lilith deelt haar doodgewone gewoontes

IMG_9752Dit weekend vulde ik samen met mijn collega’s een themanummer van De Standaard Magazine rond routines. Ik schreef een stuk over week na week hetzelfde eten, een over de magie van de side hustle, en ik polste bij vijf mensen naar hun routines. Volledig mijn dada, want ik ben zelf altijd op zoek naar manieren om meer routine in mijn dagen te krijgen, zodat ik eventueel misschien ooit eens wat minder keuzemoe kan zijn dan ik doorgaans ben.

Of dat ooit zal lukken weet ik niet, maar er eens over nadenken is best fijn.

Dit zijn er enkele van mij:

  • ik luister elke ochtend naar podcasts in de badkamer. Nu ik nog maar zelden een trein neem en niet gigantisch veel meer loop, is dat voor mij het ideale tijdslot. Mijn favorieten van het moment zijn The Productivityist Podcast, Oprah’s SuperSoul Conversations, The Art of Charm en Smart Passive IncomeHappier with Gretchen Rubin blijf ik leuk vinden, na al die tijd, net als Happier in Hollywood.
  • mijn ontbijt is 75 procent van de tijd hetzelfde. Net als van Youri. Een paar stukken fruit, in stukjes gesneden. Als ik heel flink ben geweest op zondag staat er een potje klaar in de koelkast waaruit ik gewoon wat moet scheppen. Griekse yoghurt en deze beste granola ter wereld met pecan almond erbij (die wij per kilo kopen omdat we serieuze grootverbruikers zijn). Koffie. Ik met melk en suiker, hij alleen met suiker. Hoe chaotisch de ochtend ook verloopt, zo start hij.
  • ik breng Dexter elke ochtend naar school en als ik terug thuis ben maak ik mijn to do lijst, als ik dat de avond ervoor nog niet heb gedaan. Dat doe ik in mijn bullet journal, door terug te bladeren naar mijn weekly spread en daar de to do’s en deadlines uit te selecteren die ik die dag nodig heb. Gedurende de hele dag noteer ik dingen in mijn bullet journal die ik niet mag vergeten.
  • ik streef altijd naar inbox zero. Sommige dagen ben ik daar verder van verwijderd dan ik zou willen, maar als alles in de juiste mapjes zit (liefst “afgewerkt”) dan daalt er een volledige seconde lang een rust over mij neer die het allemaal waard maakt. Denk ik.
  • ik eet nooit nog belegde broodjes. Terwijl ik ze jaren zo goed als elke middag at, én met smaak. Nu word ik al een beetje mottig bij de gedachte aan een broodje met een klak mayonaise. ’s Middags eet ik of soep, of een slaatje, heel soms ontbijtgranen omdat ik niks in huis heb.
  • elke middag bel ik met Youri. Of beter: hij belt mij. Soms drie minuten, soms twintig. Ik vind het heel fijn om hem even te horen.
  • ik kijk zo goed als geen tv. Alleen dingen die ik opneem met de digicorder, en dat betekent meestal afleveringen van Topdokters terwijl ik in het weekend de was plooi. En Bake Off Vlaanderen, dat is op dit moment zowat het enige tv-moment dat wij op een week delen.
  • ik probeer altijd op hetzelfde plaatsje te parkeren in de straat. Dat lukt niet altijd, maar als het vrij is ben ik zo content als Ingeborg Sergeant.
  • ik ga nooit na half elf slapen. Meestal kruip ik veel vroeger in bed om nog wat te lezen op mijn Kindle. Negen uur is echt geen uitzondering.

Benieuwd naar jullie routines!

(Meer lezen? Dit is een boeiende site vol routines van mensen uit allerlei sectoren)

lilith heeft geen idee waar de weken naartoe vliegen

IMG_0019 (1)Sinds ik mijn laatste blogpost schreef bedacht ik me al een paar keer dat ik er nog zoveel over te vertellen heb. Ik bedacht een post in bad over de zeven dingen die me opvallen sinds ik ben gestopt met drinken. Met als nummer zeven hoe vrouwenbladen bijzonder handig inspelen op wine-o-clock en hoe gek dat eigenlijk is als je leest hoeveel vrouwen volgens de enorme hoeveelheid reacties onder mijn post sukkelen met dat leutige glaasje wijn. Maar het is er dus nog niet van gekomen. Net als die post over hoe ik zonder veel miserie door dat eerste jaar ben geraakt, en nog wel wat andere ideetjes die goed leken, maar waar altijd weer te weinig tijd voor was.

De weken gaan zo snel, de laatste tijd. Zelfs met een bouw die sinds de start van het bouwverlof meer stilligt dan vooruitgaat. Plots is het midden september, and what have we done? Behoorlijk veel, nochtans. Na een moeizame zomer op werkvlak (dat is elk jaar zo, geen paniek. Allez jawel, ik sla elk jaar weer in paniek) vloog september weer keihard uit de startblokken met allerhande opdrachten en wordt het najaar vakkundig dichtgepland. Workshops! De boekenbeurs! (daar ga ik een paar leuke dingen doen, snel meer daarover) Geheime plannetjes met toffe mensen. En ik zou nog eens een weekendje wegwillen met mijn leaf zoals afgelopen zomer want dat was zo nodig. Ge moogt er nu op inzetten of het er ook werkelijk van gaat komen.

Ik denk dat ik hier gewoon even wilde komen zeggen dat ik nog leef.
Dat alles goed gaat.
Dat er best wel van alles zit aan te komen, maar nog even geduld.
En dat ik mijn lievelingssjaal uit North Carolina sinds vandaag weer kan aandoen, want net genoeg koelte in de lucht.

IMG_0250De herfst, gaan we hem omarmen?
Door af en toe bloemen en mooie vazen te kopen in de vorm van een vis, omdat we dat verdiend hebben?

IMG_0180
Door soep te drinken en kastanjes te poffen en al eens tijd te maken voor een wandeling?
En lief te zijn voor onszelf en malkander?
Het zou zo tof zijn.

lilith drinkt al een jaar geen alcohol meer (en is niet van plan om te herbeginnen)

IMG_2489

Laat mij starten met een disclaimer: ik heb getwijfeld of ik deze post zou schrijven. Ik heb me afgevraagd waarom die twijfel er was. Ik schrijf over huilbaby’s en postnatale depressies. Ik heb het gehad over mijn strijd met eten en stoppen met roken. Maar om de een of andere reden vond ik het lastiger om het over alcohol te hebben. Op een dag had ik het er met Youri over, en dacht ik: alleen al daarom moet je erover schrijven, kind. Omdat het duidelijk iets is waar eens over geschreven moet worden. En waarom dan niet door jou?

2 september 2016. Toen ik de gin tonic die ik bij mensen thuis kreeg op mijn gemak had opgedronken wist ik het. Het is klaar. Omdat ik het er niet met bijzonder veel mensen over heb gehad op voorhand leek het vast een impulsieve beslissing. Maar heel de zomer voor die gin tonic dronk ik ook amper, op een uitspatting na die het vermoeden dat al lang in mij leefde bevestigde: ik kan niet matig drinken.

IMG_1776

Dit is hem. De laatste gin tonic.

Mijn verhaal is er gelukkig geen van drinken voor het ontbijt en ik ben ook blij dat ik hier geen dingen moet vertellen over betrapt zijn op dronken rijden of ander grensoverschrijdend gedrag. Tegelijk vind ik dat de hoeveelheid die je drinkt er eigenlijk minder toe doet dan je op het eerste zicht zou denken. Toen ik de eerste keer tegen Youri zei dat ik wilde stoppen met drinken snapte hij niet waarom. Zoveel dronk ik niet, vond hij, en een mens mocht zich af en toe toch eens laten gaan? Zelf dronk hij toen al zelden of nooit, en misschien maakte dat het contrast tussen ons wel groter op de avonden dat ik in de wijn vloog en hij op het gemak een gini of twee dronk. Ik heb heel vaak dezelfde reactie gekregen als ik tegen iemand in mijn omgeving zei dat ik wat minder wilde drinken. Dat er toch geen probleem was. Er lag ook geen rock bottom aan de basis, zoals ze dat noemen. Wel een artikel over alcohol en angsten.

