Op de foto/ niet op de foto: de Centerparcs edition

cp_2016Wij zijn net terug van een midweek Erperheide. Dat deden we al twee keer, een keer met een kindje van anderhalf en een keer met een kindje van twee jaar en half. Nu was het met twee kindjes, eentje van vier en half en eentje op een boogscheut van negen maanden.

Ik zou hier zoals vorige jaren een verslag kunnen maken aan de hand van de schoonste foto’s. Maar eerlijk: die vertellen het verhaal eigenlijk helemaal niet. Soms denk ik: wij vertellen ons verhaal eigenlijk helemaal niet. Omdat schone foto’s en enthousiasme gemakkelijker zijn. Maar dat is niet fair, want dan gaan jullie jullie dingen met die van mij vergelijken en denken dat het bij ons van een leien dakje loopt. Dat is niet waar. Bij momenten zelfs ferm hard niet waar.

Dus bij deze: een nieuwe rubriek.
Op de foto/niet op de foto.

Omdat we het waard zijn.

cp2016_1

Op de foto: mijn zoon die op een klimzeil kruipt in de binnenspeeltuin.

Niet op de foto: hoe hij enkele seconden later op dat bovenste ding zat, er niet meer afdurfde, waarop zijn moeder aan de zijkant omhoog klom op van die klimuitsteeksels en Dexter zich met zijn volle gewicht op haar liet vallen. Hoe het been van de moeder tegen alle klimuitsteeksels knalde tot ze sterren zag. Hoe de moeder een kwartier lang zat te wenen en dacht dat haar vakantie amper twee uur na aankomst al voorbij was.

cp2016_4Op de foto: een keigezellig gezinsmoment in Evergreenz, alwaar wij op donderdagochtend gingen ontbijtbuffetten.

Niet op de foto: het feit dat Dexter bij aankomst besliste om ontbijtbuffetten maar compleet niks te vinden en nog liever doodviel dan net zoals de andere kindjes een leuk bordje van Orry de Centerparcsmascotte te nemen en een pannenkoek te gaan halen die je helemaal zelf mocht versieren. Neen, hij lustte plots niks meer behalve Honey Loops die hij thuis ook eet. En dus betaalden wij meer dan zes euro voor twee potjes Honey Loops. In de winkel krijg je daar bijna een kilo Honey Loops voor. Ook niet op de foto: Flo die zowat zevenhonderd keer een pakje vochtige doekjes op de grond liet vallen dat ik haar had gegeven om zich in stilte bezig te houden, behoorlijk ranzige koffie in glazen in plaats van tassen, en dat na een nacht waarvoor we van die koffie die uitgekakt wordt door aapjes hadden moeten krijgen. Uit gouden kopjes.

cp2016_2

Op de foto: mijn zoon en ik in de autootjes van de Efteling.

Niet op de foto: de combinatie met twee kinderen van verschillende leeftijden naar een pretpark. Lees: een kind dat overal op wil en een kind dat heel de dag in de buggy moeten zitten terecht maar niks vindt. De papa en de mama die om beurten met het jongste kind op de arm door de Efteling tjolen en knikken naar de andere ouders die ook tjolen met het jongste kind terwijl de andere ouder op de attractie zit met het kind dat al iets aan de Efteling heeft.
Ook niet op de foto: de terugweg met een hysterisch jongste kind dat scheel van de honger is omdat de ouders de files niet goed hebben weten in te schatten.

img_4163

Op de foto: man en kind bij de draak van Joris en de Draak.

Niet op de foto: de vrouw die niet op Joris en de Draak kon, noch op de meeste andere dingen waarop ze had gewild, omdat haar been echt monsterachtige kleuren begon uit te slaan en zo pijnlijk was dat ze gedurende de midweek Centerparcs zeker vierhonderd keer “pas op voor mijn beeeeen!” schreeuwde naar iedereen en niemand in het bijzonder.

img_4261

Op de foto: mijn schattigste dochter ooit.

Niet op de foto: de fase waarin ze verkeert, die ervoor zorgt dat ze hier al meer dan een week elke vorm van vaste voeding in ons gezicht aan het uitspuwen was, en ’s nachts zo goed als niet sliep. De vele uren van nachtelijk geween in onze bungalow. De vrees van de ouders dat kind 1 ook hele nachten wakker zou zijn, wat eigenlijk gelukkig wel meeviel. De uitputting. Het oudste kind dat gedurende de hele week geen seconde zweeg en het parkrecord woedeaanvalletjes brak. Het besef dat wij eigenlijk veel meer aan een kinderloos weekje hadden gehad na de afgelopen maanden, en het besef dat dat zo zonder oma’s echt heel moeilijk is, op dit moment.

Maar het was dus tof.
En heel echt allemaal, ook.

Bewaren

Bewaren

lilith deelt de leukste kleuterboeken voor onder de kerstboom (deel 2 + een giveaway!)

boekencadeauIk had het beloofd, een vervolg op de kinderboekenpost met een weggeefactie!
Trouwens vreselijk bedankt voor alle boekentips onder de vorige post, Dexter zijn kerstpakket kan nu al niet meer stuk.

Ook deze boeken vond hij de afgelopen tijd erg leuk:

papperdidas

Papperdidas en het speelgoed van de Sint van Kristien Dieltiens (uitgegeven bij Van Halewyck)

Een kloefe van een boek, zoals ze dat bij ons in de Westhoek zo treffend zeggen. Perfect om voor te lezen in de meest magische periode van het jaar, in aanloop naar de komst van de Sint. Dexter- die op vier en half lang niet altijd de aandacht kan houden bij al te lange stukken voorleestekst en nogal snel overgaat naar “maar wat is dat hier?” op de volgende pagina- was geboeid en verwonderd tegelijk door het verhaal en de mooie tekeningen.

papperdidas1 papperdidas2

Absoluut een aanrader voor kindjes die voor ze naar bed gaan nog even willen wegdromen over de Sint en cadeautjes en meer van dat leuks. Je vindt het boek ook hier terug.

oskar– Oskar van Jacques en Lise (uitgegeven bij Van Halewyck)

Oskar is een speelgoeddino, en het moet wel niet lukken dat mijn zoon zot is van alles dat met dino’s te maken heeft zeker, of ze nu van speelgoed of botten of compleet intact zijn. Dit is een boek zonder woorden maar met tekeningen die heel wat vragen oproepen en kleine lezertjes toelaten om er hun eigen verhaal rond te bouwen.

oskar1 oskar2

Alleen al zoeken waar de dino nu weer zit is voor Dexter een leuk spelletje. En ik vind altijd weer nieuwe dingen in de prachtige tekeningen.

