lilith kent EHBO

reanimatie

Het stond al jaren op mijn lijstje van dingen waar ik ooit eens tijd voor vrij wilde maken: een deftige cursus EHBO volgen bij het Rode Kruis. Sinds begin september zit ik op vrijdagavond van kwart na zeven tot half elf in het lokaal van mijn lokale afdeling, en ik kijk daar mijn ogen uit. Omdat ik al zo ongelooflijk veel heb geleerd en bijna niet kan geloven dat wij  geen basis van eerste hulp mee hebben gekregen tijdens onze studies. Ja, we kunnen ergens een cosinus van bepalen, maar wat moet je doen als iemand plots een epilepsie-aanval krijgt, of zich verslikt in een stuk appel? Tot over enkele weken had ik echt keihard met mijn mond vol tanden gestaan.

Ondertussen ken ik de basis van reanimatie en wondverzorging en kan ik met een defibrillator werken. Ik weet hoe ik iemand die bewusteloos is het beste kan optillen om hem naar een veiligere plaats te brengen als dat nodig is, ik weet wat ik moet doen als iemand een brandwonde heeft, ik kan een drukverband aanleggen en ik heb geoefend tot ik erin slaagde om een hele dikke stikkende man te redden, ook al kreeg ik amper mijn armen rond zijn buik. Of toch een pop van een hele dikke stikkende man, wat een goed begin is. De verhalen van de ambulanciers die mij les geven over hoe frustrerend het is om op een ongeval toe te komen waarbij iemand is overleden omdat niemand van de omstaanders enkele basistechnieken kende die een leven hadden kunnen redden gaven mij kiekevel.

Ongelooflijk boeiend, allemaal. Ongelooflijk noodzakelijk ook, dat zoveel mogelijk mensen die basis kennen, zodat ze tijdens het kwartier voor de hulpdiensten komen kunnen beginnen met reanimeren, of ervoor zorgen dat iemand niet begint af te koelen, of wat dan ook. En dat is dus gratis he, die lessen. En iedereen kan daaraan meedoen.

En nog iets: wie geen tijd heeft moet zeker dit boek in huis halen, en de DVD bekijken. Ge weet echt maar nooit, en het is compleet zot hoe simpel de meeste zaken zijn, en hoe weinig we ervan afweten.

Vandaag is restart a heart day. Misschien het ideale moment om eens te checken waar in je buurt je kunt leren hoe je iemand moet reanimeren.

lilith geeft weg: een watervliegtuig van Green Toys

greentoyswatervliegtuig2

Een watervliegtuig en een witte muur, very Instagramhipster indeed.

Het is een hele tijd geleden dat ik hier nog iets heb kunnen weggeven. Dat heeft hoofdzakelijk te maken met het feit dat ik de afgelopen maanden een strakke boekendeadline had en weinig tijd om samen te werken met sponsors.

Ik merk dat nogal wat mensen dat jammer vinden, en aangezien ik zelf ook fijn heb samengewerkt met sympathieke webshopeigenaars heb ik beslist om vanaf november weer banners te plaatsen in de zijbalk. Opnieuw vanuit dezelfde gedachte als toen: samenwerken met mensen en bedrijven die bij deze blog passen en waarvan ik denk dat mijn lezers ze ook tof of interessant kunnen vinden. Ben je geïnteresseerd om samen te werken, stuur me dan een mail op sponsors@talesfromthecrib.be, en dan bezorg ik je mijn media kit.

Processed with VSCOcam with g3 preset

Om één en ander op gang te trekken mag ik van de mensen van Fairplace, de webshop voor duurzaam, uniek en maf speelgoed dat je niet in elke speelgoedwinkel vindt, dit geweldige Green Toys watervliegtuig weggeven. Fairplace, omdat wat zij doen een typisch voorbeeld is van waar ik van hou: een webshop met een originele selectie, in dit geval speelgoed, waarvan je weet dat hij de moeite is om af en toe te bezoeken. Ze werken met verschillende thema’s, van fantasie tot koken en strand, en wat mij betreft is het de perfecte plaats om een leutig stuk speelgoed te vinden waar voor de verandering eens geen Bliksem McQueen opstaat. Zij lieten ons kennis maken met de duurzame en zeer fijne selectie van Green Toys, en ik was eigenlijk direct verkocht. Dexter heeft ondertussen het watervliegtuig in zijn bezit (gemaakt van gerecycleerde melkflessen!) en dat werd hier meer dan goedgekeurd. Ondanks een gebrek aan Bliks Meklien.

