Flo spreekt #2

IMG_5037

Ik heb zeer taalvaardige kinderen. Dat is geen pluim op eigen hoed, ik weet niet of we daar zelf veel aan hebben gedaan, wij praten, en zij nemen blijkbaar op als sponsjes. Mensen wijzen me er regelmatig op, en dat is grappig, want doordat Dexter nog een stuk taalvaardiger was op de leeftijd van 2 jaar en acht maanden dan Flo, zou ik bijna denken dat zij praat zoals de meeste kindjes van haar leeftijd. Tot ik dus een kindje van haar leeftijd hoor praten, en besef dat onze madam praat als een grote. Ik vind dat de max. Ook al denk ik ook regelmatig: wanneer gaan die twee hier eindelijk eens drie seconden ZWIJGEN?!

IMG_4699

Deze zinnen kwamen de afgelopen weken in mijn bullet journal terecht:

  • Mag ik morgende week naar school?“. Het verschil tussen morgen en volgende week is nog niet duidelijk, maar ik vind dat ze dat mooi oplost.
  • Heb jij nieuwe ogen?“. Elke keer als ik iets van make-up draag. Ze vindt mijn nieuwe ogen meestal ook heel mooi. Kan ook: “Heb jij nu jouw ogen geschilderd?“.
  • Ik ben een kleine mens.” Gewoon een random opmerking aan het ontbijt.
  • Kijk! Pakinoki!“. Flo heeft Pinokkio weten te localiseren in haar zoekboek.
  • Zeg maar sorry.” Ik bonkte Flo met haar hoofd tegen het dak van mijn auto, maar ze had al direct een oplossing.
  • Ik ben de dokter. Moet ik een keer een spuitje laten komen?“. Laat maar komen, Flokie.
  • “Heb jij naar Brussel gezeten?”. Ik kom thuis van een redactievergadering in Groot-Bijgaarden.
  • Ik ziet Bram leuk.
  • Sem is mijn liefste.” Ja, er is een patroon. Ze zijn allemaal minstens zes jaar en liefst ouder, haar maten. Als in de maten van haar broer.
  • Wattenhell?“. Don’t ask. Maten van haar broer.
  • Ik kan ook nie alles doen he.” Ik vroeg of ze de gordijnen wilde dichttrekken.
  • Ik heb maar één handje he“. Ze kan haar toetentas niet dragen want ze heeft haar pop al vast. Aja.
  • Ik heb een hik gelaten.”
  • Hij heeft lief gewerkt met mij.” Ik vroeg hoe het was in de klas, en de hij in kwestie is een juf.
  • Ik hou van jou, maar ik zie je niet.” Weetwel, van in dat liedje van zwarte piet, wiedewiedewiet.

Meer Flo spreekt? Hier vind je de eerste editie terug. 

how lilith gets it done

How I get it doneIk heb in het verleden al gepolst naar wat jullie van mij willen weten. In het verlengde van mijn “et alors”-post kan ik stellen dat ik dat wél belangrijk vind. Ik vind het zeker lief, dat jullie vinden dat ik me niets moet aantrekken van wat jullie willen, maar dat zou ik maar gek vinden. Dit is geen relatie vanuit een ivoren toren, waarbij jullie maar te slikken hebben wat ik aan kruimels naar beneden strooi. Ik krijg veel van jullie, dan vind ik het fijn om af en toe iets terug te doen. Deze keer in de vorm van het beantwoorden van een vraag die ik regelmatig krijg: vertel nog eens iets over je werk en hoe jij dingen gedaan krijgt.

Ik ben soms wat weigerachtig om over mijn werk an sich te praten. Natuurlijk valt er van alles te vertellen over freelance journalist zijn anno 2018. In een wereld waarin haast niemand nog boekjes koopt, en de eerste vraag die valt als ik een link naar een krantenartikel van mijn hand post dat (terecht) achter een betaalmuur zit is: waar kan ik dat ergens gratis lezen? Maar ik praat daar liever over op café dan op een blog, omdat de nuance daar meer ruimte krijgt, en ik minder snel geneigd ben om nog hoger op mijn paard te kruipen dan ik al zit.

Wat niet wil zeggen dat ik niet geweldig veel te vertellen heb over de manier waarop ik als freelancer anno 2018 met twee kleine kindjes dingen gedaan krijg. Het is ronduit zot hoe hard die manier de laatste jaren is geëvolueerd, en hoe weinig ik daarover vertel op mijn blog.

In de podcast Werk & Leven die ik met Anouck maak komt het onderwerp vaker ter sprake. Er staat “Werk” in de titel, daar kan ik al eens lozer gaan, vind ik. Wie regelmatig luistert weet ondertussen wat onze stokpaardjes zijn. We gaven er al workshops over, en omdat de interesse zo groot was dat niet iedereen erbij kon zijn die dat wilde is er nu ook groot nieuws. Iets met een online cursus rond tijd die echt compleet geweldig wordt. Rep je naar deze blinkende nieuwe aflevering om er alles over te vernemen en je op de wachtlijst te zetten, zodat je alle informatie krijgt over hoe je je binnenkort kunt inschrijven.

Werk&Leven_Anouck&Kelly-12

Bij wijze van voorsmaakje, en om te weten wat mijn stokpaardjes zijn, doe ik graag nog eens de oefening die ik in 2014 al eens deed, maar dan minder gericht op technische snufjes (ik heb nog altijd exact dezelfde iPhone als in oktober 2014, zie ik, net als dezelfde Kindle, dus weinig nieuws van het cheap ass front) en meer op systemen. En losjes geïnspireerd op de zeer leuke rubriek “How I get it done” op The Cut, deze keer.

Een typische ochtend: Youri staat als eerste op, als hij Flo uit bed heeft gehaald is Dexter meestal ook wakker en beneden, en terwijl daar flesjes worden gemaakt en ontbijt wordt klaargezet luister ik in de badkamer naar podcasts. Op dit moment verslind ik elke episode van om het even welke podcast waarin Seth Godin iets vertelt over om het even wat, because Seth. Ik binge zelden series, wel vaak mensen. Een hobby zoals een ander, vind ik.

Daarna is het boekentassen klaarmaken als ik dat niet de avond ervoor al deed (ik probeer, maar het lukt niet altijd), fruitsla uit de koelkast pakken (die heb ik op zondag gemaakt voor de hele week) met yoghurt en granola erbij, en ontbijten met koffie. Dan kleed ik Flo aan, Youri doet Dexter, waarna hij vertrekt naar het werk en ik de kindjes naar school breng. Rond half negen ben ik weer thuis, drink ik nog een koffie, probeer ik te mediteren met head space, en dan ga ik aan de slag met de planning die ik al de avond ervoor in mijn bullet journal heb geschreven. Doordat ik meestal met themadagen werk, ligt er meestal een plan klaar, en dat is naast handig vooral geruststellend.

Over focussen: Ik heb minder uren beschikbaar om te werken dan ik zou willen, maar dat is tegelijk een bewuste keuze, omdat ik mijn kindjes niet te lange dagen van huis wil. Nog geen drie zijn en naar school gaan waar de middagdutjes wegvallen blijkt zeer vermoeiend, en ik snap dat. Dus ben ik mezelf al een aantal jaar aan het leren om zo gefocust en onafgeleid mogelijk te werken. Dat is niet simpel, maar alles dat ik daarin steek krijg ik wel in vijfvoud terug, vind ik. Er is een enorm verschil tussen lang werken en hard werken, zo blijkt. Themadagen zijn een gigantische hulp, ik plan twee schrijfdagen in per week, waarin ik alleen maar dat probeer te doen en vaak shitloads gedaan krijg. Andere dagen richten zich meer op research en cases zoeken, nog andere op administratie en andere shizzle. Een van mijn belangrijkste inzichten op dat vlak haalde ik een paar jaar geleden uit een van mijn persoonlijke bijbels, Deep Work van Cal Newport, en ik haal daar nog elke dag mijn voordeel uit.

