lilith deelt echte bullet journals van echte mensen

IMG_0692Vorige week was ik uitgenodigd op de Inspiratiedagen van De Standaard Boekhandel.
Ik kende die niet, en dat schijnt niet zorgwekkend te zijn als je niet in het bezit bent van zo’n boekhandel. Kort gezegd is het een evenement waarop mensen hun product kunnen voorstellen aan de uitbaters van de boekhandels. Uitgevers kunnen zelf geen mensen aanwijzen, je wordt uitgenodigd. En ik, ik werd uitgenodigd, omdat ik een handleiding over Bullet Journaling geschreven heb. Wij blij.

Zo stond ik dus plots in een hotel in Edegem, of all places. Naast mij zat een striptekenaar, aan de andere kant iemand met Atoma schriftjes en Stabilo fluostiften maar dan in pastel. En er waren dus heel veel boekhandelaars. Die hadden allemaal al van bullet journaling gehoord, al was het omdat er gedurende heel de maand een aanbieding loopt waarbij de boekhandels een standje hebben met bullet journals, mijn handleiding en creatieve producten. (voor wie mijn boek nog niet heeft: je krijgt het samen met een bijhorend bullet journal mee naar huis voor 20 euro. De twee kosten anders samen 30 euro. Het kan dus wel eens het moment zijn)

Die aanbieding staat in de folder onder deze vorm:

IMG_0662

Super. Geweldig schoon. Content mee. Alleen merk ik dat dit soort pagina’s minstens even veel mensen aantrekt als afstoot. En vooral dat laatste is jammer, want ik merk dat het exact die mensen zijn die baat zouden kunnen hebben bij het systeem die worden afgeschrikt. Omdat ze denken dat ze geen tijd hebben voor zoveel fietjefatjerietjes met stiftjes en washi tape. Hun hoofd ontploft nu al, waar zouden ze dan nog de tijd halen om de datum te handletteren?

I feel them. Ik ben namelijk een van hen. Mensen gaan er vaak automatisch van uit dat ik wel een hele creatieve mie moet zijn, omdat ik een handleiding over bullet journaling geschreven heb. Niks is minder waar. Ik heb maar één magische truc nodig om mensen van “ik kan dat niet” naar “dat is misschien wel iets voor mij” te laten evolueren. Mijn bullet journal openslaan. Op de inspiratiedagen voelde ik de opluchting van de boekhandelaars op mij afdampen. Dus dat was het maar. Dat konden zij ook. Dat konden hun klanten ook. En ik maar “I KNOW!!!“, denken. En zeggen. Tot ik aan het einde van de dag geen stem meer had, maar volgens mij de boodschap wel heb overgebracht.

Het is geweldig, dat het systeem van Ryder Carroll is opgepikt door ongelooflijk creatieve vrouwen met brush pennen, maar eigenlijk feitelijk draait dat systeem niet eens zozeer om dat creatieve aspect. Dat heb ik ook al eens proberen te verhelderen in deze blogpost. Niet eens omdat ik zozeer meer boeken wil verkopen, maar omdat ik met eigen ogen zie hoe hard mensen die denken dat het niks voor hen is, gebaat kunnen zijn eens ze snappen dat het niet eens is wat ze denken dat het is.

Ik gebruik geen washi. Ik gebruik weinig of geen kleuren. Ook geen leuke banners of ribbons voor mijn titels. Mijn bullet journal ziet er zo uit:

IMG_0332

Op een uitzonderlijk creatieve dag zo.
IMG_8357
Het is niet gemaakt om veel likes mee te scoren op Instagram. Daar is het allemaal niet boeiend genoeg voor, vrees ik. Het is evenwel het beste dat mij en mijn gemoed de laatste maanden is overkomen. Naast YNAB dan, maar daar ga ik binnenkort nog eens over bloggen.
Omdat ik het doe werken voor mij.
Door veel dingen niet te doen.
Andere wel.

Ik heb aan enkele bullet journal aficionado’s gevraagd om hun pagina’s te delen.

Renilde ken je misschien van haar blog mooiding.be. Zij staat in het onderwijs en gebruikt haar bullet journal voor van alles en nog wat, van examenroosters tot oudercontacten en nog honderd dingen meer. Dit zijn enkele van haar pagina’s:

Een weekplanning:

IMG_20170626_131602

Dailies:

IMG_20170626_131753

Een future log:

IMG_20170626_131835

Super om te zien hoe Renilde haar eigen systeem heeft, met een line a day, bijvoorbeeld, en het toch allemaal heel leuk en doenbaar houdt. Zonder het overzicht te verliezen.

Ook Lobke van Leuke Wereld is een grote fan van haar bullet journal. Wie door die van haar bladert ziet dit soort pagina’s.

IMG_6540 IMG_6562 IMG_6561

Kathleen van Tuttefrut gebruikte haar bullet journal lang enkel voor haar bijberoep, maar is ondertussen aan het doorschuiven naar de twee door elkaar gebruiken. Zij schreef er deze blogpost over, met voorbeeldjes van haar pagina’s.

Echte pagina’s uit echte bullet journals die erin slagen om hun echte eigenaars van dienst te zijn. Elke dag opnieuw. Ook op dagen dat tekenen en doodelen het verste van hun gedachten is. Allemaal even anders als hun eigenaars ook zijn. Want dat blijf ik het coolste vinden: het systeem is zo flexibel dat je het compleet naar je hand kunt zetten. En het dus kunt laten werken voor iedereen die op zoek is naar wat meer gemoedsrust. Al dan niet gecombineerd met andere apps of systemen, zoals ik zelf ook doe.

Wil je graag meer lezen en kijken?

Op bulletjournal.com vind je alle info van de bedenker van het systeem, Ryder Carroll.

Mijn boek “Bullet Journal, de handleiding” vind je hier, het bullet journal dat je erbij kunt kopen hier.

Hier vind je wat screenshots uit het boek.

In deze blogpost help ik wat misverstanden over het systeem de wereld uit.

In deze Facebookgroep vind je voorbeelden van minimalistisch bullet journalen.

Wie vragen heeft over het systeem is ook van harte welkom op mijn “Bullet journal adviesbureau” (dat hoor je goed) op de Boekenbeurs. Je kunt er ook een boek komen kopen of laten signeren. Kom zeker eens af!

Dexter spreekt XXIII

IMG_0547

Het is ongelooflijk hoe groot Dexter aan het worden is. Vorige week zat ik ernaar te kijken, in het midden van een hectische ochtend zoals er hier zoveel zijn. Naar zijn dunne beentjes die almaar langer worden. Naar de maniertjes waarmee hij probeert weg te steken dat hij eigenlijk nog maar vijf en half is, en geen veertien. Naar zijn onbestaand babyvet. Hij zit ondertussen in de derde kleuterklas, te popelen tot hij mag leren lezen. En ik, ik kan het soms amper bevatten.