Wie er ook graag een wil mag hieronder posten wat volgens hem het leukste speelgoed is dat je voor een kind kunt kopen, ooit of op dit moment. Dat we wat tips kunnen opdoen voor jeweetwelwanneer. Donderdagmiddag om twaalf uur sluit ik deze wedstrijd af en laat ik een onschuldige kinderhand een winnaar trekken. Veel succes!

Dexter spreekt IV

Processed with VSCOcam with g3 preset

Twee jaar en vier maanden is hij, de Dexter. Dat betekent in zijn geval dat zijn mond geen moment stil staat, iets waar hij gigantisch mee weet te scoren bij zijn omgeving en toevallige omstaanders. Dit waren enkele van mijn favorieten van de afgelopen maand.

      • Tuuuuutje asteblieft!“. Het is zes uur ‘s morgens en Dexter begint zijn dag op een luide, maar wel beleefde manier.
      • Pas op mama, anders ga je blussen“. Hij bedoelt morsen.
      • Kijk! Het is aan het regeningen!“.
      • Oei, ik heb hierop getekeningd“.
      • Kijk, het is Mayo de pony“. Of My Little Pony, dat kan ook.
      • Mama? Mag ik mijn mondje vuilmaken?“.
      • Kijk papa, ik ben jouw verjaardag“. Dexter heeft een kroon op zijn hoofd.
      • Laat Dexter nu met rust” op de nochtans vriendelijke vraag om zijn jas aan te doen.
      • Dexter, stop nu eens met zagen“. “Mama doet da ook“.
      • Papa, het moet gedaan zijn.
      • Neen, ik ben nog een beetje bezig” op de vraag “kom je nog een beetje drinken?“.
      • En dan roep ik ‘EUNEUT!’ en is C. geschrokken van Dexter“. Dexter vertelt grijnzend de hoogtepunten van zijn dag in de crèche.
      • Neen, nog niet” op mijn vraag of hij Z. van in de crèche ook lief vindt.
      • Mijn vingertje doet een beetje pijn. De dokter zal mijn vingertje dan afdoen.” “Wie heeft dat gezegd?!“. “Haha neen, hij gaat alleen een beetje trekken.

Oke dan.

Reading Between The Wines: de nieuwe selectie!

readingbetweenthewinesselectie

We haz tote bags. <3 (foto: Sarah Van Het Kasteel)

Ik krijg regelmatig de vraag wat we aan het lezen zijn in onze leesclub. Doordat er meer vraag is om erbij te komen dan plaats zitten we met een wachtlijst, en doordat niemand zijn plaats wil inruilen blijft die maar groeien. Het coole is dat de mensen die er op dit moment niet bij kunnen soms wel meelezen met onze boeken, en dus dacht ik: misschien moeten we vanaf nu delen wat we lezen, en wat de selectie niet heeft gehaald.

Het moet immers gezegd: dankzij de leesclub heb ik al fantastische boeken gelezen, vaak boeken die ik anders in de verste verte niet had vastgenomen in de boekhandel.

Deze boeken passeerden al de revue:

* Oorlog en Terpentijn van Stefan Hertmans. Which I loved.
* De Man van je Leven van Arthur Japin. Dat ik boeiend vond, maar ook niet meer dan dat.
* Waarvan wij droomden – Julie Otsuka. Dat ik echt een pareltje vond.
* Schitterende Ruïnes – Jess Walter. Waar ik erg van genoot en onder de indruk van was, maar dat me niet voor eeuwig en altijd zal bijblijven.
* De verzamelde werken van A.J. Fikry, boekhandelaar – Gabrielle Zevin. Dat ik perfect vond om te lezen met boekenliefhebbers, maar mij toch niet helemaal wist te raken.

Gisterenavond kozen we een nieuw boek uit de selectie van vriendin J. Dat doen we altijd met handopsteking, en de keuze was deze keer behoorlijk unaniem. Tot mijn vreugde, want op mijn to read lijstje.

rbtw_selectie1

Foto: Anouck Meier.

