Maandelijks archief: oktober 2017

lilith loves zoete aardappels (en deelt een recept voor vegetarische zoete aardappel-macaroni)

IMG_0004Volgens Timehop is het deze week al drie jaar geleden dat ik voor de krant naar North-Carolina mocht. Ik was toen al wel een hoop keer in Amerika geweest, maar nog nooit in het Zuiden. New York, en Los Angeles, en Las Vegas en San Francisco, en heel wat plaatsen daar tussenin. En ja, daar zat behoorlijk wat verschil op in vergelijking met die keer dat we door Florida reden. Maar je kunt dan wel al hebben gelezen dat die coté van Amerika echt de andere niet is, het is pas als je in dat andere Amerika staat om de zoete aardappelteelt van dichtbij te gaan bekijken dat het begint te dagen.

Raleigh is niet meteen een bestemming die bij veel mensen hoog op de bucket list staat.
Bij mij ook niet. Maar een persreis is altijd een fijn excuus om eens ergens te gaan kijken waar je dat uit eigen overwegingen niet zou doen. En mijn ogen uitgekeken heb ik. Op de velden, in de dorpjes, tussen de gigantische pick-up trucks en op de state fair waar zo goed als alles gefrituurd werd dat in een frietpot kon geduwd worden.

IMG_0913 Processed with VSCOcam with g3 preset

Ik was er voor de zoete aardappel, en boy, zoete aardappelen heb ik gegeten. In allerlei vormen, kleuren en soorten. De bij ons gekende oranje, maar net zo goed paarse en witte. Op allerhande manieren geprepareerd ook.

IMG_0775IMG_0966Hoe zoeter, hoe liever, vinden ze daar doorgaans, en hoewel ik ze van nature al behoorlijk zoet vind, doen ze er in Amerika graag nog een schepje bovenop. Door er mierzoete marshmallows op te leggen voor ze de oven in gaan, om maar iets te zeggen. Volgens mijn Amerikaanse vrienden “de ideale manier om je kinderen kennis te laten maken met de smaak”. Als dat niet voldoende was om hun mondjes dicht te plakken kon je er ook nog altijd een lepel maple syrup bijdoen, vonden zij. Disclaimer: de tip kwam van dezelfde meneer die me aanraadde om al mijn groenten voortaan op smaak te brengen met varkensvet.

Ik at op zes dagen tijd zoveel zoete aardappelen dat ik er een beetje een degout van had op het einde van de trip. Dat kwam gelukkig ook weer goed. Ik leerde dat je zoete aardappels kunt poffen, stomen, roosteren, frituren, glaceren, pureren en dat ze net zo goed tot hun recht komen in een slaatje als in een spicy curry. Ik at ze als hapje met gerookte ham, maar ook in soep met gember die ik nog steeds op regelmatige basis klaarmaak.

De afgelopen jaren heb ik mijn relatie met de zoete aardappel op het gemak verder uitgebouwd. Door ze te roosteren en over slaatjes te strooien. Als er edamame boontjes zijn dan wordt mijn dag onmiddellijk nog beter.

IMG_5051
Door er heerlijke frietjes van te maken. Of door er noodles van te draaien met mijn spiralizer.

IMG_9373

Door ze te serveren als zalig lekkere puree op Thanksgiving, ook.

IMG_6600

En elke keer als ik er eet, wat ondertussen weer zo goed als elke week is, dan moet ik terugdenken aan de trailer parks waar soms wel drie gigantische pick-ups voor de trailer geparkeerd stonden. Aan hoe de mensen daar mijn naam uitspraken, met een e die minstens drie lettergrepen leek te beslaan: Kee-ee-eeely. North-Carolina was meteen de laatste keer dat ik voet aan wal zette in het land waar de Donald een jaar of twee later de ijzeren troon zou bestijgen. Was ik daar toen niet geweest, dan had ik daar nog veel minder van gesnapt, bedenk ik me nog regelmatig.

