Flo spreekt #3

Deze rubriek zou ook “Flo zwijgt geen minuut behalve als ze aan het eten is” kunnen genoemd hebben, maar dat wist ik niet op voorhand, dus laat ons het zo houden. Ze is ondertussen drie jaar en een maand, die Flo van ons, en dit zijn de zinnen die mijn Bullet Journal haalden.

  • Maar ik ben niet aan het snoepen, ik ben aan het chocoladen“. Dat daar geen misverstanden over bestaan.
  • Mama kijk, ik sta hier in mijn pierlowietje“. Als in: ik heb al mijn kleren uitgespeeld.
  • Heb jij hier het donker aangelegd?“. Flo stapt een donkere berging binnen.
  • Oh kijk, het begint te zonnen!“. De zon komt erdoor, Flo is blij.
  • Is de batterij al opgeblazen?“.
  • Ik wil dat me verjaardag nog lang begint“. Met een diepe zucht, op de ochtend na haar verjaardag.
  • Als ik klein was he…. (dramatische pauze)… dan ben ik geboren!“.
  • Kan je een vos in de lava spoelen?“.
  • Haha, ik heb een appelsnor“. Flo drinkt een beker appelsap.
  • Mag ik kijken naar de televee?“.
  • Ik was aan het zingen van Sinterklaas pompoentje“.
  • Ik kijk naar alle spiegelen“. Bij de kapper.
  • Mooie gordijnen zeg!“. Gewoon, terwijl we onderweg zijn met de auto. Niet eens speciale gordijnen ook niet, vond ik.
  • Praat jij eens door de hokkel tolkie, mama?“. De walkie talkie. Dus.
  • Dat kan een keer gebeuren he mama“. Na een ellenlange nergens op slaande mop over Jantje in het zwembad.
  • Er is hier alleen nog pickachaise“. Mayonaise, denken we.
  • Sprookjes sprookjes pats, ik wou dat ik een poes was“.
  • Kom mama, we moeten ons nu afvegen“. Afdrogen dus, in het zwembad.
  • Ik heb een foutje gelaten“. <3
  • Da wetek ook nie oor Vlad“. Flo kijkt en interact met de Nachtwacht.
  • Leg jij Schunkeltje in me bed?“. Schanulleke. Bijna juist.
  • Als sommige mensen niet meer kunnen dansen, dan kunnen ze ook niet meer werken“. Compleet out of the blue. Ik zie er een soort maatschappijkritiek in, maar ik weet niet juist wat ze ermee wil zeggen.
  • Euh, waar was jij geloof ik?“.
  • Misschien istie thuisgebloven?“. Flo vraagt zich af waar het onvindbare hondje uit Paw Patrol is.

Meer Flo spreekt?
Hier staan de vorige edities.

lilith ontdekt Málaga

Had men mij zes maanden geleden gevraagd waar Málaga lag, ik had een slechte beurt gemaakt. Weinig nieuws onder de zon, random plekken kunnen aanwijzen op wereldkaarten is een van de ambities die ik al lang heb opgeborgen. Onlangs nam ik deel aan een quiz, en ik vind mezelf altijd geweldig slim tot het over aardrijkskunde of voetbal gaat. Het eerste is luiheid, het tweede desinteresse.

Málaga dus.
Met een kapje dat ik niet kan thuisbrengen.
Aan de Costa Del Sol, dat beloofde in mijn hoofd minder goeds, al was ik daar in alle eerlijkheid nog nooit geweest. Slaat dus nergens op. Loop gerust door, er zijn nog heel wat andere blogs van echte travelbloggers die meer sense maken, ik snap het.

Maar wij zijn tegenwoordig mensen met jonge kinderen, dus zoeken wij een plek met een zo kort mogelijke vliegtijd en kans op zon. Een collega van Youri huurde er al eens een appartement via Airbnb met zijn kindjes, en soms moet het niet veel moeilijker zijn.

Waren mijn verwachtingen hoog?
Bwa, niet extreem.
Viel dat even mee.
De Costa Del Sol bleek wat mij betreft toffer dan Gran Canaria, die vorige vliegreis met toen nog één kind. Ik vond het er mooier, en hipper, en er was meer te beleven en het voelde authentieker. En! Ondanks de onheilsberichten van regen, regen en nog eens regen hadden wij vier dagen meer dan twintig graden en zon aan onze rekker. Gevoelstemperatuur nog wat warmer als je weet dat het ondertussen in België stenen uit de grond vriest, ewaar. Wel net te koud om in zee te zwemmen, anders had ik een puntje uit mijn 19 voor 2019 kunnen schrappen, maar met de voetjes kon het wel.

Wij zaten in Torre Del Mar, een behoorlijk rustig stranddorp op een halfuur van Málaga stad. Málaga stad, dat een citytrip waardig bleek. Zeer gezellig, veel te zien, lekker eten, alles tof.