Wij lezen de komende zes weken dus Bouwpakket van een meisje/How to build a girl van Caitlin Moran, en ik ben razend benieuwd. Al helemaal omdat Jozefien van Charlie haar onlangs nog ontmoette en daar heel enthousiast van werd. Haalden onze meedogenloze selectie net niet: Naakt van Jean-Philippe Toussaint en O Vermiljoenen Spleet! van Bart Van Loo (wel tien punten voor de uitstekende titel!).

En jullie? Vlot het wat met de kersverse leesclubs? Nog goede dingen gelezen, of fijne mensen ontmoet? Vertel er ons vooral alles over in de comments.

lilith loves #projectblogboek

Idee 1 uit het Blogboek.Toen ik het Blogboek schreef en begon aan de lijsten met blogpostideetjes heb ik vast even gedacht: misschien dat iemand zo zot is om ze allemaal uit te werken. Maar toen dacht ik: wie zou zo zot zijn? En kijk: i. blijkt zo zot! Zot genoeg om aan een project te beginnen waarbij ze van plan is om alle 120 ideeën die ik in mijn boek meegeef in de praktijk en dus ook een blogpost om te zetten. Waanzin, maar wel hele fijne waanzin.

Haar enthousiasme werkt aanstekelijk, blijkbaar, want ondertussen zijn ook heel wat andere bloggers op de kar gesprongen. Als daar zijn:

Michel
Tiny
Romina van big city life
Tifosa
Satur9
Le petit requin
El en co
Kattebelle
Het huis van tante Alice
Mafaldine
Miss Pixie
Me, myself and we
Sheena blogt
Beautinebe
A life that’s good
Sabrina
Licht geschift
Shout your heart out

En ook deze bloggers lieten op mijn Facebookpagina weten snel aan de slag te gaan:

Met ups en downs
No butterfly
Ineken
Kim on the run
durven dromen denken
wandering with youni
Gillala
Jelle
kruimels
sofinesse
herrie

Ongelooflijk fijn, vaneigens. Zo fijn dat ik zelf ook goesting krijg om mee te doen. Ik ga er wel niet te veel regels op plakken, want voor je het weet val ik weer in een zak van de inspanning, maar het plan is om hier af en toe ook van #projectblogboek te doen. We zien wel hoe ver we komen, denk ik dan. Ik ben in elk geval superbenieuwd hoe alle bloggers er hun eigen invulling aan gaan geven.

blogboektheoriaO, en dan nog iets. Ik hoor dat de Blogboeken al eens durven uitgeput zijn in bepaalde boekhandels. Dan moet ge dus aan die mensen hun oren gaan trekken met mijn complimenten en zeggen dat ze moeten bijbestellen, maar ze kunnen natuurlijk ook nog altijd bij mij besteld worden (dat kan hier). Ik verwijs jullie evenwel minstens even graag door naar de fantastische boekhandel waar ik onlangs mocht signeren en die er altijd heeft liggen:  Theoria in Kortrijk.

Theoria, waar je zelfs boeken kunt lenen uit het uitleenkastje. <3

Koffie en boeken, only de beste combinatie ooit. Na wijn en boeken.

Theoria Kortrijk

Al was het maar omdat ik merk dat heel wat mensen in de streek nog niet beseffen wat voor een inspirerende boekhandel dat is. Een boekhandel van superfijne mensen, met een heerlijke selectie, waar je koffie kunt drinken en werken en waar ik zelf eigenlijk zou willen in wonen. Een boekhandel waar je zelfs boeken kunt lenen, zoals ik deed met de klepper van Joël Dicker.

theoriakortrijk2
Dus, mocht je op zoek zijn naar het Blogboek, spring dan eens binnen bij Annemie en Pascal, doe ze mijn groetjes, en ik beloof u dat ge daar nooit meer weg zult willen.