Om deze post toch on a brighter note te eindigen: ik blijf manieren ontdekken om zoete aardappel klaar te maken. Een van mijn recentste favorieten is onderstaand recept uit Simply Nigella van Nigella Lawson. Ik was duizend procent zeker dat ik er een foto van had, maar ik kan hem nergens vinden. Gelieve u dus in te beelden dat er hier een ovenschotel staat met gesmolten kaas op, en daaronder geweldig lekkere macaroni. Zeker eens proberen!

Macaroni met zoete aardappel en feta van Nigella Lawson

Voor 4 personen:

Ingrediënten

500 gr zoete aardappels
300 gr pennette of andere korte pasta
4 el (60 gr) zachte ongezouten boter
3 el tarwebloem
5 dl volle melk
1 tl scherpe mosterd
1/4 tl paprikapoeder, plus 1/4 tl om te bestrooien
75 gr feta
125 gr belegen cheddar of Goudse kaas, geraspt, plus 25 gr om te bestrooien
peper en zout naar smaak

Bereidingswijze:

Verwarm de oven op 200 graden celcius. Schil de zoete aardappel en snij in stukjes van 2 à 3 cm. Kook tien minuten in een kom gezouten water. Giet af en bewaar het kookwater. Prak de zoete aardappel met een vork.

Maak een roux met de boter en de bloem. Neem de pan van het vuur en voeg de melk toe tot je een gladde massa hebt. Voeg de mosterd en het paprikapoeder toe en kruid met peper en zout. Bedenk dat je niet te veel zout toevoegt, hier komt nog kaas bij. Kook de pasta twee minuten minder lang in het aardappelwater dan op de verpakking staat. Giet af en bewaar wat van het kookvocht. Roer de pasta door de zoete aardappel, verkruimel er de feta over en meng met de witte saus en 125 gram geraspte kaas. Is de saus te dik dan voeg je kookvocht toe. Schep in een ovenschotel, bedek met de rest van de geraspte kaas en het resterende paprikapoeder. Bak dertig minuten in de oven.

Heb je zelf leuke recepten of tips om zoete aardappels klaar te maken? Deel ze gerust in de reacties.

lilith deelt echte bullet journals van echte mensen

IMG_0692Vorige week was ik uitgenodigd op de Inspiratiedagen van De Standaard Boekhandel.
Ik kende die niet, en dat schijnt niet zorgwekkend te zijn als je niet in het bezit bent van zo’n boekhandel. Kort gezegd is het een evenement waarop mensen hun product kunnen voorstellen aan de uitbaters van de boekhandels. Uitgevers kunnen zelf geen mensen aanwijzen, je wordt uitgenodigd. En ik, ik werd uitgenodigd, omdat ik een handleiding over Bullet Journaling geschreven heb. Wij blij.

Zo stond ik dus plots in een hotel in Edegem, of all places. Naast mij zat een striptekenaar, aan de andere kant iemand met Atoma schriftjes en Stabilo fluostiften maar dan in pastel. En er waren dus heel veel boekhandelaars. Die hadden allemaal al van bullet journaling gehoord, al was het omdat er gedurende heel de maand een aanbieding loopt waarbij de boekhandels een standje hebben met bullet journals, mijn handleiding en creatieve producten. (voor wie mijn boek nog niet heeft: je krijgt het samen met een bijhorend bullet journal mee naar huis voor 20 euro. De twee kosten anders samen 30 euro. Het kan dus wel eens het moment zijn)

Die aanbieding staat in de folder onder deze vorm:

IMG_0662

Super. Geweldig schoon. Content mee. Alleen merk ik dat dit soort pagina’s minstens even veel mensen aantrekt als afstoot. En vooral dat laatste is jammer, want ik merk dat het exact die mensen zijn die baat zouden kunnen hebben bij het systeem die worden afgeschrikt. Omdat ze denken dat ze geen tijd hebben voor zoveel fietjefatjerietjes met stiftjes en washi tape. Hun hoofd ontploft nu al, waar zouden ze dan nog de tijd halen om de datum te handletteren?