Angst is een thema bij mij, daar heb ik eerder al over geschreven. Ik ben bang opgevoed. En alcohol was er al rond mijn veertiende, en wat bleek? Het was de gemakkelijkste en leukste manier om even een break te nemen van mijn angstige hoofd. Het ene moment kon ik dan nog wel denken dat niets ooit goed kwam, na vier pintjes kwam alles goed. En voelde ik me minder sociaal ambetant en was ik volgens mij ook nog eens veel grappiger en leuker. Win fucking win.

Ik heb hele periodes in mijn leven niks gedronken, maar het zal niet als een verrassing klinken dat in tijden waarin zowel mijn moeder als mijn schoonmoeder stierven, ik niet bijzonder vruchtbaar bleek te zijn, uiteindelijk toch een baby kreeg die maar niet stopte met krijsen, en er nog wat dingen minder smashing liepen, een glas wijn op het einde van de dag wel een bijzonder gemakkelijke vakantie weg uit mijn hoofd kon zijn. Net als in de periodes waarin ik verzoop in het werk en moederschap, en het altijd wel ergens wine-o-clock was. En ik het verdiend had, dat vooral.

IMG_5197Ik heb me er lang weinig vragen rond gesteld. Tot ik me wel vragen begon te stellen. Over het feit dat ik altijd meer dronk dan ik me op het begin van de avond had voorgenomen. Over de regeltjes die ik met mezelf afsprak: nooit in de week, wel in het weekend. Waarop ik op vrijdagnamiddag al op het gemak aan de aperitiefjes ging want TGIF. Aja.

Wat alcoholinname betreft had ik volgens de regels in de krant amper een probleem. Maar als je er zoveel energie in begint te steken door constant met jezelf in discussie te gaan over of je al dan niet een probleem hebt of zult krijgen, dan heb je volgens mij al een alcoholprobleem. Ik kon het na een tijd niet meer opbrengen. Het nadenken over al dan niet drinken. De twijfel over of het me wel deugd deed, met mijn baby van een paar maanden oud. Tijdens de zwangerschap van Flo had ik niet gedronken, en erna was ik stilletjes weer aan het herbeginnen, en hell, heb ik mezelf soms vervloekt als ik de avond ervoor was weggeweest en al rond zes uur werd gewekt door mijn twee bloedjes. Ik begon me ook vragen te stellen over hoe ik wilde dat zij mij zagen. Een moeder die om de zoveel tijd als een zombie in de zetel tegen een kater zat te vechten, of erger nog: een moeder die niet naar huis wilde omdat ze liever met de minuut zatter werd, ik bedacht me dat ik dat eigenlijk allemaal niet zo fijn vond.

Mijn zoon en ik delen een mocktail.

Mijn zoon en ik delen een mocktail.

Dus ben ik gestopt. Eigenlijk zonder veel moeite. Ik ben beter in helemaal niks dan in een beetje. Ik heb niet gedronken toen Trump president werd. Ik dronk geen druppel tijdens de feestdagen. Op mijn verjaardag dronk ik een limonade bij mijn eten. Ik ben al meerdere keren zwaar uit geweest op bruiswater. En ik ken ondertussen elke plek in Ieper waar ze lekkere mocktails of homemade icetea verkopen. Het loopt allemaal veel makkelijker en beter dan ik op voorhand kon vermoeden.

Na een jaar kan ik wel wat dingen vertellen:

  • alcohol maakte mij net depressief en angstig. Ik was al een tijd in therapie, en toen ik het artikel las dat zei dat alcohol angsten net in de hand kon werken, vond ik dat dat geen sense maakte. Keihard aan jezelf werken en dan elke week wat dingen in je lichaam gieten die dat weer teniet doen. Ik was die angsten zo beu dat ik het minstens eens zonder wilde proberen. Awel, na een jaar kan ik het u met zekerheid zeggen: bij mij blijkt het te kloppen. Ik ben emotioneel stabieler, en veel minder bang. Mijn angsten zijn nooit helemaal weg, maar ze zijn heel doenbaar geworden. En ja, ik ben nog soms heel erg moe, en ik voel me soms alleen in alles, en dan ween ik even heel hard en roep ik dingen die ik niet meen. Maar ik ga niet over tot het openen van een fles wijn, ik kruip niet in bed om daar slecht te slapen en ik word de dag erna niet wakker met het gevoel dat ik weer heb gefaald en het allemaal niet kan. Ik ga wandelen, of lopen, of schrijven, of iets eten met vriendinnen. Geloof me: dat scheelt, qua zelfbeeld.
  • niet drinken maakt mij productiever. Mijn leven zit bij momenten zo vol dat het eigenlijk een beetje belachelijk is om het moeilijker te maken door iets in mijn lichaam te gieten dat mij niet zoveel deugd doet. Ik las ergens dat iemand een kater vergeleek met “playing life in extra hard modus“. Hoe waar is dat? Laat ons eerlijk zijn: twee jonge kindjes, een job als zelfstandige, weinig uren waarin ik veel gedaan moet krijgen, dan is een kater echt geen cadeau.
  • ik ben fitter. Niet enkel in mijn hoofd. Mijn spijsvertering ligt minder vaak overhoop. Ik heb minder de neiging om vet te eten, wat ervoor heeft gezorgd dat ik ook een kilo of vier ben afgevallen die ik toeschrijf aan stoppen met drinken. Ik voel me fysiek gewoon beter.
  • ik amuseer me beter als ik niet drink. Ik weet het, dit klinkt als iets dat alleen iemand die zo ongezellig is om nooit nog alcohol te drinken zou zeggen om zichzelf te troosten. Ik mag doodvallen als het niet waar is: ik amuseer me nu beter als ik met vrienden afspreek. Hoe dat komt? Ik denk nooit meer na over of ik ga drinken en hoeveel. En of ik niet te veel aan het drinken ben. En waarom andere mensen zoveel trager drinken dan ik. En of het fout zou overkomen als ik al een nieuw glas wijn bestel. Niks van dat. Nog beter: ik blijf heel de avond fris en ad rem. Dat kon niet gezegd worden van mijn vroegere avondjes uit, toen ik vaak al na een glas of drie minder geconcentreerd was en na nog meer soms gewoon hele flarden miste. Ik ben er ondertussen behoorlijk zeker van dat ik veel leutiger gezelschap ben als ik niet drink dan als ik wel drink. En dat was eigenlijk het beste besef van het afgelopen jaar, want daar was ik bang voor: dat het allemaal minder leuk zou zijn zonder wijn. Totaal niet waar. Ik heb op mijn nuchtere avondjes bij momenten zo hard gelachen dat mensen zich afvroegen of ik niet te veel had gedronken. Neen jong. Gewoon high on life. En geen kater de dag erna.
  • ik mis het veel minder dan ik op voorhand dacht. De voordelen zijn te veelvuldig, denk ik. Ik denk er zo goed als niet meer over na. Dacht ik in de eerste weken nog dat mensen me er constant over zouden aanspreken, dan is dat nu helemaal voorbij. Mensen zijn vooral met zichzelf bezig. Heel soms kijkt iemand naar mijn fruitsapje en krijg ik de vraag waarom ik niet gewoon een glas cava meedrink. Dan zeg ik iets als: ik heb al meer dan genoeg gedronken in mijn leven. En dan is het meestal voorbij. Als mensen echt meer willen weten, dan vertel ik er over, maar ik ben geen anti-alcohol warrior geworden. Helemaal niet. Af en toe krijg ik de vraag wanneer ik weer ga herbeginnen, en als ik dan zeg: “ik hoop nooit”, dan wordt er al eens bezorgd gefronst, alsof ik plots veranderd ben in een non die nooit nog plezier in haar leven kan hebben. Maar het ding is: ik heb plezier. Ik ga nog uit, ik ga nog op restaurant, ik amuseer me minstens even hard. En ik voel me beter en gezonder. Als het van mij afhangt, dan herbegin ik niet meer. En neen, dat is niet altijd makkelijk. Dat is bij elk etentje of aperitief weer beslissen om voor fruitsap of een watertje te gaan in plaats van voor de cava of wijn die van mij wordt verwacht, maar ik vind dat het het waard is. Ik ben blij met hoe dingen zijn gelopen, en als ik me al iets beklaag, dan is het dat ik niet eerder ben gestopt. Ik heb nog nooit gedacht: “damn, ik wou dat ik gisteren toch alcohol had gedronken“. Wat niet wil zeggen dat ik vind dat de rest van de wereld ook moet stoppen, verre van. Er zijn veel mensen die heel verantwoordelijk met alcohol kunnen omgaan. Maar ik was geen van hen.