IMG_0051

Dit waren zijn leukste uitspraken van de afgelopen weken:

  • Ik kan al echt alle woorden lezen in dit boek hoor, maar ik zeg andere woorden tegen Flo omdat ze het zou begrijpen“. Dexter leest voor aan zijn zus.
  • Het laken niet aftrekken, Flo! Anders gaan mama en papa zien dat we hier superstout zijn“. Dexter en Flo maken een kamp in de woonkamer.
  • Pas goed op hoor, Flo, hier komen er allemaal valstrikkers uit.”
  • Geef die puzzel maar aan mij Flo, ik ben al langer in dit huis dus ik weet hier alles beter“. Dexter en Flo ruimen op.
    IMG_0194
  • Mama, kijk eens goed. Deze Pokémon is al geëfloeweerd“. Geëvolueerd, zoals ze zeggen.
  • In de brandweer waren er ook okido’s“. Iemand in de buurtpolitie zegt okido in een walkietalkie. Ik ga er voor het gemak van uit dat hij die bedoelt, nadat ze met de klas naar de brandweerkazerne zijn geweest.
  • Kijk, zo’n dikke buik dat die poes heeft. Ik denk dat die kittens gaat laten“.
  • Een schoen die ademt! IK WIL DAT!“. Dexter ziet een Geox-reclame.
  • Wel jammer dat jij dan al superoud zal zijn. En traag“. Dexter vraagt of hij later met me mee mag als fotograaf voor de krant.
  • A. speelt graag op kamers“. Er komt een vriendje spelen, en Dexter probeert het zo aan boord te leggen dat ze op zijn kamer mogen spelen.
  • Ze is gewoon een beetje aan het ademen, hoor. Dat geeft niet, mama, ze heeft nog heel de nacht niet geademd.” Dexter mag soms op de iPad als Flo haar middagdut doet, en wil voorkomen dat ik denk dat ze al wakker wordt als ze kucht door de babyfoon. Zie ook: “Dat was de vuilniswagen maar, hoor.”
  • Die kan alleen kapot als je hem wel water geeft“. Ik bestoefte een kartonnen cactus, hoe cool dat is dat die niet kapot gaat als je hem geen water geeft. En toen blowde Dexter me away met deze clevere vaststelling. Het is geen ei, dat kind van mij.
  • Breng je zo’n stokjes om mee te eten mee voor mij uit Afrika?“. Youri gaat naar de pastabar en vraagt wat Dexter wil eten. Wat associaties meebrengt van bij de Chinees.
  • Ketchup is gewoon gesmolten tomaat“.
  • Ik heb pijn aan mijn duimteen“.
  • Is die kiwi nog niet rijk?“. Rijk en rijk.
  • Als de mama dood is, dan is dat toch superarm voor een babydier?“. Arm en erg.
  • Maar mama toch, die zijn toch veel te groot om hier te leven?*vette oogrol*. Dexter vertelt over hoe hij eens met een kitten speelde op ons koertje, en ik vroeg of het een tijger was.
  • Bestaan er meer jongenseenhoorns, of meer meisjeseenhoorns?“.
  • Wat moet je eigenlijk doen als er een zebra over het zebrapad loopt?“.
  • Huh? Maken ze sap van Lamborghini’s?“. Dexter ziet een reclame voor Jupiler en herkent het logo.

Meer Dexter spreekt? De andere edities staan hier.

lilith is een introverte moeder (en jij misschien ook)

shutterstock_538823587Ik ken mensen die het ouderschap alleen maar leuk lijken te vinden.
Of toch veel vaker leuk en compleet fantastisch dan ik.
Niet een significant deel van de tijd ook best zwaar, of vermoeiend.
Laat staan uitputtend.
Die mensen schijnen uit een bodemloos vat energie te tappen dat ik niet weet staan.
Eerst dacht ik dat ze niet honderd procent eerlijk waren, en alleen maar deden alsof.
Dat ze alleen maar de mooie kant lieten zien, en voor de rest in de ontkennende fase zaten.

Later kreeg ik door dat er mensen zijn die het menen als ze zeggen dat ze kindjes zo extreem geweldig vinden op elk moment dat ze er wel 17 zouden willen. Dat ze hun bloedjes al missen als ze een kwartier aan het slapen zijn, en zich moeten inhouden om ze niet te gaan wekken. Toen die mensen me verzekerd hadden dat ze de waarheid spraken voelde ik me ineens de slechtste moeder ooit. De grootste truntemie, ook. Wat een contrast met hoe ik me soms voel.

Want hoe kon het dat zij altijd maar bij hun kind wilden zijn, en ik de moeder was die blij was dat ze na een maand of drie zwangerschapsverlof weer mocht beginnen werken? Hoe komt het dat sommige andere ouders naar het schijnt liefst jaren fulltime met hun kindjes zouden willen thuisblijven? Bij hen willen slapen, terwijl ik zo blij ben als ze in hun eigen bedje liggen? En hoe komt het dat ik soms moordlustig word als mijn kindje maar tien minuten wil slapen over de middag terwijl ik echt op een uur voor mezelf had gerekend? Hoe kan het dat ik kan wenen van vermoeidheid na een hele dag alleen met mijn kinderen? Ook al zie ik ze zo graag dat ik er meer voor over heb dan ik me op voorhand ooit kon inbeelden?

IMG_0546

Ik heb lang gedacht dat het aan mij en mijn gebrek aan oermoedertalent lag. Wat dat ook moge zijn. Ik zie Dexter en Flo doodgraag, en toch moeten ze niet per se op elk moment bij mij zijn. Kindjes zijn veel, en luid, en impliceren chaos, en ik hou al mijn hele leven van stil, en minder, en rustig. Ik ben diegene die in stilte wegsloop van uw trouwfeest. Er niet mocht aan denken om in uw studentenvereniging te zitten. Dat is niks persoonlijks. Ik blijk weinig aan die neiging om weg te blijven van grote evenementen met veel verwachtingen te kunnen veranderen, en had me er zelfs bijna bij neergelegd. En toen werd Dexter geboren.

Een baby krijgen is op zich al een behoorlijke schok voor elk systeem, en zeker voor het systeem dat graag wat tijd voor zichzelf heeft: plots is daar een hulpbehoevend wezen dat je op elk moment van de dag nodig heeft en verlies je van de ene dag op de andere de me-time waarover je al heel je leven beschikt. Plots wordt een toiletbezoek luxe, en alleen naar de supermarkt vakantie. Ik ben niet meteen wat je noemt verlegen, laat staan dat iemand mij snel als stil zou bestempelen. Meteen de reden dat het zo lang heeft geduurd voor ik doorhad wat er aan de hand was. Ik had mezelf nooit van zijn leven als een introvert bestempeld, had iemand me daarnaar gevraagd.