I feel them. Ik ben namelijk een van hen. Mensen gaan er vaak automatisch van uit dat ik wel een hele creatieve mie moet zijn, omdat ik een handleiding over bullet journaling geschreven heb. Niks is minder waar. Ik heb maar één magische truc nodig om mensen van “ik kan dat niet” naar “dat is misschien wel iets voor mij” te laten evolueren. Mijn bullet journal openslaan. Op de inspiratiedagen voelde ik de opluchting van de boekhandelaars op mij afdampen. Dus dat was het maar. Dat konden zij ook. Dat konden hun klanten ook. En ik maar “I KNOW!!!“, denken. En zeggen. Tot ik aan het einde van de dag geen stem meer had, maar volgens mij de boodschap wel heb overgebracht.

Het is geweldig, dat het systeem van Ryder Carroll is opgepikt door ongelooflijk creatieve vrouwen met brush pennen, maar eigenlijk feitelijk draait dat systeem niet eens zozeer om dat creatieve aspect. Dat heb ik ook al eens proberen te verhelderen in deze blogpost. Niet eens omdat ik zozeer meer boeken wil verkopen, maar omdat ik met eigen ogen zie hoe hard mensen die denken dat het niks voor hen is, gebaat kunnen zijn eens ze snappen dat het niet eens is wat ze denken dat het is.

Ik gebruik geen washi. Ik gebruik weinig of geen kleuren. Ook geen leuke banners of ribbons voor mijn titels. Mijn bullet journal ziet er zo uit:

IMG_0332

Op een uitzonderlijk creatieve dag zo.
IMG_8357
Het is niet gemaakt om veel likes mee te scoren op Instagram. Daar is het allemaal niet boeiend genoeg voor, vrees ik. Het is evenwel het beste dat mij en mijn gemoed de laatste maanden is overkomen. Naast YNAB dan, maar daar ga ik binnenkort nog eens over bloggen. (en andere dingen doen, sssst)
Omdat ik het doe werken voor mij.
Door veel dingen niet te doen.
Andere wel.

Ik heb aan enkele bullet journal aficionado’s gevraagd om hun pagina’s te delen.

Renilde ken je misschien van haar blog mooiding.be. Zij staat in het onderwijs en gebruikt haar bullet journal voor van alles en nog wat, van examenroosters tot oudercontacten en nog honderd dingen meer. Dit zijn enkele van haar pagina’s:

Een weekplanning:

IMG_20170626_131602

Dailies:

IMG_20170626_131753

Een future log:

IMG_20170626_131835

Super om te zien hoe Renilde haar eigen systeem heeft, met een line a day, bijvoorbeeld, en het toch allemaal heel leuk en doenbaar houdt. Zonder het overzicht te verliezen.

Ook Lobke van Leuke Wereld is een grote fan van haar bullet journal. Wie door die van haar bladert ziet dit soort pagina’s.

IMG_6540 IMG_6562 IMG_6561

Kathleen van Tuttefrut gebruikte haar bullet journal lang enkel voor haar bijberoep, maar is ondertussen aan het doorschuiven naar de twee door elkaar gebruiken. Zij schreef er deze blogpost over, met voorbeeldjes van haar pagina’s.

Echte pagina’s uit echte bullet journals die erin slagen om hun echte eigenaars van dienst te zijn. Elke dag opnieuw. Ook op dagen dat tekenen en doodelen het verste van hun gedachten is. Allemaal even anders als hun eigenaars ook zijn. Want dat blijf ik het coolste vinden: het systeem is zo flexibel dat je het compleet naar je hand kunt zetten. En het dus kunt laten werken voor iedereen die op zoek is naar wat meer gemoedsrust. Al dan niet gecombineerd met andere apps of systemen, zoals ik zelf ook doe.

Wil je graag meer lezen en kijken?

Op bulletjournal.com vind je alle info van de bedenker van het systeem, Ryder Carroll.