We hebben geweldig veel gegeten.
Veel op stranden gechild.
Met onze huurwagen door prachtige landschappen gereden.
Ons vergaapt aan de mooie kleuren van Málaga.

Dit deden we ook nog:

  • een vlindertuin bezoeken. Altijd tof. Zeker als je weet dat dat een mariposario heet in het Spaans. Een mariposario in Benalmádena. Ik zou dat honderd keer kunnen zeggen.
  • op een zotte ode aan Columbus stoten. Onderweg naar de mariposario zagen wij plots een soort Disneykasteel meets Sagrada Familia opduiken. Auto aan de kant gesmeten, binnengestapt in een tuin die perfect instagrambaar bleek, en toen ik dat later opzocht werd dat ook instant bewezen. Castillo Colomares is een zotte plek die is opgetrokken door een Amerikaanse dokter en twee aannemers, en ik vond het keihard de max. Qua instagramperfect beeld kwam ik evenwel niet verder dan dit beentje, en we waren ook Dexter zijn zonnebril vergeten.
  • een zoo bezoeken midden in een stad, Fuengirola meerbepaald. Of neen, geen zoo, een Bioparc, en iets met protect the environment en kweekprogramma’s, zodat mijn schuldgevoel over beestjes kijken weer wat werd gesust.
  • onderduiken in de grotten van Nerja. Dexter en Flo vonden het te donker en te saai en zetten het dus op een zagen alsof ze persoonlijk alle stalagmieten en tieten naar beneden wilden halen. Een gegeven dat het beklimmen van een miljard trappen niet vergemakkelijkte. Maar wij vonden het wel erg de moeite.
  • in een baai zitten zonder baai. Te goed kluchtje om niet én op Facebook én hier te zetten.
  • ons verbazen over hoe zot goedkoop je er eet. Echt, meestal met vier personen voor minder dan dertig euro. Pizza de omvang van karrewielen. Waanzin.
  • genieten. Niet op een “komaan, het is vakantie en we moeten nu GENIETEN!!!” manier, maar ken je dat, dat je plots denkt: hoe machtig is dat hier? En hoe goed valt dat hier allemaal mee? Zo van dat genieten. Ouders van jonge kinderen weten dat dat wil zeggen dat er ’s nachts behoorlijk wordt geslapen, dat er aanvaardbaar doenbaar wordt gezaagd en ruzie gemaakt, dat de woedeaanvallen beperkt worden tot in de mate van het mogelijke en dat ze al bij al het vliegtuig niet hebben afgebroken uiteindelijk. ZALIG.

Kan ik Málaga aanraden? In deze periode zeker en vast, in de zomer kan het er vast heel warm en heel druk zijn, en dat is dan weer minder mijn ding. Ik moest dit helemaal niet zeggen van iemand, ik heb alles zelf betaald, dus ge moogt gerust zijn.

Málaga was máchtig, menne mán. <3
Op 2 uur en 50 minuten vanuit Charleroi.

Waar moeten we nog eens naartoe?

lilith is een mooimaker (en haar kinderen ook)

Ik was al een mooimaker voor ik werd gevraagd om er een te zijn. Ooit werd ik namelijk door Ruth op de rooster gelegd rond mijn passies en interesses, en toen viel dat woord al. Dat ik graag mooie dingen zie, en ook dingen graag mooi maak. Dat klopt. Tegelijk ben ik bij momenten ook een slordige chaoot, dus alles is wel in balans.

Mijn nieuwe buurt is een van de dingen die ik graag proper zie.

Het is hier rustig en mooi, maar het is ook een grote bouwwerf, en dat trekt blijkbaar aan als het gaat om rommel achterlaten.

Niet enkel bouwafval (gasten, volgens mij zijn jullie jullie ijzeren trappen, zakken vol steenpuin en palletten vergeten mee te nemen), maar ook hamburgerdozen, blikjes, flessen, noem het op en je vindt het hier in veelvoud.

Als het mooi weer is doen wij al eens de toer van de wijk met de kindjes, gewapend met een vuilniszak of twee en een vuilnisgrijper die we kregen van de stad. Een van de eerste vrije teksten die Flo in de klas maakte ging over afval en stoute mensen die blikjes op straat gooien. Om maar te zeggen: het is nogal blijven hangen.

Onlangs stuurden de mensen van Mooimakers ons een tof pakket op om onze stoep nog eens extra goed schoon te maken voor de lente. Het was maar een woord, en dus mochten ze nog eens op pad, iets dat zowel Flo als Dexter altijd weer geweldig vinden. Als ik ze liet doen, ze raapten afval tot morgenochtend. Iets dat in onze wijk eigenlijk zelfs doenbaar zou zijn, want er ligt echt wel genoeg. Dit was het resultaat van een dik halfuur opruimen.

Vielen hier ook in de smaak: de stoepverfset (van Ses), de krijtstempels voor aan de voeten (waar je gekleurd krijt indoet, wreed tof), en de set om mandala’s te maken met krijt.