Wil je graag meer lezen?

Ik had veel aan deze boeken:

This Naked Mind van Annie Grace was geweldig om te snappen hoe alcohol werkt en vooral: hoe alcohol niet werkt. Wat Stoppen met roken van Allen Carr was toen ik daarmee stopte was This Naked Mind nu. Zeer zeer boeiend en motiverend.

Blackout van Sarah Hepola. Grappig, herkenbaar, confronterend, en heerlijk geschreven.

IMG_0018

Lien Braeckevelt heeft as we speak een nieuw boek uit, dat “30 dagen zonder alcohol” heet. Het staat vol getuigenissen, tips en recepten om er eens dertig dagen voor te gaan. Misschien een ideaal geschenk voor mensen die eens een testje met zichzelf willen doen. Ik mag er vijf weggeven. Het enige dat je hoeft te doen is hieronder posten waarom je het boek graag wilt winnen. Kan anoniem, als dat makkelijker is, ik heb wel een mailadres nodig maar je kunt je naam gewoon aanpassen. Deelnemen kan tot woensdagnacht 6 september om 12 uur, op donderdagochtend mail ik de winnaars. Succes! (je mag ook gewoon posten als je geen boek wilt winnen, natuurlijk. Zet het er dan gewoon even bij, dan haal ik je uit de loting met de onschuldige kinderhand)

Nog een disclaimer: ik weet dat diegenen die het vaakst geneigd zijn om op dit soort posts te reageren doorgaans de mensen zijn die zelden of nooit alcohol drinken. Dat lijkt een constante, mensen die posten dat ze niet snappen wat er zo moeilijk is aan geen alcohol drinken. Dat soort reacties zorgt er vaak voor dat mensen die het wel snappen niet durven reageren. Ik vind dat altijd jammer. Alsof je tegen iemand met een depressie zegt “ik ben altijd vrolijk, ik snap niet waar jij zo’n drama rond maakt”. Dat helpt niet. Compassie helpt, je proberen in te beelden hoe dingen er voor iemand anders uitzien ook. Oordelen of zeggen dat jij het helemaal anders zou aanpakken is soms behoorlijk kwetsend bij gevoelige thema’s als verslaving en afhankelijkheid. Tegelijk snap ik de frustratie van mensen die nooit drinken en daar in onze maatschappij op worden aangesproken ondertussen ook. Deze blogpost heb ik vooral geschreven voor iedereen die mij de laatste maanden heeft opgebiecht ook te twijfelen en te sukkelen. Ik hoop dat iemand uit die doorgaans stillere groep er iets aan heeft. 

lilith deelt 36 topnummers voor 36 jaar

shutterstock_366666287Een dag of vijf geleden werd ik zesendertig. Dat was oké. Ik was daar net zo min kapot van als euforisch over. Mijn eigen moeder had nog elf jaar te gaan, op dat moment. Ik heb daaraan overgehouden dat ik elk jaar blij ben met een nieuwe verjaardag. Als mensen zuchten dat ze weer een jaar ouder zijn geworden dan ben ik diegene die denkt aan de ziekenhuisgangen vol mensen die wilden dat er nog een jaar zou bijkomen. Mijn hoofd is misschien niet de meest feestelijke plek om in te wonen maar er is altijd koffie en iemand die een dekentje komt brengen dus ça va nog.

Ik heb onlangs een kleine enquête op de Facebookpagina van Tales from the Crib gezet. Die invullen leverde niks op, geen prijs of niks, en toch deden jullie dat ondertussen meer dan 550 keer! Ik bedoel maar: beste lezerspubliek ter wereld, jullie, daar moest ik geen statistieken voor trekken om dat te beseffen.

Ik lees elk van die meer dan vijfhonderd enquêtes. Ik zit aan over de 200, en ik heb er al schatten van informatie uitgehaald. Dat elke lezer anders is en andere verwachtingen heeft. Dat de ene me roemt voor alles dat ik schrijf over de kindjes en de ander zou willen dat ik daarmee stop. Dat de ene veel meer recepten wil (“we maken hier regelmatig een van de recepten klaar die je hebt gepost“) en de andere hoopt dat ik nooit nog een post, want “IK HAAT KOKEN!!!“. Heerlijk om lezen. Heerlijk om inspiratie uit te halen. Een van de dingen die ik soms tegenkwam was dat ik weinig over muziek schrijf. Dat klopt. Ik heb het graag stil. Daardoor zie je me weinig op concerten en ben ik minder met muziek bezig dan ik soms wil. Ik kan nochtans helemaal ondersteboven zijn van een goed nummer, maar op de meeste momenten heb ik meer nood aan stilte dan aan ondersteboven zijn.

Mijn zesendertigste verjaardag vond ik een goed moment om eens een random lijstje samen te stellen. Van nummers die belangrijk voor mij zijn. Van 36 nummers voor 36 jaar. Ik heb vooral geprobeerd om me bepaalde vragen niet te stellen. Wat cool zou zijn om op te nemen in mijn lijstje, bijvoorbeeld. Of wat keihard afbreuk zou kunnen doen aan het beeld dat mensen van mij hebben. Ik heb me wel deze vragen gesteld:

  • welke nummers MOETEN standaard een tandje bij als ze voorbij komen op de radio?
  • welke leg ik op als ik ’s avonds even muziek nodig heb? Als ik uit een vaatje van een bepaalde emotie wil tappen?
  • wat doet iets met mij? Welke nummers zie ik zo zo graag?

Deze oefening maken is nacht na nacht wakker schieten met de gedachte dat ik van alles ben vergeten, maar dit lijstje is wat het is. Op dit moment. Ik vond Rozanne van Wim De Craene niet op Spotify, denk die er anders nog even bij. Er zitten dingen in van vroeger, en dingen waar ik nu week van word. The Divine Comedy. Duizend hartjes. Eels en Stef Bos en Wannes en oh oh, Fleetwood Mac. En Margherita van Marco Borsato, ik kon niet anders, het spijt me. Of neen, het spijt me niet.

Dit lijstje maken deed me beseffen dat ik heelder blogposts zou kunnen schrijven over mijn liefde voor Stevie Nicks of Adam Duritz, maar dat zal voor een andere keer zijn. Net als uitleggen waarom Stef Bos erin moest, en The Dixie Chicks. Dit lijstje maken was boven alles een fijne oefening die ik iedereen kan aanraden, jarig of niet.

Ik hoop dat iemand het oplegt en soms eens moet glimlachen en af en toe moet slikken.
Van emotie of verschot, dat maakt me niet zoveel uit.

Enjoy!

Zelf vakantieopvang organiseren: hoe wij dat deden op zes maanden tijd

IMG_8748Hoe gaat dat? Je zit te wachten tot het jouw beurt is om de kerstevaluatie te gaan beluisteren van je kleuter op school. Een van de andere moeders laat vallen dat er binnenkort al moet ingeschreven worden voor de kampjes van de zomervakantie, en het koud zweet breekt je uit bij de gedachte aan Dexter die elke ochtend laat blijken dat hij niet zo hard gemaakt is voor kampjes waar hij geen kindjes kent en geen idee heeft wie voor hem gaat zorgen. Je herinnert je een blogpost van Renilde, en laat iets vallen over kinderopvang door ouders. Niet goed wetende waar je aan begint.