IMG_4857

Over dingen niet doen: ik raak er meer van overtuigd dat het in het leven belangrijker is wat je niet doet dan wat je wel doet. Ik probeer zo bewust mogelijk om te springen met de 168 uur die ik elke week heb. Dat betekent voor mij en ons gezin dat we ervoor kiezen om onze kinderen nog geen buitenschoolse activiteiten te laten doen. Ik heb gezien hoe de zwemlessen inhakten op de rust die wij behoorlijk essentieel vinden, en kies er op dit moment voor om daar geen gewoonte van te maken. De vraag komt nog niet vanuit Flo (en die haar zwemlessen beginnen nog even niet), en pas recent een heel klein beetje vanuit Dexter (die zijn zwemlessen dus al achter de rug heeft, en nu zin heeft in iets anders. Misschien). We gaan dat bekijken, maar wel zo bewust mogelijk. Omdat ik weet dat een ja tegen het ene een neen tegen iets anders betekent. Op dit moment hebben mijn kinderen naast school geen agenda, los van wat speeldates en verjaardagsfeestjes, en dat betekent dat wij op den bots kunnen beslissen om op een gemiddelde zaterdag samen te gaan ontbijten of op bezoek te gaan bij iemand die ons dierbaar is zonder dat we ons in zeven bochten moeten wringen. Dat we niet leven volgens een schema van lesmomenten en ritjes van en naar. Dat is een persoonlijke keuze, en impliceert geen mening over mensen die daar wel voor kiezen. We do us. Ik heb zelf één activiteit per week door de kooklessen die ik volg, en probeer er maximum nog één iets bij te nemen ’s avonds. Liefst niet. En ik experimenteer op dit moment met dingen als niet elke week naar de supermarkt gaan. Niks kopen in november. Mijn boeken alleen naar de bib halen. Ik hou wel van dingen proberen en me afvragen of ze wel echt nodig zijn, of het gevolg zijn van een verhaal dat we onszelf vertellen.

Over tools: “Maak het zo simpel als mogelijk, maar niet simpeler“, las ik onlangs ergens. Dat is exact wat ik met de weinige tools die ik gebruik probeer te doen. Ik hecht er steeds meer aandacht aan om de tools die ik inschakel goed te leren gebruiken. Het zijn er steeds minder, dus dat scheelt. Anouck en ik hebben onze vijf favoriete productiviteitstools van het moment in een lijstje gegoten voor Werk & Leven, als je wilt kun je ze hieronder downloaden.

Over avonden en weekends: er was een tijd dat ik vaker ’s avonds en in het weekend werkte, maar dat zijn uitzonderingen geworden. Ik lees wel boeken voor het werk, maar meer doe ik doorgaans niet. Bewust. De manier waarop ik tegenwoordig werk staat me dat ook toe. Ik knal zo vaak tijdens de dag, omdat ik heb geleerd om gefocust voort te doen, dat ik veel meer gedaan krijg dan enkele jaren geleden. Toen gebeurde alles dat ik deed veel minder gefocust, en veel meer reactief dan nu. Nu weet ik elke dag wat ik wil doen, en hoeveel tijd ik mezelf toesta. Waardoor ik meer gedaan krijg in opmerkelijk minder uren dan vroeger.

IMG_6636

Mijn afsluitroutine: ik probeer mijn werkdagen af te sluiten met het plannen van de dag erna, en ik gooi mijn mailbox ook nog eens open. Die open ik maar twee keer per dag, ’s ochtends en ’s avonds, behalve als ik op iets dringend zit te wachten om voort te kunnen, maar dat gebeurt steeds minder. De dringende brandjes worden geblust, en dan steek ik mijn computer in de kast en zet ik alles klaar voor als de kindjes bij thuiskomst een boterhammetje willen eten.

Mijn avondroutine: Dexter en Flo zitten elke avond (ja, ook in de vakantie) om half acht in bed, en vanaf dan is het tijd om te lezen, of mindless naar de tv te staren. Ik volg niks echt, dus ik prefereer minstens nog een uur lezen (een gegeven dat ervoor zorgt dat ik ondertussen aan mijn 37ste boek van het jaar bezig ben volgens Goodreads), en ga meestal rond tien uur naar bed. Waar ik mezelf toelaat om nog een kwartier op Reddit rond te hangen, en dan gaat het licht onverbiddelijk uit. Ik heb veel slaap nodig, en ik heb niet veel karakter, maar hier sta ik wel op.

Wil je meer weten over hoe ik werk met meer focus? In episode 13 van Werk & Leven hebben Anouck en ik het over dit onderwerp. Via deze link vind je alvast onze tien favoriete apps en tools van het moment. Downloaden maar!

lilith deelt een allegaartje

IMG_5276

Dingen die op de planning staan

  • kerstkaartjes maken. Alleen is Apple gestopt met het aanbieden van de service, en moet ik nu op zoek naar een alternatief voor de kaartjes die je hierboven ziet en die ik al verstuur sinds de dieren nog spraken. Hetzelfde met mijn fantastische fotoboeken al zeg ik het zelf: ze maken ze ineens niet meer. Wat nu?
  • de Warmathon in Brugge, samen met zo goed als heel mijn familie. Zin in. Ik ga wel wandelen in plaats van lopen, anders zou de Warmathon al na vijf minuten eindigen in mineur en met een paars hoofd.
  • een blowerdoortest, morgen. Ik weet het zelf ook niet. Stel mij eens gerust.

Dingen die mijn hart deden stilstaan

  • het moment waarop Dexter een iets ouder vriendje die in het bezit is van een oudere broer te spelen had, en ik hem enthousiast iets tegen dat vriendje hoorde vertellen over de paashaas. Waarop het vriendje niet reageerde. En ik dacht: “HIJ WEET HET EN HIJ GAAT DAT NU VERTELLEN AAN DEXTER EN ALLES IS KAPOT VAARWEL MAGIE VAN DE SINT OMG NOOOO!”. Maar het vriendje bleef stil, het moment ging voorbij, en moeder vond uiteindelijk haar hartslag en haar adem terug.
  • Flo die elke nacht wel een paar keer keihard en overdreven dramatisch “MAAAAAAAAAAMAAAAAA! TUUUUUUUTJE!!!!” begint te roepen. Dat galmt hier nogal. Wij zijn normaal gezegend met kinders die ’s nachts slapen, ook al denken mensen vaak het tegenovergestelde omdat één van die kinders een gigantische huilbaby was, maar zelfs toen deed hij dat meestal niet ’s nachts. Hashtag toch ietwat blessed, besef ik als ik nu half misselijk van vermoeidheid uit mijn warme bed kom gestrompeld om een tutje te gaan zoeken bij nacht en ontij.
  • alle keren dat ik op kousen over onze gietvloer liep en bijna tegen de grond ging. Het is een kwestie van wanneer en niet van of, laat dat duidelijk zijn.

Dingen die ik leerde

  • dat sommige mensen “lange hamburger” zeggen tegen een frikandel en dat gewoon menen.
  • dat Hasselt en Genk maar vijf minuten van elkaar verwijderd zijn.
  • dat veranda’s tegenwoordig tuinkamers heten.

Dingen die ik voor het eerst deed

  • aqua zumba. Voor een artikel in het stadsmagazine. Het moment waarop ik een soort aquatische rondedans moest doen met mijn arm in die van een andere deelneemster gehaakt maakte diepe indruk.
  • Bokrijk bezoeken. Het was niet echt open, omdat het herfstvakantie was, maar er was wel Kattekwaad, en dat was fijn.
  • Zelf vanille-ijs draaien. Zelf garnaalkroketten maken. Zelf hoofdgerechten maken voor meer dan tien mensen. De cursus “klassieke keuken voor beginners” loopt ondertussen tegen zijn einde aan, maar ik vond het zo tof dat ik de week erna al doorstroom naar de cursus “accent op sausen en soepen”. Met mijn vader dan nog. Dat wordt lachen. Hoop ik.

