van tien jaar geleden

In tegenstelling tot tien jaar geleden moest ik mijn iPhone afleggen, in plaats van mijn allereerste gsm van een brooddoos groot. Op die bewuste iPhone had ik een paar minuten eerder een smsje gekregen van mijn broer over een succesvol afgesloten deal van zijn kersverse bedrijfje. Vroeg ik me tien jaar geleden nog bezorgd af wat er ooit van mijn toen geweldig slungelige broertje zou komen, dan was ik nu vooral blij en trots.

Ik werd deze keer niet begeleid door een moeder die nog tien keer zenuwachtiger was dan ik, en ook qua zenuwen was het eigenlijk niet te vergelijken: in tien jaar heb ik duidelijk al zenuwachtiger makende watertjes doorzwommen. Bij de balie - waar ze precies ook van geen restyling moeten weten- haalde ik een identiteitskaart ter grootte van een bankkaart uit mijn portefeuille, in plaats van een lap de grootte van een gemiddelde floppy disk, en ik kreeg er een kaartje met "computer vier" voor terug.

Computer vier, die duidelijk in geen tien jaar vervangen was. En koptelefoon vier, die alleen maar keihard zijn best lag te doen om hip te wezen in het oostbloklokaal, maar eigenlijk deed denken aan de walkmans uit de jaren tachtig.

Ik klikte me door vijftig vragen, in plaats van veertig, tien jaar geleden.
En net als tien jaar geleden was ik op het einde geslaagd, zelfs met een nog betere score dan toen, al had ik toen nog oceanen van tijd gehad om alles te leren, en nu alleen maar tussen de soep en de patatten.

In tegenstelling tot tien jaar geleden ben ik nu echt van plan om mijn voorlopig rijbewijs te gaan ophalen en eens aan mijn praktijk te beginnen. Had ik dat tien jaar geleden moeten doen met de aftandse Nissan Sunny van mijn ouders, dan mag het nu met de rode Mini Cooper van mijn leaf. En hij is minstens even bang om met mij rond te hotsen als mijn vader destijds was. Zo hoort het ook, vind ik.

lilith is vlievd op een app

Neen, maar echt, niet meer of niet minder.

Dankzij Michel heb ik vanmorgen het compleet geniale hipstamatic ontdekt, een applicatie voor de camera in je iPhone waarmee je allemaal zotte lenzen en filmrolletjes kan gebruiken zodat zelfs stomme foto's ineens rocken.

Waarlijks, als ik gisteren al smoorverliefd was op mijn iPhone, dan is het sinds vanmorgen zo obsessief geworden dat ik in staat ben om voor elk van ons een half hartje te gaan kopen.
En aangezien ik al heel de dag niet kan stoppen met foto's nemen, en mijn leaf er genoeg van heeft om heel de tijd op mijn schermpje naar mijn foto's te kijken: kijkt! Beeldekes uit mijn leven! Hou van mij!

Rooibos met gebrande appel.

Administratieman to the rescue.

Het memorabiliahoekje.

Keun humpt Michel Wuyts. (hoe zoudt ge zelf zijn?)

dingen die ik misschien nog niet heb verteld

* ik heb asthma gehad tot ik twaalf was. Eén kerstavond zo erg dat ik dacht dat ik zou stikken, en het bijna had gedaan als de dokter van dienst me niet snelsnel een inspuiting was komen geven.

* ik kan compleet niet genieten van circus- en andere voorstellingen als ik ook maar enigszins het idee heb dat ik uit het publiek kan gehaald worden om mee te doen.

* ik wil een tweede tattoo. Ik weet al ongeveer wat en waar, ik moet het alleen allemaal nog een beetje tweaken.

* ik maak elke week een planning op wat eten betreft. Works like a charm, en ik voel me elke keer de beste huisvrouw ter wereld als ik ermee klaar ben.