Je vindt het boek ook hier. ikzieikzie

Ik zie, ik zie van Eef Rombout en Leen Vanbroekhoven (uitgegeven bij uitgeverij Abimo)

Nog zo’n kijkboek, deze keer met als uitgangspunt dat je maar je ogen hoeft te sluiten om je van alles te kunnen voorstellen. Dat alles kunstig is, bijvoorbeeld, of gescheiden, of gestapeld. Het resultaat is altijd een boeiende tekening waarop van alles beweegt of verschuift. In een hele leuke tekenstijl, ook nog eens. Om heel lang naar te staren en elke keer weer iets anders te zien.

ikzieikzie2

Je vindt het boek ook hier.

gruffaloherfstspeurboek1

Het Gruffalo herfstnatuurspeurboek van Julia Donaldson (uitgegeven door uitgeverij Leminscaat)

Deze was de laatste tijd zo aanwezig in ons dagelijks bestaan dat het een persoonlijke favoriet is geworden. Samen met de geweldige Gruffalo ga je op zoek naar allerhande herfstverschijnselen als blaadjes en dieren en telkens je iets hebt gevonden mag je een sticker kleven. Het maakte onze herfstwandelingen van de afgelopen weken zoveel leuker, want met een enthousiaste Dexter die constant van alles spotte dat hij nog niet had! Pokémon voor groene jongens, I like!

gruffaloherfstspeurboekgruffaloherfstspeurboek2

Je vindt het boek ook hier.

Ik mag het boek van Papperdidas weggeven aan drie gelukkigen, en daarnaast nog drie andere boeken: het Gruffalo winternatuurspeurboek, Kom uit die kraan en Het Bijzondere Beestjesboek uit de vorige post.

Post hieronder het antwoord op de vraag “Wat eten we vanavond?”, en ik trek zaterdagmiddag om twaalf uur de winnaars. Wie eerst wint, eerst kiest uit de zes boeken. Zorg dus voor een geldig mailadres waarop ik je kan laten weten dat je gewonnen hebt. (en die wedstrijdvraag? Ik heb de laatste weken bijzonder weinig inspiratie voor mijn weekmenu, dus ge zult het mij wel vergeven). Succes!

lilith deelt de leukste kleuterboeken voor onder de kerstboom (deel 1!)

kinderboekenOf om te vragen aan de goedheilig man, dat kan ook nog allemaal. Al moet je in onze contreien snel zijn, want Sint-Maarten is al serieus onderweg om in de nacht van donderdag op vrijdag onze daken te bestormen.

Deze blogpost is er gekomen om twee redenen: het feit dat ik hier al eens een postbode aan de deur krijg met boeken voor Dexter die door de lieve mensen van uitgeverijen worden bezorgd. En nog belangrijker: omdat verschillende lezers mij mailden of ik nog eens een blogpost kon maken zoals deze over prentenboeken of deze over peuterboeken. Dat kan natuurlijk. Ik heb ondertussen al een hoop materiaal om wat kennis van zaken te veinzen, en in deel twee deel ik ook nog wat er op mijn wishlist staat voor het jaarlijkse kerstboekenpakket voor Dexter. Waarin dus geen kerstboeken zitten, maar boeken voor kerst. Dat dat duidelijk is.

Deze boeken vond Dexter (vier jaar en half) de afgelopen maanden heel leuk, en ik met hem:

dedradenvanmarbellus1

De draden van Marbellus van Marc De Bel (uitgegeven bij Van Halewyck)

Ik ben te oud om de hype rond Marc De Bel bewust meegemaakt te hebben als lezer die binnen zijn doelgroep viel. Nog nooit iets van de man gelezen, dus, tot dit prachtige voorleesboek dat hij samen met illustratrice Karolien Raeymaekers maakte op de mat van de crib viel.

Het boek vertelt het verhaal van Marbellus, een jongetje dat uit een boom valt en in een houten pop verandert van wie er draden uit zijn hoofd en handen groeien. Het resultaat is een heerlijk poëtisch verhaal dat vlot voorleest en dat mijn hart sneller doet slaan door de prachtige tekeningen.

dedradenvanmarbellus2 dedradenvanmarbellus3

Heel veel hartjes voor dit prachtige boek.

beestjesboek1

– Het bijzondere beestjesboek van Yuval Zommer (uitgegeven bij Lemniscaat)

Dit is het perfecte boek voor een zoon zoals die van mij. Een zoon die tegenwoordig geen zin kan beginnen zonder een waarom. Waarom hebben pinguïns vleugels als ze niet kunnen vliegen? Waarom is een avocado gezonder dan een koek? Waarom prikt schuim?

In het Bijzondere Beestjes Boek staan antwoorden op vragen over insecten. Waarom kun je een vlieg moeilijk vangen? Hoe zien babybeestjes eruit? Zeer boeiend en vooral: zeer mooi geïllustreerd. En ja, ik ben daar een geweldige sucker voor.

beestjesboek2 beestjesboek3

Ben je in het bezit van een kind dat geboeid is door al wat beweegt en niet beweegt? Koop dan dit boek!

komuitdiekraan

Kom uit die kraan!! van Tjibbe Veldkamp – uitgegeven door Lemniscaat

Dit boek werd bekroond met een Zilveren Griffel in 2016, en niet zonder reden. Het vertelt het verhaal van een kleine jongen die niet op de bouwwerf mag komen maar er toch voor gaat, met alle gevolgen van dien. Heel erg mooi getekend en heel erg tot de verbeelding sprekend van mijn kleine man, die geboeid is door alles dat met kranen en betonmolens en andere imposante bouwdingen te maken heeft. Ik noem het bouwdingen. Dat belooft!

komuitdiekraan1 komuitdiekraan2

Het is toch niet normaal hoe mooi die tekeningen zijn? <3

Het boek vind je hier.

Binnen enkele dagen post ik deel twee van mijn lijstje, en valt er een en ander te winnen! Ik ben nog altijd op zoek naar inspiratie voor het boekenpakket van Dexter, dus deel gerust tips in de reacties. Kinderboeken zijn zo hard de max, immers.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

lilith loves Oostende: Spiekpietjesexpo en Er Was Eens

loveoostende_tftc15Soms valt er opeens iets uit de lucht op een moment dat het absoluut niet tegensteekt. Na een intensieve periode was daar plots een uitje naar Oostende en meteen ook de eerste keer op hotel met Flo. We zagen daar niet veel miserie in aangezien zowel zij als haar broer behoorlijk goede slapers zijn. Haha. Lees gerust verder voor het dolle vervolg op die gedachte.