Zo begon onze vakantieopvang, die ondertussen volle bak draait en mij elke dag weer een warm gevoel bezorgt. Omdat de opvangouders stuk voor stuk hun best doen om er iets tofs van te maken. Omdat de kindjes allemaal even graag komen. Omdat we dat toch maar geflikt hebben, zonder elkaar eigenlijk te kennen, op zes maanden tijd. Ik vind dat we daar trots op mogen zijn. Dat dat lukt. Dat er elke dag twee ouders zijn die op de kindjes komen passen. Soms zelfs vier, als mensen maar halve dagen kunnen komen. Soms juffen of stagiaires of andere mensen die ons goedgezind zijn. Dat mensen die plots niet kunnen komen of ergens langs een autostrade staan met een ontplofte band (*kijkt niet naar Youri*) kunnen rekenen op de welwillendheid van andere ouders om dat even op te lossen. Waw, denk ik dan. Hoe goed, dat dat lukt.

13. what a guy

Als dat bij ons lukt, dan kan dat bij anderen ook lukken. Ik hoor van heel wat mensen dat ze het een superfijne gedachte vinden om zelf zoiets uit de grond te stampen. Dat kan. Dat is zelfs aan te raden.

Zo deden wij het!

1. Er werd informatie ingewonnen.

Op de rapportavond stonden we te praten met drie mama’s, in de kerstvakantie die erop volgde mailde ik eens naar Renilde die me doorverwees naar Cokido, waar Eefje me telefonisch in gang stak en geduldig alle vragen waarmee ik kwam aanzetten beantwoordde. Eefje organiseerde al een paar keer een dergelijke sociale kinderopvang en haar organisatie begeleidde verschillende groepen over heel Vlaanderen. Op die manier moesten we het warm water niet uitvinden en konden we een beroep doen op de ervaring van anderen wat betreft reglementering, verzekeringen, planning en andere zaken. Eefje en ik spraken af dat ik op zoek zou gaan naar wat ouders die zin hadden om mee te doen.

2. Er werd volk gezocht.

Door middel van mensen aanspreken in de gang, briefjes meegeven in de mapjes van de kindjes, aankondigingen op de samenkomsten van de oudervereniging. Op onze eerste samenkomst waren we niet met superveel volk, maar we konden starten.

3. Er werd een locatie gezocht.

De school was van in het begin onze droomlocatie. Een vertrouwde omgeving voor onze kindjes, met alle infrastructuur voor kleuters. (denk: kleine toiletjes!) Ik trok mijn stoute schoenen aan en ging praten met de directie. Die vond het een leuk idee, maar moest het bespreken met mensen die boven hen stonden. Dat proces duurde een tijdje. Zo lang dat we begonnen te vrezen dat het een njet zou worden. We wisten dat we het sowieso wilden doen, en dachten al na over andere locaties. Er was een optie om het in een dienstencentrum in de stad te doen dat in de zomer leegstond, we dachten na over andere plekken. Hoorden dat er initiatieven waren waarop er zelfs werd opgevangen op een boerderij, hoe idyllisch. En toen ineens kwam de verlossende mail: we mochten een week testen in de paasvakantie (iets dat ze ons bij Cokido hadden aangeraden), en daarna zou er geëvalueerd worden voor de zomer. Dikke vette yes.

4. Er werd veel vergaderd.

Over plannen van aanpak. Over samenwerkingen met de speelgoeduitleendienst van de stad en de bibliotheek. Over wie de knutselmaterialen zou halen. Wat we mochten gebruiken van materiaal op school. Waar de kindjes wel en niet mochten komen. Hoe we voor de nodige vervanging zouden zorgen bij overmacht of ziekte. Of we ook kindjes van buiten school zouden opvangen. Voor elke tien vragen kwamen er tien bij, maar het was ook gezellig en we kwamen zo al eens bij andere ouders thuis op mooie zomeravonden. Eefje en haar team kwamen eens uitleg geven op school. En stapje bij stapje kwamen we dichter bij de paasvakantie, waarin we drie dagen aan het testen sloegen. Dat viel zeer goed mee, wat vertrouwen gaf voor de zomer. En een go van de directie.

5. Er werd ook getwijfeld.

Uiteindelijk kwamen we overeen om het het eerste jaar niet te moeilijk te maken. En dus ook geen gezinnen aan te trekken van wie de kindjes niet op de school van onze kindjes zaten. Dat hield de vergaderingen kleinschalig, maar doordat het schooltje nog klein is en niet iedereen zomaar kon of durfde instappen hadden we eigenlijk te weinig gezinnen om een goede planning op te stellen. Correctie: dat is wel gelukt, maar er werd wel wat verwacht van de ouders. Het systeem is dat je een dag opvangt in ruil voor vier opvangdagen voor je kind, en het gebeurt wel eens dat er een ouder twee dagen per week staat. Dat zijn dan mensen die bijvoorbeeld in het onderwijs staan en menen dat het soms simpeler is om hun kindjes mee te nemen naar een bende vriendjes dan ze heel de vakantie zelf te entertainen. En dat is ook gewoon zo. We hebben goed met iedereen overlegd, over of ze het zagen zitten, de opvangdagen die van hen werden verwacht. Er werden extra’s ingeschakeld, in de vorm van mijn schoonzus die wilde komen helpen op twee dagen dat Youri of ik gingen opvangen, of moeders die met hun dochter opvingen en dat heel gezellig vonden. En zo kwam alles goed. Ook mensen die in het begin niet goed wisten of ze wel durfden meedoen kwamen eens kijken en vonden het zo leuk dat ze volgend jaar ook willen meedoen aan het systeem. Ook daar zijn we erg blij mee.

2. Opstart bijspeeltuin

Ondertussen zitten we over de helft van onze vijf en een halve week vakantieopvang, en ik kijk elke dag mijn ogen uit. Dexter gaat supergraag, en hij is niet alleen. Morgen haal ik weer mijn knutsel- en taartenversierskills boven, samen met B., die vandaag al iets met zanddeeg deed en me liet weten dat dat nog kan geschilderd worden. Mijn kopzorgen waren nergens voor nodig, zo blijkt. De vakantieopvang is geweldig, ook wat betreft contact met andere ouders en hun kindjes. Ik kan het iedereen aanraden. Wie zei dat weer, dat je wat je zelf doet altijd beter doet? Ik ga het nog beginnen geloven.

Heb je vragen of wil je zelf sociale kinderopvang organiseren? Check dan zeker eens de site van Cokido, of stel ze hieronder in de reacties!

lilith deelt haar tips om de kinders bezig te houden in de vakantie

20. eerste dag vakantie papaMaar wat kan ik doeeeeeen?“.
Ik heb geen speeeeeeeeelgoed“.
Maar ik weet niet wat ik moet doeeeeeeeeeeen“.

Echt, als ik denk dat mijn zoon een zaag kan spannen, dan is dat in de vakantie doorgaans maal zeventien. Ik droom van een thuisblijfvakantie waarin ik ze gewoon in de tuin met opblaasbaar zwembadje kan steken, maar daarop is het nog minstens een jaar wachten. En als je weet dat de tuin het laatste is waar ons budget naartoe zal gaan, dan eerder vijf jaar. Oh well, een mens kan niet alles hebben, en al zeker niet tegelijk.

Toen ik onlangs een foto op Instagram deelde waarop Youri een gezelschapsspel speelde met de kindjes kreeg ik de vraag om eens een blogpost te maken rond fijne gezelschapsspelletjes voor jonge kinderen. Ik zou dat kunnen doen, maar ik ga mij zelfs nog wat meer uitsloven door ook wat andere tips te delen om uw gasten weg te houden van die deksele tv en die duivelse iPad. Wiens uitvinders wij hier op sommige momenten ook gewoon op beide knietjes willen bedanken, maar we proberen het gebruik nog altijd te beperken tot vaste momenten (als Flo haar middagdut doet en mama dit soort blogposts typt) en het zijn ook de eerste zaken die geschrapt worden als sommigen hier beginnen te spuwen, met dingen naar ons hoofd beginnen te gooien of hun zus een duw of stamp verkopen.