* ik heb enorm veel slaap nodig en ik moet me inhouden om niet elke avond om negen uur in mijn bed te kruipen.

* ik heb een betrekkelijk slechte week achter de rug, eigenlijk.

* ik ben gisteren evenwel veel wijn gaan drinken met iemand die ik zeker zes jaar niet meer had gezien, en ik moet zo'n dingen veel meer doen. Als u mij al minstens zes jaar niet meer heeft gezien en graag wijn drinkt, mijn mailadres staat linksboven ergens.

* ik heb nog nooit een minuut gezien van Aspe, Witse, Zone Stad of Code 37.

* ik ben verslaafd aan smeerkaas van Maredsous en Tönisteiner citroen.

* ik moet keihard lachen met deze groep , maar ik durf er geen lid van worden omdat dat misschien een beetje ongepast is in mijn situatie. Kill me.

* ik heb al eeuwen niet meer zelf gekuist in mijn huis, en ik ben daar zo blij mee dat ik wel kan huilen.

* ik ben ongelooflijk moeilijk als het op Facebookvriendschapsverzoeken goedkeuren aankomt. Ik weiger over de 190 vrienden te gaan (werkelijk geen idee waarom), en keur daardoor constant mensen af. Misschien wel heule lieve. :'(

* ik geloof dat ik maar weer eens ga beginnen met weight watchers. I know!

* ik vind mensen die een gezamenlijke facebookaccount hebben met hun lief om ziek van te worden. Zeker omdat ik me dan begin af te vragen wie zijn kind in godsnaam Gregory-Suzanne noemt. :aah:

Van lijstje, deel 732

Dingen die ik doe:

• werken vooral, op dit moment. En veel. Waardoor ik tegen het einde van een gemiddelde dag zoveel letters heb opgebruikt dat ik vooral wil instorten in de zetel en naar Annemie Struyf kijken. Zo ver is het met mij gekomen.
• thee drinken. En kopen. Deze namiddag nog losse Rooibos met gebrande appel en Groene thee - gunpowder uit de Dille en Kamille. Ik weet niet hoe het komt, maar ik word nog altijd blij van thee.
• lezen. En dat maakt me zo blij, want ik lees supergraag maar ik vergeet het altijd. Ik heb uitgerekend dat ik, als ik voor de rest van mijn leven aan het tempo van de laatste weken doorlees, erin zal slagen om vijf procent van alle boeken te lezen die ik nog ga kopen. Mijn lijstje staat hier, voel u vrij om te joinen en mijn vrind te worden. (ik vind trouwens echt niet alle boeken die ik lees geweldig, ik lees alleen nooit boeken uit die ik slecht vind. Vandaar)
• proberen door de theorie van mijn rijbewijs B te geraken. Echt, als ik nog één keer iets lees over verkeersborden van minstens twee meter hoog en auto's van 165 cm loopt het niet goed af. Het loopt volgens mij trouwens sowieso niet goed af, want bij elk proefexamen dat ik afleg blijk ik nog minder te weten over remafstanden dan de vorige keer. En zeggen dat ik er op mijn achttiende zo vlotjes door was en alles.


Dingen die ik niet (meer) doe:


• vlees eten: ik eet dan weer wel grote hoeveelheden groensels, tofu en seitangehakt. Seitangehakt maakt mijn vegetarisch leven immers veel draaglijker dan ik ooit op voorhand had gedacht. Ik zou hierbij graag de goden bedanken, voor seitan.
• afvallen door geen vlees meer te eten. Maar het geeft niet. Ik heb me erbij neergelegd dat ik heel mijn leven verstoken zal zijn van enige vorm van strakheid.
• Yeah right.
• lopen: eerst omdat het zo koud en glad was, en dan omdat ik al zo lang niet meer had gelopen, en dan omdat ik eigenlijk geen idee meer had wat er ook al weer zo cool was aan dat lopen. Ik ga herbeginnen hoor, binnenkort, maar op dit moment doe ik nog even hardnekkig alsof ik glad aan het vergeten ben dat er een shitload aan loopoutfits in mijn kast liggen te schreeuwen om nog eens bovengehaald te worden.