Dingen die aangenaam en verrassend tegelijk waren

  • rondlopen op Interieur Kortrijk en worden aangesproken door een leuke Nederlandse deerne die mij en Youri had herkend van mijn blog. Later nog een mail van diezelfde deerne krijgen om te zeggen dat ze zoveel had aan het neen zeggen tegen alles script dat je kunt downloaden op Werk & Leven.
  • Youri die een dag nadat ik out of the blue moest denken aan Quality Street snoepen en dozen een doos meebrengt van de winkel. De nostalgie! #teamyouriforever
  • dat Dexter steeds meer begint te vertellen tegen mensen die hij niet goed kent. Op familiefeestjes bijvoorbeeld, of als er vrienden op bezoek komen. Deed hij vroeger in nul procent van de gevallen, maar hij lijkt zich steeds meer op zijn gemak te voelen op dat vlak. En ik ben blij voor hem. Ook: dat uit zijn eerste rapport blijkt dat hij zich goed in zijn vel voelt in het eerste leerjaar. Ik had al een vermoeden, en dat werd helemaal bevestigd.

Dingen die ik spannend vind

  • het feit dat ik binnenkort mag verklappen aan welk project ik al een tijdje in den duik slash het geniep bezig ben. Hou vooral onze podcast in de gaten, dan ben je ineens mee.
  • dat het bijna Sint-Maarten is bij ons. De anticipatie! Ik kijk daar sinds ik kindjes heb elk jaar geweldig naar uit, ja.
  • dat we een boomhutweekend wonnen via Cokido, en ik heel benieuwd ben wat dat gaat geven.

Dingen waar ik tijd voor zou willen hebben

  • een hele namiddag motivational video’s kijken op YouTube. Zoals deze van Denzel Washington. Ik zou high kunnen worden van motivational video’s, denk ik, maar dat komt waarschijnlijk doordat ik niet meer rook (5056 dagen), alcohol drink (794 dagen) of aan de cola light zit (216 dagen).
  • eindelijk de patches op de zwemzak strijken die ik in de grote vakantie voor Dexter kocht maar die dus nog steeds niet in gebruik is omdat ik er maar niet toe kom om de patches erop te strijken. Ik ben nogal strijkijzerly challenged, laat het ons daarbij houden. Het zijn nochtans geweldig coole patches, met dinosaurussen op enal. Het had zo mooi kunnen zijn.
  • zelf mijn huis kunnen onderhouden. We hebben geen poetsvrouw meer, en dat was bewust, maar nu moet ik het dus weer zelf doen, en blijkt dat dat toch steevast achter de feiten aanhollen blijft. Ik ben heel erg in dubio, want ik vind het wel fijn dat hier niemand meer komt poetsen, maar tegelijk vind ik het minder fijn dat het niet meer zo vaak is gepoetst als ik zou willen.

Dingen die ik niet had verwacht

  • dat ik naar Dancing With The Stars zou willen kijken, enkel en alleen om Fabrizio van Temptation Island in bewegend beeld te zien. Sorry Pommeline. Sorry street cred. Ik kijk gewoon heul graag naar Fabrizio, of zoals Dexter hem noemt: die met zijn spieren. Plus: ik zeg heel graag “Pommelizio”, for obvious reasons.
  • dat het idee om Dexter en Flo in hetzelfde hotelbed te laten slapen zo hard gedoemd was om te mislukken. Dat ik daardoor bij Flo in bed zou belanden, die ervoor zorgde dat ik geen oog dicht deed door om de twintig minuten een hand in mijn oogkas te mikken of met een voet in mijn nieren te porren tot ze paars aanvoelden.
  • dat ik er dit jaar maar tien seconden over zou doen om uit te vogelen hoe ik het klokje op mijn dashboard naar wintertijd moest omzetten. Er zijn jaren geweest dat ik daar weken over deed. Ik ben het trouwens elke keer weer compleet vergeten, en moet dan hopen dat ik me in een slimme periode bevind. Deze keer had ik dus chance.

Deze rubriek is geïnspireerd op de Allegaartjes van Zezunja, de meesteres van de Allegaartjes.
En jullie zijn geweldig lief, dat wilde ik nog eens zeggen. Merci.

lilith denkt te vaak et alors

IMG_4511Een maand. Zo lang zit er voor ik het goed en wel besef tussen twee blogposts. Laat ons zeggen dat 2018 niet mijn beste blogjaar is geweest. Is dat erg? Het is zeker geen ramp. Vind ik dat jammer? Ergens wel, zoals je het jammer kunt vinden dat de vlam tussen jou en dat lief waar je ooit zo’n geweldig fijne tijd mee had op een laag pitje staat.

Het is niet dat ik dat fijn lief iets verwijt.
Het ligt aan mij, niet aan hem.
Ik denk er te veel over na.
Ik relativeer elk idee kapot.
Ik vind mijn strapatsen ineens het schrijven minder waard.
Dat heeft weinig te maken met de strapatsen an sich.
Ook niet met een bepaalde gemoedstoestand.
Er staat alleen al zo gigantisch veel op internet dat ik wil dat wat ik publiceer toch ietwat boeiend is.
Niet eens omdat ik zo’n geweldige perfectionist ben, want dat ben ik niet.
Maar omdat ik weet hoe weinig tijd ik zelf nog heb om blogs te lezen.

Als ik er over praat tegen mensen die mijn blog lezen, dan is het altijd het eerste dat ik hoor: dat dat niet nodig is. Boeiend blijkt overrated. Dan zeggen ze dingen als: ik kom alles van u lezen, ook als het niet boeiend is. Natuurlijk is dat lief. Ik heb de beste lezers ter wereld, daar moet niemand mij ooit nog van overtuigen. Jullie kunnen veel van mij hebben, ook maanden van bijna niks, ik weet dat.

Maar ik weet het ook niet.

Ik weet niet of ik jullie wil bezighouden met een post over hoe wij juist een paar dagen naar Limburg zijn geweest. Et alors, denk ik dan. Wie zit daarop te wachten? Wat maakt het uit?

Ik zou mijn tips voor trips kunnen geven, maar jullie hebben vast al wel gehoord dat er een geweldig leuke expo over Tim Burton loopt in C-Mine. Of dat Play in Kortrijk heel tof is. Dat is allemaal waar, maar ontdek dat vooral zelf, en vorm er uw mening over. Ik ben geen expert in Limburgtrips noch in Tim Burton noch in kunstenparcoursen (is dat een woord?), ik doe ook maar wat, en soms valt dat mee, en soms tegen, maar ik kan niet garanderen dat dat bij u hetzelfde is.

IMG_5102

Soms ben ik heel enthousiast over een bepaald gegeven op mijn blog, en krijg ik een mail om te zeggen dat mensen het geprobeerd hebben en dat het keihard tegenviel. Dat kan. Ik ben geen redactie, ik zeg ook maar wat. Daar denk ik dan weer een tijd over na, en dan schrijf ik weer niets. Et alors, denk ik dan. Misschien te snel. Ik heb door de jaren heen zo vaak in interviews gezegd dat ik al zo lang blog dat ik me niet eens kan voorstellen dat ik ermee zou stoppen. En dan kan ik het me plots wel voorstellen. Al denk ik ook niet echt helemaal.

IMG_4975

Mensen mailen mij om te vragen of ik eens een foto kan posten van Flo haar kamer, om inspiratie op te doen voor leuke meisjeskamers. Alleen heeft Flo geen leuke meisjeskamer, omdat ik er nog niet mee bezig ben geweest. En ben ik verre van de Ozanne en Guillemine van de Westhoek. Als iemand dat lijkt te denken voel ik me een beetje een bedrieger, want die kamer lijkt nergens naar, en toch denkt iemand dat ik een of andere expert ter zake ben. Ik ken niks van bouwen of inrichten. Youri heeft alles voor zich genomen van de bouw, omdat ik al last krijg van koud zweet als een aannemer drie zinnen tegen me uitspreekt. Ik spreek geen aannemers. At all. Ik ben onwaarschijnlijk dom als het over zo’n dingen gaat, ge wilt het niet weten. Gij zegt driepuntsfilter, ik hoor bladiebladiebla en wil een beetje wenen in een hopelijk correct uitgevoerde hoek van mijn nieuwe crib.

