Tagarchief: tftcbouwt

Op dag 364 van de bouw

IMG_3327Lief,

de momenten waarop we elkaar kruisen zijn tegenwoordig net lang genoeg om boven het getetter van twee kinderhoofdjes een paar random irritaties uit te wisselen. Meestal over een gegeven waar de ander weinig aan kan doen.

Een aannemer M.I.A.
Een deur die anders zit dan voorzien.
Weer al een week niemand meer gezien op onze werf.
Iets dat jij kunt weten, want je zit daar bijna op elk vrij moment, te schilderen of plinten te zetten terwijl ik alleen naar de World Cup kijk.

In het weekend maak je geen zalige cappuccino’s meer voor mij zoals anders, maar ben ik wel geweldig blij als ik je na een hele dag alleen met de kindjes zie toekomen met stof en verf in je haar. En een moe hoofd, van te veel beslissingen en praktisch geregel. Van te veel telefoons die onbeantwoord blijven.

Ik doe mijn best om je niet lastig te vallen met paniekjes over mijn kant van het geregel, maar mijn best is niet altijd goed genoeg. Jij zegt dat het allemaal wel goed komt. En als jij het niet gelooft zeg ik het tegen jou.

We beslissen.
Zijn moe.
Dan gefrustreerd.
Lossen op waar we kunnen.
Relativeren.
Volgen op.
Zetten een nieuwe to do op onze lange lijst.
Zagen tegen elkaar omdat die niet rap genoeg afgevinkt raakt.
Zeggen sorry, ook voor onze eigen onafgevinkte to do’s.

Lief,

Ik weet dat we elkaar, when all is said and done, wel weer gaan tegenkomen.
In ons nieuwe huis.

Dat we dan: “moh, jij hier?”, gaan denken.

En dat ik zo blij zal zijn om je terug te zien.

lilith gaat verhuizen

shutterstock_273200222En hopelijk niet met lege dozen, zoals deze madam met klak en precies maar weinig goesting.

Nog een week of elf te gaan, als alles gaat zoals ik hoop.
Ik weet nog dat ik tijdens mijn zwangerschappen dacht dat dat een eeuwigheid was, even niesde (of zo leek het, en dan heb ik het niet over de bevallingen), en een baby in mijn armen had. Dat gaat daar dus rap zijn.

Ik heb gigantisch veel geluk dat Ilse van In Orde mij helpt verhuizen. Echt, ik blog daar binnenkort nog wat meer over, maar een verhuiscoach hebben, waw, dat maakt mijn leven nu eens zoveel makkelijker en vooral overzichtelijker.

Ik heb een to do lijst. In Asana. (geen idee wat dat wondermiddel is? Luister dan zeker naar episode 5 van Werk & Leven, over how to get shit done, en nerdgasm away)

Daar staat veel op, op die Asana-lijst, en vooral: daar staat gigantisch veel op dat ik anders zeker was vergeten.

Transportbouten voor de wasmachine, anyone? :aah:

Om maar te zeggen: ik voel de hete adem van de verhuis in mijn nek, ineens.
Naast de nog hetere adem van alles klaar krijgen in onze nieuwe crib tegen de verhuis.

De postfrequentie, ik voorspel dat die wat minder wordt tot ik in mijn nieuw bureau met zicht op de koeien geïnstalleerd ben en internet heb. Dat ik nog moet aanvragen. Vaneigens.

Gouden tips die uw verhuis hebben vergemakkelijkt zijn geweldig welkom.
Net als “dat komt allemaal echt wel goed, jong“skes.

[tftc bouwt] Van ruwbouw tot opbouw

IMG_2250Voor ik begon te bouwen dacht ik altijd dat ik nooit wilde bouwen omdat ik al de keuzes die erbij komen kijken niet zou aankunnen. Zeker niet als je dat als koppel doet. Toen Youri en ik destijds gingen samenwonen verschilden wij helemaal van mening over wat “een mooi huis” is.