Mijn boek “Bullet Journal, de handleiding” vind je hier, het bullet journal dat je erbij kunt kopen hier.

Ik krijg regelmatig de vraag welke bullet journals ik zelf gebruik: de Leuchtturm 1917, dotted, A5. Wegens dik papier dat niet doordrukt, handig formaat en dots.

Hier vind je wat screenshots uit het boek.

In deze blogpost help ik wat misverstanden over het systeem de wereld uit.

In deze Facebookgroep vind je voorbeelden van minimalistisch bullet journalen.

Wie vragen heeft over het systeem is ook van harte welkom op mijn “Bullet journal adviesbureau” (dat hoor je goed) op de Boekenbeurs. Je kunt er ook een boek komen kopen of laten signeren. Kom zeker eens af!

Dexter spreekt XXIII

IMG_0547

Het is ongelooflijk hoe groot Dexter aan het worden is. Vorige week zat ik ernaar te kijken, in het midden van een hectische ochtend zoals er hier zoveel zijn. Naar zijn dunne beentjes die almaar langer worden. Naar de maniertjes waarmee hij probeert weg te steken dat hij eigenlijk nog maar vijf en half is, en geen veertien. Naar zijn onbestaand babyvet. Hij zit ondertussen in de derde kleuterklas, te popelen tot hij mag leren lezen. En ik, ik kan het soms amper bevatten.

IMG_0051

Dit waren zijn leukste uitspraken van de afgelopen weken:

  • Ik kan al echt alle woorden lezen in dit boek hoor, maar ik zeg andere woorden tegen Flo omdat ze het zou begrijpen“. Dexter leest voor aan zijn zus.
  • Het laken niet aftrekken, Flo! Anders gaan mama en papa zien dat we hier superstout zijn“. Dexter en Flo maken een kamp in de woonkamer.
  • Pas goed op hoor, Flo, hier komen er allemaal valstrikkers uit.”
  • Geef die puzzel maar aan mij Flo, ik ben al langer in dit huis dus ik weet hier alles beter“. Dexter en Flo ruimen op.
    IMG_0194
  • Mama, kijk eens goed. Deze Pokémon is al geëfloeweerd“. Geëvolueerd, zoals ze zeggen.
  • In de brandweer waren er ook okido’s“. Iemand in de buurtpolitie zegt okido in een walkietalkie. Ik ga er voor het gemak van uit dat hij die bedoelt, nadat ze met de klas naar de brandweerkazerne zijn geweest.
  • Kijk, zo’n dikke buik dat die poes heeft. Ik denk dat die kittens gaat laten“.
  • Een schoen die ademt! IK WIL DAT!“. Dexter ziet een Geox-reclame.
  • Wel jammer dat jij dan al superoud zal zijn. En traag“. Dexter vraagt of hij later met me mee mag als fotograaf voor de krant.
  • A. speelt graag op kamers“. Er komt een vriendje spelen, en Dexter probeert het zo aan boord te leggen dat ze op zijn kamer mogen spelen.
  • Ze is gewoon een beetje aan het ademen, hoor. Dat geeft niet, mama, ze heeft nog heel de nacht niet geademd.” Dexter mag soms op de iPad als Flo haar middagdut doet, en wil voorkomen dat ik denk dat ze al wakker wordt als ze kucht door de babyfoon. Zie ook: “Dat was de vuilniswagen maar, hoor.”
  • Die kan alleen kapot als je hem wel water geeft“. Ik bestoefte een kartonnen cactus, hoe cool dat is dat die niet kapot gaat als je hem geen water geeft. En toen blowde Dexter me away met deze clevere vaststelling. Het is geen ei, dat kind van mij.
  • Breng je zo’n stokjes om mee te eten mee voor mij uit Afrika?“. Youri gaat naar de pastabar en vraagt wat Dexter wil eten. Wat associaties meebrengt van bij de Chinees.
  • Ketchup is gewoon gesmolten tomaat“.
  • Ik heb pijn aan mijn duimteen“.
  • Is die kiwi nog niet rijk?“. Rijk en rijk.
  • Als de mama dood is, dan is dat toch superarm voor een babydier?“. Arm en erg.
  • Maar mama toch, die zijn toch veel te groot om hier te leven?*vette oogrol*. Dexter vertelt over hoe hij eens met een kitten speelde op ons koertje, en ik vroeg of het een tijger was.
  • Bestaan er meer jongenseenhoorns, of meer meisjeseenhoorns?“.
  • Wat moet je eigenlijk doen als er een zebra over het zebrapad loopt?“.
  • Huh? Maken ze sap van Lamborghini’s?“. Dexter ziet een reclame voor Jupiler en herkent het logo.