Uiteindelijk was het een podcast over introverten en extraverten die me zo door elkaar schudde dat ik even op de rand van het bad moest gaan zitten. Extraverten blijken mensen die energie krijgen van sociale gebeurtenissen, introverten moeten zichzelf weer opladen na sociaal contact. Die definitie gaf psychiater Carl Jung al in de jaren twintig van de vorige eeuw, en net geen honderd jaar later ging in een Ieperse badkamer het licht aan. Ik praat best veel en ontmoet graag mensen, maar het vergt zeker wat van me. Ik heb het liever in kleinere dosissen en wat diepgaander dan veel en van alles. En graag gecombineerd met voldoende tijd voor mezelf. In stilte. Wat me dus wel een introvert maakt.

Een introvert die keihard haar best doet, soms zelfs om een extraverte moeder te zijn die het allemaal aankan. Ik heb mezelf zeer regelmatig weggecijferd om dan toch keihard tegen de muur van mijn beperkingen aan te lopen. Ik heb zo lang gedacht dat ik faalde.

Tegelijk heb ik het niet zo voor vakjes, omdat ik soms bang bent dat je ernaar gaat leven.
Daarom ben ik altijd zo voorzichtig als iemand me vraagt of ik of Dexter niet een beetje hoogsensitief zijn. Zeker nu, met het succes van het boek van Fleur Van Groningen. Ik weet het niet. Soms herken ik iets, vaak ook niet. “Hoe weet ik dat ik sensitiever ben dan iemand anders?“, vraag ik me dan af. Maar dat ik soms doodop ben na sociaal contact, daar moet ik mezelf niet eens gek hard voor met anderen vergelijken. Alleen weten dat er anderen bestaan die op een compleet ander punt van de graadmeter zitten, was in mijn geval voldoende.

Ik schreef enkele weken terug een stuk voor de krant en nu deze blogpost vanuit de hoop dat anderen zich ook zouden herkennen, en zich minder alleen zouden voelen. En amai, dat deden ze.

IMG_0379

Jezelf kennen, dat blijkt bij mij met de jaren waardevoller.
Dat leerde ik in therapie, en ik merk dat dat me zachter heeft gemaakt.
Zeker ook voor mezelf.
Lezen dat anderen ook regelmatig worstelen met introvert zijn en kindjes hebben, dat zorgt ervoor dat ik het beter begrijp. Mezelf minder verwijten maak. Besef dat het ook voordelen heeft. Dat het me ook een alerte moeder maakt, een met goed afgestelde voelsprieten. Ik heb heel snel door dat er iets scheef zit bij Dexter. Dexter, die op dat vlak al van dag een duidelijk in mijn kamp zit. Iets waarmee ik rekening kan houden, iets dat ik ook heel goed snap. Ik hoop dat hij ook dat ziet, en niet alleen de overprikkelde kleuter van 36 waarin ik soms verander, aan het einde van een drukke dag met oneindig veel vragen over triceratopsen en vleermuizen.

Ik ben dan wel niet de hippe kruising tussen Mary Poppins en moeder Theresa geworden die ik in mijn hoofd had, maar ik doe mijn best met wat ik heb. En dat is exact wat ik aan mijn kinderen wil leren: dat je niet meer kunt doen dan dat. En dat dat oké is. Al behoorlijk wat, zelfs.

(Dit stuk verscheen in een iets andere vorm in De Standaard Magazine. Ik kreeg er zo veel reactie op dat ik het hier nog eens deel. Wil je het volledige stuk lezen, met duiding van een expert en andere introverte ouders, dan moet je je even registreren)

Wil je graag nog meer lezen over het onderwerp? Ik had heel veel aan “Stil- De kracht van introvert zijn in een wereld die niet stopt met kletsen” van Susan Cain. Er is ook een TED-talk

schrijf je in op #nevernotreading, en ontvang mijn beste boekentips in je mailbox

watiklasjanuari_2Er zijn wat dingen waarvoor ik in september eindelijk de tijd heb genomen, na maanden zagen dat ik er de tijd niet voor had. Een daarvan was een lezersenquête waarop geweldig veel respons kwam. Daar leerde ik een en ander uit. Een van die dingen was dat het met een paar thema’s nogal alles of niets is voor de lezers van deze blog.

Ofwel ben je die hard fan van Dexter spreekt, ofwel kan het je vaak gestolen worden, was er een van. Heel wat mensen lieten expliciet weten dat ik er meer moest van posten, anderen smeekten me haast om er eens mee te stoppen. Omdat ik me op dat vlak noch inhou noch het gevoel heb dat ik overdrijf ben ik niet meteen van plan om daar al te grote conclusies uit te trekken.

Op vlak van boekentips zat ik wel al een tijdje met twijfels. Ik lees echt heel graag. Ik kan echt heel enthousiast zijn over boeken. Ik durf daar niet al te ver in gaan op mijn blog, omdat ik weet dat niet iedereen even enthousiast is. Dat heel veel mensen gewoon geen tijd hebben om te lezen, op dit moment in hun leven. Of niet graag lezen. En dus trapte ik daar al een tijd op de rem. Heel wat enquêtes bevestigden mijn vermoeden: ook dat is vaak alles of niets. Nogal wat lezers gaven aan op dat vlak op hun honger te zitten, en net meer boekentips te willen. Anderen vonden dat ik er te veel over schreef voor hun goesting. Niet iedereen is een boekennerd zoals ik.

Doordat ik op de rem sta, deel ik ook heel veel niet. Boekentips voor kindjes. Releases waar ik naar uitkijk. En toen kwam het idee voor #nevernotreading. Mijn eigen boekennieuwsbrief, oe yes! Hoe cool zou het zijn?

Dat gaan we dus behoorlijk snel weten.

Wat het wordt? Aan het einde van elke maand stuur ik je een mail met het beste dat ik de afgelopen weken heb gelezen. Een beetje zoals deze blogposts, dus. Daarnaast vertel ik je waar ik op leesvlak mee bezig ben geweest. Welke boeken ik voor mijn werk kreeg. Welke tips ik uit podcasts haalde, en wat op mijn to read-lijst kwam en waarom. Welke dingen mensen mij hebben aangeraden. Er zit een blokje in met de lievelingsboeken van Dexter en Flo. En ik zou het ook leuk vinden als er interactie was met de andere boekennerds die mijn nieuwsbrief ontvangen. Op reply drukken mag dus, heel heel graag.