“Ik heb soms het gevoel dat ik nogal uitgepraat ben over mezelf”, zeg ik dan, tegen Youri.
Het is eerder een vaststelling dan een schreeuw om aandacht of bevestiging, maar ik kan natuurlijk zeggen wat ik wil.
“Ik zou nog altijd graag komen lezen”, zegt hij die me al jaren beu zou kunnen zijn dan, en ik weet dat hij het meent. Net als ik weet dat anderen dat ook menen.
Ik weet alleen niet of dat ervoor zorgt dat ik mezelf geen navelstaarder meer voel. Ik krijg mails met “dag micro-influencer”, en ik heb zelfs van ver geen idee wat dat betekent. Ik gooi ze bij de tientallen mails met de aanspreking “hey mamablogger” (brrrrr), waarin ik alweer word uitgenodigd voor een persvoorstelling van iets waarover ik nooit zou bloggen. Of vijf vouchers voor een gratis pizza krijg aangeboden om een volledige blogpost te wijden aan een pizzaketen.

Ik deel dit, omdat ik vind dat het eeuwige twijfelen over of iets eigenlijk überhaupt ertoe doet net zo veel bestaansrecht heeft als mijn enthousiaste, blije Blogboek. Dat ik ook uit de grond van mijn hart schreef. Net als deze post. Het ene sluit het andere niet uit, zoals bij zoveel dingen.

Dit bloggen, dit hele proces, het is wat.
Ik zou ook in mijn dagboek kunnen schrijven, denk ik dan, dan dient het alleen mezelf, en is de druk van de ketel. Maar tegelijk: hoe leuk is het dat jullie hier al die jaren met zoveel komen lezen en delen? En hoe gek is het dat ik soms het gevoel heb dat het nergens toe dient, terwijl ik ook wel weet dat dat niet zo is?

In elk geval: ik wil er geen project van maken, want dat is volgens mij het laatste waar ik nu nood aan heb, een voornemen dat eigenlijk alleen maar kan mislukken.

Maar ik wil wel graag wat meer publiceren zonder dingen kapot te denken.
Ik wil weer publiceren omdat alleen al op publiceren drukken leuk is.
En magisch.
Ook na al die tijd.
Ik wil dat niet vergeten.

DUS!
Ik ga nu op de “publiceren”-knop drukken he mannen.
Dan komen jullie weer gewoon lezen alsof er niks is gebeurd.
Ik beloof dat ik daar niet te hard over ga nadenken, en het dan de volgende keer gewoon opnieuw doe.

Misschien flakkert er wel weer iets op.
Er is nog een waakvlam, dat weet ik zeker.
Misschien kunnen we daarna nog eens afspreken.
Geen druk, gewoon, vrijblijvend.
Kijken waar het ons brengt, samen iets gaan drinken, en daarna misschien naar de cinema?

IMG_5156

En dan eens blijven slapen, om te beginnen met onze kleren aan?

5 beelden, 5 dingen

IMG_4609 IMG_4748 IMG_4750 IMG_4769 IMG_4779
  1. Ik heb geen enkel gouden randje opgespaard voor september. Mijn boekennieuwsbrief ligt op zijn gat, al komt daar weer beterschap aan. Ik vind het minder erg dan ik van mezelf gewend ben, ik hoop jullie ook, want ik ben even aan het bekomen van de verhuis, de grote vakantie en de start van Dexter en Flo op school. Het bloggen schiet er wat bij in, maar dat heeft te maken met een megacool en intensief project dat ik met Anouck aan het maken ben voor Werk & Leven, een valling die komt, gaat en dan als een halve zot weer komt, waardoor ik slecht slaap en amper kan praten. Het leven, dus. Gisteren ging ik tien kilometer wandelen met Liese en hoorde ik mezelf hees als een zeehond uitleggen waarom ik volgens mij minder blog. De conclusie was wat de conclusie bij mij regelmatig is: misschien moet ik er wat minder over nadenken. Bij deze.
  2. Dexter leert lezen, een wonderbaarlijk proces om zien. Ondertussen leer ik koken, elke woensdag van 18:30 tot 22 uur. Klassieke keuken voor beginners. Ik ben niet echt een beginner, maar heb het gevoel dat ik veel basis mis. Die krijg ik les na les mee. Het is heel tof, ik volg orders op waarin woorden voorkomen als abricoteren en na afloop ga ik naar huis met potjes vol overschotjes en een misselijk gevoel van het eten van te veel gangen.
  3. Periodes met veranderingen zijn niet altijd makkelijk voor mij, blijkt weer. De start van Flo op school bracht wat stress met zich mee, en hupla, plots bemerk ik ze weer bij mezelf. De kleine angstjes die al van ’s ochtends naar mijn keel grijpen. De paniekjes die anders direct met een gerichte ademhaling in de kiem worden gesmoord, maar nu als een hamertje op mijn hoofd blijven tikken. De krantenartikels vol onheil met kindjes die me meer triggeren dan anders. Ik ken de systematiek ondertussen, ik weet waaraan het ligt, en beetje bij beetje wandel en kook en appelpluk ik me er weer door.
  4. Seizoen 2 van Werk & Leven is uit de startblokken geschoten met een aflevering over body positivity en dieetcultuur, en ik heb er al veel positieve mails en reacties op gekregen. Hier te beluisteren, mocht je dat nog niet hebben gedaan.
  5. Ik geniet heel hard van rommelen in mijn nieuwe keuken. Hele zondagnamiddagen vol wafels bakken en soep maken en cake en spaghettisaus. Ik was vergeten hoe zalig dat was, maar dat is ook omdat ik nog nooit zo’n zalige keuken heb gehad als nu. Iedere keer weer zo belachelijk content mee.

lilith wil het nog eens over Werk & Leven hebben

Werk&Leven_Kelly&Anouck-65Van “zouden we eens geen podcast beginnen?” tot de eerste tien afleveringen van “Werk & Leven” ingeblikt hebben, het lijkt alsof mijn ravissante co-host Anouck en ik met onze ogen knipperden en het eerste seizoen was in de sjakos.

Tegelijk was het ook weer niet zo simpel als dat. Van de micro kopen tot weten hoe we hem moesten gebruiken zonder dat mensen zich al na tien minuten beklaagden dat ze er hun trommelvlies aan hadden blootgesteld (sorry!), een leerproces met de nodige groeipijnen was het zeker.

Zo goed als alles aan de podcast was gelukkig wél leuker dan we ons hadden kunnen inbeelden.

Het nadenken over onderwerpen, het bedenken van rubriekjes, de toffe reacties, mails en reviews van de beste luisteraars ter wereld, die ook nog eens met veel meer waren dan wij ooit hadden durven denken. Jullie luisteren vanuit Nieuw-Zeeland en Italië en Amerika, als expats dan, want locals moeten zelfs met Google Translate niet aan ons West-Vlaams accent beginnen. Verloren zaak if there ever was one. 

En nochtans: we krijgen bericht dat er Nederlanders zijn die voor de helft luisteren voor onze inhoud, en voor de helft voor onze “prachtige tongval”. En ik maar dictie overwegen toen ik in het eerste jaar hogeschool met de grond gelijk werd gemaakt voor mijn platte a en e. Eat this, leraar Nederlands van wie ik de naam al lang weer vergeten ben.

Werk&Leven_Kelly&Anouck-59

We deden ook een Productivity Friday rond focus die geweldig tof was.

IMG_3129 IMG_3142

En we kregen best wat reacties van mensen die er door de datum en de afstand niet bij konden zijn. Wat dan weer een stamp onder ons gat gaf voor een top secret project waarvoor Anouck en ik een week of drie samenhokken.

IMG_4566

Omdat nog niet iedereen de weg heeft weten te vinden van deze blog naar de plek waar je mij hoort tateren met een ander levend wezen: een kort overzicht van wat we de afgelopen maanden hebben gedaan.

De tien afleveringen van Werk & Leven, seizoen 1!

Episode 1 was een introductie. Dat hoor je aan het feit dat ik klink alsof ik in een aquarium zit en we nogal verkrampt aan ons scriptje hielden. Maar we waren gelanceerd.

In episode 2 bogen we ons over onze al dan niet perfect bollende huishoudens, en vroegen we tips aan Practical Joke.