Dingen die ik dringend moet doen:

• een review schrijven over de geweldige Dyson City die ik van de fantastische mensen van Dyson heb gekregen.
• proberen om weer wat tempo en regelmaat in mijn geblog te krijgen. Het staat op mijn to do lijstje. Vlak onder "koningin van de wereld worden" en boven "de marathon van New York uitlopen."
• vragen hoe het met jullie is. Hoewiest?!

En toen zei lilith ineens "klompen gehakt" op de radio

Vandaag was ik plotsklaps op de radio. Bij Siska Schoeters, op Studio Brussel. Als niet vlees-etende mensch die het eens allemaal mocht komen uitleggen. Vandaag was ik vlak na het interview even oprecht bang dat ik had geklonken als een vegetariër die vindt dat heel de wereld moet stoppen met vlees eten. Wat niet waar is. Het zou evenwel cool zijn. Even overwoog ik om de vlucht te nemen naar Frans-Polynesië, weg van alle carnivoren die zouden vinden dat ik een gigantisch stomme vegetarische seute ben. Maar ik zag er net op het laatste moment van af.

Vandaag bestookten Siska Schoeters en ik elkaar aan de telefoon met "Ik ben zo hard fan van u!" uitingen, want Siska, die leest mijn blog. En ik, ik weet kik al die tijd van niks! En dan denk ik: wie leest er dan nog wel allemaal mijn blogue? Le prince Laurent? Jean-Michel Saive? Yolanthe Cabau Van Kasbergen?!

Zodus.

Zwaait keer allemaal naar Siska. En naar Lindeken Merckpoel, die hier ook soms uithangt en vandaag vond dat mijn stem helemaal anders klinkt dan in haar allerstoutste dromen.

Het stukje over Dieren Eten is hier te beluisteren, trouwens.

Dat u ook eens weet of mijn stem klinkt als in uw allerstoutste dromen.
OP NATIONALE RADIO!!
ALS IK KLOMPEN GEHAKT ZEG. :aah:

New York 2010

was niet minder dan vet cool.

En jullie hadden nog een filmtje van ons tegoed. Dat ik bijna niet zelf kan bekijken uit pure goesting om terug te gaan. En omdat mijn haar bij momenten echt wel redelijk slecht ligt.

New York 2010 from kelly deriemaeker on Vimeo.

(jullie willen trouwens niet weten wat voor een gesukkel het tegenwoordig is om een liedje dat IK ZELF GEKOCHT HEB via een filmpje op Youtube te zetten. Dat mag namelijk niet meer, en dat zeggen ze nadat je een uur hebt zitten wachten tot het online staat. En dan zet je het uit armoe op Vimeo, en dan moet je weer meer dan een uur wachten tot het te bekijken is. Serieus, dat hele wereldwijdeweb is toch ook niet meer wat het geweest is, zulle. Nooit zoveel miserie gehad met mIRC of ICQ, in elk geval. :aah: Jullie wisten dat lilith niet mijn echte naam is, right? :/)

lilith is gestopt

U zou het misschien soms niet zeggen, maar ik ben een vredelievend mens met een goed hart dat ook nog eens op de juiste plaats zit. En ik zie geweldig graag beesten. Ik zou nooit een vlieg kwaad doen, en ik heb in het verleden genoeg dieren gered en uit het nest gevallen zwaluwjongen opgevoed om ruimschoots mijn plaats in de hemel verdiend te hebben.

Er is maar één detail, eigenlijk: ik ben er nooit in geslaagd om te stoppen met dieren eten. Behalve die ene week, toen ik zestien was. Het ging geweldig, tot mijn mama op vrijdagavond uit de keuken kwam met een pot dampende spaghettisaus en ik me als een ware wildeman op het gehakt heb gestort. Ik had een lastige week. En ik eet geweldig graag spaghetti met grote stukken gehakt.