Voor wie? Voor iedereen die op zoek is naar tips, en het niet erg vindt om die te krijgen van iemand die heel enthousiast wordt van lezen en alles dat ermee te maken heeft.

Ga je me spammen? Neen. Aan het einde van de maand stuur ik je een mail, en dat is het. Uitschrijven kan op elk moment. De eerste nieuwsbrief wordt zaterdag verstuurd.

lilith en youri bouwen, dag 91

IMG_8513Wij zijn aan het bouwen. Dat zou je niet meteen opmaken uit het aantal posts dat ik al over onze bouw schreef, maar dat heeft zijn redenen. Het is zoals met het ouderschap, precies. Mensen kunnen wel zeggen dat het soms lastig kan zijn en kan tegenvallen terwijl je keihard aan het aftellen bent naar de bevalling, maar het is maar als de baby begint te huilen en niet stopt dat je beseft hoe hard het soms kan tegenvallen.

Niet dat er iets ergs is gebeurd, maar laat ons zeggen dat de wittebroodsweken snel over waren. Iets met mensen wiens maskers afvielen vanaf ongeveer bouwdag acht en ik die niet kon geloven dat we zo vroeg in het bouwproces al te maken kregen met liegen en beloftes niet nakomen. Ik had het ooit wel eens verwacht, ik weet hoe dingen gaan, alleen niet al van zo vroeg. Sweet lord baby jesus is al wat ik daarover te zeggen heb. Denk er ook zevenhonderd oogrollen bij.

15. de werf

Maar goed, ik hoop dat we het ergste ondertussen hebben gehad. De ruwbouw staat er.
De meeste aannemers liggen vast en zien er betrouwbaar uit. Echt. Dat doen ze meestal als ze aan je livingtafel zitten, ik weet het, maar ik weiger te geloven dat ze allemaal in mijn gezicht gaan spuwen binnen een paar maanden. Of ik in dat van hen. Ik ga jullie nog laten weten wat ik daar binnen enkele maanden over te vertellen heb.

In elk geval: sinds vanmorgen is er een aansluiting voor de elektriciteit.
Er staat van alles op de planning voor de komende weken.

24. teletubbielandSoms ben ik daar, tussen de speelbergen, en zie ik zwaluwen vliegen en kikkers springen en kan ik niet geloven dat ik daar mag gaan wonen, met tijd en boterhammen. En soms denk ik: waar zijn wijlie eigenlijk aan begonnen jongens?!

IMG_9279

Tegelijk: ik ga een waskoker hebben van de badkamer naar de berging. Coolste shit ever?
COOLSTE SHIT EVER.

lilith deelt haar doodgewone gewoontes

IMG_9752Dit weekend vulde ik samen met mijn collega’s een themanummer van De Standaard Magazine rond routines. Ik schreef een stuk over week na week hetzelfde eten, een over de magie van de side hustle, en ik polste bij vijf mensen naar hun routines. Volledig mijn dada, want ik ben zelf altijd op zoek naar manieren om meer routine in mijn dagen te krijgen, zodat ik eventueel misschien ooit eens wat minder keuzemoe kan zijn dan ik doorgaans ben.

Of dat ooit zal lukken weet ik niet, maar er eens over nadenken is best fijn.

Dit zijn er enkele van mij:

  • ik luister elke ochtend naar podcasts in de badkamer. Nu ik nog maar zelden een trein neem en niet gigantisch veel meer loop, is dat voor mij het ideale tijdslot. Mijn favorieten van het moment zijn The Productivityist Podcast, Oprah’s SuperSoul Conversations, The Art of Charm en Smart Passive IncomeHappier with Gretchen Rubin blijf ik leuk vinden, na al die tijd, net als Happier in Hollywood.
  • mijn ontbijt is 75 procent van de tijd hetzelfde. Net als van Youri. Een paar stukken fruit, in stukjes gesneden. Als ik heel flink ben geweest op zondag staat er een potje klaar in de koelkast waaruit ik gewoon wat moet scheppen. Griekse yoghurt en deze beste granola ter wereld met pecan almond erbij (die wij per kilo kopen omdat we serieuze grootverbruikers zijn). Koffie. Ik met melk en suiker, hij alleen met suiker. Hoe chaotisch de ochtend ook verloopt, zo start hij.
  • ik breng Dexter elke ochtend naar school en als ik terug thuis ben maak ik mijn to do lijst, als ik dat de avond ervoor nog niet heb gedaan. Dat doe ik in mijn bullet journal, door terug te bladeren naar mijn weekly spread en daar de to do’s en deadlines uit te selecteren die ik die dag nodig heb. Gedurende de hele dag noteer ik dingen in mijn bullet journal die ik niet mag vergeten.
  • ik streef altijd naar inbox zero. Sommige dagen ben ik daar verder van verwijderd dan ik zou willen, maar als alles in de juiste mapjes zit (liefst “afgewerkt”) dan daalt er een volledige seconde lang een rust over mij neer die het allemaal waard maakt. Denk ik.
  • ik eet nooit nog belegde broodjes. Terwijl ik ze jaren zo goed als elke middag at, én met smaak. Nu word ik al een beetje mottig bij de gedachte aan een broodje met een klak mayonaise. ’s Middags eet ik of soep, of een slaatje, heel soms ontbijtgranen omdat ik niks in huis heb.
  • elke middag bel ik met Youri. Of beter: hij belt mij. Soms drie minuten, soms twintig. Ik vind het heel fijn om hem even te horen.
  • ik kijk zo goed als geen tv. Alleen dingen die ik opneem met de digicorder, en dat betekent meestal afleveringen van Topdokters terwijl ik in het weekend de was plooi. En Bake Off Vlaanderen, dat is op dit moment zowat het enige tv-moment dat wij op een week delen.
  • ik probeer altijd op hetzelfde plaatsje te parkeren in de straat. Dat lukt niet altijd, maar als het vrij is ben ik zo content als Ingeborg Sergeant.
  • ik ga nooit na half elf slapen. Meestal kruip ik veel vroeger in bed om nog wat te lezen op mijn Kindle. Negen uur is echt geen uitzondering.

Benieuwd naar jullie routines!

(Meer lezen? Dit is een boeiende site vol routines van mensen uit allerlei sectoren)

lilith heeft geen idee waar de weken naartoe vliegen

IMG_0019 (1)Sinds ik mijn laatste blogpost schreef bedacht ik me al een paar keer dat ik er nog zoveel over te vertellen heb. Ik bedacht een post in bad over de zeven dingen die me opvallen sinds ik ben gestopt met drinken. Met als nummer zeven hoe vrouwenbladen bijzonder handig inspelen op wine-o-clock en hoe gek dat eigenlijk is als je leest hoeveel vrouwen volgens de enorme hoeveelheid reacties onder mijn post sukkelen met dat leutige glaasje wijn. Maar het is er dus nog niet van gekomen. Net als die post over hoe ik zonder veel miserie door dat eerste jaar ben geraakt, en nog wel wat andere ideetjes die goed leken, maar waar altijd weer te weinig tijd voor was.