Maar goed, Oostende dus. Op de eerste dag van de herfstvakantie begon daar de Spiekpietjesexpo in Fort Napoleon. Dat was vorig jaar al een succes met een kind en eentje in foetusvorm in mijn buik, en ook dit jaar was het ontbijt bijzonder geslaagd en liepen er zelfs nog meer bloggende mama’s rond dan de vorige keer. Om maar te zeggen dat er een fotootje of zevenhonderd werd genomen.

loveoostende_tftc4

Het is met een nieuw verhaal, weer net zo leuk en fijn getekend als de vorige keer. loveoostende_tftc14Blogosfeer next generation, met Emil van Josie. Bloeit daar iets moois?

loveoostende_tftc19

Ha!

loveoostende_tftc13Laat u niet misleiden door zijn “Ik ben vier en ik vind het maar halfzijngat“-gezicht, Dexter vond de zoektocht net zo leuk als vorig jaar. Een aanrader, vinden wij.

Tot onze vreugde bleken de onheilsberichten die we voor vertrek hadden gelezen over mist en druilerig helemaal niet waar toen we Fort Napoleon uitstapten. Wij dus naar zee, wat maar een paar meter verder is dus no biggie.

loveoostende_tftc17loveoostende_tftc16loveoostende_tftc12

We kwamen ook nog eens Oon met haar bende tegen, en ik bedacht me dat ik snapte waarom zij zo vaak mogelijk vanuit Gent naar zee trekt. Wat een zaligheid, daar. En dat ik er te weinig kom, de laatste maanden. En dat het kalme stuk aan Fort Napoleon iedere keer weer zo’n verademing is. Zeker met een dochter die rustig in slaap wordt gewiegd in de Bondolino, en op die manier ook ineens haar middagdutje met zeelucht wist te combineren.

Daarna zijn we iets gaan eten in ’t stad, checkten we in in ons hotel, en omdat het ondertussen een mooie zomerdag was geworden waar jassen en mutsen echt serieus te veel aan waren trokken we ineens door naar het Leopoldpark, waar gisteren Er Was Eens opende, een sprookjespark waarin behoorlijk wat te beleven viel. En gratis! Wij keken onze ogen uit, en bleven lang hangen wegens terrasje eind oktober en een zeer leuke, magische sfeer.

loveoostende_tftc10loveoostende_tftc18loveoostende_tftc11loveoostende_tftc9

Ondertussen deed Flo een geweldig lange dut in de buggy (absoluut geen klachten over Flo) en dus konden wij nog een wandeling langs de dijk doen waar iedereen van 50 plus die zich in een perimeter van tien kilometer rond Oostende bevond ook heen was gekomen om een plek op een van de bankjes in de zon te veroveren. Alsof de dag nog niet leuk genoeg was (Dexter: “Ik vind vandaag de allerleukste dag“) was er ook nog eens Oktoberfoor in Oostende. Mijn kinders vonden dat bijzonder de max.

loveoostende_tftc8loveoostende_tftc7Zo ziet mijn dochter eruit als ik net mijn koude handen in haar gezicht heb geduwd omdat ik haar zelfs niet wakker kreeg met de beats van de kermis. Goeiemorgen Flokie.

En toen moest het beste moment van Dexter zijn dag nog komen. Een lunapark met een spel van Jurassic Park waarin je stoute triceratopsen mocht doodschieten! Ik vond dat een beetje zielig, want iedereen die iets van dino’s kent weet dat triceratopsen best meevallen qua stoutheid, maar het waren blijkbaar “speciale rode”. Oké dan. Flo en ik gaan hier wel even wachten. En een beetje met onze ogen rollen naar elkaar.

loveoostende_tftc6img_3502

Ken je dat, dat je aan het einde van een dag plots denkt: maar man toch, zie ons hier lopen. Met vier, in een perfect gouden avonduur, na een belachelijk fijne dag. Ik had dat gisterenavond.

loveoostende_tftc3

Omdat een mens ook niet al te hard moet beginnen zweven volgde er gelukkig ook nog een chaotische episode op onze hotelkamer waarbij kind 1 hysterisch begon te huilen omdat hij bang was voor het gesnik in de slaap van kind 2, waarbij kind 2 uit die slaap ontwaakte en nog hysterischer begon te huilen, waarna heel het hotel in mijn hoofd met de schedel tegen de slaapkamermuur begon te bonken van miserie. Herhaal dat een keer of vier, elke keer als moeder haar hartslag net voldoende was gezakt om niet meer in een hoekje van de kamer in foetushouding “Ten minutes to Wapner” te liggen herhalen tot het over zou zijn. En toen moest Dexter zijn al dan niet imaginaire oorproblematiek nog beginnen.

loveoostende_tftc2Meest wazige foto ooit op mijn blog om de sfeer van het moment te kaderen.

Maar we hebben het overleefd. En ’s morgens kon Flo weer lachen, en was er ontbijt.
Het was geweldig.

loveoostende_tftc1

Merci aan Visit Oostende en Walkie Talkie voor de uitnodiging, en hotel Mercure Oostende voor de fijne ontvangst. Nogmaals sorry aan de mensen die naast ons sliepen en die zo vriendelijk waren om niet op de muren te bonken. Of het moet zijn dat we het niet hebben gehoord door ons eigen lawaai.

Alle info over de herfstvakantieactiviteiten in Oostende staat hier.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

lilith voelt de angst en doet het toch

angst_tftcZeggen dat ik talent heb voor angst is een understatement.
Ik moet weinig moeite doen om overal wel iets in te vinden dat mijn angsten op gang trekt.
Krantenartikels. Reportages. Een rinkelende telefoon. Het leven.

Ik weet niet of het nature of nurture is, en het doet er ook niet toe. Ik weet wel dat ik opgevoed ben door een moeder die zelf met de nodige angsten af te rekenen had, en ik weet ook dat ik daardoor moet opletten dat ik zelf geen moeder word die dag in dag uit allerhande rationele en irrationele angsten over haar kinderen uitstort. “Pasoppen“, noemt Dexter het. Als in “Mama, we moeten hier pasoppen, hé“, als we een drukke straat inlopen. Waarop ik denk: ja, maar misschien ook weer niet te hard. Pasoppen is goed, maar niet als het je dagen in beslag neemt. Niet als het de levensvreugde uit je aderen zuigt.

Toen ik jaren geleden in therapie ging was angst een belangrijk thema.

En dat ik ervan af wilde, liefst vandaag nog. “Ik ben gewoon zo bang“, zei ik dan. “Waarvoor?“, vroeg de psychologe. Waarop ik op mijn stoel ging schuiven en niet anders kon dan “Waarvoor niet?“, antwoorden. Had ze een dag of vijf? Ik was overal bang voor, toen. Voor de ochtenden, waarop ik wakker werd en wist dat de baby zou beginnen huilen maar niet wanneer hij weer zou ophouden.  Voor autorijden. Voor mijn kind toevertrouwen aan de zorgen van iemand anders. Voor het noodlot en hoe dat mijn leven kon ruïneren. Voor ziek worden. Voor geliefden die ziek zouden worden en zouden sterven. Voor een tweede kind. Voor de spijt van nooit een tweede kind aangedurfd hebben. Voor alles dat op mijn dak kon vallen.