8. Trucker meets lezer

Deze dingen werden deze vakantie al getest en minstens voor vijf zalige minuten goedgekeurd door die van mij:

  1. De oude digitale camera. Misschien heb je er nog een in een schuif liggen die aan de kant werd geschoven toen de smartphone met fantastische camera zijn intrede deed. Dexter is niet alleen zot van foto’s maken (en doet dat ook lang niet slecht), sinds hij ontdekt heeft dat hij er ook filmpjes mee kan opnemen is het hek helemaal van de dam. Sinds hij weet dat Youri die filmpjes kan monteren voor de iPad, waar hij ze zevenendertig keer na elkaar kan bekijken tot hij pipi in zijn broek doet van het lachen (true story) nog meer.
  2. Gezelschapsspelletjes. Dexter is op een leeftijd waarop hij zeer graag gezelschapsspelletjes speelt, zolang hij niet verliest. Zijn absolute favoriet was zeer lang “Wie is het?” in deze versie van Finding Dory. Eens gekocht in het Kruidvat, en man, heeft hij daar al plezier van gehad. Sinds hij het cadeau kreeg voor zijn verjaardag werd dit spel evenwel keihard van de troon gestoten door Labyrinth, de brandweerman Sam editie. Zot is hij van dat spel, ook al heeft hij de strategie erachter nog niet volledig door, maar dat deert hem niet, en het lijkt precies wel bij elk spelletje beter te gaan. (en woah, ik zie dat ze er ook hebben van Cars 3 en Disney enzo, had ik dat geweten). Ook behoorlijk populair en goed te doen voor zijn leeftijd: Monza van Haba, een soort racespel.
  3. De bibliotheek. Wij hebben het geluk vlakbij die van Ieper te wonen (iets dat ik nog zal missen als we verhuisd zijn), en dus springen wij snel eens binnen. Ik herinnerde me een week geleden ineens hoe zot ik als kind was van de boeken van Guinness World Records. Geen zever, ik heb niet moeten opzoeken dat de langste man die ooit heeft geleefd Robert Wadlow heette en 2 meter 72 was. Dat is nog steeds parate kennis. Wij dus naar de bib om een paar boeken te gaan halen, en Dexter is ook helemaal mee. Hij heeft zelfs even overwogen om een gooi te doen naar de titel van langste nagels ter wereld, maar zag er weer van af toen ik zei dat hij dan wel nooit zijn broek nog open zal krijgen om naar het toilet te gaan. Oh, en van Lannoo kreeg ik onlangs de geweldige boekjes “Mijn kind knutselt graag” en “Mijn kind verveelt zich nooit“, vol spelletjes en knutselprojecten. Ik ben daar zelf absoluut geen held in, maar ze hebben me al een paar keer uit de nood geholpen thuis en in de vakantieopvang.
  4. Het good old uitstapje. Wij zijn al naar de ezelsboerderij geweest. Ook al naar de lokale zomerbar en de zelfplukboerderij. Al die plekken hebben gemeen dat ze niet ver zijn. Echt, een vakantie in een straal van 15 km rond de voordeur, ik kan daar steeds meer van genieten. Zeker nu de kindjes nog klein zijn. Mijn FOMO is de laatste jaren zo hard aan het oplossen dat het haast niet te vatten is. Ik ben nu content dat ik niet per se naar het strand of de Gentse Feesten moet van mezelf. Wat een opluchting, soms. Soms is een trip met het hele gezin naar de Colruyt ook al een heel avontuur en meer dan genoeg spanning en sensatie voor een dag.
  5. De emmer water. Echt, geef kinders een emmer water waarmee ze zichzelf of anderen nat mogen maken en ze zijn content. Zelfs die van mij. Ook altijd een hit: opdrachten geven. Vragen of ze zin hebben om mee te helpen met soep maken, of fruitsla. Of we samen chocoladetaart gaan bakken, of de was gaan plooien of ophangen. Als ik Flo de wasmachine laat vullen is ze het gelukkigste kind ter wereld. Geen idee hoe lang nog, maar ik profiteer ervan zo lang dat geluk deel uitmaakt van mijn bestaan.
23. ezelpad 21. de plukboerderij

Nog tips om de zomer door te komen? Deel ze aub! We zullen u zo dankbaar zijn. 

5 beelden, 5 dingen

4. Op de werf.IMG_8276 IMG_8605 IMG_8748 IMG_8795
  • Morgen zijn ze exact twee weken bezig aan de nieuwe crib. Het heeft jaren geduurd voor ze begonnen zijn, en toen de aannemer na wat vertragingen niet begonnen bleek te zijn op de avond van de maandag waarop hij echt zeker zeker zou beginnen heb ik misschien wel “GAAN ZE EIGENLIJK OOIT NOG BEGINNEN OF HOE ZIT DAT?!” gehuild naar de maan. Maar toen begonnen ze op dinsdag wel, en plots gaat het zo snel dat ik soms met een mengeling van opperste verbazing en paniek en blijdschap in onze aanstaande woonkamer sta. Zo spannend, alles. Zo echt, ineens, nu dat huis als een grote, blokkige paddestoel uit de grond schiet terwijl we erop staan te kijken. Is dat iets dat mensen boeit, een ander zijn bouw? Ik kreeg een mail van iemand die zelf plannen had om te bouwen en heel graag onze vooruitgang wilde volgen, maar aan de andere kant lijkt me dat misschien zeer droge materie voor wie daar nu eens echt niks mee heeft.
  • Vandaag start ook week twee van onze vakantieopvang op de school van Dexter. Het is er nog altijd niet van gekomen om erover te bloggen, maar kort gezegd organiseren we sociale kinderopvang waarbij ouders om beurt de kindjes opvangen. Je staat altijd met twee ouders en soms grootouders of andere bereidwillige helpende handen, en in ruil voor een dag opvangen mag je je kindje vier dagen brengen. Dexter zit deze vakantie dus enkele weken op zijn schooltje met allemaal kindjes die hij kent, en hij amuseert zich zoveel beter dan in andere opvanginitiatieven waar hij de kindjes en de omgeving niet kende en elke week opnieuw moest beginnen met vriendjes maken. Zo fijn om mijn kind met zoveel meer plezier te zien vertrekken ’s ochtends dat het alle vergaderingen en inspanningen van de afgelopen maanden helemaal waard maakt. Meer info om zelf iets dergelijks op te starten vind je bij Cokido.
  • Nog anderhalve week en dan zijn we even met zijn allen met vakantie. We gaan niet op reis, en ik ben daar precies zo content mee als ik iedereen met de auto naar Frankrijk zie vertrekken met kleine kindjes. Dit jaar staat mijn hoofd heel erg naar simpel en niet te ver en rustig. Dat komt goed uit, want veel meer zal het waarschijnlijk niet zijn. Of dat wil zeggen dat er hier geweldig veel zal geblogd worden kan ik niet beloven, maar ik voorspel al een vervolg op de post over de bullet journals, en er zit ook al zeker een Dexter spreekt in de pijplijn.
  • Ik weet het, ik heb dit jaar nog geen zomerse boekentips gepost. Ik heb al enkele mails gekregen van mensen die elk jaar mijn tips meenemen op vakantie, en het spijt me echt, maar ik heb het afgelopen jaar zelf twee boeken geschreven/herschreven en voor de rest blijkbaar vooral non-fictie gelezen. Om dat voor mezelf wat recht te trekken heb ik wel een “summer of fiction” ingevoerd. Heel de zomervakantie ga ik enkel fictie lezen, dus met wat geluk levert dat een blogpost vol tips op voor in de kerstvakantie. Tips voor beestig goede fictie mogen zeker in de reacties hieronder.
  • Over lezen gesproken: Dexter is ineens geweldig geboeid door letters en wil zot graag leren lezen, ook al gaat hij in september nog maar naar de derde kleuterklas. Mij niet gelaten, ik herinner me dat ik daar zelf ook voor stond te popelen, maar hoe pakt een mens dat best aan? Zijn er lezers die hun kind eerder hebben leren lezen? En bleek dat een goed idee?

