Categorie archief: werk

lilith op een ander: over bloggen, freelancen en prikklokken #zekervanhaarzaak

zekervanhaarzaakkellyderiemaekerHet is een beetje gek dat ik best graag blogs lees over werken en ondernemen, maar er hier zelden over schrijf. Er was eens een How I Work-blogpost, waar vreselijk veel fijne reacties en blogposts uit ontstonden, maar verder vind ik het vaak wat vreemd om over mijn werk als freelancer te bloggen. Misschien omdat veel van mijn opdrachtgevers meelezen, of omdat ik denk dat het een beetje saai is, ik weet het zelf niet goed. Vlak voor mijn zwangerschapsverlof kwam ex-collega Katrien langs voor een interview voor Zeker Van Haar Zaak, het netwerk voor vrouwelijke ondernemers (hoe zot dat ik dat überhaupt ben), en het resultaat daarvan staat deze week online, samen met een podcast van bijna een uur. Zeker doorklikken op de links onderaan als je hier de laatste maanden soms niet aan je trekken kwam als het gaat over werken, journalistiek en media, bloggen voor niks en voor geld, en andere onderwerpen.

Wat die podcast betreft: vooral daar heb ik zoveel fijne reacties op gehad. Mijn leaf luisterde in de auto en kwam thuis met de woorden “waarom begin jij eigenlijk niet met die podcast die je zo graag wil maken?”. Tegelijk kreeg ik op een dag wel drie voorstellen van mensen die samen met mij een podcast willen maken. En ja, ik wil heel graag, maar damn: vierentwintig uur in een dag en geen uur meer. Elk uur dat naar de podcast zou gaan zou een uur minder zijn om te bloggen/ iets leuks met mijn kinderen (waha, kinderen, zei ze!) te doen/ binnen een paar weken weer te werken. Hoe graag ik het ook zou doen en hoeveel ideeën er ook opborrelen als ik er nog maar aan denk, ik weet niet waar ik een extra uur zou halen, en volgens mij is een uur niks als het over podcasten gaat. Dju toch.

Maar dus, wie mij een uur wil horen ratelen met een bij momenten behoorlijk slordig West-Vlaams accent moet hier zijn, en het interview over freelancen staat hier. Ondertussen ben ik benieuwd of dat een thema is dat boeit, ook voor deze blog. Zijn er mensen die meer willen weten over zelfstandig zijn, schrijven als job of journalistiek? Ik lees graag in de reacties of ik daar in de toekomst al eens meer rond moet doen, misschien, eventueel.

[AMA] Over mijn job

ama4Het is niet omdat ik al heel lang geen vragen meer heb beantwoord uit mijn [Ask Me Anything] dat ik ze vergeten ben. Toevallig kreeg ik de afgelopen dagen enkele mails in mijn inbox over mijn werk als freelance journalist. Over hoe je zoiets kan worden, waar je daarvoor moet zijn en of ik tips had voor mensen die zich aan een dergelijk avontuur willen wagen. Het ideale moment om eens wat vragen te beantwoorden die jullie een tijd geleden voor mij hadden over datzelfde thema.

Wanneer heb je besloten dat je journalist wilde worden? En hoe kijk je intussen terug op je carrière tot nu toe? Wat zijn je ambities of toekomstplannen?

Er een concreet moment opplakken is moeilijk, het lijkt alsof ik altijd heb geweten dat ik wilde schrijven. Ik wist evenwel niet of je er echt je job van kon maken, maar koos toch maar voor Communicatiebeheer optie Pers en Voorlichting, op mijn achttiende. Het begin van mijn so called carrière was heel hobbelig, ik vond geen werk en kwam op helpdesks en callcenters terecht die me weinig meer opleverden dan een burnout. Gelukkig was er deze blog, en de vele positieve reacties op mijn tekstjes, waardoor ik toch begon te geloven dat ik iets in me had waar ik misschien iets mee kon. Als ik nu terugkijk op het parcours dat ik heb afgelegd dan ben ik boven alles erg trots. Mijn mama was schoonmaakster en mijn papa militair, mijn wieg kon niet verder van de mediawereld staan dan hij stond, ik begon helemaal op nul en ben toch verder geraakt dan ik destijds ooit had durven dromen. Vorig jaar werd ik geïnterviewd door een oud-leraar uit mijn opleiding voor een filmpje over mensen die ergens waren geraakt in de mediawereld na hun studies aan mijn hogeschool, en toen overviel het besef me: ze gaan dit tonen aan de jonge mensen die er net als ik toen van dromen om nu te doen wat ik doe. Dat was een serieus momentje. Ik ben heel blij met mijn job zoals hij nu is, en mijn grootste plannen zijn beter worden in wat ik doe en nog meer stukken maken waar ik trots op ben. Onderweg zoveel mogelijk fijne ervaringen opdoen.

