Tournée Minérale: dag 536

IMG_4885Wie deelneemt aan Tournée Minérale, de maand zonder alcohol, heeft op dit moment nog minder dan tien dagen te gaan. Zoals jullie hier al lazen heb ik mezelf getrakteerd op een levenslange Tournée Minérale, en dus komt er bij mij geen einde aan. Het zotte is dat ik dat met de dag minder erg vind.

Sterker nog: ik denk er amper nog over na.

Nog het vaakst als ik naar mijn zoekresultaten kijk. Mijn blogpost over stoppen met alcohol is de tweede meestgelezen blogpost van het afgelopen jaar op Tales from the Crib. Ik moet u niet uitleggen wat dat wil zeggen, waarschijnlijk. Dat wil zeggen dat ongelooflijk veel mensen naar hier komen via zoekopdrachten als “ik wil stoppen met drinken” en “hoe weet ik of ik verslaafd ben aan alcohol”. Ook vaak “jonge mama drinkt te veel”. Ik lees veel tussen die lijnen. Ik herken veel tussen die lijnen.

Net daarom wilde ik er vandaag nog eens over schrijven. Niet zozeer voor Google, al kan ik enkel hopen dat iemand die zelf sukkelt op deze post uitkomt en er een sprankel hoop in vindt. Wel omdat ik er al zo vaak over aangesproken ben door mensen die zich schaamden. Ik vind dat niet nodig. Maar ik snap het wel.

Juist daarom had ik niet verwacht dat er een dag zou komen waarop ik naar een feestje zou vertrekken zonder “Wat heb ik aan een feestje? Ik kan niet eens alcohol drinken” te denken. Laat staan dat het zo snel het geval zou zijn. Maar het is nog steeds zoals ik een tijd geleden zei: eens ik doorhad dat ik het ook best zonder kan was het probleem bijna direct weg. En het was een probleem, dat schreef ik hier al. Een probleem van heel veel energie stoppen in nadenken, meten en wegen. Een probleem van mezelf wijsmaken dat ik me niet kon amuseren zonder alcohol. Dat ik alcohol nodig had om even te bekomen van mijn dagelijks leven.

IMG_5197

Dat dagelijks leven is er de laatste maanden niet kalmer op geworden. Maar ik ben wel van het gesukkel met alcohol af. Ik ben klaar met op de rem gaan staan omdat ik denk dat ik niet goed bezig ben, en dan weer van de rem af te stappen omdat ik vind dat ik dat potverdorie heb verdiend.

En neen, het is niet zo dat stoppen met drinken ervoor heeft gezorgd dat ik mijn zaakjes helemaal voor elkaar heb. Ik ben ook niet miraculeus slanker geworden (eventjes wel, maar die kilo’s heb ik er deze winter weer aangegeten van pure bouwstress), maar ik ben wel trots dat ik mezelf niet meer wijsmaak dat het niet lukt zonder mezelf om de zoveel tijd eens half tot ernstig te verdoven met witte wijn.

Het is raar om te beseffen dat ik vroeger iemand was die alles leuker maakte met drank. Of dat toch dacht. Onlangs zag ik op een stockverkoop van kinderschoenen alle verkoopsters om elf uur op zondagochtend in de cava vliegen. Zo veel lol dat daar was, ineens. Dat was ik, dacht ik. Er was altijd een goede reden om er een fles drank tegen te gooien. Er staan nog altijd flessen wijn in de keuken. Van vroeger, die nog altijd niet op zijn. Af en toe gaat er nog eens een geut in de saus. Het doet me niks meer. Hoe weird is dat? (ik moest trouwens ook aan deze geweldige blogpost denken. Lezen, zulle)

De overarching mood? Blij. Content. Opgelucht.