Toen ik te horen kreeg dat mijn angsten nooit helemaal zouden weggaan, maar een deel van mij waren, toen sloeg de paniek me nog veel genadelozer om het hart. Die angsten, die moesten echt weg. Omdat ze mijn dagen soms ondraaglijk maakten. “Jij bent opgegroeid met een alarmbel in je hoofd“, verwoordde mijn psychologe het treffend, vele weken van therapie later. En zo voelde het, bij alles dat ik deed. Niet kunnen genieten omdat ik zeker wist dat het in mijn gezicht ging ontploffen. Altijd bang zijn voor wat om de hoek lag, want zeker niet veel goeds. Mijn hart dat van het ene moment op het andere drie ijskoude tellen kon overslaan voor iets dat voor iemand anders iets van niets leek.

Het was slopend, en dat is het in sommige periodes van mijn leven nog steeds.

Maar ik werk eraan, en ik heb de afgelopen weken beseft dat het veel beter met me gaat sinds ik een belangrijke beslissing nam. Want neen, die angsten, die gaan niet weg. Helaas pindakaas. Ze horen bij mij zoals mijn grote groene ogen en mijn dik gat. Maar sinds een paar jaar ga ik er niet meer per definitie met een grote boog omheen. Ik heb mijn rijbewijs gehaald, ook al ben ik opgevoed met een complete doodsangst voor auto’s en ongevallen en dingen die sneller rijden dan vijfentwintig per uur. Het heeft me verschrikkelijk veel moeite gekost, en heel veel paniekaanvallen en slapeloze nachten. Ik rij nog altijd niet alleen naar Brussel, maar de kans is niet onbestaande dat ik het wel ooit doe. Ik rij elke dag, ondertussen, en ik ben niet meer bang om te vertrekken. Helemaal niet meer. Daar ben ik zeer trots op. Zeer blij mee. Fucking content van.

Net als dat ik, die de meest geschifte telefoonangst ever had, telefoniste op een callcenter ben geworden. En ondertussen zelfs goed ben in telefoneren. Het is niet mijn grootste hobby, maar door het honderden keren te doen (soms per dag, op het callcenter) ben ik niet meer bang. Ik, die doodsbang was voor oogcontact, spreken met onbekenden en iemand iets moeten vragen, ben journalist geworden, en ik doe mijn job zeer graag. Ik heb het niet makkelijk met een stap naar voor zetten en het oordeel van anderen trotseren, maar ik heb al honderden blogposts gepubliceerd (en vind dat nog steeds spannend), en mijn artikels staan in de krant en worden door heel veel mensen gelezen.

Ik heb kinderen gekregen, en ik wist niet hoe dat zou uitdraaien. Ik was zeer bang voor het soort moeder dat ik zou worden. Ik kan u nu al verklappen: verre van een perfecte. Ik roep te veel en te gemakkelijk naar mijn goesting, en ik maak me veel zorgen, onder meer over mijn eerstgeborene die ook sukkelt met angsten. Ik pieker soms over mijn invloed op hem. Maar ik doe mijn best, en het gaat, en ik ben niet elke dag meer bang en voel soms veel meer leute en plezier dan angst. Op sommige dagen neemt het beest nog de overhand, maar het duurt veel minder lang dan vroeger. En ik heb door wat er gebeurt en waarom. Wat het uitlokt, en dat het weer overgaat als ik weer voor mezelf zorg.

Iemand zei me ooit dat het met angst is zoals met een bal die je in het zwembad onder water probeert te houden. Je kunt hem wegduwen, en soms heel lang, maar ooit springt hij weer naar de oppervlakte, en dan is het met grote kracht. Dat beeld klopt, bij mij. En sinds ik het toelaat, en toch doe wat me vreselijk lijkt en besef dat het gewoon een deel van mij is gaat het beter. Wat me dan weer aan een ander zinnetje doet denken dat ik onlangs op Pinterest las. “Sinds ik weet dat het af en toe slecht mag gaan voel ik me veel beter“. Dat.

Om maar te zeggen dat ik vorige week op een podium stond, en daar anderhalf uur babbelde over een thema dat voor mij belangrijk is. Ik, die als kind niet naar de winkel durfde omdat ik dan luidop moest spreken en zeven doden stierf per spreekbeurt van vijf minuten die ooit moest gedaan worden in de klas. Ik was een beetje bang, en deed het toch. Goed, naar het schijnt. En achteraf ging ik in een reuzenrad van meer dan vijftig meter hoog om mijn innerlijke angsthaas pas helemaal de mond te snoeren. Ha! En ik genoot er nog van ook.

Hebben jullie last van angsten? Wordt het beter, of erger? Heb je er trucs voor, of laat je je begeleiden? Benieuwd naar jullie ervaringen!

Bewaren

Bewaren

lilith omarmt de soepmaanden

soepmaanden

Slaatjes ’s middags, allemaal fijn en schoon op Instagram, maar na een paar maanden ben ik toch content dat ik al wat groen is kan aanstoven in een klont boter, er water bij kan kappen en het soep kan noemen. Zo heb ik ineens een van de voornaamste regels van mijn zelfverklaard dieet verklapt. ’s Middags en ’s morgens eet ik het fotogeniekst (yoghurt met fruit, wat sla met vis of kip of vlees, en vanaf nu dus soep) en ’s avonds eet ik waar ik goesting in heb.

Het is allemaal niet perfect, zeker niet omdat er standaard een zak snoep in mijn auto zit waar ik niet af kan blijven, maar ik ben ondertussen wel al meer dan vijftien kilo kwijt sinds mijn bevalling dus het moet toch iets doen. Sprak ze casual en alsof ze niet doelbewust een hele inleiding heeft geconstrueerd rond dit random en triviaal feitje. Vijftien kilo. Ik neem de bloemen straks graag in ontvangst en zal daarbij de broek dragen die ik kocht voor ik Youri leerde kennen en waar ik weer in pas zonder dat ik mezelf pijn moet doen. De broek die ik kocht toen ik 22 jaar was, en net geweldig veel was afgevallen op mijn eigen en er hoop was dat ik het tij had weten te keren en er nooit een maagverkleining nodig zou zijn. We weten allemaal welke bocht dat verhaal nog heeft genomen.

Maar goed, hoe strak en katachtig ik me tegenwoordig ook door de straten van Ieper beweeg, mijn soepen zijn eerlijk gezegd nogal aan de saaie kant. Dat heeft onder meer met de bereidingswijze te maken die altijd neerkomt op rondslingerende groenten in een pot gooien, aanstoven, water bijdoen en al dan niet mixen. Goed kruiden wel, daar sta ik op.