Ook plannen om deel te nemen aan #projectblogboek? Post de link dan even hieronder en dan voeg ik je toe aan deze pagina.

lilith weigert zich te schamen, the aftermath

Het is vreemd hoe iets dat je met de beste bedoelingen schreef kan ontaarden in iets met een beetje een vieze nasmaak. Het gebeurde met mijn laatste blogpost, over schaamte. Eerst waren er de fijne reacties van herkenbaarheid, en later kwamen de reacties waarmee ik misschien te weinig rekening had gehouden. Omdat het voor mij van bij het schrijven zo duidelijk was waar de blogpost niet over ging: een specifieke radiopresentator. Mijn blogpost ging, wat mij betreft, over mezelf en jullie en wij allemaal, en hoe we met zijn allen omgaan met schaamte en het soms zelfs in ons eigen nadeel gebruiken. Omdat we ons ongemakkelijk voelen, of niet weten hoe we moeten reageren, of omdat we ons moeilijk in anderen en hun ervaringen kunnen verplaatsen.

Daar zijn we allemaal een beetje schuldig aan, denk ik, en toen ik plots zag dat het in mijn comments en die onder de gedeelde posts op Facebook escaleerde tot een soort persoonlijke aanval, toen dacht ik vooral: “Oh neen, het schiet zijn doel zo een beetje voorbij”. Omdat het net hetzelfde is als waar ik over schreef: iemand aanwijzen als “die andere die iets doet dat niet hoort”. Exact dat waar ik zelf niet zo van hou. Toen dacht ik: “Ik had de presentator misschien moeten waarschuwen”, want hoewel het helemaal niet over hem gaat en de comments vast ook niet met slechte bedoelingen werden gepost had hij wel de pech de laatste te zijn die de vraag aan mij had gesteld. Een vraag die ik in de loop der jaren zo vaak heb gekregen dat ik mij eraan begon te storen. Omdat er volgens mij veel relevantere vragen zijn, en ook omdat ik ervan overtuigd ben dat de vraag ervoor zorgt dat veel mensen hun verhalen niet meer durven delen.

Ik heb me dit weekend herhaaldelijk afgevraagd of ik, door ervoor te kiezen om mijn stuk te openen met iets over “een radiopresentator” en niet met iemand die het mij op café vroeg (wat in de loop der jaren ook regelmatig is gebeurd) onbewust dingen heb uitgelokt. Ik denk het nog steeds oprecht niet. Het was in elk geval het verste van mijn bedoelingen. Het allerlaatste dat ik wilde was iemand naar voor roepen en zeggen: gij, gij zijt het geweest. Natuurlijk mocht een presentator me vragen waarom mijn privéleven hem zonodig moest interesseren. In zijn job speelt hij advocaat van de duivel, en stelt hij de vragen die zijn luisteraars zich ook stellen. Sterker nog: ik zou die vraag misschien ook hebben gesteld, in zijn positie. Omdat die vraag nu eenmaal zo vaak wordt gesteld dat we er niet meer zo hard bij nadenken. Mijn persoonlijke vraag is alleen: moeten we dat per se doen? Helpt dat ons? Zijn er geen betere vragen, in een tijd waarin we zo bang aan het worden zijn om onze muren even naar beneden te laten? Komt het ons wel ten goede, dat die vraag steeds weer terug lijkt te keren als iemand het aandurft om zich kwetsbaar op te stellen?

Daar gaat het volgens mij fout, niet bij Jan of Piet of Frank of wie dan ook. Omdat ik vind dat alle comments binnen de grenzen van het toelaatbare blijven ben ik er wel vanaf gebleven, behalve bij twee die echt te veel op de man speelden en compleet niet op de bal. Ik geloof niet in mensen individueel met de vinger wijzen en zeggen dat het allemaal hun schuld is, want dat is natuurlijk niet zo. Ook dat is een beetje bullshit, en wat mij betreft helemaal niet nodig.

lilith weigert zich te schamen

lilithweigertzichteschamenMaar je hebt wel een huilbaby én een depressie gehad“, zegt de radiopresentator op een toon die naar mijn zin net iets te beschuldigend is. “Dat klopt“, zeg ik naar waarheid. “En je hebt erover geblogd. Wat als dat mij compleet niet interesseert, wat je daarover schrijft?“. Ik knipper even met mijn ogen omdat ik niet goed weet waar dat genoegzame lachje ineens vandaan komt. “Dan moet je het ook niet komen lezen“. Waarop zij met de huilbaby én de depressie wordt afgekapt voor een plaat en verkeersinformatie. En zich ondertussen in stilte zit af te vragen waarom ze in godsnaam zo vroeg is opgestaan om in deze radiostudio te antwoorden op de vraag “Waarom zet ge uw stukjes eigenlijk niet gewoon op Facebook?”.