Bouwen en daarbij zowel moeten beslissen welke klinken je wilt als welke vloer/brievenbus/gevelsteen/afdekplaatjes voor de schakelaars leek mij net iets te veel van het goede. Maar kijk: dat bleek allemaal nog het gemakkelijkste van heel onze bouw. Door de jaren heen zijn Youri en ik volledig naar elkaar toegegroeid qua wat wij een mooi huis vinden. En dus daarover: weinig tot geen discussie of miserie. Elke beslissing die ik wilde doorduwen bleek hij ook al te hebben gemaakt in zijn hoofd. Een mens zou gaan denken dat dat dan eigenlijk een makkie wordt, dat bouwen.

Vergeet het.

De stress kwam niet van kiezen, maar van alles dat op elkaar moet passen en aansluiten en dat in onze geval zeven kansen op tien niet deed. We hoopten dat het na de dikke vette miserie met de ruwbouw zou beteren, en de dag dat de ramen eindelijk konden geplaatst worden nadat de dorpels eerst verkeerd stonden, ja, dat was een euforische dag. Zoals zij die bouwen of gebouwd hebben misschien weten moet je die momenten van euforie keihard bij de ballen grijpen omdat ze zo snel weer kunnen keren. Echt, ik was zo content toen ze erin zaten, was ik niet gestopt met drinken, ik dronk vier flessen Chardonnay van een goed jaar om het te vieren en al de voorgaande miserie te vergeten.

IMG_1764

Het keerde, zoals het altijd deed. Een paar keer ernstig. Een paar keer viel het mee. Er was weer veel stress, die ik jullie zal besparen. Omdat er ook goede dagen waren.

IMG_3799

Dagen vol stof en hard werk en mooie valse plafonds aan het einde.
Dagen waarop de zonnepanelen werden geïnstalleerd en onze Sunny Boy van jolijt achteruit begon te draaien.

IMG_2251

Dagen waarop de plakkers een camping van onze werf maakten en heel mooi werk afleverden.

IMG_2292 IMG_2332

Dagen met houten latjes en ingewerkte voordeuren en zonnestralen.

IMG_1801

En zo gaat dat vooruit, een week met een keer.
De volgende fases zijn het aanbrengen van de buitenpleister (very much looking forward), het installeren van de trap (very, very much looking forward, want ik word dramatisch draaierig op een ladder), dan technieken fase twee, de plinten, de gietvloer (ooooh yes), de keuken, en nog een hoop andere zaken. En verhuizen, dat ook nog.

We zijn ondertussen dag 292. What a ride, eigenlijk.
Wil je de eerste fases lezen? Die vind je hier en hier.

[onze bouw] van eerste spadesteek tot ruwbouw

IMG_3092

We kochten dus een lap grond. Toen moest er veel nagedacht worden, want we wilden er een crib op laten bouwen die aan onze goesting voldeed. Geen sleutel op de deur dus. Er werden aannemers gezocht, en een architect, en we deden van eerste spadesteek, waarop de foto hierboven werd genomen.

Toen er plots echt iets begon te gebeuren op ons lapje, vlak voor de zomervakantie van vorig jaar, en toen alles plots snel begon te gaan, toen wilde ik daar eigenlijk een tentje opzetten om te blijven kijken. Zo zot. Zo indrukwekkend. Dat was wel ons huis he. En elke dag werd dat hoger en hoger. Ik zweefde bijna.
4. Op de werf.Alleen duurde de vreugde niet bijzonder lang. Al ergens op dag vier werd er een muur verkeerd gemetst. Wij moesten dat vaststellen, want niemand die het had moeten zien zag dat. Het zou de story van onze bouw worden, die eerste maanden. Fouten, nog fouten, wij die met de meetlat overal op moesten zitten. Waanzin was het. En toen vertrok onze ruwbouwaannemer ook nog eens met de noorderzon. Net nadat onze dorpels verkeerd werden geplaatst, en de ramen daardoor niet konden opgemeten worden. Wat ons gigantisch veel vertraging opleverde.

De ramen die voor het bouwverlof van de zomer zouden opgemeten worden werden uiteindelijk eind november opgemeten. Eind januari zaten ze erin, in plaats van in september, ergens.