Het ding is: de zeldzame keren dat ik wel een recept volg voor soep valt dat me altijd zeer goed mee. Ik schreef er hier al eens over, en als je ver genoeg leest staat er een heerlijk recept in voor ribollita, een dikke Toscaanse soep. Net zoals dat fantastische Hello Fresh-recept met tomaten en abrikozen dat ik hier nog zeer vaak op tafel tover, wegens dat Dexter er zot van is en ik ook. Een kind dat niet spontaan begint te walgen als er ergens groentjes in zitten, die gezinsmomenten moet je koesteren.

En dus bedacht ik me, toen de sladagen traag maar zeker overgingen in de soepdagen, dat ik nood had aan een project. Aja, want ik heb dit najaar nog niet genoeg aan mijn hoofd zonder. Het project is gelukkig niet moeilijk, maar wel net voldoende uitdagend.

Het gaat zo:

  1. maak elke zondag een andere soep
  2. ga liefst op zoek naar recepten uit kookboeken en smaakcombinaties die je nog niet hebt geprobeerd
  3. drink de volgende dagen soep en vries indien mogelijk ook nog wat in

En dat is het. Ik moet toegeven dat ik door de drukte nogal ongeïnspireerd ben opgestart, maar ik ben wel al drie weken soep aan het eten.

img_2408

WEEK 1: erwtensoep uit zo’n soeppakket van de AH (om er uw lepel in recht te zetten zo lekker)
WEEK 2: pompoensoep uit zo’n soeppakket van de AH (met appeltjes in! De max van een soeptje)
En toen ging ik gisteren eindelijk eens iets creatiefs proberen met spicy chicken en mijn slow cooker maar kwam er plots een zak groenten toe die ik besteld had voor een schoolverkoop bij de nichtjes. Groentesoep met zoveel groenten dat mijn handen na het snijden vol blaren stonden. Wel wreed lekker!

img_2972

Ge kent mij lang genoeg, er is ondertussen een Evernotedocument met twee kolommen en een soepplanning. Er is een boekhouder aan mij verloren gegaan, denk ik soms, tot ik besef dat de kans groot is dat het document maar een week of drie wordt bijgehouden en dan weer vergeten. Maar de intentie, die is er toch altijd. Net als het enthousiasme.

Hebben jullie nog interessante recepten die er zeker op moeten? Ik ben ook van plan om eens door mijn kookboeken van Jamie en Nigella en de madame te gaan, want ik weet zeker dat er van alles instaat wat soep betreft waar ik nog niet voldoende aandacht aan heb gegeven.

In ruil voor jullie fijne ideeën geef ik u:

Bedankt alvast!

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

As we speak #12

aswespeak12_2 aswespeak12_5
    • Bezig met: offertes opvragen en vergelijken voor de bouw van onze nieuwe crib. Bouwbeurzen inplannen en weer afzeggen omdat zowel Youri als ik verzuipen in het werk. Een lezing voorbereiden waarvoor ik helemaal alleen op een podium mag kruipen in mijn thuisstad. Iedereen welkom, maar schrijf u in want anders bestaat de kans dat er geen plaats meer is. Nadenken over en afspraken maken voor het vernieuwde Blogboek. Artikels en columns schrijven en zorgen dat er geen lege pagina’s staan waar mijn vaste rubrieken horen. Ik weet wat gedaan. Maak u daar vooral geen zorgen over.
    • Genieten van: onze immer vrolijke, groeiende en bloeiende Flo, en de heerlijke interactie met haar broer. In deze drukke tijden bevalt het me zeer dat ik mijn tijd met de kindjes meer als een rustpunt begin te zien dan als een extra dagtaak. Wat het natuurlijk wel is en vast ook nog wel even blijft, het leven met twee bloedjes onder vijf jaar is druk, maar ik kan er ondertussen geweldig mijn plezier in vinden. Het helpt natuurlijk dat alles met Flo nog steeds honderd keer vlotter loopt dan bij Dexter, destijds. Ik ben in elk geval elke dag weer blij dat we het gedurfd hebben, Flo blijkt in elke fase van haar ontwikkeling een geweldige verrijking voor ons gezin, terwijl we zo hard vreesden dat haar komst alles nog eens moeilijker zou maken. Als je het eens allemaal op voorhand kon weten, denk ik dan. Then again: de surprise is nu wel bijzonder aangenaam.
aswespeak12_3 aswespeak12_1
  • Eten: Nog steeds gezond, al merk ik wel dat de dreigende koude en het feit dat ik nog even niet mag lopen (en al een maand verplicht stil lig door heupbesognes) ervoor zorgen dat ik al eens wat meer begin te slabakken. Maar toch, ik ben ondertussen meer dan tien kilo afgevallen sinds mei en meer dan vijftien sinds de dag van mijn bevalling. Dat zijn al bijna twee kledingmaten, en dat bevalt me serieus. (see what I did there?) Ik hoop dus snel weer te kunnen beginnen lopen, liefst met behulp van de fasciatherapie (iets met naalden, hoezee!) waarmee ik morgen begin, zodat al mijn werk niet teniet wordt gedaan in een winter van onder dekentjes liggen en chips eten. Er is ook een soepproject gaande in mijn leven. Ik ga daar binnenkort eens over proberen te bloggen.
  • Aangename verrassing: hoe goed Youri en ik overeen komen bij het plannen van ons nieuwe huis. Lagen onze smaak en stijl tien jaar geleden frustrerend hard uit elkaar, dan zijn we precies properkes naar elkaar toegegroeid. Als in “Ik wil dat in ons nieuwe huis“. “Moh, ik wilde dat ook zo voorstellen.” “Echt? Ik zou liefst zo afwerken, dan.” “Zo gek, dat dacht ik gisteren ook.” Dat het mag blijven duren. Klein minpuntje: bij alles dat we willen staat er in de brochures “NET IETS DUURDER”. :aaaaaaah:
img_2341 aswespeak12_4
  • Werkpuntje: het beschermen van mijn werkuren. Er is altijd wel een afspraak die enkel tijdens de dag kan of een zwemnamiddag op school waarvoor ze begeleiders nodig hebben of wel honderd andere dingen die ik als freelancer wel kan, maar daarom niet moet doen. Doordat ik zo weinig werkuren heb tussen het kindjes brengen en ophalen moet ik er veel strenger op zijn, besef ik steeds vaker, want anders kom ik in scenario’s terecht waarbij er ook nog een van de twee kindjes een vieze oorontsteking heeft en ik plots een week heb waarin ik maar een dag heb kunnen werken. Het ding is: ik ontzie het mij behoorlijk om ’s avonds ook nog eens doktersafspraken of kine te moeten inplannen, maar andere mensen die wel op een echt bureau moeten zitten moeten dat ook, vrees ik. Dit artikel heeft mijn ogen doen opengaan, en sinds deze week experimenteer ik dus met schrijfblokken van drie uur of meer in mijn agenda. Het lijkt te werken. De conclusie is dat iemand die dingen maakt/een creatief beroep heeft nood heeft aan zes blokken van minstens drie uur ongestoord doorwerken op een week. Haha, daar kom ik dus op geen duizend jaar aan op dit moment. Ik vind het absoluut het proberen waard, mijn dagen indelen in blokken en zorgen dat ik ze niet volzet met dingen die ook op andere momenten kunnen.
  • Lezen: phoew, de afgelopen maanden was het zo druk dat er voor het eerst in drie jaar bijna niet werd gelezen. Ik heb mijn Goodreads niet meer echt aangevuld, ook, mede omdat ik enkele non-fictieboeken heb gelezen die zo persoonlijk waren dat ik ze niet wilde delen. Een private functie op Goodreads zodat ik wel kan bijhouden hoeveel boeken ik las maar sommige op privé kan zetten, dat zou ik nog iets vinden. Zodat jullie niet zouden zien dat ik boeken lees over allerhande kinky seksuele voorkeuren, bijvoorbeeld. Kan iemand dat regelen?
    Ik ben wel eindelijk weer aan het fictielezen geslagen sinds een week of twee, en wat een genot it is. Ook omdat het een Stephen King betreft, en ik altijd vergeet dat de man een fenomenale schrijver is. Doodsangsten sta ik uit als ik ’s avonds in It zit te lezen en dan ook nog eens dit soort berichten lees over creepy clowns, maar toch is het zwaar genieten. Dekentje, kopje thee, akelige clown die kinderen hun arm afbijt. Heerlijk.