Ik zag het afgelopen week nog geïllustreerd in een tv-show, waarin een andere blogster die ook een boek over bloggen heeft geschreven door het collectieve gezelschap monkellachend werd aangepakt met als insteek “Ik snap eerlijk gezegd echt niet waarom gij per se al die dingen op internet wilt delen, mevrouwtje“. Hashtag die gekke bloggertjes denken toch niet dat ze interessant zijn zekers.

Wat ik had moeten zeggen in dat radioprogramma, in die drie seconden die nog over waren na het verkeer en het plaatje, was natuurlijk gewoon dit. Dat het zo ongelooflijk belangrijk is dat we onze verhalen met elkaar delen, dat we dat nog durven in een tijd waarin we onszelf en ons leven vergelijken met de schoonste, perfect gekadreerde internetkant van andere mensen. Niet enkel van celebrities uit Hollywood, wiens leven al jaren perfect wordt gephotoshopt door magazines, maar ook van onze bloedeigen vrienden, die dankzij Instagram en de steriele achtergronden waarvoor ze hun cocktails fotograferen plots ook allemaal hun shit together lijken te hebben.

En neen, die verhalen moeten we niet enkel vertellen op onze blogs. Niet iedereen voelt zich daar gemakkelijk bij, en dat is ook terecht. Maar ook in dagelijkse interacties met vrienden en familie is het zo geweldig belangrijk dat we wat tegenkanting durven bieden door te vertellen dat niet alles even swag en vlotjes gaat, en dat ons leven gewoon even chaotisch is als van iedereen, dat niet elke dag een Pinterestdag is.

Het meest genadeloze dat kan gebeuren als jij jezelf kwetsbaar genoeg hebt durven opstellen om te zeggen: ‘kijk, dit ben ik, met al mijn dingetjes en angsten en twijfels, ik leg ze hier voor u op tafel met mijn blote handen en misschien kunt gij ook iets delen en hebben we daar samen wel iets aan‘, is dat iemand daar met veel branie en vuile voeten doorheen trapt. Door ermee te lachen, door te impliceren dat je niet meer bent dan een aandachtshoer die toch echt niet moet denken dat ook maar iemand geïnteresseerd is in haar intieme belevingswereld of problemen, door duidelijk te maken dat je je zou moeten schamen voor wat je net hebt gedaan.

Het zijn dit soort opmerkingen, niet enkel van radiopresentatoren die het over bloggers willen hebben, maar zeker ook, die er deels voor zorgen dat ons wereldbeeld niet meer overeen komt met de werkelijkheid, denk ik soms.  Omdat zij die durven toegeven dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn is zo gemakkelijk worden geridiculiseerd. “Ge denkt toch niet dat uw miserie mij interesseert, zekers? Ik heb wel betere dingen te doen hoor kindje“.

Dus ja, ik heb zeker een huilbaby en een depressie gehad. Et alors? Net als andere mensen krijg ik mijn deel in dit leven, en ik weiger mij daarover te schamen. Ik weiger me te laten aanpraten dat ik in een hoekje mijn tranen moet zitten verbijten zodat niemand ze kan zien, en ik er ook zeker geen mens mee lastig val. Als journalisten wiens job het zou moeten zijn om naar mensen te luisteren afkomen met dooddoeners als “maar wat als uw verhaal mij echt compleet niet interesseert?”, dan ben ik blij dat er naast hun kanalen nog andere zijn om de echte verhalen van ploeterende mensen te lezen. Mensen zoals gij en ik, ja. Mensen zoals Annelies, die ziek werden en geen hulp vonden en daar op wonderlijke wijze over vertellen, een verhaal dat mij anders vast nooit had bereikt. Op blogs, op café, om het even waar. Mensen schaamte proberen aan te praten omdat ze zich bloot durven te geven in deze wereld is een heel vieze vorm van macht proberen uit te oefenen. Een die niet zou mogen pakken.