De weken gaan zo snel, de laatste tijd. Zelfs met een bouw die sinds de start van het bouwverlof meer stilligt dan vooruitgaat. Plots is het midden september, and what have we done? Behoorlijk veel, nochtans. Na een moeizame zomer op werkvlak (dat is elk jaar zo, geen paniek. Allez jawel, ik sla elk jaar weer in paniek) vloog september weer keihard uit de startblokken met allerhande opdrachten en wordt het najaar vakkundig dichtgepland. Workshops! De boekenbeurs! (daar ga ik een paar leuke dingen doen, snel meer daarover) Geheime plannetjes met toffe mensen. En ik zou nog eens een weekendje wegwillen met mijn leaf zoals afgelopen zomer want dat was zo nodig. Ge moogt er nu op inzetten of het er ook werkelijk van gaat komen.

Ik denk dat ik hier gewoon even wilde komen zeggen dat ik nog leef.
Dat alles goed gaat.
Dat er best wel van alles zit aan te komen, maar nog even geduld.
En dat ik mijn lievelingssjaal uit North Carolina sinds vandaag weer kan aandoen, want net genoeg koelte in de lucht.

IMG_0250De herfst, gaan we hem omarmen?
Door af en toe bloemen en mooie vazen te kopen in de vorm van een vis, omdat we dat verdiend hebben?

IMG_0180
Door soep te drinken en kastanjes te poffen en al eens tijd te maken voor een wandeling?
En lief te zijn voor onszelf en malkander?
Het zou zo tof zijn.

lilith drinkt al een jaar geen alcohol meer (en is niet van plan om te herbeginnen)

IMG_2489

Laat mij starten met een disclaimer: ik heb getwijfeld of ik deze post zou schrijven. Ik heb me afgevraagd waarom die twijfel er was. Ik schrijf over huilbaby’s en postnatale depressies. Ik heb het gehad over mijn strijd met eten en stoppen met roken. Maar om de een of andere reden vond ik het lastiger om het over alcohol te hebben. Op een dag had ik het er met Youri over, en dacht ik: alleen al daarom moet je erover schrijven, kind. Omdat het duidelijk iets is waar eens over geschreven moet worden. En waarom dan niet door jou?

2 september 2016. Toen ik de gin tonic die ik bij mensen thuis kreeg op mijn gemak had opgedronken wist ik het. Het is klaar. Omdat ik het er niet met bijzonder veel mensen over heb gehad op voorhand leek het vast een impulsieve beslissing. Maar heel de zomer voor die gin tonic dronk ik ook amper, op een uitspatting na die het vermoeden dat al lang in mij leefde bevestigde: ik kan niet matig drinken.

IMG_1776

Dit is hem. De laatste gin tonic.

Mijn verhaal is er gelukkig geen van drinken voor het ontbijt en ik ben ook blij dat ik hier geen dingen moet vertellen over betrapt zijn op dronken rijden of ander grensoverschrijdend gedrag. Tegelijk vind ik dat de hoeveelheid die je drinkt er eigenlijk minder toe doet dan je op het eerste zicht zou denken. Toen ik de eerste keer tegen Youri zei dat ik wilde stoppen met drinken snapte hij niet waarom. Zoveel dronk ik niet, vond hij, en een mens mocht zich af en toe toch eens laten gaan? Zelf dronk hij toen al zelden of nooit, en misschien maakte dat het contrast tussen ons wel groter op de avonden dat ik in de wijn vloog en hij op het gemak een gini of twee dronk. Ik heb heel vaak dezelfde reactie gekregen als ik tegen iemand in mijn omgeving zei dat ik wat minder wilde drinken. Dat er toch geen probleem was. Er lag ook geen rock bottom aan de basis, zoals ze dat noemen. Wel een artikel over alcohol en angsten.

Angst is een thema bij mij, daar heb ik eerder al over geschreven. Ik ben bang opgevoed. En alcohol was er al rond mijn veertiende, en wat bleek? Het was de gemakkelijkste en leukste manier om even een break te nemen van mijn angstige hoofd. Het ene moment kon ik dan nog wel denken dat niets ooit goed kwam, na vier pintjes kwam alles goed. En voelde ik me minder sociaal ambetant en was ik volgens mij ook nog eens veel grappiger en leuker. Win fucking win.

Ik heb hele periodes in mijn leven niks gedronken, maar het zal niet als een verrassing klinken dat in tijden waarin zowel mijn moeder als mijn schoonmoeder stierven, ik niet bijzonder vruchtbaar bleek te zijn, uiteindelijk toch een baby kreeg die maar niet stopte met krijsen, en er nog wat dingen minder smashing liepen, een glas wijn op het einde van de dag wel een bijzonder gemakkelijke vakantie weg uit mijn hoofd kon zijn. Net als in de periodes waarin ik verzoop in het werk en moederschap, en het altijd wel ergens wine-o-clock was. En ik het verdiend had, dat vooral.

IMG_5197Ik heb me er lang weinig vragen rond gesteld. Tot ik me wel vragen begon te stellen. Over het feit dat ik altijd meer dronk dan ik me op het begin van de avond had voorgenomen. Over de regeltjes die ik met mezelf afsprak: nooit in de week, wel in het weekend. Waarop ik op vrijdagnamiddag al op het gemak aan de aperitiefjes ging want TGIF. Aja.

Wat alcoholinname betreft had ik volgens de regels in de krant amper een probleem. Maar als je er zoveel energie in begint te steken door constant met jezelf in discussie te gaan over of je al dan niet een probleem hebt of zult krijgen, dan heb je volgens mij al een alcoholprobleem. Ik kon het na een tijd niet meer opbrengen. Het nadenken over al dan niet drinken. De twijfel over of het me wel deugd deed, met mijn baby van een paar maanden oud. Tijdens de zwangerschap van Flo had ik niet gedronken, en erna was ik stilletjes weer aan het herbeginnen, en hell, heb ik mezelf soms vervloekt als ik de avond ervoor was weggeweest en al rond zes uur werd gewekt door mijn twee bloedjes. Ik begon me ook vragen te stellen over hoe ik wilde dat zij mij zagen. Een moeder die om de zoveel tijd als een zombie in de zetel tegen een kater zat te vechten, of erger nog: een moeder die niet naar huis wilde omdat ze liever met de minuut zatter werd, ik bedacht me dat ik dat eigenlijk allemaal niet zo fijn vond.