Wat hielp? (en dat is erg persoonlijk, besef ik)

  • een man hebben die niet drinkt. Youri dronk al weinig, en toen ik stopte stopte hij mee uit solidariteit. Al eens een vriendin in een groepje hebben zitten die het ook niet doet is ook soms fijn. Ik kan me voorstellen dat altijd weer de enige zijn met een glas spuitwater op café niet makkelijk is, maar ik ben dat meestal niet. Terwijl ik vroeger toch echt zeker wist dat iedereen dronk.
  • focussen op de voordelen. Het is zoals toen ik stopte met roken: ik probeer het niet te zien als niet mogen, maar niet meer moeten. Geen katers meer moeten doorspartelen. Geen keuzes meer moeten maken. Me niet meer schuldig moeten voelen. Bij mij werkt dat.
  • de mechanismen snappen. In het begin heb ik veel gelezen over alcohol en wat het met je doet. Dat soort inzichten helpt bij mij ook. Net als lezen dat anderen ook sukkelen en het toch deden.
  • dat ik zelf de knoop heb doorgehakt. Dat ik daarvoor een paar keer op mijn bek ben gegaan. Dat niemand het voor mij deed.

Ik wens alle deelnemers aan Tournée Minerale nog heel veel succes met de laatste week. Ik ben ook altijd benieuwd naar de ervaringen van anderen, dus deel die zeker in de reacties hieronder.

Ik wens iedereen die hier nu of in de toekomst terecht komt via de zoekmachines veel courage met alles. Het is allemaal lang niet altijd simpel, maar dat wil niet zeggen dat het niet kan.

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 7/40. 

lilith maakt een plog

IMG_2005Een plog, uhuh, ik ben hier alle registers van de coole blogrubrieken aan het opentrekken. Een plog is niet meer en niet minder dan een photolog, ik maakte er hier al eens een, en hier, en ook hier.

Gisteren, zondagochtend, begon de dag omstreeks zeven uur, omdat de wekker moest gezet worden. Dat is hier tegenwoordig zo goed als elke weekenddag het geval, want werken in het huis, of zoals gisteren: nog wat opruimen en kindjes naar de opa brengen want een fotoshoot voor de verkoop van de crib op het programma.

Maar eerst: fles drinken, verleidelijk in de camera kijken en wat in de zetel hangen.

IMG_1960

Daarna is het tijd voor wat kinderarbeid: Flo vindt het gelukkig het leukste ter wereld om te “alpen” met het zetten van de tafel. IMG_1966Doe mij anders maar een koffie en de koddigste glimlach van de wereld.

IMG_1971Miss Flo is klaar (TWEE STAATJES!), mister Dexter ook maar die wil niet op de foto, en Youri sjeest met de kidsters naar de opa.

IMG_1976

Ondertussen ruim ik de crib nog wat verder op, want straks komt de allerliefste Lieselot, waarmee ik in den tijd reportages ging gaan maken op de vroegmarkt van Rungis voor Libelle Lekker, ons huis shooten voor de verkoop. Lieselot is de liefste en komt daarvoor helemaal uit de Brusselse rand. In het weekend. Hoe tof is dat?

IMG_1977

Dit is de crib die als alles goed gaat later deze week op de markt komt. Voor like ongeveer 500000 euro minder dan de villa van de Pfaffs, hoor ik vertellen. Ik post later deze week een link op mijn Facebookpagina, maak al maar iedereen warm die een tof huis zoekt in de Westhoek.

Ondertussen krijg ik een geruststellende sms van de opa dat Youri vertrokken is en dat er geen traantjes waren bij Flo. Als haar broer er maar bij is is het oké, zo blijkt.

IMG_1985

Het is twee minuten na tien, en heb ik zelfs nog even de tijd om me in de zetel te zetten en mijn zondagplanning op te stellen in mijn bullet journal. 

IMG_1987Plog posten was dus alvast mislukt, maar dat wist ik toen nog niet.

IMG_1989

OMG is dat DJ 4T4 van ’t Hof van Commerce aan onze eettafel? It is, want Lieselot en DJ 4T4 (zij noemt hem gewoon Kristof) zijn al duizend jaar samen en hebben twee fantastische kindjes. Toen hij binnenkwam fanboyde ik “ik ben een beetje fan van uw werk”, en zei hij: “dat komt goed uit, want ik ben een grote fan van ‘Dexter spreekt‘.” Van die momenten die je gewoon in je dagboek MOET schrijven, of je nu wilt of niet. <3

Na een koffie was het tijd om forty met zijn hasten de deur uit te jagen, want er stond een shoot op het programma. Het resultaat daarvan toon ik jullie later, maar dit is behind the scenes.