Episode 3 ging op zoek naar het antwoord op de vraag “moet je je passie volgen om gelukkig te zijn, en if so: hoe weet je dan wat die passie is?”.

Episode 4 was die met de geweldig sympathieke mama van vijf: “de perfecte moeder is er altijd voor haar kinderen”. Of toch niet?
Schermafdruk+2018-04-16+08.48.48De vijfde aflevering is bij ons altijd een specialleke, en deze ging over een van onze gezamenlijke stokpaardjes: How to get shit done. Massa’s info gebald in een aflevering.

Nummer 6 ging over ons al dan niet bloeiend sociaal leven, een aflevering waarop we zeer veel reacties kregen omdat we het onder meer hadden over introverte en extraverte persoonlijkheden en wat dat betekent voor je dagelijks leven.

In episode 7 ging het over onze husbando’s en of we hen proberen te ontzien.

Episode 8 boog zich over de vraag of het klopt dat je je niet mag laten gaan. Ook een aflevering waar we zeer veel reactie op kregen, onder meer omdat we het hadden over het inschakelen van professionele hulp in periodes dat het minder gaat dan je zou willen.

De titel van episode 9 haalde ik bij Flo, die op een ochtend “Flink mama, jij bent een flinke meid” zei en me wat verbouwereerd achter liet. Food for thought, en ineens een podcast. (want hoe gaat dat?) Meteen ook een goed excuus voor een interview met Lien De Pau van Zeker Van Haar Zaak.

Episode 10 zit eivol met antwoorden op vragen van luisteraars. Onze favoriete boeken, podcasts, Netflix series, frietkoten, hier leer je het allemaal!

Nog een paar dagen en episode 1 van Seizoen 2 komt eraan (HELL YES!), jullie hebben dus nog even tijd om in te halen wat jullie hebben gemist.

Wil je meer weten over upcoming episodes en dat geheime project?
Zwier jezelf dan zeker op onze Werk & Leven-mailinglijst, en je bent als eerste op de hoogte.
Heb je al geluisterd naar de podcast? Benieuwd naar wat je ervan vond!

5 beelden, 5 dingen

40590222_513687619093130_6537380235321540608_o IMG_4165 IMG_4208 IMG_4531IMG_4511
  1. Fjoew, wat een week. Ik had me op voorhand niet enorm veel zorgen gemaakt over de start van Flo in de kleuterklas. Ze zag het zitten, was er al regelmatig geweest, had er al een broer op de speelplaats. En ja, de combinatie van de verhuis en de potjestraining hadden afgelopen zomer voor wat miserie gezorgd, maar ik dacht dat we erdoor waren na een nachtelijk bezoek aan de spoed en een sondering. Plus veel troost en geruststelling. Nou. Laat ons zeggen dat het na een vlotte start op 1 september best pittig was. Met een Flo die veel weende en panikeerde, ook thuis. Resultaat: moederhart een paar keer in gruzelementen, handen een beetje in het haar, een broer die het ook niet echt leuk vond dat zijn zus het lastig had en zelf ondertussen in het eerste leerjaar was gestart. Sinds donderdag zien we gelukkig beterschap. We leven op hoop. In weken als deze ben ik zeer dankbaar voor lieve kleuterjuffen die meedenken en tijdens de dag berichtjes sturen om de mama op de hoogte te houden. Allemaal niet zo simpel, ook niet als je op dat vlak al een en ander hebt meegemaakt.
  2. Dexter kan ondertussen ‘ik’ en ‘is’ lezen en een beetje schrijven. Na een initiële teleurstelling op maandagavond dat hij “nog altijd geen heel boek kon lezen” lijkt hij het boeiend te vinden, dat eerste leerjaar. Zo benieuwd naar de volgende weken.
  3. Het voelde alsof de eerste week van het schooljaar als een trein over me heen is gedenderd, en het resultaat was overal chaos. In mijn to do-lijsten. In mijn hoofd. Toch heb ik me afgelopen weekend extreem hard gefocust op uitrusten. In het weekend zijn mijn lijsten met zaken die dringend gedaan moeten worden doorgaans nog langer dan op weekdagen, omdat er zeer veel menage moet worden ingehaald en wat scheef is weer moet worden gerecht. Maar ik voelde dat ik het even nodig had om te lezen en in mijn keuken te rommelen en de beste chocoladecakes ter wereld te bakken (“zo zwart als de nacht/een mollengat“, boodschapte ik naar mijn vader en broer) en daarna 15000 stappen te gaan zetten met de kroost. Zoveel deugd van gehad, en die nazomer hielp ook.
  4. Al veel complimentjes gekregen over de Ask Us Anything-episode van Werk & Leven, meteen de laatste aflevering van het eerste seizoen. Ook het begin van het tweede? Daarvoor moet je luisteren, en snel wat!
  5. Die foto van Dex en Flo in ninjakostuum. Ik zoek niet langer naar de voorkant van mijn kerstkaart, als het niet geeft. I DIE TIMES MILJARD.

lilith deelt 37 tips voor 37 jaar

IMG_4160Gisteren was ik jarig. Zevenendertig, begot.
Deze kroon lag ’s morgens op mij te wachten, gebricoleerd door wat mij betreft de leukste man ter wereld. Ik moest erom gniffelen, omdat ik me bedacht dat er in deze levensfase minder tijd is voor grote festiviteiten en Pinterest perfect kronen dan vroeger, maar dat wat er in de plaats kwam -naast vermoeiend- toch ook vaak de max is.

Dit jaar geef ik jullie wat dingen mee waar ik enthousiast over ben.
Zeer willekeurig, maar wel allemaal dingen die ik tof vind.
Of goed om weten.
Er staat veel eten tussen.
Ge kent mij.