Mijn zoon en ik delen een mocktail.

Mijn zoon en ik delen een mocktail.

Dus ben ik gestopt. Eigenlijk zonder veel moeite. Ik ben beter in helemaal niks dan in een beetje. Ik heb niet gedronken toen Trump president werd. Ik dronk geen druppel tijdens de feestdagen. Op mijn verjaardag dronk ik een limonade bij mijn eten. Ik ben al meerdere keren zwaar uit geweest op bruiswater. En ik ken ondertussen elke plek in Ieper waar ze lekkere mocktails of homemade icetea verkopen. Het loopt allemaal veel makkelijker en beter dan ik op voorhand kon vermoeden.

Na een jaar kan ik wel wat dingen vertellen:

  • alcohol maakte mij net depressief en angstig. Ik was al een tijd in therapie, en toen ik het artikel las dat zei dat alcohol angsten net in de hand kon werken, vond ik dat dat geen sense maakte. Keihard aan jezelf werken en dan elke week wat dingen in je lichaam gieten die dat weer teniet doen. Ik was die angsten zo beu dat ik het minstens eens zonder wilde proberen. Awel, na een jaar kan ik het u met zekerheid zeggen: bij mij blijkt het te kloppen. Ik ben emotioneel stabieler, en veel minder bang. Mijn angsten zijn nooit helemaal weg, maar ze zijn heel doenbaar geworden. En ja, ik ben nog soms heel erg moe, en ik voel me soms alleen in alles, en dan ween ik even heel hard en roep ik dingen die ik niet meen. Maar ik ga niet over tot het openen van een fles wijn, ik kruip niet in bed om daar slecht te slapen en ik word de dag erna niet wakker met het gevoel dat ik weer heb gefaald en het allemaal niet kan. Ik ga wandelen, of lopen, of schrijven, of iets eten met vriendinnen. Geloof me: dat scheelt, qua zelfbeeld.
  • niet drinken maakt mij productiever. Mijn leven zit bij momenten zo vol dat het eigenlijk een beetje belachelijk is om het moeilijker te maken door iets in mijn lichaam te gieten dat mij niet zoveel deugd doet. Ik las ergens dat iemand een kater vergeleek met “playing life in extra hard modus“. Hoe waar is dat? Laat ons eerlijk zijn: twee jonge kindjes, een job als zelfstandige, weinig uren waarin ik veel gedaan moet krijgen, dan is een kater echt geen cadeau.
  • ik ben fitter. Niet enkel in mijn hoofd. Mijn spijsvertering ligt minder vaak overhoop. Ik heb minder de neiging om vet te eten, wat ervoor heeft gezorgd dat ik ook een kilo of vier ben afgevallen die ik toeschrijf aan stoppen met drinken. Ik voel me fysiek gewoon beter.
  • ik amuseer me beter als ik niet drink. Ik weet het, dit klinkt als iets dat alleen iemand die zo ongezellig is om nooit nog alcohol te drinken zou zeggen om zichzelf te troosten. Ik mag doodvallen als het niet waar is: ik amuseer me nu beter als ik met vrienden afspreek. Hoe dat komt? Ik denk nooit meer na over of ik ga drinken en hoeveel. En of ik niet te veel aan het drinken ben. En waarom andere mensen zoveel trager drinken dan ik. En of het fout zou overkomen als ik al een nieuw glas wijn bestel. Niks van dat. Nog beter: ik blijf heel de avond fris en ad rem. Dat kon niet gezegd worden van mijn vroegere avondjes uit, toen ik vaak al na een glas of drie minder geconcentreerd was en na nog meer soms gewoon hele flarden miste. Ik ben er ondertussen behoorlijk zeker van dat ik veel leutiger gezelschap ben als ik niet drink dan als ik wel drink. En dat was eigenlijk het beste besef van het afgelopen jaar, want daar was ik bang voor: dat het allemaal minder leuk zou zijn zonder wijn. Totaal niet waar. Ik heb op mijn nuchtere avondjes bij momenten zo hard gelachen dat mensen zich afvroegen of ik niet te veel had gedronken. Neen jong. Gewoon high on life. En geen kater de dag erna.
  • ik mis het veel minder dan ik op voorhand dacht. De voordelen zijn te veelvuldig, denk ik. Ik denk er zo goed als niet meer over na. Dacht ik in de eerste weken nog dat mensen me er constant over zouden aanspreken, dan is dat nu helemaal voorbij. Mensen zijn vooral met zichzelf bezig. Heel soms kijkt iemand naar mijn fruitsapje en krijg ik de vraag waarom ik niet gewoon een glas cava meedrink. Dan zeg ik iets als: ik heb al meer dan genoeg gedronken in mijn leven. En dan is het meestal voorbij. Als mensen echt meer willen weten, dan vertel ik er over, maar ik ben geen anti-alcohol warrior geworden. Helemaal niet. Af en toe krijg ik de vraag wanneer ik weer ga herbeginnen, en als ik dan zeg: “ik hoop nooit”, dan wordt er al eens bezorgd gefronst, alsof ik plots veranderd ben in een non die nooit nog plezier in haar leven kan hebben. Maar het ding is: ik heb plezier. Ik ga nog uit, ik ga nog op restaurant, ik amuseer me minstens even hard. En ik voel me beter en gezonder. Als het van mij afhangt, dan herbegin ik niet meer. En neen, dat is niet altijd makkelijk. Dat is bij elk etentje of aperitief weer beslissen om voor fruitsap of een watertje te gaan in plaats van voor de cava of wijn die van mij wordt verwacht, maar ik vind dat het het waard is. Ik ben blij met hoe dingen zijn gelopen, en als ik me al iets beklaag, dan is het dat ik niet eerder ben gestopt. Ik heb nog nooit gedacht: “damn, ik wou dat ik gisteren toch alcohol had gedronken“. Wat niet wil zeggen dat ik vind dat de rest van de wereld ook moet stoppen, verre van. Er zijn veel mensen die heel verantwoordelijk met alcohol kunnen omgaan. Maar ik was geen van hen.

Wil je graag meer lezen?

Ik had veel aan deze boeken:

This Naked Mind van Annie Grace was geweldig om te snappen hoe alcohol werkt en vooral: hoe alcohol niet werkt. Wat Stoppen met roken van Allen Carr was toen ik daarmee stopte was This Naked Mind nu. Zeer zeer boeiend en motiverend.

Blackout van Sarah Hepola. Grappig, herkenbaar, confronterend, en heerlijk geschreven.