Wat als je vlotte pen ooit opgedroogd geraakt? heb je een plan B?

Ik ben banger voor het scenario waarin ik nooit voldoende tijd ga hebben om alles te schrijven dat ik wil schrijven dan het tegenovergestelde. Inspiratie is bij mij nooit een enorm probleem geweest. Waar ik me wel soms vragen over stel is de manier waarop de wereld waarin ik werk aan het veranderen is. Mensen zijn het gewend om teksten gratis te krijgen op het internet, en ik merk dat de druk op de magazines en kranten daardoor steeds groter wordt. Ik ben ervan overtuigd dat er altijd geschreven zal moeten worden, ik hoop alleen dat mensen nog zullen willen betalen voor mijn werk. Dat zou fijn zijn, want anders moet ik er iets op vinden. Dat lukt me vast wel, maar op dit moment heb ik geen plan B.

Wat wil je worden als je groot bent?

Goede vraag! Soms droom ik van weer een paar jaar gaan studeren, als ik eerlijk ben. Er zijn zoveel dingen die me interesseren, en een carrièreswitch lijkt me wel wat, soms. Sinds ik in therapie ben gegaan boeit psychologie me behoorlijk, en soms wou ik dat ik literatuurstudies kon doen, naast wat ik nu doe. Ik wil ook graag schrijver worden, van echte boeken, na het Blogboek is dat gevoel toch in mijn achterhoofd blijven hangen. Tegelijk vind ik oprecht dat ik de leukste job van de wereld heb, dus het is niet echt dringend, maar mijn opties openhouden blijft fijn.

Hoe reageer jij onder druk? Ben je eerder een stresskieken of toch redelijk zen? En wat doe je precies als je deadlines zich lijken op te hopen?

Ik ben een stresskieken dat dat gegeven draaglijk probeert te houden door haar leven in lijstjes te gieten. Dat heb ik geleerd van David Allen. Ik ga altijd op zoek naar de volgende acties, als ik de pedalen dreig kwijt te raken omdat ik met een paar projecten door elkaar moet bezig zijn dan zet ik me een half uur voor mijn notitieblok tot ik alles uit mijn hoofd heb gekregen en kan beginnen puzzelen met planningen en to do items. Wat niet wegneemt dat ik erg moeilijk om kan met dingen waarover ik geen controle heb. Fotografen die niet opdagen. Interviewees die plots toch niet meer geïnterviewd willen worden. Locaties die dubbel geboekt zijn. Dan kan ik echt wel tenonder gaan aan stress. Het voordeel daarvan is dat ik dan erg snel in probleemoplosmodus ga: even janken en dan mijn telefoon grijpen en lang genoeg rondbellen om dingen op te lossen is dan mijn beproefde tactiek.

Ik wil eigenlijk nog wel een boek uitbrengen. Had jij die “droom” ook en heeft het het gewenste gevoel/resultaat gegeven? Of zie je het groter?

Nog groter? Ik vond het eigenlijk al zot indrukwekkend toen ik mijn eigen echte boek voor de eerste keer in mijn handen kreeg. Het zal als kind dat zot was van boeken wel regelmatig door mijn hoofd gegaan zijn, dat een echte schrijver worden toch wel onwaarschijnlijk cool zou zijn. Ik wist ook dat het iets was dat ik me op mijn sterfbed zou beklagen als ik het niet had gedaan, en dat was ook een drijfveer. Ik was best tevreden met het resultaat en nog meer met de fijne reacties, en als het proces van geld verdienen met een boek wat vlotter liep dan het in de realiteit doet dan had ik er vast al drie extra geschreven. Ik sluit niet uit dat ik het nog eens doe, maar op dit moment zijn er geen concrete plannen. Al zitten er wel wat ideeën in mijn hoofd voor ooit, als mijn huis is afbetaald of ik plots een vat vol vrije tijd op mijn stoep vind.

Na het beantwoorden van deze vragen overviel het besef me dat ik hier nog maar bitter weinig over mijn werk heb geschreven (wel over de tools die ik ervoor gebruik). Misschien hebben jullie wel nog meer vragen. Hou jullie zeker niet in, mocht er interesse zijn pik ik ze een van de volgende weken wel nog eens op in een nieuwe post.

De vorige AMA’s staan hier, hier en hier.