37 tips van mij voor jou

  1. de edamame boontjes van Nissui uit de diepvries van de Delhaize. Als snack, in een poké bowl, als aperitiefhapje met wat zout. Een zaligheid, en zo handig om in huis te hebben.
  2. Banyu douchegel van de Rituals. Ik ben verliefd op mijn regendouche, en de combinatie met de geur van de zee maakt alles nog beter, al helemaal op plakdagen zoals we ze al hebben gekend deze zomer.
  3. mijn Eco Egg wasei van bij Kudzu. Zo’n gemak, en een ecologischer alternatief voor waspoeder of vloeibaar wasmiddel.
  4. Oppo ijs. Man toch. Ik eet niet eens zo graag ijs, maar dit wel, en het heeft kweetnie hoe weinig calorieën. Voor ijs.
  5. mijn Kindle Paperwhite. Ik krijg nog elke week de vraag welke e-reader ik zou aanraden, en dan is het dus nog altijd met heel mijn hart deze. De liefde blijft onwaarschijnlijk groot tussen ons. Soms liggen we zelfs lepeltje lepeltje.
  6. gisteren at ik geen taart, maar als ik er een zou bakken zou het deze chocoladecake met rode bietjes van Dorien zijn. Als was het omdat een vriendin vorige week op bezoek kwam met chocoladecupcakes met rode biet erin, en die ook al zo overheerlijk waren. Beloof me dat je het eens probeert.
  7. de stiften van Stabilo die je kweetnie hoe lang mag laten liggen zonder dop. Topuitvinding.
  8. die color wonder kleurboeken van Crayola, voor een dochter die het niet kan laten om op meubels en andere dingen te kleuren.
  9. deze talk van Mel Robbins. En haar rok. En haar power.
  10. Sriracha on everything.
  11. George Ezra zijn Paradise. De kindjes noemen het papa zijn liedje, maar ondertussen is het ook een beetje mama haar liedje. Zoals ze horen als het door de arme boxen van haar bolide knalt. Instant contentement.
  12. Elke ochtend ontbijten met een kom vers fruit, Griekse yoghurt en de beste granola ter wereld. En sloten koffie.
  13. Het YouTube-kanaal van Casey Neistat. We love Casey, en dat steken we niet weg.
  14. De podcasts van Brooke Castillo, The Life Coach School. Platinablond, een serieuze hoek af, maar ik ben er zot van. Bedankt aan diegene die me een mail stuurde met de tip, you know who you are! (want ik niet meer :aah:)
  15. Het Crinoline-parfum van bij & Other Stories. Ik hou van lichte, bijna synthetische geuren, en deze is de max. En geen hoofdpijn!
  16. Heb je een moeilijke eter in huis? Dietemiet deelde de tip van het vakjesbord in een post over haar dochter met ASS, June, en hoewel Dexter geen autisme heeft (maar net als zijn vader ahum wel hier en daar last van problemen met eten) investeerde ik in een geel en roze bord van de Suprabazar. Ik noemde het een apenbordje, maakte er verder niet te veel spel van, en mannekes toch, hij eet, en zijn zus ook soms! Meer dan anders! Aja, want de helft van de tijd lust hij dingen niet omdat ze elkaar aanraken en DAT VIES IS! Dankuwel, Dietemiet, met je altijd geweldige ideeën altijd.
  17. Zin in een vleug muziek? Vorig jaar deelde ik een playlist met 36 nummers voor 36 jaar, en die is nog altijd afspeelbaar.
  18. Heb je een dinofan in huis? Wij gingen naar Pairi Daiza (trouwens altijd een aanrader, wat een fantastisch mooi park blijft dat toch?!) en ik was vergeten dat er juist een dino expo liep. Die is dus geweldig de moeite. Dexter kan er nog altijd niet van zwijgen, en het is drie weken geleden. Flo ook niet, maar dan vooral omdat ze “beetje bang was voor de dino’s”. Ze zagen er dan ook enorm levensecht uit.
  19. Ik kreeg vorige week een out of office die ik keihard ga stelen voor mijn volgend verlof:”Dear contact,I am enjoying my summer break until the end of August. If your e-mail requires an urgent reply, you may consider to resend it on Aug. 29th or later.Sorry for the inconvenience!“.
    En dan gewoon met een zwieperd van smile en delete, zeg. Yasss.
  20. de Bancontact-app. Zo jammer dat niet iedereen die al gebruikt, ik vind dat zo’n gemak als je mensen snel wilt betalen zonder dat je daarvoor geld bij de hand moet hebben. Installeren die handel! Ook handig in webshops, vind ik.
  21. Het Kunstenfestival van Watou is tof met kindjes en ook zonder kindjes. Ik ken omzeggens geen bal van kunst, en ik was er nog nooit geweest, maar wij beleefden er een fijne namiddag vol verrassingen. Meer moet dat soms niet zijn.
  22. Ik geef hem nog eens mee omdat ik mails en reacties blijf krijgen over hoe deze kleine tip levens heeft veranderd (no shit!): maak de cirkel eens wat vaker rond!
  23. Buffelmozzarella. Heel de zomer lang, met tomaatjes en olijfolie. Faak.
  24. Die tomaatjes mogen zeker van zelfplukboerderij Goed ter Heule komen. Dat blijft een van mijn absolute happy places, en de tomatenoogst was weelderig, om het met een understatement te zeggen. Net als de aardbeienoogst.
  25. Gaat er altijd te veel tijd over het maken van een nieuwe afspraak bij jou? Bij de kapper bijvoorbeeld? Leer dan om voor je vertrekt onmiddellijk een nieuwe afspraak vast te leggen. Serieus, dat helpt in heel veel situaties, ook met etentjes met vriendinnen waarvan je vindt dat je ze te weinig ziet enzo.
  26. Heb je altijd maar een beetje gember nodig, en moet je een hele pak kopen waarmee je niet weet wat gedaan? Ik vries de rest altijd in in een ziploc bag. In stukjes van twee centimeter snijden, en je hebt altijd gember in huis. Zo’n gemak.
  27. Iets dat ik zelf nog niet zo lang weet: dat er in veel auto’s een symbooltje staat zodat je weet aan welke kant je tankdop zit. Als er een iemand mee geholpen is is het wat mij betreft al een win.
  28. Die app waarmee ik bijhoud hoe lang ik al niet meer rook of alcohol of Cola Light drink (139 dagen bitches) heet Quit That. Ik krijg die vraag zeer regelmatig, dus bij deze.
  29. Ik krijg ook vaak de vraag welke notitieboekjes ik gebruik om te bullet journalen. Zonder uitzondering de Leuchtturm1917 medium met dots. Goed formaat, stevig, drukt niet door, met leeslintjes, alles dat ik nodig heb.
  30. Ik kijk weinig Netflix, maar Chef’s Table blijft zo goed. Altijd inspirerend, onlangs nog die met Christina Tosi van Momofuku Milk Bar. Wat een geweldige vrouw. Nu wil ik ook panna cotta met cornflakesmelk maken hou mij tegen.
  31. Iets helemaal anders, maar wel een nuttige tip, vind ik. Soms ontmoet je mensen die iets meemaakten dat zo zwaar is, dat je amper weet wat zeggen, en zelfs niet durft polsen naar hoe het is, omdat je dat al kunt raden: niet goed. Ik heb geleerd van Sheryl Sandberg dat je dingen makkelijker maakt door te vragen hoe het vandaag gaat.
  32. Ik blijf fan van mijn menstruatiecup. Echt: elke maand meer. Ik denk ook elke maand: als elke vrouw dit gebruikte, zouden heel veel levens zoveel makkelijker zijn. Plus ook nog eens: zoveel beter voor het milieu.
  33. Een van de handigste pagina’s in mijn bullet journal: de wachten op-lijst. Gewoon een lijst met antwoorden die je nog moet krijgen, documenten waar je op wacht, en de datum. Dat ik daar niet eerder was opgekomen.
  34. Alles van The Nerdwriter. Zo clever! Love it!
  35. Blogtips nodig? Ik lees op dit moment niet zo veel, maar deze wel met extra veel liefde: Kleine Atlas van de Werkelijkheid. Prinses op de Kikkererwt. Talitha heeft een blog. Le Coeur à Marée Basse.
  36. Neem verlof op je verjaardag. Serieus.
  37. Maken je kinderen altijd ruzie als ze iets moeten verdelen? Zie hier een geweldige truc die Youri ergens las: laat een van de twee kinderen het ding verdelen, en zeg op voorhand dat de andere het eerste stukje mag nemen. Werkt bij ons zonder traantjes.

Trouwens: neem asjeblieft niet zomaar ouderschapstips van me aan vanuit de gedachte dat ik mijn zaakjes op mijn zevenendertigste voor elkaar heb, want gisterenmiddag werd ik gebeld omdat mijn zoon geen boterhammen mee had naar de vakantieopvang. Zeventien moederpunten rechtstreeks de vuilbak in, maar wel weer goed: ik heb er mezelf geen uren voor doodgedaan in mijn hoofd. Ik ga het nog leren. Dexter bleek het ook keihard de max te vinden dat een hele lieve mama een donut voor hem was gaan halen bij de bakker. Bedankt, lieve mama!

Trouwens 2: die congédag op mijn verjaardag, die gaan we erin houden. Wat gewinkeld, wat koffie gedronken, wat tijd voor mezelf. Topidee. Doen jullie iets speciaals voor jullie zelf op jullie verjaardag? Ge moogt! (van mij toch, van uw baas weet ik niet)

lilith beantwoordt de vragen die ze het vaakst krijgt over de nieuwe crib

IMG_4096Zesentwintig dagen. Zo lang wonen we ondertussen in de nieuwe crib. Lang genoeg om te beseffen dat we hier graag wonen. Het huis is helemaal ons ding, de omgeving en het uitzicht fantastisch, de overgang ging vlot. Alleen Flo laat de laatste dagen blijken dat het voor een kindje van twee en half allemaal niet zo evident is. Daarnaast is ze ook nog eens gewoon twee, is het grote vakantie, en is het voor dat kleine hoofdje plots allemaal heel veel. We doen ons best om er zo veel mogelijk te zijn als ze het lastig heeft. This too shall pass enal.

De afgelopen weken kregen we heel veel fijne reacties op de foto’s van ons nieuwe huis. Dat is leuk, want ik heb nooit onder stoelen of banken gestoken dat het proces niet geheel pijnloos was (mahaha), dat er best veel is misgegaan onderweg, en dan is het tof om te beseffen dat het precies toch allemaal goed kwam, en dat andere mensen zelfs zin krijgen om ook aan de slag te gaan.
Courage daarmee! Ik zou het niet direct opnieuw doen (dat is gelukkig ook niet de bedoeling), maar nu we er wonen ben ik alleen maar blij dat we het hebben aangedurfd. Als ik ’s ochtends met een kop koffie naar buiten kijk pas helemaal.