Onze nieuwe tegels zijn direct ingewijd, bij gebrek aan stoep voor de deur die nog moet worden aangelegd.

Via de site van Mooimakers kun je trouwens je eigen stoep claimen, proper maken en houden.

Geen slecht idee, volgens mij.
Doen jullie soms de toer in eigen omgeving?

#19voor2019, update 3

Aan het begin van dit jaar maakte ik een op het eerste zicht behoorlijk random lijstje van negentien dingen die ik gedaan wil krijgen voor we op 31 december “gelukkig nieuwjaar!!!” roepen. (en ik dat naar jaarlijkse gewoonte hoor vanuit mijn bed, maar dat is een ander verhaal)

Elke maand maak ik een update van de laatste wapenfeiten.

1. Een massage @ home boeken
Check. In januari. Mijn nek zit nog altijd vast (misschien zelfs vaster dan in februari, toen ik er ook al over klaagde) Ik ga Tiny binnenkort nog eens boeken, ik voel het. Make that “twee massages @ home boeken”, anders.

2. Twee dagen met mezelf naar Londen
Check.
Ik wil al weer terug.

3. De akoestiek van de crib aanpakken
We zijn met een paar verschillende dingen bezig die nog moeten aangepakt worden in de crib, waardoor deze nog altijd wat stilligt, maar volgende week is er een afspraak (of een Youri die beloofd heeft om die afspraak die moet gemaakt worden eens te maken, ik wil ervan af zijn), dus ik heb goede hoop dat deze wel goedkomt.

4. Deelnemen aan de Dodentocht
Ik heb ondertussen al eens 27 km gewandeld én ik heb een startnummer. Wie doet mij wat?

5. Wandelen met een hond uit het asiel
Check. Gedaan in februari.

6.In zee zwemmen

7. Vuurwerk zien met de kindjes

8. 40 boeken lezen, waarvan de helft fictie
Komt goed, komt goed, heerlijke boeken gelezen en aan het lezen. Je kunt je altijd inschrijven op mijn boekennieuwsbrief #nevernotreading om elke maand een mail te krijgen met wat ik heb gelezen. Morgen vertrekt die van maart.

9. De tuin laten aanleggen
Het gras wordt binnenkort gezaaid, zo werd mij verteld, en er komen schaduwdoeken. Consider it done.

10. Meegaan met een luchtballon
De eerste kleine acties zijn ondernomen.
Flo zag deze week een luchtballon passeren aan de crib, en ik zag dat als een teken dat ook deze goedkomt.

11. Een boek schrijven
Er waren wat verkennende gesprekken, maar er is nog niks concreet.
Niet erg, want heel veel ander werk.

12. Eten bij Hof van Cleve
BEST. DAY. EVER.
(en echt zo blij dat er een lijstje is en dat dit erop stond, of ik had vast nog altijd niet gereserveerd)
(met Youri ja, wat mensen nogal schijnt te verbazen wat ik snap, maar Youri is er zo op vooruit gegaan, en dat komt alleen maar door zichzelf en zijn bereidheid om te blijven proberen. Kijk, hij eet groene dingen! Hij vond het allemaal fantastisch, ook. WHAT A GUY)

13. Regelmatig date nights en dagjes vrij met Youri
Ik vond Hof van Cleve een serieuze date. Voor de rest nog niet veel mogelijkheden gehad, maar ik kan wel nog een paar weken weg met de herinneringen aan die namiddag.

14. Opleiding hulpkok starten in avondonderwijs

15. Fotoboeken 2017 en 2018 af en geprint
Wat een gedoe, sinds Apple niet meer toelaat om dat rechtstreeks via hun diensten te doen. Maar goed, vandaag boek 2017 naar de Fotofabriek gemaild, en dat komt volgende week toe. Ik hou u op de hoogte.

16. Mijn bureau inrichten
Ik ben in planningsmodus, maar nog niet veel verder.

17. “Vrijdag Movienight” invoeren
Heet ondertussen “sushi and a movie“.
Is ook al sushi and a documentaire geweest, omdat we keken (en in mijn geval hyperventileerden) naar Free Solo. Het lukt niet elke week (de sushi doorgaans wel, de film niet), maar het is een feit dat ik veel meer films ga gezien hebben dan in een ander jaar. Wat niet moeilijk is, als je weet dat ik nooit aan twee geraak, dus deze is wat mij betreft al geslaagd.

18. Een halve dag educatie per week invoeren
Lukte niet. Ondertussen heb ik een uur educatie ingebouwd in mijn ochtendritueel. Ik vertel erover in aflevering 18 van Werk & Leven, mocht het u interesseren. Teaser: werkt veel en veel beter.

19. Kinderdates, afgewisseld per maand
Neen, jong, neen. Om allerhande redenen slagen we hier niet in. Te herbekijken, als ik hier nog iets van wil maken.

Meer lezen over dit project?
Dit was de aankondiging.
Dit de update van maand 1.

Dit is de update van maand 2.