Geniet van jullie vakantie, wie er heeft, en geniet van uw werk, wie er geen heeft.
Of geniet niet, dat mag eigenlijk ook.

Tot binnenkort!

lilith helpt wat misverstanden over bullet journaling de wereld uit

IMG_6524Want ja, door er een handleiding over te schrijven en al eens buiten te komen merk je dat er nogal wat vooroordelen en misverstanden rond bestaan, rond dat nochtans lieftallige systeempje met die balpen en dat notitieboek.

Ik merk het als ik een workshop geef (wat ik bijzonder weinig ga doen dit jaar, dus grab your spot voor die van zaterdagnamiddag bij Boekenhuis Theoria, er is nog een heel klein beetje plaats als we duwen en net te dicht in elkaars personal space komen). Ik merk het als mensen me over mijn boek aanspreken en in één adem zeggen waarom het echt niks voor hen is. En ik merk ook dat wat dan wordt gezegd erg vaak niet overeen komt met wat een bullet journal echt is. En dat is: een productiviteitssysteem. Een manier om al je gedachten uit je hoofd te krijgen en op papier. Om ermee aan de slag te gaan, te plannen, te organiseren, en vooral: er vanaf te zijn, zodat je minder stress hebt.

Ik weet waar het misloopt bij de reputatie die bullet journals vaak hebben. Google Image Search. Instagram. Pinterest. En wat je daar op je bord krijgt als je “bullet journal” intikt. Meestal zijn dat de mooiste pagina’s uit de mooiste boekjes die je ooit hebt gezien. Vaak wil je dat dan ook. Maar geloof me: als je niet minstens elke dag een uur over hebt waarin niemand je nodig heeft, er niet van je wordt verwacht dat er eten op tafel staat en werkelijk niemand pipi moet doen, dan moet je die illusie misschien opbergen. Ik heb een boek over bullet journaling geschreven en ik kan het u zeggen: ik heb daar geen tijd voor. En geen zin in. Ik kijk er wel graag naar, zo eens vijf minuutjes. Maar bullet journalen heeft er voor mij voor de rest bijzonder weinig mee te maken.

Plannen voor de zomervakantie, in overleg met Dexter.

Plannen voor de zomervakantie, in overleg met Dexter.

En mannekes, ik vind dat zo jammer, dat mensen het systeem vaak afrekenen op wat het eigenlijk niet eens is. Niet omdat ik meer boeken wil verkopen. Maar wel omdat ik ervan overtuigd ben dat zoveel mensen deugd zouden hebben van zo’n systeem, en door er een verkeerd beeld van te hebben niet eens willen bekijken wat het voor hen zou kunnen betekenen.

IMG_6636

Dit zijn de misverstanden die ik het vaakst hoor:

  1. “Dat is niks voor mij, want ik kan niet tekenen”.
    Goed nieuws: ik ook niet! Het boeit me ook helemaal niet, in mijn bullet journal ga je geen enkele tekening vinden, en toch is het een geweldig goede bullet journal, if I may say so myself. Voor mij is het heel veel, maar geen creatieve uitlaatklep. Het is niet iets zoals “Kleuren voor volwassenen”, nog zo’n misverstand. Het is mijn planner, mijn plaats waar ik op dagelijkse, wekelijkse en maandelijkse basis mijn to do’s organiseer. Het is waar ik mijn diepvriesoverzicht bijhoud, net als hoe we de negen weken zomervakantie gaan overbruggen met opvang, en ook de plek waar de bestellingen voor mijn boek staan en welke ik al heb opgestuurd en welke nog niet omdat ze nog niet zijn betaald. Niks tekeningen. Soms eens een kolom, als ik me heel artistiek voel. Als je creatief bent aangelegd of het leuk vindt om elke dag een mooie tekening in je journal te maken dan kan en mag dat natuurlijk gewoon, maar laat je niet wijsmaken dat je moet kunnen tekenen om een bullet journal te gebruiken. Ik zou niet eens weten waarom.
    Hetzelfde met dat je honderd stiftjes nodig zou hebben. Ik heb een hele tijd gewerkt met een balpen van de hema en een schrift van de hema. Ging perfect.
  2. “Dat is niks voor mij, want ik heb daar echt geen tijd voor”.
    Als je je bullet journal gebruikt waarvoor hij is bedoeld, dan win je er tijd mee. Als je er tijd mee verliest, dan is het teken dat er ergens iets misloopt. Je bullet journal is de plek waar je dingen bijhoudt, plant, organiseert, zodat je ze niet verliest. Als je het goed doet komt er een gedachte bij je op (“ik moet keidringend kattenbakvulling kopen“), zet je het in je bullet journal, en is het uit je hoofd. Als je aan het einde van de dag je pagina nog eens overloopt, dan zet je het op je boodschappenlijstje. Meer tijd neemt dat niet. Het alternatief is dat je aan de kattenbakvulling denkt, het weer vergeet, er weer aan denkt als je in de buurt van de kattenbak komt, denkt dat je het ergens zou moeten opschrijven maar je hebt geen papiertje, dan wel, maar dan raak je het papiertje kwijt, waardoor je in de winkel de kattenbakvulling vergeet en bij thuiskomst denk: damn, ik had kattenbakvulling nodig. Dat kost pas tijd. Een bullet journal moet een systeem zijn dat jou helpt. Als het dat niet doet, dan moet er nog een klein beetje aan gesleuteld worden, tot je er meer tijd mee wint dan je eraan verliest. Bij mij is dat zo, in tienvoud.
  3. “Dat is niks voor mij, want ik snap niet waarom ik zou willen bijhouden hoeveel keer ik pipi doe/ water drink/ vlees eet”.
    Je kunt heel veel dingen bijhouden in een bullet journal, in de vorm van collecties. Collecties kunnen lijstjes zijn met dingen die je wilt bijhouden omdat je ze niet wilt vergeten, omdat je ze altijd bij de hand wilt hebben, omdat je het leuk vindt om erover na te denken.
    Een vorm van collecties zijn trackers. Dit zijn tooltjes die je zelf tekent en die je helpen om bewuster om te gaan met gewoontes die je al dan niet wilt veranderen, maar ook om je gelopen kilometers bij te houden, of afgevallen kilo’s, of gelezen boeken. Dat hoeft helemaal niet, maar het kan handig zijn. Sommige mensen focussen harder op het dagboekaspect dan anderen. Je kunt ook statische lijstjes bijhouden. Je examenrooster, je schoonmaakroutine (dagelijks, wekelijks en maandelijks. Of zoals bij mij: als er mensen komen), je mission statement en waarden die je belangrijk vindt. Het leuke aan het systeem is dat je eruit haalt wat je interessant vindt, en de rest gewoon laat vallen. Even goede vrienden!
  4. “Dat is niks voor mij, want ik schrijf alles gewoon op post-its/in mijn Moleskine/in mijn agenda”.
    Als je op die manier altijd alles terug weet te vinden en dat systeem voor jou werkt, dan dikke duim. Ik had uiteindelijk toch altijd te veel systemen door elkaar. Digitale, zoals Evernote en Omnifocus, maar ook overal papiertjes en post-its en volgeschreven enveloppen die ik nooit terug vond als ik ze nodig had. Ik gebruik trouwens nog altijd mijn Apple agenda omdat ik die kan delen met Youri, dus de agendafunctie is voor mij minder essentieel in mijn bullet journal, en er zijn nog zaken die ik aan Evernote toevoeg omdat ze digitaal zijn. Het hoeft niet zwart wit te zijn om te werken.  Bij mij zitten heel veel zaken in mijn bullet journal, en ik weet dat ik ze altijd bij heb en kan aanvullen waar nodig. Dat geeft mij rust.
  5. “Dat is niks voor mij, want ik word zot als alles door elkaar staat”.
    Het originele systeem van Ryder Carroll steunt op enkele pijlers, waarvan de belangrijkste voor mij (naast het aspect van migreren) de index is. Die laat je toe om elke mogelijke nieuwe collectie te beginnen op de eerstvolgende lege (dubbele) pagina. Als je pagina’s niet standaard genummerd zijn, nummer je ze zelf, en je voegt elke keer je nieuwe collectie toe aan je index. Dat laat je toe om alles bij te houden zonder dat er een logische volgorde inzit, en toch alles makkelijk terug te vinden. Ik merk dat het op dat vlak soms een oefening in loslaten is. En dat sommige mensen toch liever met een systeem blijven werken waarin ze blaadjes in een logischere volgorde kunnen steken. Dat mag. Geen enkel probleem. Kathleen gebruikt een atoma, en ze doet dat goed.
  6. “Dat is niks voor mij, want ik hou toch nooit iets vol”.
    Awel, dan stel ik voor dat je het toch eens een kans geeft. Voor het eerst in mijn hele leven vul ik notitieboekjes van begin tot EINDE! I know! Niks na tien pagina’s al weer aandacht kwijt en weer een nieuwtje. Neen jong, elke keer weer bereik ik de laatste pagina en beginnen er engelenkoren te zingen. Zalig is dat.
    Het is ook een ongelooflijk vergevend systeem. Als je een agenda koopt, en je vergeet drie weken lang om die bij te houden, dan kijk je heel het jaar tegen die lege, voorgedrukte pagina’s aan die “loser, gij kunt nu toch ook echt eens niks volhouden he zeg!” naar je schreeuwen. Het is onvoorstelbaar hoe nasty die voorgedrukte krengen kunnen zijn. In een bullet journal ga je gewoon weer verder waar je gekomen was. Geen mens die het ziet. Of er zaken mee heeft.
Wat je wilt, dus eigenlijk. En dit is een pagina uit het boek. <3