Hoe ik werk: mijn tools en hoe ik ze gebruik

©Debby Termonia

©Debby Termonia

Zo tof, al die fijne reacties op mijn laatste blogpost. Er waren nogal wat vragen, en dus ga ik mijn best doen om daar nog wat licht op te schijnen. En per tool uit te leggen hoe ik hem precies gebruik, in de hoop dat mijn work flow een beetje duidelijker wordt.

Mail voor Mac

Veel vertrekt vanuit mijn mailbox. Ik probeer die zo leeg mogelijk te houden, omdat ik zo hard kan genieten van die dertien seconden per jaar waarop ik al mijn mails heb afgewerkt. Als iemand me mailt met de vraag of mijn column kan ingeleverd worden op 1 november zet ik een to do met als deadline 1 november in Omnifocus en verdwijnt de mail in de map “afgewerkt”.

Omnifocus

Gebruik ik voor al mijn werk- en persoonlijke projecten. Ik was op zoek naar een systeem dat waterdicht was, en dat is Omnifocus, zo lang je maar elke mogelijke to do in de inbox stopt van zodra die zich aandient. Ik gooi er alles in en om de dag zet ik elke to do bij het juiste project. Elk artikel is bij mij een project, waaronder verschillende acties vallen. Van fotograaf bellen tot visagist boeken tot tekst laten nalezen. Mijn blog is ook een project, met de blogposts die gepland staan als verschillende acties. Wie Getting Things Done heeft gelezen weet dat het principe van het bepalen van de “volgende actie” een van de fundamenten van het systeem is. Ik werk ook op die manier. Bij de werkprojecten krijgt “tekst indienen” telkens de ultieme deadlinedatum mee, zodat alles mooi in een chronologische lijst staat.

Ik ben ook heel hard fan van de uitgestelde projecten. Dat zijn lijsten die je bijhoudt voor ooit, zonder dat ze tussen je actieve to do’s komen te staan. Wish lists, give lists, recepten die ik wil uittesten, boekjes voor Dexter, nummers die ik nog wil downloaden, ik heb voor tientallen zaken een lijstje.

Evernote

Evernote is mijn gigantische, doorzoekbare fichebak. Als ik iets niet wil vergeten, dan krijgt het een fiche. Recente fiches zijn “Quotes van Dexter”, “Factuur oktober” en “Link love 21”, waarin ik de links voor die reeks verzamel. Maar ik heb ook al mijn logins in Evernote staan, en planningen, foto’s van wijnetiketten en notitieblaadjes (die kan je ook doorzoeken als je een Premium account hebt), notities van workshops, een tabel met mijn gewicht van de laatste jaren, een lijst met wat er op dit moment in mijn diepvries zit,  en nog vanalles. Ik werk niet met notitieboekjes binnen Evernote, ook zelden met tags, omdat de zoekfunctie fenomenaal is. Ik gooi er dus honderden fiches in zonder me iets van volg- of andere ordes aan te trekken, en vind alles terug in wat voor een buitenstaander vast een gigantische chaos lijkt. Ik zou nog moeilijk zonder de groene olifant kunnen, moet ik eerlijk toegeven.

Deskplanner van de Hema

Een papieren krabbelversie van mijn iCal, zonder Youri zijn gesyncte deel erop. Niet essentieel, ik vind het gewoon fijn om een overzicht te hebben en dingen te verslepen van dag of aan te duiden in fluo. Eerder “als ik dat maandag doe en dat woensdag, dan haal ik zeker mijn deadline van vrijdag” dan dat het overeen komt met wat ik in Omnifocus zet. Wie dit trouwens graag online doet kan ik Trello van harte aanraden.

To do boekje

Niet meer dan dat. Ik scheurde altijd overal blaadjes van los om ’s ochtends mijn to do’s op te krabbelen, en nu zitten ze properkes in één boekje. Want ook al zitten die doorgaans ook wel in Omnifocus, toch zie ik ze graag nog gedetailleerder staan. In Omnifocus staat niet elke dag “adverteerders terugmailen” of “brood halen”, terwijl zo’n zaken wel in mijn boekje staan.

En dat is het zowat, denk ik. Is dat een beetje duidelijk? Het lijkt veel, maar alles heeft zijn functie, en het werkt. Voor mij. Ik snap dat andere mensen heel andere werkmanieren hebben en zich niet kunnen inbeelden dat ze mijn systeem zouden moeten gebruiken.

Oh, en voor diegene die vroeg naar mijn balpenelastiek: die is van Papelote, en ik kocht hem bij Buchbar.