Zin om mee te doen? Post dan een linkje in de comments, en dan komen we lezen wat jij momenteel aan het uitvreten bent. (de andere as we speaks staan hier)

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

5 beelden, 5 dingen

img_1904 dscn1625img_2006img_2264img_2395
  1. Woesh gaat het hier. En plots zit Dexter al een maand in de tweede kleuterklas, zit het meisje al eens een minuut rechtop zonder omvallen want is ze bijna zeven maanden, en heb ik alleen maar het gevoel dat ik achter de feiten aanhol omdat het -daar kom ik weer in eeuwige herhaling- zo geweldig druk is en nog wel even blijft. Ironisch genoeg komt er van hollen voor de rest niet veel in huis: ik kreeg een injectie voor mijn slijmbeursontsteking die niks deed, en laat volgende week in het ziekenhuis een tweede poging uitvoeren om me zo snel als mogelijk weer aan het lopen te krijgen. In drukke tijden als deze waarin mijn hoofd weinig rust krijgt mis ik het des te harder.
  2. Mijn grootvader is overleden, in de nacht van zondag op maandag. Het was niet helemaal onverwacht maar dat maakt het allemaal niet minder doodjammer voor mijn hart. Ik zeg het niet omdat het mijn grootvader was, maar het was zo’n fijne, fantastische mens. Zo’n verhalenverteller, ook. Ik ga even mijn broer quoten, ook al gaan de tranen weer in mijn ogen springen als ik lees hoe hij het op Facebook schreef: “Vaarwel, jij die met één arm dubbel zo handig was als de andere grote mensen. Vaarwel, oorlogskind van de zee en het strand en alles dat eronder kroop en erachter zwom. Vaarwel, warme bakker van een miljoen pistolets in de gouden jaren van de 20ste eeuw. Vaarwel, bevlogen verteller van het alsmaar kleiner wordende verleden. Vaarwel, eeuwig lachende witte snor.
    Dju toch. Snirf.
  3. Ik zit wat gewrongen tussen zo vaak mogelijk buiten willen zijn als het weer het toelaat en me toch ook alweer wat beginnen instellen op huiselijkheid. Ik heb pompoensoep gemaakt al, en cake gebakken. Ik lees It van Stephen King onder een sarzeke met een kop thee. Het heeft allemaal ook zijn charmes he hasten. Het is alleen dat het zo ellendig lang duurt voor het weer warm wordt, als de nazomer echt gedaan is.
  4. Het is razend druk wat werk betreft. Ik weet hoe het komt en wanneer het normaal weer wat kalmer zou moeten worden (pakt binnen een week of drie, met wat geluk), maar ik weet ook dat ik mezelf dan wel zal moeten toelaten om mijn agenda weer niet bomvol te duwen. Ik krijg zoveel leuke voorstellen, en ben gelukkig wel al veel beter geworden in neen zeggen, maar toch. Ik doe het gelukkig ook nog allemaal graag, dus het geeft niet zo erg, maar laat ons zeggen dat telefoontjes vanop school en de crèche waarin de woorden “koorts” en “ophalen” zitten mijn bloeddruk nog sneller omhoog jagen dan anders. “We lossen het wel weer op” is mijn mantra. Ook soms “MAAAAAAR HOE GAAN WIJ DAT NU WEER DOEN?!”, als ik eerlijk ben.
  5. Maar kijk zeg, ik heb wel nog eens geblogd. Wat een gigantisch succes op zijn eigen!

Bewaren

Bewaren

Bewaren

lilith wil al haar geld naar de zanger gooien

wannescappelle_yprianaHet was allemaal stomweg gekomen. Ik had Het Zesde Metaal nog eens gezien op een klein festivalletje in mijn stad aan het einde van de vakantie, en voor de zoveelste keer beseft dat ik een überfan ben van Wannes Cappelle en alles dat hij doet. Drie dagen later zag ik een poster in de bibliotheek, en omdat ik geen zin had om weer na te denken over babysits en met de jaren steeds meer kan genieten van dingen alleen doen checkte ik bij mijn lief of hij het zag zitten om de avondshift alleen te draaien. No biggie, aldus mijn lief.

img_2298

En dus bleek ik gisteren zowaar op de eerste rij te zitten, met een vriendin naast mij wiens man ook een ticket voor haar alleen had geboekt en dat toevallig net naast de stoel van mij had gedaan. Wat zijn de kansen? Op schoot bij Wannes en de geweldige harmonie Ypriana had ik een van de beste avonden in lang.

Ik kan er niet over wat een talent die kerel heeft. Hoe hij snaren raakt zonder daar luid voor te moeten roepen. Hoe alles even hard aankomt met een klein gitaartje als onder begeleiding van een enorme harmonie. Al moet ik wel toegeven dat ook die harmonie zo indrukwekkend was, en de arrangementen alleen al voldoende waren om stil achter te blijven. En het hielp ook dat hij begon met het nummer dat al weken in mijn hoofd leeft, mijn persoonlijke anthem voor een mildere herfst.