Meer Dexter spreekt? De andere edities staan hier.

lilith is een introverte moeder (en jij misschien ook)

shutterstock_538823587Ik ken mensen die het ouderschap alleen maar leuk lijken te vinden.
Of toch veel vaker leuk en compleet fantastisch dan ik.
Niet een significant deel van de tijd ook best zwaar, of vermoeiend.
Laat staan uitputtend.
Die mensen schijnen uit een bodemloos vat energie te tappen dat ik niet weet staan.
Eerst dacht ik dat ze niet honderd procent eerlijk waren, en alleen maar deden alsof.
Dat ze alleen maar de mooie kant lieten zien, en voor de rest in de ontkennende fase zaten.

Later kreeg ik door dat er mensen zijn die het menen als ze zeggen dat ze kindjes zo extreem geweldig vinden op elk moment dat ze er wel 17 zouden willen. Dat ze hun bloedjes al missen als ze een kwartier aan het slapen zijn, en zich moeten inhouden om ze niet te gaan wekken. Toen die mensen me verzekerd hadden dat ze de waarheid spraken voelde ik me ineens de slechtste moeder ooit. De grootste truntemie, ook. Wat een contrast met hoe ik me soms voel.

Want hoe kon het dat zij altijd maar bij hun kind wilden zijn, en ik de moeder was die blij was dat ze na een maand of drie zwangerschapsverlof weer mocht beginnen werken? Hoe komt het dat sommige andere ouders naar het schijnt liefst jaren fulltime met hun kindjes zouden willen thuisblijven? Bij hen willen slapen, terwijl ik zo blij ben als ze in hun eigen bedje liggen? En hoe komt het dat ik soms moordlustig word als mijn kindje maar tien minuten wil slapen over de middag terwijl ik echt op een uur voor mezelf had gerekend? Hoe kan het dat ik kan wenen van vermoeidheid na een hele dag alleen met mijn kinderen? Ook al zie ik ze zo graag dat ik er meer voor over heb dan ik me op voorhand ooit kon inbeelden?

IMG_0546

Ik heb lang gedacht dat het aan mij en mijn gebrek aan oermoedertalent lag. Wat dat ook moge zijn. Ik zie Dexter en Flo doodgraag, en toch moeten ze niet per se op elk moment bij mij zijn. Kindjes zijn veel, en luid, en impliceren chaos, en ik hou al mijn hele leven van stil, en minder, en rustig. Ik ben diegene die in stilte wegsloop van uw trouwfeest. Er niet mocht aan denken om in uw studentenvereniging te zitten. Dat is niks persoonlijks. Ik blijk weinig aan die neiging om weg te blijven van grote evenementen met veel verwachtingen te kunnen veranderen, en had me er zelfs bijna bij neergelegd. En toen werd Dexter geboren.

Een baby krijgen is op zich al een behoorlijke schok voor elk systeem, en zeker voor het systeem dat graag wat tijd voor zichzelf heeft: plots is daar een hulpbehoevend wezen dat je op elk moment van de dag nodig heeft en verlies je van de ene dag op de andere de me-time waarover je al heel je leven beschikt. Plots wordt een toiletbezoek luxe, en alleen naar de supermarkt vakantie. Ik ben niet meteen wat je noemt verlegen, laat staan dat iemand mij snel als stil zou bestempelen. Meteen de reden dat het zo lang heeft geduurd voor ik doorhad wat er aan de hand was. Ik had mezelf nooit van zijn leven als een introvert bestempeld, had iemand me daarnaar gevraagd.