Het is iets dat ik nooit goed gesnapt heb bij mezelf. Ik, die mijn ogen uit hun kassen kan huilen als ik langs de snelweg een platgereden vos of rat zie liggen, ben al jaren heel bewust mijn kop in het zand aan het steken als het gaat over dieren slachten om ze op te eten. En dan heb ik het nog niet eens over mijn ecologische voetafdruk, en wat vlees doet als het rot in mijn darmen. En al.

No more. Ik heb vorige week eindelijk "Dieren eten" van Jonathan Safran Foer gelezen, en ik geloof dat ik eindelijk zo ver ben waar ik al jaren wil zijn. Dit is dag vijf zonder vlees, en ik heb nog niet geweend, noch in een ledemaat van mijn lief gebeten. Zelfs echt geen zin meer gehad in vlees, eigenlijk. Integendeel.

Gisteren vroeg iemand me of ik dan echt niks zou missen. Ik ga waarlijks vanalles missen. Hutsepot met worst, en een pistolet met hesp op zondagmorgen, spaghetti met grote stukken gehakt en een varkenslapje met bloemkool in witte saus. Ik zou het zelf ook niet gesnapt hebben, dat ik dat allemaal zou willen opgeven. Maar lees dat boek eens. Gewoon zomaar, voor de grap ofzo. De kans is groot dat het lachen ook u bijzonder snel vergaat.

geslachtelijke verbondenheid my ass

Ik weet niet hoe dat bij u zit, maar ik snap het hele spelletje "meisjes tegen de jongens" dat nogal wat mensen op deze aardkloot gedurende heel hun bestaan lijken te spelen nog steeds niet. Besefte ik toen ik net weer een hoop geslachtsgenoten lid zag worden van facebookgroepen als "God maakte eerst de man, en toen had hij een beter idee!", of "Vrouwen hebben altijd gelijk, ook als ze niet gelijk hebben."

Nooit goed gesnapt dat vrouwen voor een quizkandidaat supporteren omdat ze een vrouw is, eerder dan omdat ze over andere coole quizeigenschappen als (ik zeg maar wat...) een geweldige algemene kennis beschikt. Neens, ze moet godverdomme winnen, want zij heeft een vagina, en wij ook. Vrouwen steunen vrouwen, hip hoi!

Om het niet eens te hebben over het aantal vrouwen van diverse pluimage dat mij op verschillende werkplekken bijna door de grond heeft doen gaan van plaatsvervangende schaamte omdat ze zelfs in een professionele omgeving vinden dat er een soort vrouwen-tegen-de-mannen-spelletje moet gespeeld worden, met tenenkrullende onprofessionele en ja, ik durf het zeggen, ronduit debiele opmerkingen op ongepaste momenten tot gevolg. *cringe*

Ik weet niet of het aan mij ligt, maar ik voel mij helemaal niet speciaal verbonden met mensen die hetzelfde geslacht hebben als ik. Ik heb niet het gevoel tot een speciaal aangenaam clubje te behoren, op basis van het feit dat ik vrouw ben. En ik vind ook helemaal niet dat ik op een vrouw moet stemmen in het kotje, zoals nogal wat anderen dat wel vinden. Ik stem gewoon voor de goeie, ik. En dat is wat mij betreft nogal dikwijls een man. MET EEN PENIS. Als ik vrouwen zoveel leuker vond dan mannen was ik wel lesbisch geworden, denk ik dan.

Is dat erg, eigenlijk? :(

lilith en het gevecht met de chickenburger

Een mens zou het bijna vergeten, dat er tijden geweest zijn dat zo goed als elke post op deze blog ging over diëten, al dan niet magen laten verkleinen, magen laten verkleinen en de gevolgen van magen laten verkleinen. For the record: ik heb maar één maag, maar als u hier al was in die dagen dan heeft u door het aantal posts met betrekking tot het onderwerp vast op dagelijkse basis getwijfeld of het er niet meer waren.