15. de werf

Al mijn vertrouwen in de goede afloop was weg.
Er waren weken waarin ik al misselijk werd als ik nog maar aan ons bouwproject dacht.
Zat ik in de eerste weken constant rond de crib te hangen, dan werd deze periode getypeerd door “ik wil er niks meer over horen”. En veel wenen. En niet kunnen slapen.
En vreselijk kwaad zijn. Op mensen die hun werk niet deden.
Op mezelf, omdat ik me had laten wijsmaken bij de bespreking van de offerte dat ze dat wel zouden doen.

Omdat er stenen loszaten.
Omdat elk bezoek aan de werf een nieuwe fout leek op te leveren.
Omdat diegenen die het moesten oplossen niet meer bereikbaar waren.
Omdat we van bepaalde mensen zo veel meer hadden verwacht.
Omdat het suckte.
KEIHARD.
Veel harder dan ik me had ingebeeld, en ik had me best wel bouwmiserie ingebeeld.
Maar niet zoveel miserie, bij elke stap.
Niet zoveel onkunde en boertigheid.
Ik heb me in mijn leven nog maar weinig zo in het zak gezet gevoeld.

Het is gelukkig ook weer beginnen keren.
Waarover meer in deel drie.

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 25/40. Ik heb 2/6 van mijn skipdagen gebruikt. 

hoe de crib verkocht werd zonder dat de crib werd bezocht

IMG_2238Youri en ik hadden heel wat scenario’s in ons hoofd als het over de verkoop van de crib ging.
Dat niemand zou willen komen kijken. (niet gebeurd, het aantal aangevraagde bezoeken kunnen we kort omschrijven als ‘niet normaal’)
Dat mensen direct zouden willen komen kijken, die avond al. (dat was ons zo voorspeld en dat bleek ook zo)
Dat er met tijd wel geboden zou worden op de crib, maar dat mensen daar misschien twee bezoeken voor nodig zouden hebben en we er dus nog niet direct zouden zijn.

Wij hadden geen zin om een paar keer per week door de crib te lopen met vermoeide en verwarde kindjes rond onze benen, en dus dachten we: we organiseren een kijkdag. Als er twee mensen interesse hebben heb je immers al een kijkdag. Een gemak.

Deden die twee zielen dan geen bod (toch eerder waarschijnlijk, dachten wij, want wij kennen er duidelijk iets van), dan zouden we bij interesse een nieuw kijkmoment organiseren, zodat we konden bundelen en maar één of twee of drie keer babysit moesten regelen. Hopelijk geen twaalf. We zouden wel zien.

Woensdagavond ging het verkoopszoekertje online.
In de loop van donderdagnamiddag bleek dat ik al met gemak een kijkdag of vier kon organiseren, en dat het zo lang duurde voor ik contact opnam dat mensen kwamen aanbellen en op twee stappen in de crib een bod stonden te doen.

Ik was nog maar net bekomen van de shock toen de bel opnieuw ging.
Wat me deed beseffen dat een nieuwe strategie zich opdrong, wilde ik niet zot worden in eigen woonst.

Ik wil het dan ook correct spelen. Ik had de eerste tien mensen die gebeld hadden naar de notaris mooi properkes in die volgorde ingepland op de kijkdag, en hen beloofd dat er daarvoor niemand zou bezoeken. Ze mochten gerust zijn. Als ze direct na hun bezoek aan de crib een bod deden bij de notaris hadden ze eerste kans, en daarna een half uur later de tweede, etcetera.

Ik wilde op vrijdagochtend net naar de notaris bellen om te overleggen toen ik een minuut voor half negen nog even mijn mailbox opengooide en een bod zag. Met handtekeningen en alles. Mind you: niemand had op dat moment de crib bezocht. Wat bleek? De nummer twee op de lijst van de kijkdag wilde de crib zo graag dat ze de vraagprijs boden. Zonder bezichtigen. Op basis van de foto’s alleen. SAY WHAT?