‘ik e geleerd oe da j’ook kiest
daj soms wind mee et en soms verliest
’t is gin getie da ‘k nie kan keren
toont mie uw foutn en ‘k ga u leren
dat ’t gine mens is die nooit faalt
die zonder blinn’n de mete haalt
och, ge moet da toch nie verduken
aj een kop et kunjem stuken

Het is zo belangrijk in deze tijden, dat er mannen en vrouwen zijn die iets in woorden kunnen gieten op een manier waarop het ons bereikt. Iemand die iets uit kan leggen zodat het aankomt waar het moet aankomen. Echt, in ons erte, zoals Wannes zou zeggen. Niet een beetje, maar als een stomp. Of als een duwtje. Zonder dat alles hopeloos moet zijn, want dat vind ik misschien nog het machtigste, hoe wat hij doet nooit belerend is, en het altijd ook wel hoopvol en sympathiek blijft. Zelfs als hij een ietwat fout mopje maakt over de Eerste Wereldoorlog. Misschien net dan.

Soms heb ik het lastig, als ik post dat ik een artikel heb geschreven voor de krant die die dag in de winkel ligt en mensen bijna in dezelfde seconde vragen “Nergens gratis te lezen online?”. Dan denk ik: maar lieve vriendjes en vriendinnetjes, zo werkt het niet. Dit is mijn job, ik verdien mijn geld doordat jullie betalen om mijn teksten en die van anderen te lezen. Oké, hier gooi ik het er gratis op, en misschien heb ik het zo uitgelokt, maar als jullie niet meer willen betalen voor wat ik schrijf, dan houdt het allemaal zeer snel op.

En dus wilde ik gisteren zeven cd’s kopen van Wannes en Het Zesde Metaal, als het niet was dat ik zijn cd’s al had. Vond ik dat we hem al ons geld zouden moeten toegooien, omdat mannen die naar de stad komen om pleisters op onze harten te plakken in deze tijd veel te ondergewaardeerd zijn.

Hun nieuwe komt in november uit, en nadat ik gisteren de titelsong “Calais” hoorde en mijn keel dichtsnoerde omdat het zo aankwam kan ik eigenlijk niet wachten. Tot dan gaat al de rest van mijn collectie voor de honderdste keer op repeat.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

lilith staat een maand om vijf uur op

wekkeromhalfzesIk schrijf dit stuk om tien na zes. ’s Morgens. Erger nog, ik kom net uit de badkamer waar ik me heb opgefrist na een vroeg ochtendloopje. Dwars door het stadscentrum dat ik bij klaarlichte dag negeer omdat ik vrees oude bekenden te zullen moeten toeknikken met paars aangelopen loophoofd. Bij het ochtendgloren loopt het anders: enthousiast opstijgend zonnetje, verlaten straten, de geur van kraakvers brood, en enkel wat lossende vrachtwagenchauffeurs om naar te knikken. Zelfs dat hoeft niet. Een haast esoterische ervaring.

Dat is niet zo op elk van de andere dertig ochtenden waarop ik voor dit experiment om vijf uur uit bed probeer te komen. De verhevenheid is wel eens zoek. Gedurende een maand schommel ik tussen een haast hysterisch “Tjakkaaaaa!” omdat ik niet kan geloven hoeveel meer ik plots gedaan krijg, en een jammerend “Waarom ik, en niet een ander?” omdat ik niet kan geloven dat ik dit stuk überhaupt heb voorgesteld op de redactievergadering. De ene ochtend voel ik me de koningin van de wereld, de volgende een zielenpoot die doodop is en enkel in haar koffer wil blijven liggen. Maar daarover later meer.

Verander je leven voor het ontbijt

Wat die koningin van de wereld betreft. Het grapje dat Beyonce ook maar vierentwintig uur in haar dagen zitten heeft wordt zo vaak gedeeld op internet omdat het een snaar raakt. Hoe klaren sommige mensen het, om in hetzelfde aantal uren als de rest van ons schijnbaar veel meer gedaan te krijgen? Volgens Laura Vanderkam, de Amerikaanse schrijfster van het boek “What the most succesful people do before breakfast“, hebben sommige mensen echt meer uren in hun dag, omdat ze wat ze ter beschikking hebben minder vaak slapend doorbrengen. “Je ochtenden plukken is het equivalent van dat financiële advies dat zegt dat je jezelf een loon moet uitkeren voor je de rekeningen betaalt. Wacht je tot op het einde van de maand om te werken met wat nog overblijft, dan blijft er doorgaans niets meer over. Hetzelfde geldt voor het uitstellen van belangrijke maar minder urgente bezigheden: als je wacht met sporten, lezen, nadenken over je carrière of het uittekenen van je vakantie tot aan het einde van je dag, dan zal het er vaak gewoon niet meer van komen.” Of zoals een wijs man ooit zei: verlies een uur in de ochtend, en je zult er een hele dag op jagen. Mensen die houden van woorden als kickstart durven zelfs beweren dat je je leven het beste kunt veranderen voor je ontbijt. Tjakkaaa, ja.

Wat er ook van zij: nogal wat zogenaamd succesvolle mensen zijn op de been voor de eerste monniken het ochtendgebed inzetten. “De zon heeft me in geen vijftig jaar in bed kunnen betrappen”, pochte Thomas Jefferson al in zijn tijd, en hij wordt hierin bijgetreden door mensen als Tim Cook, de CEO van Apple die om kwart voor vier uit zijn pyjama schiet, zijn mails beantwoordt om half vijf om daarna aan zijn work-out in de fitness te beginnen. Op dat moment is er wel meer volk aan de slag. Vogue hoofdredactrice Anna Wintour tennist om kwart voor zes, als het licht om half vijf brandt in het Witte Huis dan is dat omdat Michele Obama aan cardio en gewichtstraining staat te doen, exact op hetzelfde tijdstip waarop Gwyneth Paltrow haar asana’s oefent. En het kan nog wilder: acteur Mark Wahlberg staat om twee uur dertig op om twee uur te sporten. Om zes uur werkt hij een ontbijtje weg, om daarna naar de set te vertrekken. Kleine kanttekening: Mark zit wel tegen acht uur in zijn bed, nadat hij eerst drie kwartier heeft gebokst.

Nachtuil versus vroege vogel

Mensen die vroeger opstaan zouden volgens onderzoek gelukkiger zijn dan mensen die zeventien keer na elkaar de snoozeknop van hun wekker indrukken. Dat is ook weer niet zo gek, ochtendmensen draaien nu eenmaal beter mee in een sociaal systeem dat gemaakt lijkt voor ochtendmensen. De tijdstabel van het bedrijfsleven, waarbij van je wordt verwacht dat je op een acceptabel uur op kantoor verschijnt, een aantal uur werkt om dan ’s avonds tijdig in bed te duiken zodat je de dag erna exact hetzelfde kunt doen, die blijft een dagelijkse helletocht voor hij die liever lang opblijft en een paar uur uitslaapt voor aan zijn dag te beginnen. Van je hele leven vechten tegen een systeem dat zich niet naar je voorkeuren wil buigen word je niet bepaald gelukkiger en productiever. Een mens zou voor minder nog een keer of acht op snooze drukken. “Niet doen!”, zegt Hal Elrod, schrijver van The Miracle Morning. Volgens hem verzet je je elke keer je op snooze drukt tegen je leven, en zeg je neen tegen je dag. Heb je er al eens bij stilgestaan hoeveel negatieve energie dat vergt? Hij dacht het niet.