Hoe zit het met jouw lijstje, ondertussen?

lilith heeft een startnummer voor de Dodentocht #19voor2019

De lente begon. Ik stond nog eens in ons vorig huis, wat een gekke ervaring was. Flo kreeg de waterpokken. Ik trakteerde mezelf op rood haar. De kindjes konden nog eens buiten spelen. Wat ze ook deden, met stoepkrijt en flink wat prehistorische hulp.

De boer achter ons huis liet de koeien weer op de wei, exact op 21 maart, en ik vond dat mooi, dat hij die datum koos. Ik vond het ook heerlijk om zien hoe zot koeien kunnen springen en hoe snel ze kunnen lopen. Ik mag er dan prat op gaan dat ik een meisje van het platteland ben (iets dat eigenlijk op bitter weinig slaat), zo dicht heb ik er van mijn leven niet met mijn neus opgezeten.

Het was ook een cruciale week in de aanloop naar één van mijn meest ambitieuze punten op de lijst van #19voor2019: deelnemen aan de Dodentocht. Niet alleen slaagde ik er donderdag in om mijn eerste tussendoel van 25 km wandelen te crushen met twee kilometer, ik raakte gisteren ook ingeschreven, net als vriendin J. Als je weet dat alle dertienduizend startnummers er op twee uur doorheen waren, dan weet je ook dat het best is dat ik het zekere voor het onzekere nam door later te komen opdraven op de zwerfvuilactie van de oudervereniging. Had ik gewacht tot de middag, het was gedaan met mijn Dodentochtplannen.

Die Dodentocht dus.
Nu is het voor echt.

Aangezien het niet iets is waar ik elk jaar tijd voor kan maken wil ik er niet zonder voorbereiding aan beginnen. Ik weet het, dat klinkt nochtans allemaal wreed spontaan en joie de vivre, maar als ik meedoe, dan wil ik mijn kansen liefst niet de kop induwen door te denken dat je dat wel eventjes tussendoor doet, zo honderd kilometer wandelen. Ik ken ze, de verhalen van mensen die dat met hun vingers in de neus deden, maar na mijn 27 km van donderdag kon ik met moeite de trap nog op en af. Trainen gaan we, dus.

Het was trouwens wel zalig, die wandeling.
De eerste twee uur zonder muziek of podcasts, alleen met mezelf, wat een te lang niet meer ervaren luxe bleek.
Ik zag zoveel hoopgevende tekenen van lente, ook.

Hier en daar ook tekenen van mensen die echt geen goesting hadden om hun kerstversiering weg te doen.

Gaven de burger moed: geen blaren, met dank aan de dure maar geweldige wandelschoenen en wandelkousen waarin ik onlangs investeerde. (Lowa Renegade’s, voor de wandelnerds)

(ik nam deze foto nadat ik 500 meter had lopen zoeken naar mijn briefje met wandelknooppunten op. Wandelknooppuntpaniek is a thing)

Waarom ik deelneem?
Omdat het me een unieke ervaring lijkt.
Een unieke ervaring waarover het stemmetje in mijn hoofd al jaren zegt dat ik dat nooit zou kunnen. Dat stemmetje zegt dat ook over kinderen opvoeden, werken als freelance journalist, stoppen met roken, alcohol drinken en liters cola light achterover slaan. Ik ken dat stemmetje met andere woorden bijzonder goed, maar het heeft lang niet altijd gelijk, gelukkig.

Mijn volgende tussendoel is ergens in mei, een serieus stuk verder dan ik donderdag stapte, maar ik ga keihard mijn best doen om ook dat doel te halen. Ook al is het in mijn geval lang niet altijd simpel om er een wandeltraining tussen te krijgen, wat ervoor zorgt dat ik al eens om zes uur ’s ochtends over de Ieperse Vestingen stap, en voor die moeite getrakteerd wordt op een geflipt zangvogelconcerto.

Ge gaat daar niet alleen zijn“, appte mijn vader vanmorgen deze foto door.
Nu ik mijn ticket heb wordt al de rest alleen nog een makkie“, stuurde ik terug. Als je weet dat de spieren in mijn handen zowat de enige waren die na mijn wandeling niet van hun oren hebben gemaakt, dan weet je genoeg.

Nog mensen die zich hebben weten in te schrijven?
Of hem hebben uitgestapt, en tips hebben voor deze “prutser” die volgens de boze reacties op de internetfora “de plaats heeft weggekaapt van de echte stappers”? :aah:


Welkom in de reacties!

lilith ging naar Hof van Cleve en dat is niet van haar gewoonte

Ken je dat, die stress die mensen die aan stress doen overvalt vlak voor ze op reis vertrekken? Die stress van het is toch wel vandaag en zijn we niks vergeten en hebt gij uw paspoort wel bij en ligt de oven niet meer aan en zijn we echt niks vergeten EN HET IS TOCH WEL VANDAAG?!