Uiteindelijk was het een podcast over introverten en extraverten die me zo door elkaar schudde dat ik even op de rand van het bad moest gaan zitten. Extraverten blijken mensen die energie krijgen van sociale gebeurtenissen, introverten moeten zichzelf weer opladen na sociaal contact. Die definitie gaf psychiater Carl Jung al in de jaren twintig van de vorige eeuw, en net geen honderd jaar later ging in een Ieperse badkamer het licht aan. Ik praat best veel en ontmoet graag mensen, maar het vergt zeker wat van me. Ik heb het liever in kleinere dosissen en wat diepgaander dan veel en van alles. En graag gecombineerd met voldoende tijd voor mezelf. In stilte. Wat me dus wel een introvert maakt.

Een introvert die keihard haar best doet, soms zelfs om een extraverte moeder te zijn die het allemaal aankan. Ik heb mezelf zeer regelmatig weggecijferd om dan toch keihard tegen de muur van mijn beperkingen aan te lopen. Ik heb zo lang gedacht dat ik faalde.

Tegelijk heb ik het niet zo voor vakjes, omdat ik soms bang bent dat je ernaar gaat leven.
Daarom ben ik altijd zo voorzichtig als iemand me vraagt of ik of Dexter niet een beetje hoogsensitief zijn. Zeker nu, met het succes van het boek van Fleur Van Groningen. Ik weet het niet. Soms herken ik iets, vaak ook niet. “Hoe weet ik dat ik sensitiever ben dan iemand anders?“, vraag ik me dan af. Maar dat ik soms doodop ben na sociaal contact, daar moet ik mezelf niet eens gek hard voor met anderen vergelijken. Alleen weten dat er anderen bestaan die op een compleet ander punt van de graadmeter zitten, was in mijn geval voldoende.

Ik schreef enkele weken terug een stuk voor de krant en nu deze blogpost vanuit de hoop dat anderen zich ook zouden herkennen, en zich minder alleen zouden voelen. En amai, dat deden ze.

IMG_0379

Jezelf kennen, dat blijkt bij mij met de jaren waardevoller.
Dat leerde ik in therapie, en ik merk dat dat me zachter heeft gemaakt.
Zeker ook voor mezelf.
Lezen dat anderen ook regelmatig worstelen met introvert zijn en kindjes hebben, dat zorgt ervoor dat ik het beter begrijp. Mezelf minder verwijten maak. Besef dat het ook voordelen heeft. Dat het me ook een alerte moeder maakt, een met goed afgestelde voelsprieten. Ik heb heel snel door dat er iets scheef zit bij Dexter. Dexter, die op dat vlak al van dag een duidelijk in mijn kamp zit. Iets waarmee ik rekening kan houden, iets dat ik ook heel goed snap. Ik hoop dat hij ook dat ziet, en niet alleen de overprikkelde kleuter van 36 waarin ik soms verander, aan het einde van een drukke dag met oneindig veel vragen over triceratopsen en vleermuizen.

Ik ben dan wel niet de hippe kruising tussen Mary Poppins en moeder Theresa geworden die ik in mijn hoofd had, maar ik doe mijn best met wat ik heb. En dat is exact wat ik aan mijn kinderen wil leren: dat je niet meer kunt doen dan dat. En dat dat oké is. Al behoorlijk wat, zelfs.

(Dit stuk verscheen in een iets andere vorm in De Standaard Magazine. Ik kreeg er zo veel reactie op dat ik het hier nog eens deel. Wil je het volledige stuk lezen, met duiding van een expert en andere introverte ouders, dan moet je je even registreren)

Wil je graag nog meer lezen over het onderwerp? Ik had heel veel aan “Stil- De kracht van introvert zijn in een wereld die niet stopt met kletsen” van Susan Cain. Er is ook een TED-talk