Voor de nachtuilen hun wekkers naar het irritant wakkere hoofd van arme Hal beginnen kegelen moeten we ons misschien even afvragen of het wel voor iedereen is weggelegd, een productieve ochtend. Zijn er niet gewoon twee groepen mensen? De groep waarvoor half zeven in de ochtend prime time is, en de groep die vindt dat half zeven in de ochtend afgeschaft moet worden? De nachtuilen snappen de leeuweriken niet die de dag zonder morren plukken, en omgekeerd heb ik het als vroege vogel ook moeilijk met mensen die pas op kruissnelheid komen als ik zin krijg om mijn pyjama aan te doen.

Veel inspraak heb je er niet over: de groep waartoe je behoort wordt voor een groot deel genetisch bepaald. De meeste mensen zitten ergens tussen de extremen van de nachtuil en de leeuwerik in, waardoor wat schuiven met uren doorgaans geen gigantisch probleem is. Volgens slaapexperte en klinisch psychologe Jana Maes hangt de mate van succes bij dit soort strategieën van verschillende zaken af: “Iedereen heeft een bepaald aantal uren slaap per nacht nodig. Als je er elke dag twee uur vanaf knabbelt om meer gedaan te krijgen dan kun je roofbouw op je lichaam plegen. Verschuif je je slaappatroon door vroeger in bed te kruipen en die twee uur in de ochtend te winnen zodat je dag wat rustiger verloopt, dan kan het misschien wel werken. Alleen blijft je lichaam uiteindelijk wel de baas: niet iedereen slaagt er praktisch of biologisch in om vroeg te gaan slapen, en als je een nachtuil bent dan is de kans klein dat je erin slaagt om je fris te voelen om vijf uur ’s ochtends. Je kunt het proberen, maar het blijft kwestie van naar je lichaam luisteren.”

Tot het geen pijn meer doet

Maar goed, stel nu dat je zin hebt gekregen om wat vroeger op te staan. Dan zijn er volgens Laura Vanderkam een paar zaken waar je rekening mee kunt houden. Een geslaagde ochtend begint al de avond voordien, met een goede routine en vooral: een plan. Ik merk het ook bij mezelf. Als ik ’s avonds niet heb nagedacht over wat ik met mijn ochtenduren ga doen, dan is mijn enthousiasme om op te staan verwaarloosbaar. Heb ik netjes beslist dat ik aan een tekst ga werken of een paar kilometer ga lopen, dan weet ik waarvoor ik het doe. Nog zo’n tip van vroege vogels: neem geen beslissingen als je met een wazig hoofd de wekker hoort afgaan, maar neem ze al de avond voordien, als je nog helder kunt nadenken over je doelen. En schrijf het op, dat plan, zodat je er ook met wazig hoofd op kunt komen. Op een deftig uur je oor op je hoofdkussen leggen, je schermtijd beperken en niet te veel koffie of alcohol naar binnen gieten helpt ook wat betreft slaaphygiëne. Je wilt uiteindelijk uit bed komen zonder nadenken. Niet “ik wil niet opstaan”, maar ogen open, benen over de rand, en gaan. Elke dag opnieuw tot het geen pijn meer doet. Ook in het weekend, zodat je de routine niet onderbreekt.

Ik heb de routine al eens onderbroken, moet ik eerlijk toegeven. Omdat ik moe was, en vond dat ik dat had verdiend, op een zondagochtend na een week waarin ik een paar uur te lang alleen thuis was geweest met een baby en een weerbarstige kleuter van vier. Op zo’n ochtenden knapte mijn wilskracht wel eens, en was om vijf uur opstaan zowat het laatste waar ik de moed voor kon opbrengen. Op andere dagen ging het opstaan vanzelf en vroeg ik me af waarom niet iedereen zijn wekker vroeg zet. Mijn experiment had immers best wat voordelen. Tijdens de ongestoorde ochtenduren waarin er niet van me werd verwacht dat ik mijn mails beantwoordde had ik het gevoel veel meer gedaan te krijgen dan op een uur kort na de middag, bijvoorbeeld. Blijkt dat niet alle uren van een dag uit hetzelfde hout zijn gesneden. Het werkt ook aanstekelijk. Plots staat mijn lief ook om vijf uur naast me om te gaan lopen, tot mijn grote verbazing, en als hij terug is zegt hij toch zijn eigen verbazing dat hij er zo hard van heeft genoten dat hij het vaker wil doen.

Of ik plannen heb om om vijf uur op te blijven staan? Zeker niet elke dag, omdat ik voel dat het tijdens deze tropenjaren met twee jonge kinderen die zichzelf niet opvoeden misschien net iets te veel van het goede is. Maar een of twee keer per week zet ik mijn wekker nog steeds op een pijnlijk vroeg uur, en merk ik dat ik er steeds meer van begin te houden. Omdat het me een uur of twee lang het gevoel heeft controle over mijn dag en leven te hebben. Toch zeker tot mijn oudste om zeven uur uit bed komt en klokvast zijn kommetje melk over de ontbijttafel omkegelt. Op de dag dat we dat ritueel kunnen overslaan beschouw ik het pas echt een Miracle Morning.

DIT KUN JE DOEN MET JE GEWONNEN UREN:

lichaamsbeweging:

Sommige fitnesscentra en zwembaden openen vroeg voor de moedigste aller sporters, maar ook als dat niet het geval is kun je ’s morgens je loopschoenen aanbinden of je yogamat uitrollen voor een frisse start. Op die manier heb je je marathontraining ook ineens achter de rug voor je goed en wel wakker bent en er te lang over kunt nadenken.

inspiratie:

Sommige vroege opstaanders gebruiken hun extra tijd om de grote klassiekers te lezen, anderen volgen een (online) cursus of luisteren naar podcasts terwijl ze in bad liggen.

administratie:

Het klinkt misschien wat slaapverwekkend, maar je mails bijwerken of eindelijk eens tijd maken om een financieel plan of budget opstellen kan ervoor zorgen dat je wat meer rust in je hoofd hebt op de andere uren van de dag.

Ik kreeg via mail zoveel leuke reacties op dit stuk dat eerder in De Standaard Magazine verscheen dat ik het hier graag ook nog eens deel. Staan jullie graag vroeg op? Of net niet? Share away in de reacties hieronder!