Het is misschien belachelijk om dat ook te hebben als je op restaurant gaat, maar ik wil een beetje kaderen hoe waanzinnig ik het vorige week donderdag vond dat mijn naam op de reservatielijst stond voor de middagservice van Hof van Cleve. Het is niet iets dat mensen als ik doorgaans doen, namelijk. Ik zucht al meer dan tien jaar van ooit eens, als ik de Lotto win. Ik won die niet, maar ik begon een paar jaar geleden wel bewuster om te springen met mijn geld, en ik legde al meermaals uit hoe dat dan in zijn werk gaat en waarom ik nu wel zo’n dingen weet te klaren, en vroeger niet. (*kuch*YNAB*kuch*)

Toen we onderweg waren naar Kruishoutem werd ik wat bang van mijn eigen verwachtingen. Een boek dat de Nobelprijs voor literatuur wint, kan vaak alleen maar tegenvallen. Toen we naar de boomhutten gingen viel onze trip gigantisch mee omdat ze zondvloeden genre ark van Noah hadden voorspeld, en het plots toch geen slagwater regende. Hadden we zomerweer verwacht, dan waren het twee geweldig tegenvallende dagen geweest. Als je naar de prijzen op de site van Hof van Cleve kijkt, en weet dat ze daar drie sterren op de kast hebben staan, dan kun je niet anders dan daar aankomen met een attitude van “Peter bovenste beste burger, THIS BETTER BE BELACHELIJK GOOD”.

Het was. Ik deel wat sfeerbeelden die niet eens half zullen weergeven hoe geweldig het was.

Ge moet het meegemaakt hebben om helemaal te snappen wat voor een complete verrukking zeven gangen in Hof van Cleve betekenen. Vier uur nadat we waren verwelkomd door mevrouw Goossens en haar joviale equipe zweefde ik naar buiten met deze gedachten in mijn hoofd:

  • dat niveau twee servicen per dag halen en volhouden, hoe kan dat zelfs? Van de hapjes met zeekat en octopus met kikkererwt (verrassend lekker!) over de zeven gangen tot de chariot (een kar, maar dan beter) met acht soorten fenomenaal lekker brood (mijn koninkrijk en een vinger naar keuze voor één keer per week een levering van het brood met zaden en pitten) waar je contstant van bij mocht vragen, het voelde zo once in a lifetime terwijl zij het daar elke dag twee keer moeten nailen.
  • er was een bankje voor mijn handtas. Als ik dronk van mijn waterglas gingen er nooit drie minuten voorbij zonder dat er subtiel en niet opdringerig werd bijgevuld. Telkens ik dacht dat wat ik net gegeten was strafbaar smakelijk was in a million ways bleek er nog iets geweldigs bij te komen. De handzeep in het toilet rook zo lekker dat ik mezelf erin had willen onderdompelen tot aan mijn nek. Het zwarte designtoilet was zo proper dat ik het net zo goed daarin had willen doen. De melk voor bij de koffie was warm, net als het kannetje. Je had niks anders verwacht, maar je bent er toch niet goed van.
  • Er waren nog twee chariots, naast die van het brood. De kaas-chariot en de hapjes-voor-bij-de-koffie-chariot. Allebei waren ze zot, maar die laatste is pas echt zot, want je hebt dan net al twee gangen desserts binnen, en als je je maagverkleining echt op de proef wilt stellen zoals bepaalde mensen, ook al kaas van de chariot. Net als je wilt kiezen wat je er nog bij kunt krijgen zonder te moeten overgeven in het zwarte designtoilet zetten ze een schaaltje met miniatuuroliebollen op tafel en leggen ze een perfect nesse nog warme madeleine met vanillespikkeltjes naast je tas koffie. Zeg nooit zomaar madeleine tegen een madeleine van Peter Goossens, trouwens. Merci aan alle meme’s die mij ooit madeleines opdrongen, maar ze waren teleurstellende brol als ik ze vergelijk met wat ik daar at. SHIIIIIIT, I LOVE CHARIOTS.
  • We hadden zoveel lol. Wat een avontuur, ook. We waren maar met twee, en we deden het op sapjes en infusies in plaats van op aangepaste wijnen, waardoor we echt hebben genoten van elke dashi en ponzu en elk sapje met rode bessen en bietjes uit het menu “Frisheid van de natuur”. Dat servies ook. Die lepeltjes en borden. De humor in de perfecte bediening. Het gebeurt ons niet vaak, maar op sommige momenten werden we er stil van. Op andere moesten we dan weer heel erg giechelen om de situatie. Allez jong, wtf.
  • Na afloop kwam Peter Goossens een praatje slaan, en ook dat was leuk en sympathiek. Fijn ook om horen dat het besef dat mensen dat allemaal niet vanzelfsprekend vinden en soms jaren moeten sparen om zoiets te kunnen doen ook nog altijd aanwezig is, en als een extra motivatie werkt om het almaar beter te doen. En op het einde kregen we ook nog machtig lekkere chocolaatjes mee van Joost Arijs, om na te genieten zeitem. Peter is zo een eindbaas als hij begint.
  • Het is hard neerkomen na een middag Hof van Cleve. Als niemand nog de poten van onder zijn lijf loopt om ervoor te zorgen dat je de stoel na terugkeer van het toilet niet zelf onder je poep moet schuiven. Als je je sjakos weer gewoon op de kille vloer moet zetten. Als de melk bij de koffie gewoon weer koud is, en de madeleines als vanouds als wakke bollen watte aan je verhemelte blijven plakken. Maar ze pakken ons dat niet meer af.