IMG_4118

Omdat we de laatste weken veel vragen kregen via mail en Facebook en ik geen maanden meer wil bloggen over #tftcbouwt, een overzichtje van de vaakst voorkomende vragen en overpeinzingen.

Mijn eerste reactie toen ik foto’s van jullie huis zag was: wauw, die heeft een keisjieke moderne villa. Zo eentje dat ik ook wil maar niet kan betalen. Toen keek ik naar de foto van het huis en maakte ik me de bedenking dat het huis, alleszins niet vanuit dat standpunt, niet lijkt op een villa maar “normale” proporties heeft. Een huis dat ik ook zou kunnen bouwen. :) Kan je vertellen over het proces van plannen tekenen, ruimtes inschatten, keuzes maken over 10 of 13 m diep bouwen, … Door te kijken naar jouw huisfoto’s lijkt het alsof het toch haalbaar is, een modern betaalbaar huis bouwen dat ruimte biedt aan een gezin van vier.

De kracht van ons huis zat hem voor een groot deel in de beperking, besef ik nu. Zoals jullie weten komen noch Youri noch ik uit een gezin waar ze het maar te scheppen hadden, waardoor we destijds voor onze eerste woning moesten antwoorden met “niks” toen de bank vroeg wat we zelf konden inbrengen voor de aankoop ervan. We hebben dat huis verbouwd en met wat winst kunnen verkopen, maar voor de rest: eigen bloed, zweet, tranen en heel veel schuiven in YNAB om alles rond te krijgen.

Wat niet wil zeggen dat we onszelf zwaar financieel pijn hebben moeten doen om dit huis te bouwen. Dat wilden we niet. Allebei niet. Dat is ook niet gebeurd. Mensen lijken te denken dat wij nu moeten leven op droog brood, maar dat valt goed mee. Met dank aan goed plannen, het budget als een havik in het oog houden, en harde keuzes maken. Wie het niet extreem breed heeft kan het niet extreem breed laten hangen. Maar blijkbaar toch een tof huis bouwen.

De beperking zat niet enkel in het budget, maar ook in de bouwvoorschriften. Wij bouwden in een duurzame wijk in Ieper, op een perceel grond waarop we de vorm van het huis en de materialen maar tot op zekere hoogte konden kiezen. De chance was dat de bouwgrond betaalbaar was (145 euro per vierkante meter), en dat wat we mochten doen ook was wat we zelf hadden gekozen. Een compacte woning, met beperkingen waar wij mee konden leven. Waar we zelfs achter stonden, want wij zijn er zelf van overtuigd dat groter en meer niet altijd de oplossing is. Minder en simpeler, dat was ons doel.

Het proces was simpel: Youri en ik maakten een plan volgens de spelregels die er waren. Een architect vertaalde dat naar een echt plan. Wij zochten aannemers. Er ging heel veel fout. We deden voort. We deden over heel veel dingen onze eigen goesting, ook als mensen ons ervan probeerden te verzekeren dat geen dressing, garage, kelder, zolder of tweede toilet toch geen optie was. Wij hebben dus geen dressing, geen garage, geen zolder of tweede toilet, en wij vinden dat niet erg. Wel een grote en doordacht ingerichte berging, zoals je hieronder ziet. Ik ben nogal geboeid door hoe ze dingen oplossen in kleine appartementjes en tiny houses, en zag het van in het begin als een uitdaging om een behoorlijk huis aan te pakken als een klein appartement. Met veel kasten en opslagruimte, zonder dat daar extra kamers voor nodig waren. Dat is volgens mij ook goed gelukt. We hebben ook hele containers naar de kringloopwinkel gedaan. Echt al jaren mee bezig, en ik wil nog minimalistischer de komende tijd. Outer order, inner calm, ik geloof dat keihard.

Voor de rest: onze ogen goed opengedaan als we in andere huizen waren, goed gekeken naar wat we zeker niet wilden. (veel, druk, vol) Ons niet verloren in al te dure keuzes die eigenlijk niet nodig zijn.

IMG_3979

Wanneer kozen jullie ervoor om jullie vorig huis te verkopen? Wij twijfelen heel hard, we willen het niet te vroeg doen maar hebben ook schrik om te lang te wachten.

Van zodra we behoorlijk zeker wisten wanneer we in ons nieuwe huis zouden kunnen. We wisten dat we op 21 juli wilden verhuizen, en hebben het te koop gezet op 1 maartHier heb ik wat tips verzameld om je huis snel te verkopen. (in ons geval was het op vijf dagen geklonken)

IMG_3841

Welke latjes hebben jullie tegen jullie gevel en hoe breed zijn ze?

De latjes zijn thermo essen met een clipsysteem van 52 mm breed. Geen tropische houtsoort, om de simpele reden dat wij dus in een duurzame wijk wonen waar ook op dat vlak wat voorschriften waren. Content van.

Wordt dat hout niet grijs?

Ja, zoals zo goed als elk hout, hebben wij ons laten vertellen.

IMG_3878

Hoe zit dat met dat raamframe dat lager zit dan jullie vloer? Waarschijnlijk moet ik dat gewoon aan een ramenleverancier vragen maar ik vind het zo fascinerend. :-)
Wat ook als je stofzuigt, bots je dan gewoon tegen het raam? 

Jep, gewoon aan de leverancier gevraagd of dat kon, en dat kon. Er zit wat marge tussen het raam en de vloer, ik bots er dus niet tegen al stofzuigen. En ik vind het supermooi.

IMG_3941

Zijn jullie tevreden over jullie witte gietvloer?

Ha, de witte gietvloer! De vloer die ons door iedereen en zijn nonkel werd afgeraden, maar ook heel vaak met liefde werd bezongen door mensen die er een hadden. We konden een beetje oefenen doordat Youri voor onze bouw ook nog aan een verbouwing begon op zijn werk. Daar werd een witte vloer gegoten in hetzelfde materiaal (PU), zodat we dat al ons konden bezigen voor we zelf de knoop doorhakten. Wij verliefd, en dus werd het doorheen het hele huis wit. Ook in de badkamer, waar het werd doorgetrokken aan het bad en in de douche.

Ondertussen wonen we er bijna vier weken echt op, en kan ik eerlijk antwoorden op de vraag: wordt dat niet snel vuil?

Well. Je ziet het vuil in elk geval sneller liggen dan op parket. Zeker nu onze tuin nog niet is aangelegd brengen we wel wat stof en gruis mee naar binnen. En als we bezoek hebben met kindjes die koeken of wafels eten dan ligt het in no time vol, en ik vind dat je dat veel beter ziet op de gietvloer dan op ons parket.

Dat hebben we opgelost door een geweldig goede -en dure, maar het zo waard- stofzuiger te kopen (geloof het of niet, sinds de aankoop stofzuig ik zelfs graag) en een zeer goede mop. Ik moet er wat meer mee bezig zijn dan in de oude crib als ik het proper wil houden, maar ik ben ook honderd keer blijer als ik ernaar kijk. Het is echt zo mooi. Het zou makkelijker zijn als ik iemand was die aan mensen vroeg of ze hun schoenen willen uitdoen, maar zo ver ben ik nog niet.

Een paar uur nadat we er woonden gooide Flo al een tafel om die een kras maakte die er van zijn leven niet meer uitgaat, dus dat was een goede test. Voor de rest vallen de krassen mee. Er zijn er wel, doordat de kindjes niet altijd op hun tapijt spelen en who can blame them, maar ik heb de indruk dat ze vervagen, en dat je ze alleen ziet als je er zoals ik naar op zoek gaat.

Dus ben ik tevreden?

Ja, ik moet wat properder zijn dan vroeger om het volle effect te hebben, maar dan is dat effect ook echt wel zot cool.
Vraag het me nog eens binnen een jaar, anders.