Hapjesprincess stelde zich de vraag wat Pocket dan weer meer kan bieden dan Evernote. Ik gebruik Evernote niet voor het bijhouden van artikels, omdat ik Pocket daar veel geschikter en vooral overzichtelijker voor vind. Dus misschien niet meer, ik vind het vooral beter geschikt voor die ene taak van bookmarken voor later.

Wil je graag meer blogposts lezen over de werkwijze van anderen?

Prinses op de kikkererwt deelt haar geheimen als onderzoekster/coach/docent.
El en Co ook.
Net als credit controller Me, myself and we.
En werkzoekende en chaoot ktrn.
En ingenieur Annelyse.
En marketeer Heidi.
Zo werkt journalist en educatief medewerker Lobke.
Zo werkt freelancer vertaler Judith.
Coördinator Céline.
Vos is directiesecretaresse.
Patricia is beleidsmedewerkster bij de overheid.
Webkim, webwinkeleigenaar.
Suzanne, zelfstandig ondernemer.
Saturnein, boekhouder/personeelsverantwoordelijke.
Netsensei, web developer.
Miss Pixie, zorgleerkracht.
Miss Caesar, leerkracht volwassenenonderwijs.

Zo cool om lezen, bedankt aan iedereen die al heeft meegespeeld of plannen heeft! Geweldig inspirerend om te zien hoe andere mensen het aanpakken.

lilith, freelance journalist, deelt hoe ze werkt

howiwork1

Eén van mijn favoriete dingen op internet naast filmpjes van mensen die vallen is de How I Work-reeks van Lifehacker. In die reeks delen geweldig boeiende mensen hun werkroutines en shortcuts. Aangezien niemand bij Lifehacker mij geweldig boeiend genoeg schijnt te vinden om een lijntje mijn richting uit te gooien deel ik het dan maar zelf.

Huidige job: freelance journalist voor De Standaard Magazine en Sanoma Magazines Belgium
Huidige mobiele toestellen: iPhone 6, iPad 3, Kindle Paperwhite
Huidige computer: Macbook Pro Retina

Zonder welke apps/tools/software kun jij niet werken en waarom?

Als het op plannen en to do lijstjes aankomt reken ik volledig op de magische krachten van Omnifocus. Ik kocht dit programma na het lezen van Getting Things Done van David Allen, omdat de interface voort borduurt op dat systeem. En hoewel ik het boek dringend nog eens zou moeten herlezen helpt het me wel nog steeds om zo efficiënt mogelijk te werken en niet te verzuipen in de chaos van verschillende opdrachten voor verschillende opdrachtgevers die allemaal door elkaar lopen en waarbij een fotograaf vergeten te bellen betekent dat ik serieus in de shit raak. En ik niet alleen. howiwork3

Evernote is dan weer mijn trouwe buddy om allerhande notities bij te houden, of foto’s van een bord met treinuren die ik later nog nodig kan hebben, of het etiket van de beste wijn ooit. Ik steek er mijn najaarsplanning voor de krant in, heb een file voor elke opdracht waarop ik de telefoonnummers van mensen die van belang zijn voor een stuk bijhoud. Alles synct tussen mijn iPad, laptop en iPhone, perfect voor als ik onderweg ben en tijd over heb om een telefoontje te plegen. Ook handig voor notities van vergaderingen, bijvoorbeeld.

Mijn desktop planner van de Hema. Elke zondagavond hou ik me een half uur bezig met het plannen van mijn week. En ja, ik gebruik iCal als een bezetene, maar deze papieren planner heb ik om mijn to do’s visueel te plannen en dingen op te schrijven als: “eten dat op moet: 6 eitjes, restje rijst, pitabroodjes” en “ZWEMMEN!”. Ik zet er ook mijn weekmenu op. In principe zou ik ook zonder de planner kunnen, maar ik hou van het doorstrepen en plannen en uittekenen van mijn week op papier, omdat het zorgt voor overzicht en rust in mijn hoofd. En het eet geen brood, so there.howiwork2

Voor de rest gebruik ik Pocket om artikels te bookmarken waar ik geen tijd voor heb, Bloglovin’ om blogs te lezen, Write voor iPad om onderweg stukjes te schrijven, en Simplenote om snel iets te noteren dat ik niet mag vergeten.

Hoe ziet je bureau eruit?