Ik liet mijn notaris dan maar eens bellen naar die mensen, met waarschuwingen en alles.
Maar ze wisten wat ze deden.
En ze wilden na twee jaar zoeken naar een huis zoals de crib het risico niet lopen om het te mislopen aan de eerste op de lijst van de kijkdag.

En zo kwam het dat ik “bieden zonder bezichtigen” googelde.
Me ervan vergewiste dat dat kon en mocht.
Zo kwam het dat de nieuwe bewoners de crib maar voor het eerst bezochten toen ze hem al hadden gekocht.
Een rare blind date, maar wel een toffe, met koffie en al ineens een straf verhaal.

Al een chance, ze waren content met hun aankoop.
Wij ook met de verkoop.

Het leven is aan de rappe, en wij doen zondag geen kijkdag.
Net als alle komende zondagen.
HOERA!!

(EINDE)

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 23/40. Ik heb 1/6 van mijn skipdagen gebruikt. 

lilith verkocht haar huis razendsnel (en vertelt hoe ze dat deed)

IMG_2230We gaan jullie verhaal hier de volgende twintig jaar niet snel vergeten“, zei de notaris gisteren, toen we de compromis van ons huis gingen tekenen. Met moeite vijf dagen nadat de crib op immoweb stond. “Wij ook niet“, zeiden wij, nog bollewaarde van de vijf dagen die geweest waren. Maar boven al ook ongelooflijk blij. Ik was langer bezig met het regelen van een telefoonkaart om de verkoop van de crib in goede banen te leiden dan met de verkoop zelf.

Ons droomscenario was dit: snel een volgens ons goed bod krijgen. Geen weken of maanden aan een stuk rondleidingen moeten geven. Pijnloos verkopen. Liever dat dan hopen op gouden bergen en dan voorhebben wat de verkopers van het huis naast dat van ons (een identiek huis, maar met meer werk aan) voorhebben: dat het al bijna een jaar te koop staat. Daar hadden wij geen zin in. Ik weet niet wat het is geweest. De prachtige foto’s van Lieselot? Mijn tekstje erbij? De stijl van het interieur? Toch de prijs? In elk geval: wat volgens mij gigantisch heeft geholpen om het hoofd koel te houden was deze blogpost van Dietemiet die ik enkele maanden geleden met bovengemiddelde belangstelling las: Hoe verkoop je snel je huis?

polenlaan_00032
Toen ik de post gisteren herlas kwam ik tot het besef dat ik heel veel van haar tips heb gevolgd. Met succes, gelijk ze zeggen.

Dit zijn (na eenmalig een huis te hebben verkocht) mijn belangrijkste tips om vlot te verkopen:

  • laat je huis schatten en vraag dat bedrag. Of een klein beetje meer. Wij hebben het twee keer laten schatten door verschillende experts, voor iedereen die bang is dat we veel te weinig hebben gevraagd. En we hebben er nog een beetje bij gedaan. Niet gigantisch veel. Nadat het de eerste keer werd geschat hebben we ons budget voor de bouw opgesteld, met de geschatte prijs in gedachten. Alles dat erbij kwam was dus extra. En we hebben de vraagprijs gekregen. Er was zoveel interesse in ons huis dat mensen wilden opbieden, maar wij waren heel duidelijk van in het begin: wie als eerste de gevraagde prijs bood, had de crib. Hierover meer in puntje twee.
  • denk na over je droomscenario. Als dat bij ons was geweest “250000 euro krijgen voor de crib”, dan hadden we het helemaal anders aangepakt dan nu. Maar dat was ons droomscenario helemaal niet. Wij wilden niet te veel tijd en energie in de verkoop stoppen, en een volgens ons correcte prijs krijgen.
  • denk na over je strategie. Voor zowel Youri als ik was het van in het begin duidelijk: wij hadden geen zin in opbieden en de stress die daarbij komt. We hadden ook weinig zin in constant mensen over de vloer krijgen die minder of meer wilden betalen, of commentaar zouden hebben op het feit dat ons dak nog niet geïsoleerd was. Onze strategie was: al biedt de tweede 50000 euro meer, de eerste die de vraagprijs biedt is gewonnen.
  • doe je best. Wij hadden het ongelooflijke geluk dat Lieselot de foto’s wilde komen nemen, maar dat ging niet vanzelf. Er werd serieus opgeruimd, nagedacht over het gevoel dat we op de foto’s wilden creëren (“denk vakantiehuis”, zoals Dietemiet het zo mooi zegt), ook de foto’s laten nemen kostte wat tijd en er moesten babysits ingeschakeld worden. Maar ik ben er ernstig van overtuigd dat dat ons zoveel tijd heeft uitgespaard aan zaterdagen en zondagen die nu niet meer gereserveerd moeten worden voor eindeloze huisbezoeken.
  • toon ook het leven, niet alleen het huis. Dit is iets dat ik in mijn workshop “content marketing” vertel aan mensen die teksten willen schrijven voor het internet. (ja, ik geef die! Waarover hier later meer) Tuurlijk is het boeiend en goed om weten hoe groot de oppervlakte van de woning is, en hoeveel toiletten er zijn, maar het spreekt nog meer aan om te zien hoe fijn wonen het is. Door te vertellen over dat heerlijk jaagpad langs het water, en de wandelingen naar de markt. “Wij zouden dat zelf nooit zo doen“, zei de notaris gisteren, maar ik zag dat ze zich met mij afvroeg waarom eigenlijk niet. Een huis kopen, daar horen emoties bij, net zo goed als specificaties.

Wij hebben maar één bezoek gehad, en het was dan nog een heel gek. Als ik het mag vertellen van de nieuwe eigenaars dan doe ik dat wel nog eens, want het is een behoorlijk zot verhaal.

Een hele dikke merci aan Dietemiet om haar kennis en ervaring te delen. Het heeft voor ons een serieus verschil gemaakt. (en het originele artikel staat nog vol tips, zeker gaan kijken als je overweegt om je huis te verkopen!)

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 21/40. 

[onze bouw] Hoe het allemaal begon

IMG_0121Dat verhaal van onze bouw, dat is een ellendig lang verhaal.

Het begint ergens rond 2004, toen Youri en ik een jaar samen waren en al meer dan zes maanden op een appartement woonden. Dat wilden we niet heel ons leven doen, zeker niet omdat we tussen de compleet geschifte bejaarden zaten, en dus droomden we verder over waar we ons leven wilden spenderen.

Eén ding wist ik toen honderd procent zeker: ik zou veel doen in mijn leven, maar bouwen, dat nooit.

Ah ja, stel je voor. Dat je over alles moet beslissen. Zot zou ik daarvan worden. Youri gelukkig ook, dus gingen we op zoek naar een koopwoning in de binnenstad van Ieper. Die vonden we, en we gingen er wonen in juni van 2006, een week na mijn gastric bypass operatie. Grappig om lezen dat ik toen dacht dat het tegen 2018 zou afgewerkt zijn. Think again, lilith van 2006, think again!

Nog geen twee jaar later lazen wij voor het eerst over een nieuwe duurzame wijk die gepland werd op 2 kilometer van onze deur. De plannen waren ambitieus, bleek op de infoavonden waar wij naartoe gingen. We zouden zo’n huis in een duurzame wijk trouwens van zijn leven nooit kunnen betalen, en toch begonnen we te dromen. We wilden trouwens ook niet bouwen.

Maar soms beginnen mensen elkaar dan aan te steken met hun dromen.
Zien ze ineens voor zich hoe het zou kunnen zijn.
Dus sloegen we aan het twijfelen.
En hoe harder ons hart ging kloppen voor toch een nieuwbouw, helemaal naar onze eigen goesting, hoe harder dat project bleef steken.

Wij droomden, maar de grond, die kwam maar niet te koop.
Dat was zwaar frustrerend. Dat bleef maar duren.
Duizenden gemeenteraden lang, zo voelde het.