Soms lijkt het allemaal een geweldig ver verleden, de tijd dat ik me met de moed der wanhoop liep opensnijden en mijn maag liet vierendelen, omdat ik doodongelukkig werd van mijn gevecht met eten. Maar soms besef ik maar al te goed dat ik een gastric bypass heb gehad, destijds.

Zoals de afgelopen week, toen ik me in New York constant liep af te vragen hoe ik de week zou doorkomen zonder constant kotsmisselijk te zijn. Het antwoord bleek: niet.

In Amerika, daar hebben ze namelijk nogal veel fastfood, en mijn leaf, die is daar nogal zot van. Ik gun hem dat, een van het vet druipende hamburger op zijn tijd, en dus trappel ik achter hem aan, op zoek naar het gezondste voedsel op de fastfoodmenukaart. Doorgaans zijnde: een vettige chickenburger met een dikke lap kaas, waar ik de helft nog niet van opkrijg en achteraf zo mottig van ben dat ik me moet inhouden om niet de hele Brooklyn Bridge onder te kotsen.

Voor u met pek en veren naar mijn liefste Youri begint te gooien omdat die dikke vette egoïst me meesleurt naar fastfoodrestaurants: de arme stakker moet nog veel vaker met mij mee naar plekken waar ze alleen maar slaatjes en andere gezonde dingen verkopen, en waar hij letterlijk niks lust. Dat is pas erg.

Ik ben zo ver gekomen dat ik dankzij mijn operatie zelfs nooit meer zin heb in hamburgers, of frieten, of chicken nuggets. Ik heb er bijna een degout van gekregen. Maar hoe goed ik ook heb opgelet, toch heb ik een significant deel van de afgelopen week doorgebracht met buikpijn, en flarden mottigheid, en krampen. Geen idee wat die Amerikaanders stiekem in hun gezond uitziend voedsel draaien, maar het deed me precies geen deugd.

Ik ben twee dagen terug, en alle problemen zijn over.
Of het een beetje te doen is, zo'n maagverkleining?
Zolang ge in uw kot blijft wel, precies.

Of het aan mij ligt

Er was de man in de metro, die iets uit wilde leggen aan een hispanic mevrouwtje, en ineens een balpen in de hand kreeg geduwd door een andere reiziger. Zodat hij het woord dat zij niet begreep kon opschrijven. Er waren de verschillende lieve menschen die "Would you like me to take a picture of you guys?" riepen toen wij nog maar aanstalten maakten om onze kodak boven te halen.

Er was de man die in de buurt van The Metropolitan Museum paraplu's stond te verkopen in de gietende regen, en toch even van zijn plek wegliep omdat hij zag dat we aan het sukkelen waren met onze kaart. We kochten geen paraplu, want we hadden kappen, maar toch vroeg hij spontaan of we de Met zochten. En dat we drie blocks rechtdoor moesten, en dan drie naar links.

Er waren alle mensen die ons oprecht geïnteresseerd vroegen waar we vandaan kwamen, en sommigen zelfs of we uit het Dutch of French deel kwamen. De keren dat iemand met een vettig New Yorks accent "Well, bonjour" zei. En dan was er nog de dreadlockneger die een sjieke zakenman extra uitleg gaf over de vertraging van onze trein. Zomaar, omdat het kon.

Ligt het aan mij, of heeft u dat ook, dat u het gevoel heeft af te stammen van een nogal bang, bekrompen en negatief ingesteld volkje, telkens u in een ander deel van de wereld bent? Al was het maar omdat ik van alle bovenstaande dingen schrik, terwijl het fantastisch zou zijn als het de normaalste zaak van de wereld was. Zoals hier, doorgaans.