Ik heb geen bureau. Of beter: ik heb er twee. Soms drie. Ik werk of thuis, waar mijn bureauruimte door omstandigheden een kinderkamer is geworden en ik als een sukkelaar op een slechte stoel aan de salontafel werk. Wat nefaste gevolgen heeft voor de huidige staat van mijn rug. Om niet hele dagen alleen thuis te zitten werk ik enkele keren per week in het bedrijf van mijn speciale andere, en heel af en toe werk ik nog eens op een waarachtige redactie. Mijn bureau ziet er dus elke dag anders uit, en altijd zonder kadertjes aan de muur.

Wat is je beste tijdsbesparende shortcut/lifehack?

Ik heb soms een beetje last van de afleiding van sociale media. Als ik voel dat ik de focus van een Jack Russel op speed heb zet ik mijn Pomodoro timer aan. Het systeem bestaat eruit om in hypergefocuste blokken van 25 minuten te werken met korte pauzes tussen. Ik doe het niet elke dag, maar als ik het doe krijg ik wel zot veel gedaan. En ik ben al zo’n rappe.

Wat is je favoriete to do list manager?

Naast Omnifocus op scherm heb ik een notitieboekje dat ik enkel gebruik voor mijn to do’s. Elke dag een pagina, waarop ik zoveel mag krabbelen en schrappen als ik wil. Daarop staan ook dingen die anders mijn officiële lijst niet halen, zoals “keuken opruimen” en “naar meme bellen”. Het marcheert, dus ik ben blij.howiwork4

Is er naast je telefoon en computer een gadget waar je niet zonder kan?

Mijn Kindle, omdat ik het geweldig vind dat ik altijd een berg boeken in mijn handtas heb zitten en dat ding nooit meer dan 206 gram weegt. En aangezien ik moet vertrouwen op de batterij van mijn iPhone en we allemaal weten wat voor een geweldig slecht idee dat is ben ik ook wel content met mijn mobiele lader van Innergie.

In welke alledaagse bezigheid ben jij beter dan de rest? Wat is je geheim?

Ik hoor vaak dat ik zo georganiseerd ben, en dat is ook zo. Dat is vooral omdat ik zot word van chaos. Ik hou niet van mensen die beloven dat ze gaan bellen en dan niet bellen. Ik hou niet van mensen die te laat komen, of zelfs niet. Ik hou niet van mensen die zeggen dat ze iets gaan doen en het dan niet doen, of enkel nadat je ze zevenendertig keer hebt gebeld of gemaild. Als ik zeg dat ik iets ga doen, dan probeer ik het ook echt te doen. En dus wil dat zeggen dat alles waarop ik ja zeg in mijn inbox van Omnifocus wordt gezet, om dan later in de juiste lijst te verdwijnen met de juiste afhandelingsdatum. Ik heb een behoorlijk slecht geheugen, en ik weiger mij daarbij neer te leggen. Ik lijk dus heel goed in onthouden en doen wat ik zeg dat ik ga doen, maar dat is alleen maar omdat ik dat van mezelf eis. Het komt niet natuurlijk. At all.howiwork5

Waar luister je naar terwijl je werkt?

Allerliefst het geluid van de stilte. Als ik thuis werk gaat er geen radio aan. Soms, als ik mijn namiddagdip heb bereikt en het beste eraf is, steek ik Spotify even in gang, maar het mag allemaal niet te lang duren. Ik word erg snel afgeleid, en kan bijvoorbeeld ook niet goed lezen als de tv aanligt.

Wat ben je op dit moment aan het lezen?

Spent: Exposing our complicated relationship with shopping en net begonnen in De waarheid over de zaak Harry Quebert. Maar ik heb nog altijd een beetje last van de combinatie jetlag winteruur, dus het valt wat tegen qua concentratie.

Ben je eerder een introvert of een extrovert?

Een introvert die geweldig haar best doet om te doen alsof ze extrovert is.

howiwork6

Hoe ziet je slaaproutine eruit?

Ik ben een ochtendmens en werk het best vroeg. Ik heb al vaak gedacht dat om vijf uur opstaan om een paar uur in alle stilte te werken zo hard mijn ding zou zijn. Maar zoals het nu is zit ik meestal rond tien uur in bed en slaap ik tot zes. Works like a charm.

Vul in: ik zou graag _____________ deze vraagjes laten beantwoorden.

Jou! Iedereen! Ik vind dit boeiend, dus doe zeker mee op je eigen blog en dan kom ik gegarandeerd lezen. Post wel even een link hierheen en in de comments, dan. Voor de rest zou ik het tof vinden om te lezen hoe Steve Jobs werkte, of Walt Disney, of Leo Babauta van Zen Habits, en Gala Darling. To name a few.

Wat is het beste advies dat je ooit kreeg?

“Al de andere mensen doen ook maar iets”.