Gaan eten bij Hof van Cleve was een puntje op mijn lijstje van #19voor2019.

5 beelden, 5 dingen (de de-boom-in-editie)

1. Afgelopen zomer wonnen wij een boomhuttentripje dankzij een fotowedstrijd van Cokido, ook bekend als die lieve mensen die ons hele vakantieopvang-avontuur ondersteunen. Vorige week was het zo ver: twee nachten in een boomhut in Ommen, een uur of vier rijden van Ieper.

2. Vier uur rijden is veel, zeker als je een zoon hebt die tegenwoordig al zaagt als hij twintig minuten in de auto moet zitten want zooooooo ver. Op basis van die belangrijke data beslisten we om halverwege te stoppen in het koninkrijk van Pardoes. Althans, dat was het plan, tot ik de ochtend voor vertrek ergens rond drie uur wakker werd van onze tuinmeubels die de weide van de boer achter ons inwaaiden.

Ook niet onbelangrijk qua data: Flo deed de afgelopen weken een panische angst op voor windstoten, nadat ze eens zo goed als werd weggeblazen in een windgat. De combinatie leek niet ideaal. Gelukkig vertrokken we toch, en tegen dat we aankwamen in Kaatsheuvel was het ergste achter de rug. Voordeel: weinig volk, en in de namiddag zagen we de zon. En waren we compleet overweldigd door hoe machtig mooi Symbolica is. Waaw, waaw, en zei ik al waaw? <3

3. Goed idee van de mama: we delen ons op. Hoe gezellig dat gezinsleven ook mag zijn, qua leeftijd is het niet altijd ideaal. Ik heb me met Flo op het sprookjesbos gestort, wat ze compleet geweldig vond. (“kom, we gaan hier eens piepen, mama”) Dexter ging bootjevaren en Droomvluchten met Youri, iets waar Flo vorige keer geweldig bang voor was wegens te luid. (ik heb zeer gevoelige kinders) We spraken een paar uur later af voor een bord poffertjes in Het Poffertje, waar de kinderen verheugd waren om elkaar terug te zien en daardoor eens even niet de neiging hadden om elkaar de kop in te slaan. BLISS! 

4. Slapen in een boomhut, het heeft iets. Ik leerde dat een boomhut soms voelt als een boot, door een combinatie van wind en rondstappende mensen. Dat het niet groot is, maar wel gezellig. En dat een goed uitzicht toch echt altijd meegenomen is. We gingen ook naar Zwolle, vlakbij Ommen, en zagen onze mening bevestigd dat wij Nederland tof vinden. Ook als dat Nederland die dag net volloopt met bezopen carnavalisten die hun bed al enige tijd niet meer hebben gezien. Ook dan. 

5. De rit heen en terug viel uiteindelijk beter mee dan gevreesd, met dank aan de trouwe gezellen van het Geluidshuis. Moeder was extra verheugd, want weer eentje met de stem van Koen De Graeve, die moeder trouwens ook weer ronduit geweldig vindt in Studio Tarara. (“Shotjen?“. I DIE) We stopten ook ergens tussenin in het Oertijdmuseum in Boxtel, keihard de moeite voor mijn twee dinofans.

In elk geval: we hadden een fijne tijd, en er deugd van.
Flo wilde zelfs nooit meer naar huis, en wij hebben nochtans ook een toffe view.

#19voor2019, update 2

Aan het begin van dit jaar maakte ik een op het eerste zicht behoorlijk random lijstje van negentien dingen die ik gedaan wil krijgen voor we op 31 december “gelukkig nieuwjaar!!!” roepen. (en ik dat naar jaarlijkse gewoonte hoor vanuit mijn bed, maar dat is een ander verhaal) Elke maand maak ik een update van de laatste wapenfeiten.

1. Een massage @ home boeken
Check. In januari. Ik zou ondertussen wel nog eentje vermogen, want mijn nek zit vast.

 2. Twee dagen met mezelf naar Londen
Check. Ja, zalig he. Meer kan ik daar niet over zeggen. Vreselijk van genoten, blij dat ik er tijd voor heb gemaakt in een drukke periode.

3. De akoestiek van de crib aanpakken
Dit ligt even stil, omdat we nog prijzen moeten vragen bij een paar andere leveranciers, maar ge kent dat. Er waren veel mensen die zich afvroegen wat we gingen doen, omdat ze met hetzelfde probleem zaten in hun crib. Het zal waarschijnlijk een geluidsabsorberende wand worden tegen een van onze livingmuren, en in principe zou je daar niet te veel van mogen zien, maar wel een serieus resultaat van moeten hebben op niveau van geluid. To be continued.