IMG_1992

Lieselot gaf ook een berg tips om je huis te verkopen, en ik ga daar nog eens een post over schrijven. Maar eerst dat huis verkopen, om te zien of ze ook echt werken. Het was in elk geval de max om Lieselot nog eens te zien.

IMG_2001

Om half twee zijn we klaar en speel ik een kom van de beste ribollita ter wereld naar binnen, die uit Honger van Mme Zsazsa. Echt, ik zou die elke dag willen eten. Net weer een gigantische pot gemaakt, na weken zonder, en die liters zullen er weer in sneltempo doorgaan. BESTE SOEP OOIT.

IMG_2003

De dubbele deuren zijn te koop. De hunk met het broodje corned beef niet.

Dan op naar lovely Gullegem, om onze bloedjes te gaan ophalen.

IMG_3832

Auw. <3

Om drie uur zijn we weer thuis, waar Youri vriend en vijand verbaast met de demonstratie van een flan. Remember: we zitten diep in de Westhoek.

IMG_2007

Dan is het dringend tijd om iedereen eens te gaan uitlaten.

Zon, blauwe lucht, iedereen naar buiten!

IMG_2014

Vegans, please look away. Als we thuiskomen begin ik aan Jamie Oliver’s Mountain Meatballs uit America. Ik kook bijna niet meer omdat ik zo hard verzuip in het werk en de verkoop van het huis en 40 dagen bloggen (just kidding man!), maar ik doe dat nochtans zo graag en dus diepte ik nog eens een kookboek op uit de kast.

IMG_2017

De oven in, en ondertussen ewa zot doen met de kiendjes op Snapchat.

IMG_2021

We eten om tien na zes, en mannekes, mannekes, het was lekker. Dat sausje. Die ballen. En er is nog over voor morgen. (als in: vandaag) Macedoine uit een blik met mayonaise, ge hebt het niet gezien. Dat ge het niet gezien hebt.

IMG_2026

Ballen met gooey cheddar vanbinnen omg yes.

IMG_2027

Daarna is het tijd voor dat bad van Flo. Er zijn momenten als dit:

IMG_2029

En er zijn momenten waarop het “Flo schrokken e badje“-trauma weer de bovenhand haalt maar daar heb ik geen foto van omdat ik haar aan het kalmeren was.

Ondertussen gaat Dexter ook in bad, en kam ik haartjes.

IMG_2031

Azo lang al zeg. <3

Aan het einde van de dag heb ik ze bijna allemaal.

IMG_2041

Speekmedaille voor mezelf.

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 6/40. 

Flo spreekt #1

flo spreektJullie kijken er al maanden naar uit, en eindelijk is de dag gekomen: Flo spreekt! Dat is al een tijdje zo, maar nu is het voldoende om de eerste aflevering van haar eigen te krijgen.

Ik ben eens gaan zoeken naar de leeftijd van Dexter toen hij zijn eerste Dexter spreekt kreeg.
En kijk: bijna exact op hetzelfde moment als waarop ik dacht dat het voor Flo ook de moment was. Een maand voor hun tweede verjaardag.

Het ding is: Dexter was extreem snel met praten. Hij praatte ook onmiddellijk goed. Geen gebrabbel, wel direct zinnen met moeilijke woorden en bijzonder weinig fouten.

Zijn zus is wat trager.
Dat is niet altijd slecht, want ze was ook minder gefrustreerd dan haar broer, die soms zot werd omdat we hem niet snapten.
Flo was initieel minder overtuigd van het gegeven “woordjes die geen random klanken achter elkaar zijn”.
Flo deed maar wat.
Wij snapten er weinig van.
Keken niet begrijpend naar elkaar en vonden opluchting in het feit dat de andere ouder er ook geen snars van begreep.