Wat je wilt, dus eigenlijk. En dit is een pagina uit het boek.

Ik zeg niet dat een bullet journal handig kan zijn voor iedereen, maar ik ben er wel van overtuigd dat heel veel mensen geen idee hebben hoe handig zo’n stom schriftje voor hen kan zijn tot ze gewoon de basis eens doornemen. Los van alle tierlantijntjes.

Verder dan dit heb ik me qua tekenen nog nooit gewaagd.

Verder dan dit heb ik me qua tekenen nog nooit gewaagd. Ik vind dat al ver.

Ik word nog het meest gelukkig van de mails die ik krijg, waarin mensen vertellen hoe het boek hen heeft doen inzien wat een bullet journal echt is. Een compagnon die je kan helpen om op dagelijkse basis meer houvast te hebben, meer rust in je hoofd, minder angst en stress. Al die tekeningetjes zijn leuk voor wie meer wil, maar doorgaans is het systeem op zich al fantastisch genoeg op zichzelf. Of zoals iemand me afgelopen weekend mailde:

 “Toen ik je boek uit had heb ik het doorgeschoven naar een collega die en beetje de pedalen aan het verliezen was. (…) Ik had haar al een paar keer mijn bullet journal getoond, maar ze maakte geen klik met het systeem. Enter jouw boek. Ze heeft het verslonden. (…) Op een week tijd is ze veranderd van een stresskonijn in een rustige collega die weet wat ze moet doen en weer wat grip op haar malende hoofd krijgt”.

Ik krijg daar dus kiekevlees van. En wens het iedereen zo toe.

Meer weten? Bullet Journal- de Handleiding ligt nu in de winkel, en je kunt het ook nog steeds bij mij bestellen, dan signeer ik het met veel plezier en mijn leukste stiftjes.

In de volgende post deel ik pagina’s uit de bullet journals van echte mensen en tevreden gebruikers als Kathleen, Renilde en Lobke. Misschien zelfs nog een paar van mezelf. En ik beantwoord nog wat vragen, dus laat het me zeker weten als je die hebt in de reacties hieronder. Stay tuned! 

lilith was onderweg

IMG_7295Afgelopen weekend staarde ik een kwartier naar een foto. Op die foto sta ik met mijn leuke man, mijn geweldige zoon van vijf en de mooiste dochter van de wereld, ondertussen vijftien maanden oud. Het voetje van mijn zoon steunt op een spade die groter is dan hijzelf, en die steekt dan weer in het stukje grond dat we vorig jaar kochten en waarop als u dit leest misschien al de eerste werken aan de gang zijn aan het huis van onze dromen.

De foto werd genomen door mijn schoonvader op onze eerste spadesteek, en toen ik hem onder ogen kreeg werd ik ongebruikelijk stil.

Zo stil, dat ik de telefoon waarop de foto stond een paar keer weg heb gelegd, om hem daarna weer vast te nemen en opnieuw naar de foto terug te keren. Alsof ik moeite had om te geloven dat hij echt was. De overheersende gedachte was: “Amai”. En hij kwam eerder uit de mond van de tienjarige Kelly die plots door mijn veel oudere ogen leek te kijken. “Dit is mijn leven”, dacht die Kelly van tien. “Dit is het echt”.

De foto bracht me met een flits terug naar de uren dat ik op mijn kinderkamertje had gedroomd van hoe mijn leven er later zou uitzien. Zou ik trouwen? Met welke man? Zou ik kindjes krijgen? Misschien ooit een huisje? Als kind leek dat nog vanzelfsprekend, dat het allemaal op mijn pad zou komen. Maar hoe ouder ik werd, en hoe meer zijweggetjes en hindernissen er waren, hoe vaker ik twijfelde. Er waren momenten waarop ik dacht dat ik nooit een lief zou vinden. Ik heb vele bange uren doorgebracht bij de gynaecoloog omdat ik maar niet zwanger raakte, en het niet duidelijk was of dat ooit zou lukken. Ik werd eerst heel dik, en toen weer slanker, nadat ik mijn maag liet verkleinen. Ondertussen verloor ik mijn mama aan kanker, en daarna mijn schoonmama. Het leken op het moment zelf allemaal enorme bomen die op mijn weg richting toekomst vielen. De ene boom een linde, de andere een onoverkomelijke sequoia. Ik keek naar de foto van op onze werf, en zag alle momenten voorbij flitsen waarop ik heb gedacht dat mijn leven over was. Toen mijn mama stopte met ademen. Toen ik een kindje kreeg dat maar bleef huilen en niemand me kon zeggen wat er scheelde. Toen ik zo depressief was dat ik ervan overtuigd raakte dat er geen zonnige dagen meer in het verschiet lagen.

En toch. Ergens onderweg heb ik altijd weer de juiste afslag genomen om te zijn waar ik moest zijn. Hier, met mijn kleine gezinnetje op ons charmante stukje grond. Ik heb elke hobbel en hindernis nodig gehad om hier te geraken. En ten volle te appreciëren wat ik heb.

(Als alles goed gaat beginnen ze vandaag aan de bouw van ons huis. De ideale dag voor deze column die in Femma verscheen)

lilith kijkt in de spiegel (en is blij met wat ze ziet)

IMG_7740

Ik herinner me geen magisch moment.
Het was niet dat ik van de ene dag op de andere dacht dat ik gearriveerd was. Er waren heel veel dagen. Goede en minder goede. Verdeeld over de afgelopen vijf jaar.

Er waren de dagen waarop ik “Shrill: Notes from a loud woman” las (lees het, lees het, lees het!), en daarna zo goed als alles van Lindy West, en haar wilde high fiven bij elke heerlijke selfie die ze postte op Instagram.  Er waren de dagen waarop ik ineens ging zwemmen in zee zonder dat ik verdronk van schaamte over mijn cellulitis. Nadat ik jaren alleen nog maar had gedroomd van zwemmen, omdat de gedachte aan mezelf op de wereld loslaten in badpak me tot complete wanhoop dreef. Er waren de momenten waarop ik op een feestje was en dacht: “Mo, ik voel me niet beschaamd om hoe ik eruit zie. En ik heb niet eens gedronken.”