Youri belde wel honderdtachtig keer met hetzelfde madamke van de stadsdiensten.
Nog altijd niet te koop?
Nog altijd niet te koop.

Het duurde uiteindelijk tot Kelly een ongelooflijk boze vlammende mail naar de burgemeester van Ieper stuurde, over haar toekomst en hoe die niet van de grond kwam.
DOOR HEN.

Dat was in juni van 2016.

Tegen augustus hadden we eindelijk eindelijk eindelijk het stukje grond waar we ondertussen een jaar of acht van droomden. Een mens moet al eens rapper vlammend in de pen kruipen, leerde ik in die periode.

IMG_0134

Bij dat stukje grond kwam ook dit uitzicht.

Exact in die maand vloog Liese met een luchtballon over ons perceel, en stuurde ze me deze luchtfoto om het te bewijzen. Om maar te zeggen: de werken in de wijk stonden toen nog in de beginfase.

IMG_1556

Vanaf toen ging het dromen pas echt in overdrive.
Bij Youri in de vorm van dit soort schetsen, bij mij in de vorm van Pinterestborden.
Het voordeel van projecten die niet van de grond komen is dat je al wat kan beginnen sparen.
IMG_1577Ja, dat zijn de eerste tekenen van houten latjes.

IMG_3091In oktober van 2016 zaten we ineens met een grondplan.

Binnenkort: van eerste spadesteek tot ruwbouw!

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 4/40. 

lilith en Youri doen een strik rond de crib

IMG_6200Zondag:

“Pffft, moeten we nu echt een dag verlof nemen om ons huis op te ruimen? Maar ja, als ze foto’s komen nemen dan kunnen we niet anders, zeker? En ik heb zo al zo gigantisch veel werk”.

IMG_6212
Vandaag:

8:00: “Oké, Youri. We gaan wel moeten focussen en onze prioriteiten juist voor ogen moeten houden. De foto’s zijn nu het belangrijkste. We gaan nog niet over alles dat in kasten zit lopen beslissen of we het weg gaan doen of niet. Tegelijk: we zijn vandaag toch een hele dag bezig. Misschien moeten we wel van alles wegdoen.”

8:27: (twee koffies later) “OKE! WAT IS ONS PLAN? JIJ DE ZOLDER, IK DE KAMER VAN DEXTER? MET EEN DOOS VOOR KRINGLOOP, EEN VOOR CONTAINERPARK EN EEN VOOR ANDERE PLEK IN HUIS? En dan gewoon zakken? KOM, WE GAAN ER GEWOON KEIHARD VOOR. GO GO GO!”.

9:06: “Oké, lief, ik ben zo overweldigd. Maar echt. Zo goed als elk voorwerp is een beslissing die ik niet goed durf nemen, en we hebben duizend lakentjes en dekentjes en ik weet niet waarvoor ze dienen, van wie ze zijn en of ze weg mogen. Ik sta hier al meer dan een half uur naar een kast te kijken en ik blokkeer volledig”.

9:17: “Oké, Youri, ik denk dat je even moet komen. Ik ben compleet aan het blokkeren op elk vakje van deze kast. *ugly cry* Ik weet niet wat ik moet doen. Laat staan wat eerst. Alles is moeilijk en ik kan niet meer nadenken. Het is niet om mee te lachen.”

9:45: “Sorry van daarjuist, ik denk dat het toch wel goedkomt. *veegt snot en tranen weg met mouw*

10:50: “Hebben wij nu echt al drie volle auto’s naar de Kringloopwinkel gedaan? En heel ons huis staat nog vol, hoe kan dat?”.

11:12: “We moeten trouwens zeker de voordeur goed afstoffen. Dat maakt een goede eerste indruk”.

11:20: “Weet je nog dat ik gisteren zei dat we nog een jaar dat oud ding zouden gebruiken voor we verhuizen en dat jij zei “nog vijf maanden dan?”. Ik dacht echt dat het nog een jaar was. In mijn hoofd is het nog een jaar. Ik ben nog helemaal niet klaar”.