IMG_1831

Maar een tijdje geleden begon het.
Hier en daar een woordje dat we snapten.
En dan ineens zinnen. Van twee woorden. Drie, daarna zelfs vier.
Met vervoegingen, al dan niet correcte.

Drie weken geleden moest ik met haar op controle naar Kind & Gezin, en bleek madam keihard voor te zitten in taalgebruik. Zowel de madamkes van het wegen als de dokter keken hun ogen uit. Wat wil zeggen dat Dexter echt wel zot hard voor moet hebben gezeten.

Niet dat het er allemaal geweldig toe doet. Flo is boven al een grappig, aandoenlijk tettergat.

Deze uitspraken schreef ik de afgelopen dagen neer in mijn Bullet Journal:

  • Papa beetje werken in Boei?” (met hoog stemmetje en scheef hoofd). Wij gaan wonen in een wijk die “De Vloei” heet. De afgelopen weekends was Youri daar een vals plafond aan het steken, waardoor ze nu telkens hij terug komt van zijn werk polst naar de werkzaamheden.
  • Po sien.” Kan ook zijn: “Kindjes sien”.  Ze wil naar zichzelf kijken op de telefoon, of naar foto’s van de kindjes van in de crèche. Met prachtige namen als Ananies, (Anaïs), Leejom (Leon) en Abbabel. (Annabel)
  • Oojeniet”. Ik hoor je niet. Als ik roep om te zeggen dat we haar pyjama gaan aandoen, bijvoorbeeld. Ze kan niet komen als ze mij niet hoor, ah neen.
  • Ikke oppepuimt.” Flo heeft opgeruimd.
  • Tuutje voor toosje”. Flo mag haar tutje niet hebben als ze niet slaapt, maar probeert ons wijs te maken dat ze het nodig heeft voor haar pop, Roosje. Het is geen dwaze, die Flo.
  • Soenen aaaaaan”. Zeker tien keer per dag. Ze kan al alleen haar sokken en schoenen aandoen, omdat ze geobsedeerd is door het veranderen van schoenen.
  • Buiten joejoe!“. Flo heeft ergens “happy birthday to you” opgepikt.
  • “Flo srokken e badje“. Ze is eens heel hard geschrokken in bad en sindsdien is er een licht trauma. Als we aan de deur van de badkamer passeren wil ze het daar altijd nog eens over hebben.
  • Nietje wam“. Hetzelfde met haar fles: die vond ze ooit eens te warm, waardoor ze nu elke ochtend voor ze van haar fles drinkt “nietje wam” zegt.
  • Ikke voetjeballen“. Like a boss, trouwens.
  • Feefoon aan mama“. Flo komt mijn telefoon brengen die ergens lag rond te slingeren.
  • Chocolade“. Er is geen woord dat ze mooier uitspreekt dan dat. Er is ook geen eten dat ze met meer smaak binnenspeelt dan dat.
  • Ditje zammen in de babas“. Dexter gaat zwemmen in het zwembad. Als Dexter naar de zwemles moet, dus.

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 5/40. 

[onze bouw] Hoe het allemaal begon

IMG_0121Dat verhaal van onze bouw, dat is een ellendig lang verhaal.

Het begint ergens rond 2004, toen Youri en ik een jaar samen waren en al meer dan zes maanden op een appartement woonden. Dat wilden we niet heel ons leven doen, zeker niet omdat we tussen de compleet geschifte bejaarden zaten, en dus droomden we verder over waar we ons leven wilden spenderen.

Eén ding wist ik toen honderd procent zeker: ik zou veel doen in mijn leven, maar bouwen, dat nooit.

Ah ja, stel je voor. Dat je over alles moet beslissen. Zot zou ik daarvan worden. Youri gelukkig ook, dus gingen we op zoek naar een koopwoning in de binnenstad van Ieper. Die vonden we, en we gingen er wonen in juni van 2006, een week na mijn gastric bypass operatie. Grappig om lezen dat ik toen dacht dat het tegen 2018 zou afgewerkt zijn. Think again, lilith van 2006, think again!