Is er iets dat je hieraan wilt toevoegen dat ook interessant kan zijn voor je lezers?

Ik geloof heel hard in voorbereiding. Ik weet dat dat niet voor iedereen zo is, en ik heb soms het gevoel dat mensen mijn geplan een beetje freaky vinden. Dat is vast ook zo, ik hou van controle en lijstjes en doorstrepen. Niet omdat dat zo geweldig is, maar omdat ik niet hou van de stress van onderweg zijn en iemand willen bereiken maar het telefoonnummer niet zitten hebben. Of van vergaderingen waarop mensen een uur nodig hebben om na te denken, terwijl ik al op voorhand heb nagedacht zodat ik andere mensen hun kostbare tijd niet ter plekke moet verspillen. Van door een supermarkt lopen terwijl ik doodop ben en enkel maar zin hebben om naar diepvriespizza te grijpen, omdat ik op vrijdag geen weekmenu heb gemaakt. Ik begin meer en meer in te zien dat tijd het kostbaarste is dat ik heb, en ik merk dat voorbereiding heel veel frustratie wegneemt. Maar dat is vaneigens persoonlijk.

Zin om mee te doen? Ik zou het helemaal geweldig vinden om te lezen hoe jij werkt. Deel zeker een link in de comments als je erover hebt geblogd, en link even naar hier in je post.

just another day at the office

dayattheoffice.jpgIk zat op het Bedrijf. Mijn telefoon rinkelde. Ik nam dan maar op. Wat moet je anders?

“Ik heb iemand aan de lijn die een paar vraagjes heeft voor zijn eindwerk”, zei redactiesecretaresse I.
“Zou jij hem even kunnen helpen?”

En doorschakelen deed ze, nog voor ik helemaal zeker was van wel.
“Hallo?”, sprak ik zo professioneel en journalistiek mogelijk.
“Hallo mevrouw, met die en die van die en die school, ik maak een eindwerk over [insert iets waar ik me werkelijk niets bij kan voorstellen]”, sprak de jongen. Hij las het duidelijk af van een blad.
“Zou ik u enkele vragen mogen stellen?”
“Doe maar”, zei ik vriendelijk doch nog steeds professioneel, en ik vroeg me af hoe vaak de jongen dit gesprek had uitgesteld. Als hij een beetje mee had van mij op die leeftijd minstens zeven jaar.

“Wat vindt u van de band tussen PR-bedrijven en de journalistiek?” vroeg de jongen.
Hij deed het op dezelfde toon waarop je “eet je iets mee?” zegt.
Ik voelde mijn mond droog worden. Zweetpareltjes tekenden zich af op mijn fronsende voorhoofd.
“Wat bedoelt u daar eigenlijk precies mee?” vroeg ik om tijd te winnen. PR-bedrijven? Que le fuque?!

“Hoe u de band ziet tussen PR-bedrijven en uw medium”, probeerde de jongen opnieuw.
“Hmmm”, zei ik.
De jongen bleef stil.
Ik ook, maar minder lang dan hij. Anders werd het wel heel ongemakkelijk.
“Ik interview eigenlijk vooral BV’s”, zei ik uiteindelijk, naar waarheid.
“Oke”, zei de jongen beleefd.
“Maar ik heb een collega!”, riep ik, een beetje high van de geniale oplossing die zich plots aan me openbaarde.
“Die doet iets met PR-bedrijven, hoor. Ofzo.”

Desbetreffende collega schoot mij neer met haar ogen toen ik aanstalten maakte om haar door te geven.En het hielp vast niet dat ik de hoorn in haar richting duwde als kon hij elk moment ontploffen. Maar overnemen deed ze, moehaha. Mijn lichaam ontspande zich al na een paar seconden weer, maar de overheersende emotie bleef hangen. “Heel de nacht geblokt voor een examen, en toch geen zak kunnen invullen.”

Na een kwartier haakte mijn PR-collega de hoorn weer in.
“Dat was vreemd”, zei ze.
“Op het einde zei hij: bedankt voor uw zeer interessante antwoorden.”

Ik voelde een gigantische steek van jaloezie door mijn hart gaan, maar liet niks merken.

Ook lilith ontkomt niet aan de crisis

lilithcrisis.jpgEerst moest ik nog heel hard lachen om de crisis.
Compleet met op mijn rechterbil slaan met vlakke hand en alles.

De crisis, haha. Stemmingmakerij van die dekselse Paul D’hoore was het, niet meer dan dat.
Van dezelfde aard als de vogelgriep, de dioxinecrisis, de varkenspest, ons land dat op springen staat en de waaslandwolf: als je je televisie uitzet heb je er compleet geen last meer van. En anders eigenlijk ook niet.