4. Deelnemen aan de Dodentocht
Nog altijd het plan, al besef ik na mijn zomerse 18K van vorig weekend dat dat toch alleszins geen sinecure wordt. Honderd kilometer is vér, joenge.

5. Wandelen met een hond uit het asiel
Check. De gelukkige was Pluto, een kranige yorkshire terrier die er nu ook weer niet zo gelukkig uitzag, want het was precies wat tegen zijn goesting, wat ook Dexter niet ontging. Hij wilde de volgende keer een leuke hond om mee te gaan wandelen. Sorry, Pluto, maar Flo vond het wel leuk om de leiband te mogen vasthouden voor het volle kwartier waarin jij bereid was om af en toe een pootje te verzetten.

6. In zee zwemmen
Nog niet check, maar we zijn wel al aan zee geweest. Het is een begin.

7. Vuurwerk zien met de kindjes

8. 40 boeken lezen, waarvan de helft fictie
Ik ben ondertussen bezig aan mijn tiende boek van 2019, ik zie dat lukken. Je kunt je altijd inschrijven op mijn boekennieuwsbrief #nevernotreading om elke maand een mail te krijgen met wat ik heb gelezen.

9. De tuin laten aanleggen
Er moet nog gras gezaaid, maar ondertussen is er sprake van een terras. Met een uitzicht, zoals je kunt zien op de foto hierboven. Een terras! Om boekjes op te lezen en een barbecue op te zetten en uit te vogelen hoe zo’n ding werkt! Jah, kan ik anders dan content zijn?

10. Meegaan met een luchtballon

11. Een boek schrijven

12. Eten bij Hof van Cleve
Ik heb onze reservatie voor binnenkort net nog moeten bevestigen, dus nog even.

13. Regelmatig date nights en dagjes vrij met Youri
Het is druk. Er is volgende week wel een tripje met de kindjes voorzien voor het krokusverlof, want wij hebben drie dagen in een boomhut gewonnen. Niet volledig hetzelfde als een date night, as we all know, maar wel leuk, denken we.

14. Opleiding hulpkok starten in avondonderwijs

15. Fotoboeken 2017 en 2018 af en geprint
Awel, ik wil hier een projectje van maken voor maart.

16. Mijn bureau inrichten
Er is ondertussen een iets concreter idee, en ik heb beslist dat ik een koffiemachine nodig heb. En iets met een plank en een kast uit de IKEA. Tot zover.

17. “Vrijdag Movienight” invoeren
Heet ondertussen “sushi and a movie“.
Al moet ik toegeven dat er altijd meer kans is op die sushi dan op dat ik daadwerkelijk ga zitten voor die film en hem uitkijk. Kan zeker beter, maar de intentie is er elke week.

18. Een halve dag educatie per week invoeren
Van geen kanten. Altijd alsnog te veel deadlines en te weinig tijd, ondanks de goede bedoelingen.

19. Kinderdates, afgewisseld per maand
Bwah. Ik heb beseft dat ik een lijstje moet maken van mogelijke uitstapjes met elk van mijn kinderen, want anders heb ik vooral wat Flo betreft te weinig inspiratie. Dus tips welkom voor dates met een dochter van binnen een dag drie (OMG!) en een zoon van zes en half. Dan ga ik er misschien waarachtig werk van maken.

Meer lezen over dit project?
Dit was de aankondiging.
Dit de update van maand 1.

Hoe zit het met jouw lijstje, ondertussen?

’t is niet voor lilith, ’t is voor haar eenzaamheid

Ik had twee dagen met mezelf naar Londen geboekt.

Grootsteden, ik moet daar wat mee opletten.
Er zijn zoveel impulsen dat ik in overdrive durf gaan. Als eeuwige zichzelf voorbijloper/enthousiasteling die graag lijstjes afvinkt loop je zo het risico jezelf nog meer de uitputting in te storten dan anders.

De avond voor ik vertrok, kreeg ik last van stress.
Niet zozeer omwille van dat alleen vertrekken, want ik deed dat al vaker en verder en langer. Ik kan daar erg van genieten, net als van alleen op restaurant gaan of andere dingen alleen doen waarover anderen al eens denken dat je ze minstens met twee moet doen.

Het was evenwel druk geweest de week ervoor, waardoor die twee dagen Londen plots voor me lagen zonder dat ik me had kunnen afvragen wat ik daar eigenlijk zou doen. Er was geen plan. Help, er was geen plan. Ik ben een planner, dat is EEN RAMP.

Tot ik begon te beseffen dat dat misschien wel mijn cadeau kon zijn, dat er geen plan was. Alleen maar een vaag lijstje van misschiens. Misschien eens The National Gallery. Misschien nog eens naar Anthropologie,want hoe zot lang was dat geleden? Misschien koffie en een boek en daarna nog een koffie.