Nog geen twee jaar later lazen wij voor het eerst over een nieuwe duurzame wijk die gepland werd op 2 kilometer van onze deur. De plannen waren ambitieus, bleek op de infoavonden waar wij naartoe gingen. We zouden zo’n huis in een duurzame wijk trouwens van zijn leven nooit kunnen betalen, en toch begonnen we te dromen. We wilden trouwens ook niet bouwen.

Maar soms beginnen mensen elkaar dan aan te steken met hun dromen.
Zien ze ineens voor zich hoe het zou kunnen zijn.
Dus sloegen we aan het twijfelen.
En hoe harder ons hart ging kloppen voor toch een nieuwbouw, helemaal naar onze eigen goesting, hoe harder dat project bleef steken.

Wij droomden, maar de grond, die kwam maar niet te koop.
Dat was zwaar frustrerend. Dat bleef maar duren.
Duizenden gemeenteraden lang, zo voelde het.

Youri belde wel honderdtachtig keer met hetzelfde madamke van de stadsdiensten.
Nog altijd niet te koop?
Nog altijd niet te koop.

Het duurde uiteindelijk tot Kelly een ongelooflijk boze vlammende mail naar de burgemeester van Ieper stuurde, over haar toekomst en hoe die niet van de grond kwam.
DOOR HEN.

Dat was in juni van 2016.

Tegen augustus hadden we eindelijk eindelijk eindelijk het stukje grond waar we ondertussen een jaar of acht van droomden. Een mens moet al eens rapper vlammend in de pen kruipen, leerde ik in die periode.

IMG_0134

Bij dat stukje grond kwam ook dit uitzicht.

Exact in die maand vloog Liese met een luchtballon over ons perceel, en stuurde ze me deze luchtfoto om het te bewijzen. Om maar te zeggen: de werken in de wijk stonden toen nog in de beginfase.

IMG_1556

Vanaf toen ging het dromen pas echt in overdrive.
Bij Youri in de vorm van dit soort schetsen, bij mij in de vorm van Pinterestborden.
Het voordeel van projecten die niet van de grond komen is dat je al wat kan beginnen sparen.
IMG_1577Ja, dat zijn de eerste tekenen van houten latjes.

IMG_3091In oktober van 2016 zaten we ineens met een grondplan.

Binnenkort: van eerste spadesteek tot ruwbouw!

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 4/40. 

lilith deelt een allegaartje

IMG_1924Zezunja doet ook mee aan Veertig Dagen Bloggen, en ik vind dat de max, want zij blogt al zo ongeveer even lang als ik en hoe vaak kom je dat nog tegen? Een van de rubrieken die ik bij haar compleet geweldig vond is het allegaartje. Je vindt er hier een, en hier, en hier.

Wat houdt mij tegen om er ook eens een te delen?

Dingen waar mensen me deze week voor waarschuwden:
  • dat de eerste 20 telefoons die je krijgt als je huis te koop staat er zijn van immokantoren
  • dat je beter een aparte telefoon neemt voor de verkoop van je huis (will do, want ik telefoneer zo al niet graag, laat staan met immomakelaren)
  • dat immomakelaren afspraken maken om naar je huis te komen kijken zonder aan de telefoon te vertellen dat ze immomakelaren zijn. Wat voor ras apart is dat?
Dingen die mooi waren:
  • de theatertour van Het Zesde Metaal
  • Coco. Ik heb echt drie keer moeten wenen in de cinema, en ik zag rond me dat ik lang niet de enige was
  • die meneer in Topdokters die van zijn tremor af was door een hersenoperatie en bij de dokter op controle kwam met een glimlach die de kamer vulde. Waw
Dingen waarmee ik moest lachen:
  • de middenvakrijders van De Ideale Wereld
  • de manieren waarop ik aan elk van mijn kinderen een nieuwe trui introduceerde. Bij Flo is dat met veel blabla en show en uitgelaten pirouettes (Flo looooooves nieuwe kleren), bij Dexter is dat de trui in zijn kleerkast smokkelen zonder dat hij het ziet, nooit doen alsof er een nieuwe trui is, hem dan eens bovenhalen en hopen dat hij niet merkt dat er een nieuwe trui is. Ik heb twee verschillende kinderen, en ik kan me daar nog elke dag over verbazen
  • het briefje op het nummertjesmachien bij de slager. Een mens kan zich toch enkel afvragen welke zot wilde taferelen zich daar al moeten afgespeeld hebben in de Lidl van Ieper?
Zinnen die ik in mijn boekje met zinnen schreef:
  • There was a boy called Eustace Clarence Scrubb, and he almost deserved it
  • Het bepalende kenmerk van angst is toekomstgerichtheid
  • Some blows fall too heavy upon those too fragile