En dus wuifde ik de crisis nonchalant weg met mijn handje, en had ik wel betere dingen te doen dan hamsteren en steenkool inslaan en nog andere dingen die mensen die in crisis zijn doen. De crisis, dat waren de anderen.

Maar toen, toen was er ineens een vergadering op de werkvloer, en daarna nog één. Een heule, heule serieuze vergadering. Er werd een project voorgesteld met een naam die in het begin nog een beetje lachwekkend was, en tussen collega’s onder elkaar werd vergeleken met de titel van een boek van Aspe. Wahaha. Maar toen ze plots lampen begonnen uit te draaien in de gang wegens De Besparingen was de lol er ineens wel af.

De Besparingen zorgden er algauw voor dat mijn bureau in een nog veel grotere puinhoop veranderde dan anders, omdat de schoonmaakster minder vaak komt schoonmaken. En door De Besparingen lopen de vuilnisbakken ineens ook keihard over omdat niemand nog snapt hoe het zit met papier ophalen en wie dat dan wel moet doen. En ik kan me vergissen, maar ik verdenk het keukenpersoneel ervan om sinds De Besparingen ongevraagd minder mayonaise op onze broodjes te doen dan in de gouden jaren 2008. Maar kijk, à la crise comme à la crise, natuurlijk.

Tot twee weken geleden. “Lilith”, zei collega R. “Ik heb slecht nieuws”.
Ik zette mijn gezicht op dat ik altijd gebruik als iemand slecht nieuws voor me heeft.
Een soort “laat maar komen, Grietje”-gezicht, maar dan zonder de warme gloed die verjaardagen en het vallen van groteske dobbelstenen met zich meebrengen.
“Het is de kar”, zei collega R.
Ik voelde hoe het bloed uit mijn gezicht weg trok.
“Ze stoppen met de kar. Door De Besparingen.”

Collega R. keek me bezorgd na toen ik “O neen, toch niet De Kar???!!!!!” schreeuwend door de gang rende, op zoek naar enige vorm van houvast. Die er niet kwam.

Jawel, beste vrienden, als u dit leest moeten wij op Het Bedrijf dankzij De Besparingen zelf achter onze koffiekoeken gaan. Naar de keuken, helemaal beneden. Het begin van het einde.

Sorry, dat vind ik nu eens zo intriest dat ik wel weer moest beginnen bloggen.

En jullie? Moeten jullie ook al Besparen?
En hebben jullie nog werk, eigenlijk?
Babbel er gerust over in mijn kotteken, het is hier volledig crisisproof. ;)

(Volgende keer: ben ik zwanger, of toch niet?)

gossie, lilith staat in een glossy

Ja hoor beste lezertjes, het moment is aangebroken. Een dear diary moment, als het ware.

Kijk eens. Kijk eens heel goed.

netwerk_kl.jpg

Werkten mee aan dit nummer. Eerste lijntje, laatste naam.

Regionale glossies had ik al meerdere keren achter de rug, en nationaal gazettepapier ook, maar dit is toch echt wel mijn eerste nationaal glossy-moment! Het is eigenlijk slechts een voorproefje, want vanaf volgende maand zult u mij pas echt vollen bak tegenkomen in de Netwerk met vanalles en nog wat, maar toch.

Ow, en nog iets.
Vergeet u vanaf 27 oktober de Elle België niet uit te checken voor mijn eerste Elle-pagina’s? Ook daar zult u de komende maanden nog van mij horen, naar het schijnt.

Waar is die kerel met de champagne, potverdrie?

tijdstress

stress.jpg“Ik geloof dat ik goed nieuws voor jullie heb”, sprak de teamcoach toen ik gisterenmorgen met heel veel tegenzin het kantoor binnenliep. En gelijk had hij, goed nieuws was het. Vanaf dat eigenste moment hoefden we namelijk niet meer te komen werken, en ook de resterende maand opzegperiode viel bij deze helemaal weg.

Een paar jaar geleden zou ik “FEKANTIE!!8!8!!!” geroepen hebben, waarna ik de eerste de beste winkelstraat was ingerend om me de komende weken over te geven aan winkelen, terrasjes doen, boekjes lezen met een zonnebril op mijn neus en op het einde van de dag eens fijn gaan eten met de man van mijn leven.