Ik ben beginnen wandelen, want de zon scheen, en ik ben niet meer gestopt. Ik wandelde door een park waar een jong meisje zich in het paars stond te boksen met een personal trainer, en ik zag een oude man met grijs haar verrukt de duiven voederen waardoor ik tegelijk moest glimlachen en aan die op het eerste zicht enge man uit Home Alone moest denken. Ik zag dit bankje, en werd geraakt door die “What a performance!“.

Ik liep een kerk in.
Daarna een gallery.
Stond me tien minuten te vergapen aan een boekenkast in The British Library.

Ik draaide een hoek om en zag een groene deur die ik bijster sympathiek vond.

Ik probeerde me voor te stellen hoe het zou zijn om met mijn gezin in Londen te wonen en op zondag in dit paviljoentje te gaan ontbijten.

Het was niet minder dan heerlijk, ook op dag twee.
Ik stapte een kilometer of zesendertig, zo bleek.

Gewoon met mezelf.
Hing twee uur rond in de fijnste boekhandel, in plaats van het vooropgestelde halfuur.
Vroeg me net niet luidop af wat zotter was: deze gekleurde cakejes, of de winkel errond en het feit dat ze erin slagen om je het gevoel te geven dat je winkelt in 1867. Iets waar ze trouwens straf sterk in zijn in Londen, doen alsof het veel vroeger is.

Op de trein terug las ik het boeiende Digital Minimalism van Cal Newport uit. Er gaat een heel hoofdstuk over hoe we met zijn allen verstoken zijn van alleen zijn met onze eigen gedachten. Omdat we constant op onze schermpjes kijken, en naar dingen luisteren als we even niks te doen hebben. Solitude deprivation, noemt Cal het. Je moet het boek lezen om te beseffen wat voor probleem dat is. En hoe essentieel om daar soms eens een goede draai aan te geven.

Of ik tips heb voor Londen?
Ja, een boel, maar boven al: gun uzelf dat eens, een uitje op uw alleen.

Niet omdat er niemand wil meegaan, maar omdat je het gewoon niet hebt gevraagd.

Het zou wel eens hard kunnen meevallen.

Hoe vrijdag movienight “sushi and a movie” werd

Hoe zit het met mijn plannen voor het invoeren van “Vrijdag Movienight”, you ask? Goed zeg. Wat niet wil zeggen dat we er perfect elke week in slagen om een avondje film in te plannen, want soms moet mijn man escape rooms gaan testen met andere mannen, of soms zijn we op weekend en hebben we andere dingen te doen.

Na zes weken hebben we vier films gezien, en vanavond komt daar nog een bij. Een geweldig succes als je weet dat het gemiddelde aantal films dat ik anders op een volledig jaar zie ongeveer in de buurt komt van een halve.

Ondertussen is “Vrijdag Movienight” al volledig gerebrand naar “Sushi and a movie”. Unk, lilith, Youri lust toch geen sushi, tot jouw geweldige frustratie? Awel, na jaren leven met die realiteit heb ik hem eens laten proeven van echt goede sushi, (leve de Sushistar!) en sindsdien is hij verkocht. En eten wij elke vrijdag overheerlijke mond in de fik stekende tiger eyes voor we ons op ons filmpje storten.

Ik kijk er echt naar uit. Systemen boven dromen of wilskracht, zo geloof ik steeds meer. Dingen aan het toeval overlaten mag dan zeer leutig en vrij klinken, ik raak alleen maar gefrustreerd omdat er nooit iets in huis komt dat ik wil.

Zelfzorg lijkt bij mij steeds minder op witte savatjes in een sauna, en steeds meer op een plan maken voor wat ik wil, zodat ik wél gezond eet, wél aan sporten en wandelen toekom, wél tijd maak voor sushi en een film met mijn man, en content ben met de vorderingen op alle vlakken.

Zonder plan wilde ik nu alleen maar naar Londen met mezelf, in plaats van dat ik volgende week ook echt ga. #omgyes

Maar dus eerst sushi, en dan een film.
Van Tim Burton, denk ik.
Nog veel in te halen, op dat vlak, maar ik heb een heel jaar, natuurlijk.
Ik en mijn goede ideeën ook altijd.

Wat we zagen?

Nebraska, een trage road movie in zwart wit op Netflix die ik erg kon smaken.

Everest, omdat die toevallig nog op onze digicorder stond.

Roma, op Netflix, ook al in zwart-wit. Ik vond het zeer indrukwekkend, Youri was minder mee.

Turist (Force Majeure), een rampenfilm zonder ramp over een man die tijdens een valse lawine op skivakantie wegloopt van zijn gezin, en alle gevolgen van dien. Loved it, al deed Youri me wel beloven dat we volgende keer eens kiezen voor een vrolijkere film. Hij heeft een punt, want het kan natuurlijk ook niet de bedoeling zijn dat we ons na 52 weken van een brug smijten.