste tijd, simpelweg omdat er eigenlijk weinig te vertellen valt.

Het spannende is er een beetje af nu ik zo onderhand weet wat ik wel of niet mag eten om me geen dumping op de nek te halen. Mijn leven lijkt weer als twee druppels water op dat van voor de operatie, met als enige verschil dat ik nog maar zeer weinig eet, en daardoor op het gemakje aan het afvallen ben. En dat ik me niet meer compleet belabberd voel over hoe ik eruit zie, en zelfs complimentjes krijg en blikken van verbazing van mensen die mij al eventjes niet meer hebben gezien.

Ik heb even uitgerekend dat ik, als ik aan dit tempo doorga, tegen nieuwjaar om en bij de 35 kilo zal afgevallen zijn. Als ik niet plots op een gigantisch plateau terechtkom, that is, maar daar kriep ik dan wel weer over. Min vijfendertig kilo, het zou fijn zijn. Het zou nog te dik zijn, maar niet meer “hey, look at that lard ass!”-dik.

Ik laat het op dit moment allemaal een beetje gebeuren. Ik wacht met de wintercollectie induiken omdat ik weet dat ik binnen een maand of twee al weer een kilo of acht minder zal wegen. Ik pas af en toe eens ÈÈn van mijn oude broeken en verbaas me over het feit dat ik er weer zonder problemen en sleuren en trekken in kan. Ik lees voor het eerst modebladen met de gedachte dat ik binnenkort misschien ook al die leuke nieuwigheden aankan, in plaats van aan de zijlijn toe te kijken. Ik maak plannen om volgend jaar op vakantie naar wildwaterparken te trekken en zelfs te zwemmen, wel heb je ooit! En als het allemaal ooit werkelijkheid wordt dan zal mijn operatie het allergrootste cadeau zijn dat ik ooit aan mezelf heb gegeven.

Het enige waar ik lately een beetje mee begin in te zitten is de berichten van andere GBP-ers die na het verlies van al hun kilo’s doodleuk vertellen hoe erg hun borsten zijn gaan hangen. In mijn fantasie heb ik binnen zestig kilo een geweldig lijf met fantastische borsten, geen hangende theezakken. Ik besef wel dat ik er nooit zal uitzien als iemand die al heel haar leven een maat 38 heeft, maar hangborsten? Ik ben vijfentwintig, begod! Toen mijn ex-collega die ongeveer dezelfde leeftijd heeft als ik en zo’n 67 kilogram is afgevallen deze week dan ook nog eens haar borsten beschreef als “een sok met een tennisbal in” heb ik twee nachten niet geslapen. Youri overweegt om alle websites die met gastric bypassen te maken hebben te blokkeren, en gelijk heeft hij. Als het zo zit moet ik het ook allemaal niet meer weten, eigenlijk.

“Mevrouw lilith?”

Ik keek op uit mijn Story van vier maanden geleden en recht in de ogen van een dokterachtig type.

“U mag even met me meelopen.”

Onder het oog van een vijftal bejaarde wachtenden stapte ik de wachtzaal uit, in het kielzog van het dokterachtige type dat achteraf maar een assistent bleek te zijn. Doodjammer, want toen de witte deur van de echte dokter openzwaaide stond ik oog in oog met een man die duidelijk iets beters te doen had de dag dat de sympathieke koppen uitgedeeld werden. Oude en norse ogen keken me aan vanuit een gerimpeld hoofd, en ik bedacht me dat de assistent gewoon een lokmiddel was geweest om me het kamertje binnen te krijgen. Als de echte dokter me was komen ophalen zou ik samen met de rest van de wachtzaal gegarandeerd in blinde paniek uit elkaar zijn gestoven.

“Mevrouw lilith?”
Ik knikte.
De dokter zette een leesbril op die hem in ÈÈn twee drie nog norser maakte en begon de brief te lezen die voor hem lag. De brief ging over mij en mijn hoge bloeddruk. Ik probeerde er de sfeer wat in te houden door naar mijn schoenen te staren, maar de stilte zoog alle ambiance uit mijn lijf en leden. Ik mocht vooral niet zenuwachtig worden. Ik moest bewijzen dat mijn hart helemaal in orde was, en mijn bloeddruk enkel hoog was geweest omdat de vorige controledokter mij doodzenuwachtig had gekregen met zijn al even misplaatste norsigheid.

De dokter keek op van de brief.
“U mag plaatsnemen op de weegschaal.”
Als een depressief kalf dat naar de slachtbank werd gebracht wandelde ik richting weegschaal.
De assistent kwam erbij staan met een stagiaire, kwestie van maar genoeg mensen op de hoogte te brengen van mijn lichaamsgewicht. Het cijfer kwam aan als een mokerslag. De stagiaire noteerde het op een blad, en ik beelde me in hoe ze in haar stageverslag mijn gewicht als voorbeeld zou gebruiken voor het probleem van obesitas in deze wereld. Morbide obesitas, om precies te zijn.

Ik was zo van slag dat ik me het cardiogram en de bloeddrukmeting niet eens meer kan herinneren. Als een dikke zombie liep ik de ziekenhuisgang weer in met een brief in mijn handen, niet wetend of ik moest huilen uit schaamte of uit absolute wanhoop.

Dat was een klein jaar geleden. En dat allemaal om te zeggen dat ik vanmorgen exact twintig kilo minder woog dan toen bij de dokter. Zo slecht als ik me toen voelde, zo fantastisch voelde ik me vanmorgen. En dat gevoel pakken ze me de volgende vierentwintig uur alvast niet meer af.