Als ik nadenk over hoe ik me vele jaren heb gevoeld over mezelf, dan kan ik wel janken. Het ergste was niet dat er kerels waren die het altijd wel oké vonden om met mij te konkelfoezen, zo lang hun vrienden het maar niet wisten want hoe beschamend zou dat niet zijn, gespot worden met een dikke vrouw als ik? Het ergste was dat ik hen snapte. Dat ik me schaamde omdat zij zich voor mij moesten schamen. Dan zit je ver, besef ik nu. Het was niet het ergste, dat ik op straat werd nageroepen, maar wel dat ik dat eigenlijk maar normaal vond. Ik was dan ook beschamend degoutant in omvang. Wat had ik gewild? Het ergste was dat ik veel ergere dingen over mezelf dacht dan wat naar me werd geroepen. Geloof me, dan zit je ver.

Als ik lees en zie hoeveel leuke vrouwen en mannen zichzelf dag in dag uit afmaken omdat ze niet lijken op het beeld waar ze volgens de media aan moeten voldoen, dan moet ik weinig moeite doen om te wenen. Dan denk ik aan mijn zoon en mijn dochter, en dat ik dat niet wil. Dan denk ik dat ik wil dat ze zichzelf zien zoals ik hen zie: als de fantastische mensen die ze zijn.

IMG_7700

Thuis loop ik rond in korte broeken die tonen dat ik mijn levenslange lidkaart van team cellulitis en de chub rub club heb verdiend. Omdat het warm is, en vooral: omdat ik gestopt ben met me daarvoor te schamen. Ik loop ook zo rond, omdat ik wou dat ik in mijn eigen kindertijd meer echte lichamen had gezien van mensen die zich niet schaamden. Mijn moeder vond zichzelf openlijk te dik, ook al was ze veel slanker dan ik ooit zal zijn. Als ik daaraan terugdenk kan ik wel wenen, wetende dat ze daar heel wat kostbare jaren heeft aan gegeven voor ze zo ziek werd dat ze in sneltempo afviel en zei: “ik ben blij dat ik niet juist veel was vermagerd, of er schoot helemaal niks meer van me over”.

IMG_7514

Ik steek mezelf niet weg omdat ik eigenlijk niet goed meer weet waarom. Mijn kinderen moeten zien dat de boekjes maar een klein stuk van de realiteit tonen. Als zij het niet tonen, dan is het maar mijn taak en die van hun opvoeders om nuance te brengen in dat verhaal. Om te tonen dat er lichamen zijn die dik zijn, en dun, en gehandicapt, en lang, kort, behaard, sterk, ziek en in een hoop kleuren. Om hen te leren dat die lichamen misschien niet zijn zoals de media het op dit moment voorschrijft, maar dat dat niet wil zeggen dat de eigenaars ervan zich moeten schamen. Dat dat niet impliceert dat zij zich kapot moeten zweten in de zomer omdat ze hun dikke armen en benen niet durven tonen. Been there, done that, bought the t-shirt met lange mouwen.

Denk er eens over na: hoe vaak zie je vetrollen en armfilets en cellulitis als je de reguliere media volgt? En dan niet in een context van: hoe krijg je dat hier zo rap mogelijk weg, want beschamend? Zelfs in 2017 is het nog steeds zo dat alles oké is, zolang het maar keihard wordt weggestopt.

Is het voor mij nu makkelijker praten, omdat ik me volgens sommigen heb geplooid naar bepaalde maatstaven door tien jaar geleden voor een maagverkleining te kiezen? Ik zie het in elk geval helemaal anders.

Ik ben mezelf niet graag gaan zien omdat ik een bepaald gewicht heb bereikt. Ik heb op dit moment een BMI van rond de 30, met wat zagen en zoeken vind je een chirurg in dit land die snapt dat je zo niet verder kunt leven en dus een maagverkleining kunt gebruiken. Ik snap dat mensen zwaar ongelukkig zouden kunnen worden als ze het lichaam hadden dat ik nu heb. Ik heb dikke billen en een dikke kont, en als ik enthousiast naar u zwaai zwaaien de kipfilets onder mijn armen enthousiast mee. Ik heb een grotere kledingmaat dan een jaar na mijn maagverkleining, toen ik bedolven werd onder de complimentjes omdat ik zo slank was geworden en ik alleen maar dacht: eindelijk ben ik goed genoeg om graag gezien te kunnen worden. Om daarna te beseffen dat ik nog exact dezelfde Kelly was die met een reden dik was geworden, en dat al die gevoelens er nog altijd zaten. Alleen werd ik vanaf die maagverkleining ziek als ik mezelf wilde troosten met eten. Het zag eruit als een overwinning, maar ik besef nu dat ik toen nog altijd niet gelukkig was. Dat dat ook niet anders kon.

Ik moest eerst crashen. En dan nog eens. Zo hard dat ik antidepressiva kreeg aangeboden, en toch eens checkte of therapie een optie kon zijn. Pas toen is alles beginnen kantelen. 

Ik heb mezelf eerst graag moeten leren zien zoals ik ben, eerder vanbinnen dan vanbuiten, om blij te zijn met wie ik nu in de spiegel zie. Ik besef nu pas dat je nooit een gewicht kunt bereiken waarop je je wel gelukkig voelt als je jezelf niet graag ziet. Als je afhangt van complimenten van anderen om je goed te voelen, dan kan een negatieve opmerking er ook voor zorgen dat je met maatje 36 en al in een diepe put valt. En we zijn allemaal mensen, dus die negatieve opmerkingen zullen er ook altijd zijn. Het verschil is dat ik ze niet meer per definitie voor waarheid aanneem. Dat ik bij het dragen van een jurkje waaronder mijn imperfecte knieën zichtbaar zijn niet verschrikt rondkijk of niemand me dat gegeven naroept, om dan vol schaamte naar binnen te lopen omdat ik dacht dat ik dat aankon. No more. Echt, roep maar.

Ik zie mijn gewicht voor het eerst in jaren zonder gigantische moeite zakken, traag maar zeker, en dat is niet omdat ik een magisch dieet heb ontdekt. Dat is enkel en alleen omdat ik niet langer walg van mezelf. Omdat ik die walging niet meer moet wegeten en drinken leef ik plots gezonder dan ooit. Het lijkt de ironie van het lot, dat ik er nog nooit minder mee bezig ben geweest dan nu, en nog nooit minder moeite heb moeten doen om gezond te leven.

Ik denk dat ik voor het eerst in mijn leven niet het gevoel heb dat wat ik nu ben tijdelijk is, onderweg naar beter. Ik ben al goed. Mijn dochter vindt mijn vetrollen de max om op te liggen, en ik heb een man die mij net zo graag zag toen ik vijftig kilo meer woog. I’m good. Eindelijk.

IMG_8081

Het hangt aan elkaar vast. Ik zorg voor mezelf omdat ik mezelf graag zie. Het is niet perfect, mijn haar is al heel lang niet meer gekleurd en ik moet al weken naar de kapper maar weet om allerhande redenen even geen moment te vinden om daar tijd voor te maken. Het grote verschil: vroeger had ik in de spiegel gekeken en de conclusie getrokken dat ik een sloor was die zichzelf niet eens deftig kon verzorgen. Dat mijn man het nog uithield met iemand als ik, ik had het niet gesnapt. Nu denk ik: die grijze haren zijn zo lelijk niet, en binnen een paar weken lukt het vast wel eens. Ik heb nu gewoon even een drukke periode. En dan? En meer heeft mijn grijzere, warrigere kapsel eigenlijk niet te vertellen over wie ik ben en waar ik voor sta. Ook als ik beslis om het niet langer te kleuren. Ook een valabele optie.

De kans is lang niet onbestaande dat er periodes in mijn leven zullen zijn waarop ik weer wat zwaarder ben. Ik ben mijn doodsangst kwijt, denk ik. Want ook dan ben ik goed genoeg.

Zeg eens dat ik dat nooit, maar dan ook nooit meer mag vergeten.
Het was een lange weg, maar ik ben hier graag.

(beluister aub deze podcast)
(hij is geweldig in so many ways, juist gelijk gij. En ik.)