IMG_0018

Lien Braeckevelt heeft as we speak een nieuw boek uit, dat “30 dagen zonder alcohol” heet. Het staat vol getuigenissen, tips en recepten om er eens dertig dagen voor te gaan. Misschien een ideaal geschenk voor mensen die eens een testje met zichzelf willen doen. Ik mag er vijf weggeven. Het enige dat je hoeft te doen is hieronder posten waarom je het boek graag wilt winnen. Kan anoniem, als dat makkelijker is, ik heb wel een mailadres nodig maar je kunt je naam gewoon aanpassen. Deelnemen kan tot woensdagnacht 6 september om 12 uur, op donderdagochtend mail ik de winnaars. Succes! (je mag ook gewoon posten als je geen boek wilt winnen, natuurlijk. Zet het er dan gewoon even bij, dan haal ik je uit de loting met de onschuldige kinderhand)

Nog een disclaimer: ik weet dat diegenen die het vaakst geneigd zijn om op dit soort posts te reageren doorgaans de mensen zijn die zelden of nooit alcohol drinken. Dat lijkt een constante, mensen die posten dat ze niet snappen wat er zo moeilijk is aan geen alcohol drinken. Dat soort reacties zorgt er vaak voor dat mensen die het wel snappen niet durven reageren. Ik vind dat altijd jammer. Alsof je tegen iemand met een depressie zegt “ik ben altijd vrolijk, ik snap niet waar jij zo’n drama rond maakt”. Dat helpt niet. Compassie helpt, je proberen in te beelden hoe dingen er voor iemand anders uitzien ook. Oordelen of zeggen dat jij het helemaal anders zou aanpakken is soms behoorlijk kwetsend bij gevoelige thema’s als verslaving en afhankelijkheid. Tegelijk snap ik de frustratie van mensen die nooit drinken en daar in onze maatschappij op worden aangesproken ondertussen ook. Deze blogpost heb ik vooral geschreven voor iedereen die mij de laatste maanden heeft opgebiecht ook te twijfelen en te sukkelen. Ik hoop dat iemand uit die doorgaans stillere groep er iets aan heeft. 

lilith deelt 36 topnummers voor 36 jaar

shutterstock_366666287Een dag of vijf geleden werd ik zesendertig. Dat was oké. Ik was daar net zo min kapot van als euforisch over. Mijn eigen moeder had nog elf jaar te gaan, op dat moment. Ik heb daaraan overgehouden dat ik elk jaar blij ben met een nieuwe verjaardag. Als mensen zuchten dat ze weer een jaar ouder zijn geworden dan ben ik diegene die denkt aan de ziekenhuisgangen vol mensen die wilden dat er nog een jaar zou bijkomen. Mijn hoofd is misschien niet de meest feestelijke plek om in te wonen maar er is altijd koffie en iemand die een dekentje komt brengen dus ça va nog.

Ik heb onlangs een kleine enquête op de Facebookpagina van Tales from the Crib gezet. Die invullen leverde niks op, geen prijs of niks, en toch deden jullie dat ondertussen meer dan 550 keer! Ik bedoel maar: beste lezerspubliek ter wereld, jullie, daar moest ik geen statistieken voor trekken om dat te beseffen.

Ik lees elk van die meer dan vijfhonderd enquêtes. Ik zit aan over de 200, en ik heb er al schatten van informatie uitgehaald. Dat elke lezer anders is en andere verwachtingen heeft. Dat de ene me roemt voor alles dat ik schrijf over de kindjes en de ander zou willen dat ik daarmee stop. Dat de ene veel meer recepten wil (“we maken hier regelmatig een van de recepten klaar die je hebt gepost“) en de andere hoopt dat ik nooit nog een post, want “IK HAAT KOKEN!!!“. Heerlijk om lezen. Heerlijk om inspiratie uit te halen. Een van de dingen die ik soms tegenkwam was dat ik weinig over muziek schrijf. Dat klopt. Ik heb het graag stil. Daardoor zie je me weinig op concerten en ben ik minder met muziek bezig dan ik soms wil. Ik kan nochtans helemaal ondersteboven zijn van een goed nummer, maar op de meeste momenten heb ik meer nood aan stilte dan aan ondersteboven zijn.

Mijn zesendertigste verjaardag vond ik een goed moment om eens een random lijstje samen te stellen. Van nummers die belangrijk voor mij zijn. Van 36 nummers voor 36 jaar. Ik heb vooral geprobeerd om me bepaalde vragen niet te stellen. Wat cool zou zijn om op te nemen in mijn lijstje, bijvoorbeeld. Of wat keihard afbreuk zou kunnen doen aan het beeld dat mensen van mij hebben. Ik heb me wel deze vragen gesteld:

  • welke nummers MOETEN standaard een tandje bij als ze voorbij komen op de radio?
  • welke leg ik op als ik ’s avonds even muziek nodig heb? Als ik uit een vaatje van een bepaalde emotie wil tappen?
  • wat doet iets met mij? Welke nummers zie ik zo zo graag?

Deze oefening maken is nacht na nacht wakker schieten met de gedachte dat ik van alles ben vergeten, maar dit lijstje is wat het is. Op dit moment. Ik vond Rozanne van Wim De Craene niet op Spotify, denk die er anders nog even bij. Er zitten dingen in van vroeger, en dingen waar ik nu week van word. The Divine Comedy. Duizend hartjes. Eels en Stef Bos en Wannes en oh oh, Fleetwood Mac. En Margherita van Marco Borsato, ik kon niet anders, het spijt me. Of neen, het spijt me niet.

Dit lijstje maken deed me beseffen dat ik heelder blogposts zou kunnen schrijven over mijn liefde voor Stevie Nicks of Adam Duritz, maar dat zal voor een andere keer zijn. Net als uitleggen waarom Stef Bos erin moest, en The Dixie Chicks. Dit lijstje maken was boven alles een fijne oefening die ik iedereen kan aanraden, jarig of niet.

Ik hoop dat iemand het oplegt en soms eens moet glimlachen en af en toe moet slikken.
Van emotie of verschot, dat maakt me niet zoveel uit.

Enjoy!

Zelf vakantieopvang organiseren: hoe wij dat deden op zes maanden tijd

IMG_8748Hoe gaat dat? Je zit te wachten tot het jouw beurt is om de kerstevaluatie te gaan beluisteren van je kleuter op school. Een van de andere moeders laat vallen dat er binnenkort al moet ingeschreven worden voor de kampjes van de zomervakantie, en het koud zweet breekt je uit bij de gedachte aan Dexter die elke ochtend laat blijken dat hij niet zo hard gemaakt is voor kampjes waar hij geen kindjes kent en geen idee heeft wie voor hem gaat zorgen. Je herinnert je een blogpost van Renilde, en laat iets vallen over kinderopvang door ouders. Niet goed wetende waar je aan begint.