Maar dat was duidelijk vroeger.
Gisteren zat ik een goed half uur na het goede nieuws al weer achter mijn bureautje artikels te typen.
Want hoe meer tijd ik heb, hoe meer ik van mezelf vind dat ik die tijd moet vullen met dingen waarvan ik al maanden zeg dat ik ze eens zal doen als ik vijf minuten tijd heb.
En dat zijn echt wel heel veel dingen, zoals artikelvoorstellen indienen, mijn foto’s laten afmaken, een poging wagen tot het schrijven van een boek, een hoop telefoontjes doen en dingen regelen die ik al maanden uitstel, mijn favorieten ordenen, mijn agenda weer op punt stellen, de boeken lezen die ik eigenlijk dringend eens moet lezen, ervoor zorgen dat ik een systeem heb voor mijn werkfoto’s, een zeer leuk blogproject uitwerken met mijn leaf, en nog zeker vijftig dingen meer.

Hoe meer tijd ik heb, hoe zenuwachtiger ik word omdat ik vind dat ik net dan heel erg bezig moet zijn met vanalles. Hetzelfde geldt voor vakanties en weekends. Echt ontspannend werkt die ingesteldheid niet.

En zeggen dat ik vroeger zo’n lege fakke kon zijn hÈ maat.

het gazetje

gazetje.jpgErgens tussen de zee en het binnenland verschijnt elke week een krantje waarvan ik en ik alleen de redactionele inhoud bepaal. Meer dan vijfendertigduizend gezinnen krijgen mijn krantje elke week in de bus, en het is een goed krantje want er staan niet alleen soms bonnetjes in om een gratis zak chips te gaan halen, je kunt er ook je patatten op schillen, bijvoorbeeld. In elk geval: feit is dat de twaalfjarige in mij het soms nog steeds een rare ervaring vindt om ergens binnen te komen en mijn volledig zelf volgepende en volgefotografeerde gazetse gedrukt en wel op de respectievelijke salontafel te zien liggen.

In het gazetje verschijnen enkel de artikels die door mijn meedogenloze selectie geraken. Ik ben met andere woorden de persoon bij uitstek die je moet weten te charmeren als je volgende week in het gazetje wil staan met een foto en een verhaal over je vereniging/aankomende LAN-party/verkiezing van Prins of Prinses Hoppescheute. Veel van mijn lokaal nieuws komt uit persberichten die van officiÎle instanties als het stadsbestuur komen, maar veruit het meeste plezier ervaar ik als ik mijn computer ’s morgens een hoop goedbedoelde mailtjes zie binnenhalen van mensen die mij een keer een gunstje willen vragen. Voor die mailtjes hebben ze het woord “priceless” uitgevonden.

Ik probeer meestal zo objectief mogelijk te selecteren, maar toch zijn er enkele zaken die mij net dat ietsje meer charmeren dan andere. Hoe ouder de mailer, hoe smeltender de redactrice, bijvoorbeeld.
Mailtjes die beginnen met “een Goeden namiddag” hebben bij mij telkenmale een serieus streepje voor, net als afsluiten met “Van een oma dit de turnklub een goed hart toe draagt.

Raken bij mij ook steevast een gevoelige snaar:

  • “Onze web is www.turnklukfrinkenflis.be”
  • bijgevoegde word-documenten van 6Mb vol experimentele word-art en .bmp’s waar duidelijk avonden werk in gekropen zijn
  • mailtjes in felgroene Comic Sans met gekleurde achtergronden en clip-arts van coureurs en berggeiten vanwege de koninklijke wielerclub van Vleteren
  • een thumbnailtje van 4 pixels op 4 doormailen met de vraag of ik het op de cover van het gazetje kan plaatsen met een artikel bij
  • overdreven plechtstatigheid als “Hopende dat U hieraan welwillend enig gevolg zou willen geven, tekenen wij met, De meeste hoogachting.Frans Devos. Voorzitter.

Nooit pakken ze het mij nog af.

Helemaal mee

typewriter.jpgNa een interview met een koppel dat een boek heeft geschreven.

Zij is bijna zestig, en hij is het al ruimschoots. Ze zien er allebei erg kunstig uit, net als hun huis, dat de grandeur van lang vervlogen tijden uitstraalt. Ik stel me voor hoe hun boek hier tot stand is gekomen op een oude typmachine, en berg ondertussen mijn schrijfmateriaal weer op in mijn rode apentas. Stiftjes, blok met notities waar ik straks weer wijs uit moet , de documentatie die ik heb meegekregen,..

“Zo’n iPod, dat moet ik me ook eens aanschaffen”, wijst de man met een oudemenerenvinger naar mijn iPod met iTalk. “Werkt dat ook gewoon via USB?”