Laat u dus door niemand aanpraten dat uw verhaal geen bestaansrecht heeft, en al zeker niet dat ge u moet schamen als ge het durft vertellen. Dat is namelijk dikke vette bullshit.

Update: Credit where credit is due, dit stukje werd deels geïnspireerd door het fantastische werk van de Amerikaanse onderzoekster Brené Brown rond kwetsbaarheid en schaamte. Wie meer wil lezen verwijs ik dan ook erg graag door naar haar site en boeken.

lilith deelt haar 28 favoriete snelle veggie recepten voor wereld veggie dag

kellystrooit Wereld veggie dag vandaag, en ik ben helemaal voor. Na meer dan vijf jaar veggie koken in de crib kan ik mij nog moeilijk voorstellen hoe het voelt om een kipfilet te snijden of gehakt te mengen met mijn handen. Vleesloos is hier ondertussen een tweede natuur geworden, en toch merk ik dat mensen die wel standaard vlees met patatjes en groentjes eten veel miserie hebben met bedenken hoe dat dan moet, zonder dat stuk vlees.

Wat mij betreft was het vooral een kwestie van afstappen van de gedachte dat je vlees nodig hebt voor een lekkere maaltijd. Ik eet bijvoorbeeld erg regelmatig het trio rijst/groenten/ei. Soms ook met avocado erbij. Mits de juiste kruiding of toevoeging van sojasaus elke keer weer heerlijk. En ook allemaal een kwestie van de dingen die je wel nog eet zo goed mogelijk leren klaarmaken. Ik maak de heerlijkste sticky rijst, nu, mijn groenten zijn in de loop der jaren smakelijker geworden dan ooit, net als mijn omeletjes. Kwestie van ervoor gaan met de dingen die er wel nog zijn, en wreed content worden van de evolutie van gewoontjes naar kick ass.

Voor iedereen die vandaag (en hopelijk ook eens vaker) zijn vlees wil schrappen heb ik nog eens een lijst gemaakt van de gerechten die hier regelmatig op het menu staan.

En dan heb ik het nog niet gehad over toast champignon, veggie balletjes in tomatensaus met puree, spaghetti met seitangehakt, chili sin carne of sushi met avocado waar ik nog nooit een recept voor heb gepost. Ook niet over wraps met geroosterde groenten, panini met cheddar, gebakken champignons en appeltjes met honing, veggie quiche, lenterolletjes, of overheerlijke stoemp vol groentjes met een vegetarische rookworst. Yum. Hier vind je trouwens ook nog wat tips voor een vleesloos bestaan. Net als hier.

pompoensaus

Iemand ooit al iets uit bovenstaande lijst gemaakt of plannen om het te doen? Of een ander favoriet veggie recept dat gedeeld moet worden? Zeer graag in de comments!

Uzelf uitputten in vier maanden, zo doe je dat

©Debby Termonia

©Debby Termonia

Schrijf een boek. Neem daar een maand of drie voor. Smijt u volledig, want hoe vaak in uw leven gaat ge dat doen? Blijf ondertussen ook nog columns en stukjes schrijven voor andere mensen, want ge zijt een freelancer, er moet brood op tafel. Hou een erg strak schrijfschema aan. Zie dat van de ene dag op de andere volledig door elkaar geschud worden doordat uw kind door omstandigheden plots maar twee dagen per week naar de crèche kan. Vang hem op op de dagen dat er geen opvang is van lieve mensen die in de bres springen, en probeer het aantal tekens dat ge elke dag moet schrijven in zijn middagdut van twee uur te proppen. Probeer niet te huilen als hij geen middagdut wil doen en ge niks gedaan krijgt. Ja, ge zit hopeloos achter op schema, maar ge kunt het. Ge hebt dat al dikwijls genoeg bewezen in het verleden.

Schrijf en smijt u. Probeer u niet te schuldig te voelen over het feit dat ge minder tijd hebt om te bloggen terwijl ge ongelooflijk geïnspireerd raakt door uw eigen boek. Die tijd komt wel weer, en snel. Plan de enige twee weken verlof die ge met uw gezin hebt knal op het moment dat uw manuscript binnen moet, en zit twee weken lang te corrigeren, tussen de uitstapjes met het gezin door. Begin na die twee weken semi-verlof direct weer te werken, want ge zijt een freelancer en ge hebt drie maanden veel minder verdiend. Ge hadt al bezig moeten zijn.