12:30: “Allez, we zijn hier al tien jaar over aan het nadenken en nu is het aan het gebeuren en het is zo… RAAR. Ook tof, maar raar.”

13:45: “We hebben al zo veel gedaan en tegelijk heb ik het gevoel dat we nog niks hebben gedaan. Is dat normaal?”.

13:55: “Ik ben hier heel de tijd van alles aan het negeren, maar dat is goed, dat wil zeggen dat ik keihard focus.”

14:23: “Die wonderspons maakt zijn naam ZO waar he zeg.”

15:23: “Maar jongens toch, hoe mooi is ons huis eigenlijk? Kijk, als ik dat ding zo zet is dat toch nog veel mooier?”.

15:43: “Dit huis is zoveel mooier als je er alles uithaalt dat verwijst naar een echt leven. Zo jammer dat erin moet gewoond worden, en dat bewoners rommel maken.”

16:15: “Neen maar serieus, ons huis is nog nooit zo proper geweest, en het is voor iemand anders. Het is zo mooi, precies met een strik errond. Ik wil in ons nieuw huis ook eens een mooie strik rond ons huis doen voor onszelf”.

Om maar te zeggen: vandaag hebben Youri en ik de crib gekuist.
Echt alle agenda’s, mailboxen en het internet genegeerd om keihard in alle hoekjes en kantjes te frotten en op te ruimen.

Dat waren vier volledige afleveringen van “Terrible, thanks for asking” (dikke leafde voor die podcast), een paar van Happier, veel eighties muziek (REO Speedwagon 4ever), en een paar pauzes om even goed door te wenen. Maar het resultaat is super. De trein vertrekt en we kunnen er niet meer af. Dat is de max. En tegelijk ook nogal zot.

IMG_6204
Als ge een superleuk huis zoekt in de Westhoek, ge weet mij wonen! Tegen eind februari is het hier voor echt.

lilith en youri bouwen, dag 91

IMG_8513Wij zijn aan het bouwen. Dat zou je niet meteen opmaken uit het aantal posts dat ik al over onze bouw schreef, maar dat heeft zijn redenen. Het is zoals met het ouderschap, precies. Mensen kunnen wel zeggen dat het soms lastig kan zijn en kan tegenvallen terwijl je keihard aan het aftellen bent naar de bevalling, maar het is maar als de baby begint te huilen en niet stopt dat je beseft hoe hard het soms kan tegenvallen.

Niet dat er iets ergs is gebeurd, maar laat ons zeggen dat de wittebroodsweken snel over waren. Iets met mensen wiens maskers afvielen vanaf ongeveer bouwdag acht en ik die niet kon geloven dat we zo vroeg in het bouwproces al te maken kregen met liegen en beloftes niet nakomen. Ik had het ooit wel eens verwacht, ik weet hoe dingen gaan, alleen niet al van zo vroeg. Sweet lord baby jesus is al wat ik daarover te zeggen heb. Denk er ook zevenhonderd oogrollen bij.

15. de werf

Maar goed, ik hoop dat we het ergste ondertussen hebben gehad. De ruwbouw staat er.
De meeste aannemers liggen vast en zien er betrouwbaar uit. Echt. Dat doen ze meestal als ze aan je livingtafel zitten, ik weet het, maar ik weiger te geloven dat ze allemaal in mijn gezicht gaan spuwen binnen een paar maanden. Of ik in dat van hen. Ik ga jullie nog laten weten wat ik daar binnen enkele maanden over te vertellen heb.

In elk geval: sinds vanmorgen is er een aansluiting voor de elektriciteit.
Er staat van alles op de planning voor de komende weken.

24. teletubbielandSoms ben ik daar, tussen de speelbergen, en zie ik zwaluwen vliegen en kikkers springen en kan ik niet geloven dat ik daar mag gaan wonen, met tijd en boterhammen. En soms denk ik: waar zijn wijlie eigenlijk aan begonnen jongens?!

IMG_9279

Tegelijk: ik ga een waskoker hebben van de badkamer naar de berging. Coolste shit ever?
COOLSTE SHIT EVER.