Welke firma gekozen voor de gietvloer? En al krassen of strepen in? 

Superfloor uit Poperinge. Heel tevreden. Wat de krassen betreft: zie het antwoord over de gietvloer hierboven. Er zijn er ondertussen nog wel wat, kleintjes, die vervagen precies ook weer. Strepen hebben we alleen als Dexter op witte sneakers op zijn knieën kruipt, maar die kun je gewoon weer wegvegen zonder veel miserie.

Waar komt die geweldige keuken vandaan?

Kvik Kuurne. Ask for Vinnie. Topkerel.

Ik zag een foto op één van je posts, berging denk ik. Boven wasmachine en droogkast hebben jullie een soort houten constructie. Ziet er niet enkel mooi uit, maar ook praktisch. Is dat gekocht of op maat gemaakt?

Dat is IKEA. Plank door Youri gezaagd en voorzien van een wasbak en kastje. Heel blij mee, en ook wreed handig als standing desk als de dochter naast mijn bureau slaapt en mijn man poetst.

IMG_4116

Hebben jullie een aparte speelkamer voor de kids want nu zag de living er nog speelgoedloos uit :)?

Neen, ons huis heeft weinig aparte ruimtes. De speelhoek bevindt zich gewoon in de living. Ik heb wel een extra tapijt gelegd om te voorkomen dat de vloer daar vol putten zit door auto’s die naar beneden worden gegooid vanop grote hoogte, en tot nu toe lukt dat.

IMG_4106

Hebben jullie al het oude interieur weg gedaan en alles nieuw gekocht?

We hebben veel laten staan in het oude huis na overleg met de nieuwe eigenaars, omdat de stijlen nogal clashten en wij het dan niet allemaal naar de Kringloopwinkel moesten doen. De speelgoedkasten zijn meegekomen, net als een kast van Dexter, en onze bedden en nog ergens een kast. Voor de rest: helemaal opnieuw begonnen, en blij dat we dat hebben gedaan.

Ik weet natuurlijk niet exact waar jullie voordien woonden, maar ik had de indruk redelijk in het centrum van Ieper? Wat heeft jullie doen beslissen om meer richting rand van Ieper te trekken? Meer ruimte? Tuin voor de kinderen? Comfortabelere woning? 

Een beetje van de drie. In ons vorig huis hadden we een koertje, waardoor we niet veel ruimte hadden om de kindjes te laten spelen. Het werd ook een beetje krap met vier, vonden we, en we woonden aan een drukke weg met veel verkeer. Ons vorig huis was 900 meter wandelen van de Grote Markt, het huidige iets van anderhalve kilometer. Ik vind dat meevallen. Op vijftien minuten stappen sta ik onder de Menenpoort, er zijn winkels in de buurt, het ligt helemaal niet zo op de buiten als je op het eerste zicht zou denken. Plus: tien minuten stappen van de school van Dexter en binnenkort Flo.

Nog vragen? Stel ze gerust in de reacties, dan doe ik misschien nog een part deux. 

Hoe ik elk jaar meer dan dertig boeken lees

IMG_3900Het is een vraag die ik zo vaak krijg, als ik weer eens lyrisch doe over een boek dat zich recht in mijn hart heeft genesteld. Hoe slaag ik er in godsnaam in om boeken te lezen? Doe ik daar dan niet geweldig lang over? Ik heb toch jonge kindjes en een job? Tips welkom!

Meestal is het antwoord op zo’n vraag simpel. Je kiest ervoor om iets te doen, en dan doe je het. Wat volhouden betreft: dat is pas een makkie als iets zijn nut bewijst. In mijn geval is dat zo met lezen. Ik heb mezelf na een leeshiatus van bijna tien jaar ernstig moeten forceren, dat is waar. Het begin was lastig: ik was niet meer mee, stond naar de rekken in de bib en boekhandel te staren zonder een idee te hebben van wat ik wilde lezen en wat niet. Ik had moeite om in verhalen te komen, omdat mijn leeshart roestig was, en ik niet meer wist welke verhalen mijn hart doen zingen. Maar dat is allemaal zo hard gebeterd.

Nu is lezen echt mijn lang leven. Iets dat ik altijd doe, niet omdat het moet, maar omdat ik er zo’n deugd van heb om in andere mensen hun hoofd te kijken. #nevernotreading is een van mijn favoriete hashtags voor iets. (En ook de naam van mijn boekennieuwsbrief, waarover onderaan deze blogpost meer)

Wil je zelf graag meer lezen? Dit is hoe ik het aanpak:

  1. Zorg dat je altijd een boek bij hebt.
    Altijd. Net zoals bij een camera is het beste boek dat boek dat je bij de hand hebt als je een moment hebt om te lezen. Mijn Kindle helpt me daar enorm bij, want hij weegt niks en neemt amper plaats in. Er doen zich op een dag heel wat opportuniteiten voor waarop je even wat kunt lezen, als je dat wilt. Als ik moet wachten, dan lees ik. In de auto, op de trein, bij de tandarts. Dat zijn heel wat uren op een jaar.
  2. Reserveer een plek in je routine.
    Ik lees ’s avonds. Liefst elke avond voor ik ga slapen een uurtje. Daar kom je al heel ver mee. Dat wil zeggen dat ik in dat uur geen tv kijk, maar dat vind ik totaal niet erg. Ik kruip vaak lekker asociaal in bed terwijl mijn man tv kijkt, en dan geniet ik van mijn boek. Of ik zit in mijn spiksplinternieuwe leeszetel, terwijl hij tv kijkt. Wij vinden dat allebei helemaal niet erg.
  3. Koppel lezen aan iets anders.
    Van Gretchen Rubin’s boek over gewoontes heb ik geleerd dat de “strategy of pairing” een enorme hulp kan zijn als je jezelf iets wilt aanleren. Het komt erop neer dat je de ene gewoonte aan de andere koppelt. Je auto wassen als je gaat tanken. Telkens je in bad gaat je wenkbrauwen bijwerken. Je vitamines nemen voor je je tanden poetst. Een boek openslaan nadat je naar het nieuws hebt gekeken of de kindjes in bed hebt gestopt is exact hetzelfde. Zo maak je er na een tijd een gewoonte van, waarbij je niet eens meer nadenkt. Lezen of niet lezen? Bij mij is het lezen. (of het moest zijn dat ik te moe ben, dan is het zuchten en gaan slapen)
  4. Zorg dat je altijd weet wat je volgende boek wordt.
    Dit is een hele belangrijke om ervoor te zorgen dat er geen drie maanden tussen twee boeken zitten. Als ik het ene boek dichtsla gun ik mezelf een avond om te bekomen, en dan start ik met het volgende. Ik ben dus altijd bezig in een boek. Is dat niet zo, dan vind ik het raar. De boekenwebsite Goodreads is mijn number one tool om altijd te weten wat ik wil lezen. Graag lezen en niet op Goodreads zitten is volgens mij echt zonde. Er staan bijna zevenhonderd boeken op mijn to read-lijst. De kans dat ik zonder inspiratie val is zo goed als nihil. (wil je weten wat ik aan het lezen ben en wil lezen, voeg me dan toe als vriend)
  5. Stel een doel.
    In de blogpost “Waarom ik elk jaar een leesdoel stel (en hoe jij dat ook kunt doen)” vertel ik je daar meer over. Het is niet voor iedereen weggelegd, maar mijn leesdoel is een stamp onder mijn gat voor als ik even vergeet hoeveel deugd ik heb van lezen en blijven lezen.De combinatie van al deze dingen zorgen ervoor dat ik al een paar jaar makkelijk mijn leesdoel van 35 boeken haal, en ook nu zit ik, ondanks een verhuis, keihard op schema.

Hier deelde ik ook al eens enkele tips om meer gelezen te krijgen.

Slaag jij erin om veel te lezen? Of zou je het willen?
Waar loop je op vast?

(Ben je op zoek naar boekentips? Ik heb mijn boekennieuwsbrief #nevernotreading weer op gang getrokken en verstuur hem vanavond, gevuld met zomerse boekentips. Als je je daarvoor inschrijft ontvang je hem straks nog, anders is het weer een maand wachten)