Maak uzelf wijs dat het nu het moment is voor alle leuke blogideeën die ge on hold moest zetten door het boek, en voor dat ene rubriekske dat supertof lijkt. Ook voor die cursus die ge wilde volgen, en al die boeken die ge nog wilde lezen maar waar geen tijd voor was omdat ge zelf moest schrijven. Ga twee keer per week zwemmen. Blijf verder werken aan de issues rond uw rug en uw kind. Probeer elke avond vers en veggie te koken. Doe dat allemaal na een loodzwaar jaar waarin ge al een en ander voor uw voeten gesmeten kreeg. Zie het langzaam herfst worden. Stort van de ene dag op de andere een beetje in van vermoeidheid.

Om maar te zeggen: het zat eraan te komen, dat ik moe zou worden. En ik wil zeker niet klagen, ik heb het allemaal ongelooflijk graag gedaan. Dat is bij mij zo vaak het probleem: ik kan niet niks doen, omdat ik zo veel dingen veel liever doe dan niks doen. Ik ga wel even op de rem staan, en al mijn blogideeën doorschuiven naar een paar maanden verder. Niet dat ik hier volledig ga stoppen, maar something’s got to give, en ik denk dat het het tempo zal zijn waaraan hier nieuwe dingen zullen verschijnen. Eens zien wat dat geeft.

Heel erg bedankt voor alle tips, ik doe er binnenkort iets mee.
Eerst efkes keihard chillen in mijn zetel.

lilith moet niet alles willen

Vrijdagavond tien uur. Biebie kijkt tijdens de cursus EHBO stikkapot naar een doos gaaszwachtels.

Vrijdagavond tien uur. Biebie kijkt tijdens de cursus EHBO stikkapot naar een doos gaaszwachtels.

“Ge moet niet altijd alles willen”, zegt hij die niet per se altijd alles wil.

We zitten in de zetel, hij chill, ik ziek en gestresseerd en doodop en verzuipend in mijn agenda. Als ik dacht dat de zomer druk was, dan twijfel ik tussen heel hard lachen en zachtjes huilen als ik naar mijn agenda voor het najaar kijk. En het is niet dat iemand mij heeft gepusht om hem zo vol te pleuren, ik ben het helemaal zelf geweest. Ik weet dat, hij weet dat. Het is dan ook niks nieuws.

Want ik wil én boeiende cursussen volgen én leuke dingen doen met man en kind én minstens twee keer per week zwemmen, én ondertussen nieuwe recepten uitproberen én een leesclub hebben én mijn job goed doen. Ik wil dat die job interessant is, en mij energie geeft. Ik wil mezelf blijven uitdagen en niet vastroesten in wat ik al deed. Ik wil dat de mensen niet te lang moeten wachten op hun Blogboeken die ze bij mij bestellen, ik wil elke week naar de osteopaat om eindelijk van die vreselijke rugpijn af te geraken die mij al meer dan twee jaar kwelt. Ik wil afspreken met vriendjes, ik wil gaan eten met mijn lief. Ik heb honderd blogideeën en lijsten vol boeken die ik wil lezen.

Maar als ik opsta doet alles pijn, tot de gewrichten in mijn vingers toe. Ik ben constant moe, en het is nog niet eens herfst, dus daar kan ik het niet op steken. Vanmorgen heb ik een beetje geweend, en kwam mijn zoon met zijn neus tegen die van mij staan om mijn tranen weg te blazen. “Dat zal beter zijn”, sprak hij.

Eens een beetje remmen, dat zou beter zijn.
Veel meer neen zeggen dan ja. Ik probeer nochtans de regel “als het geen hell yes is is het een hell no” te hanteren, zo vaak als ik kan. Dat helpt een beetje, maar niet genoeg. Het is dat ik altijd veel te enthousiast word van veel te veel dingen.

Keihard op zoek naar jullie gouden tips, op voorwaarde dat ik ze mag gebruiken in een volgende blogpost. ;)

Shoot!