Zo begon onze vakantieopvang, die ondertussen volle bak draait en mij elke dag weer een warm gevoel bezorgt. Omdat de opvangouders stuk voor stuk hun best doen om er iets tofs van te maken. Omdat de kindjes allemaal even graag komen. Omdat we dat toch maar geflikt hebben, zonder elkaar eigenlijk te kennen, op zes maanden tijd. Ik vind dat we daar trots op mogen zijn. Dat dat lukt. Dat er elke dag twee ouders zijn die op de kindjes komen passen. Soms zelfs vier, als mensen maar halve dagen kunnen komen. Soms juffen of stagiaires of andere mensen die ons goedgezind zijn. Dat mensen die plots niet kunnen komen of ergens langs een autostrade staan met een ontplofte band (*kijkt niet naar Youri*) kunnen rekenen op de welwillendheid van andere ouders om dat even op te lossen. Waw, denk ik dan. Hoe goed, dat dat lukt.

13. what a guy

Als dat bij ons lukt, dan kan dat bij anderen ook lukken. Ik hoor van heel wat mensen dat ze het een superfijne gedachte vinden om zelf zoiets uit de grond te stampen. Dat kan. Dat is zelfs aan te raden.

Zo deden wij het!

1. Er werd informatie ingewonnen.

Op de rapportavond stonden we te praten met drie mama’s, in de kerstvakantie die erop volgde mailde ik eens naar Renilde die me doorverwees naar Cokido, waar Eefje me telefonisch in gang stak en geduldig alle vragen waarmee ik kwam aanzetten beantwoordde. Eefje organiseerde al een paar keer een dergelijke sociale kinderopvang en haar organisatie begeleidde verschillende groepen over heel Vlaanderen. Op die manier moesten we het warm water niet uitvinden en konden we een beroep doen op de ervaring van anderen wat betreft reglementering, verzekeringen, planning en andere zaken. Eefje en ik spraken af dat ik op zoek zou gaan naar wat ouders die zin hadden om mee te doen.

2. Er werd volk gezocht.

Door middel van mensen aanspreken in de gang, briefjes meegeven in de mapjes van de kindjes, aankondigingen op de samenkomsten van de oudervereniging. Op onze eerste samenkomst waren we niet met superveel volk, maar we konden starten.

3. Er werd een locatie gezocht.

De school was van in het begin onze droomlocatie. Een vertrouwde omgeving voor onze kindjes, met alle infrastructuur voor kleuters. (denk: kleine toiletjes!) Ik trok mijn stoute schoenen aan en ging praten met de directie. Die vond het een leuk idee, maar moest het bespreken met mensen die boven hen stonden. Dat proces duurde een tijdje. Zo lang dat we begonnen te vrezen dat het een njet zou worden. We wisten dat we het sowieso wilden doen, en dachten al na over andere locaties. Er was een optie om het in een dienstencentrum in de stad te doen dat in de zomer leegstond, we dachten na over andere plekken. Hoorden dat er initiatieven waren waarop er zelfs werd opgevangen op een boerderij, hoe idyllisch. En toen ineens kwam de verlossende mail: we mochten een week testen in de paasvakantie (iets dat ze ons bij Cokido hadden aangeraden), en daarna zou er geëvalueerd worden voor de zomer. Dikke vette yes.

4. Er werd veel vergaderd.

Over plannen van aanpak. Over samenwerkingen met de speelgoeduitleendienst van de stad en de bibliotheek. Over wie de knutselmaterialen zou halen. Wat we mochten gebruiken van materiaal op school. Waar de kindjes wel en niet mochten komen. Hoe we voor de nodige vervanging zouden zorgen bij overmacht of ziekte. Of we ook kindjes van buiten school zouden opvangen. Voor elke tien vragen kwamen er tien bij, maar het was ook gezellig en we kwamen zo al eens bij andere ouders thuis op mooie zomeravonden. Eefje en haar team kwamen eens uitleg geven op school. En stapje bij stapje kwamen we dichter bij de paasvakantie, waarin we drie dagen aan het testen sloegen. Dat viel zeer goed mee, wat vertrouwen gaf voor de zomer. En een go van de directie.

5. Er werd ook getwijfeld.

Uiteindelijk kwamen we overeen om het het eerste jaar niet te moeilijk te maken. En dus ook geen gezinnen aan te trekken van wie de kindjes niet op de school van onze kindjes zaten. Dat hield de vergaderingen kleinschalig, maar doordat het schooltje nog klein is en niet iedereen zomaar kon of durfde instappen hadden we eigenlijk te weinig gezinnen om een goede planning op te stellen. Correctie: dat is wel gelukt, maar er werd wel wat verwacht van de ouders. Het systeem is dat je een dag opvangt in ruil voor vier opvangdagen voor je kind, en het gebeurt wel eens dat er een ouder twee dagen per week staat. Dat zijn dan mensen die bijvoorbeeld in het onderwijs staan en menen dat het soms simpeler is om hun kindjes mee te nemen naar een bende vriendjes dan ze heel de vakantie zelf te entertainen. En dat is ook gewoon zo. We hebben goed met iedereen overlegd, over of ze het zagen zitten, de opvangdagen die van hen werden verwacht. Er werden extra’s ingeschakeld, in de vorm van mijn schoonzus die wilde komen helpen op twee dagen dat Youri of ik gingen opvangen, of moeders die met hun dochter opvingen en dat heel gezellig vonden. En zo kwam alles goed. Ook mensen die in het begin niet goed wisten of ze wel durfden meedoen kwamen eens kijken en vonden het zo leuk dat ze volgend jaar ook willen meedoen aan het systeem. Ook daar zijn we erg blij mee.

2. Opstart bijspeeltuin

Ondertussen zitten we over de helft van onze vijf en een halve week vakantieopvang, en ik kijk elke dag mijn ogen uit. Dexter gaat supergraag, en hij is niet alleen. Morgen haal ik weer mijn knutsel- en taartenversierskills boven, samen met B., die vandaag al iets met zanddeeg deed en me liet weten dat dat nog kan geschilderd worden. Mijn kopzorgen waren nergens voor nodig, zo blijkt. De vakantieopvang is geweldig, ook wat betreft contact met andere ouders en hun kindjes. Ik kan het iedereen aanraden. Wie zei dat weer, dat je wat je zelf doet altijd beter doet? Ik ga het nog beginnen geloven.

Heb je vragen of wil je zelf sociale kinderopvang organiseren? Check dan zeker eens de site van Cokido, of stel ze hieronder in de reacties!