Dingen die ik pinde:
Dingen die ik altijd vergeet:
  • dat ik heb betaald voor Headspace en dat ik echt wel deugd heb van elke dag tien minuutjes mediteren. Dat ik het dus ook elke dag moet doen
  • dat ik meer deugd heb van thee dan van koffie, hoewel ik liever koffie drink dan thee
  • de avocado’s en rucola die ik aan het begin van de week met zoveel goede bedoelingen kocht en die ik door tijdsgebrek en geen zin weer heb laten verpieteren. Aaarghl
Dingen die nieuw waren:
  • Flo die heeft ontdekt dat ze tegen mensen hun gezicht kan slaan als ze haar goesting niet krijgt. Hard ook nog
  • een pannenkoekenplant
  • dat ik een kind heb dat zich laat schminken voor carnaval. Dexter mag er nog niet aan denken, Flo was met plezier een roze prinses in de crèche
27907475_10155954980395540_5519803891244849755_o

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 3/40. 

Ook proactieve lilith weet niet wat de dag brengen zal

IMG_1921Ik ben graag een beetje van de voorbereiding, zeker als ik compleet last minute beslis om deel te nemen aan blogchallenges in periodes waarin ik eigenlijk weinig tijd heb voor blogchallenges. Uit ervaring weet ik dat een plan B en C nooit overbodig zijn.

Dat geldt trouwens ook voor het ouderschap. Toen bleek dat de speeldate van Dexter niet kon doorgaan vandaag omdat zijn vriendje ziek was, dacht ik: misschien kunnen we eens naar de cinema. Met de bus ofzo. En omdat ik weet hoe zo’n dingen dan gaan hield ik me stiekem al volledig klaar voor een nieuwe episode van de rubriek “Op de foto/niet op de foto“.

Als er immers iets is dat het ouderschap me heeft geleerd, dan is het dat de leukste plannen het makkelijkst kunnen veranderen in de allerslechtste ideeën ooit. Oh keihard de max, we gaan met het hele gezin naar Disneyland, denk je dan, waarna je er een hoop geld tegenaan gooit om memories te maken samen en er een is met een oorontsteking en één die Disneyland echt helemaal niks vindt.

Aja, want met de bus naar de cinema gaan, dat maakt de kans groot dat Dexter er a. niks aan vindt want ZOOOOOOOO SAAAAAI b. na drie kilometer begint over te geven c. dertig zagen spant over dingen die hem tegensteken en die hij anders had verwacht. En eens in de cinema weten we ook dat de kans bestaat dat hij het al na een minuut of dertien beu is. Of moet overgeven. Of films blijkt te haten. Ja, alle films, en deze zeker.

IMG_1913

Awel he. Niks van dat.

Mijn foto’s doen onze dag niet eens eer aan.
Hoe fantastisch mooi Coco van Pixar was. (Echt, gaat dat zien!)
Hoe goed zijn gedrag.
Hoe zonnig en leutig onze busrit.

Hoe enthousiast hij heel de tijd was.
Dankbaar en al.
Blij.

Al een opluchting dat de dag uiteindelijk eindigde in een full-fledged hysterische woedeaanval voor iets van niets (een tekenwedstrijd van de Vitaminis en een tekening die helemaal mis was, om precies te zijn) of ik verwachtte dat Ralph Inbar elk moment kon binnenkomen om te zeggen dat ik in Banana Split zat.

(van die woedeaanval heb ik geen foto’s. Ge moest erbij geweest zijn)

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 2. 

lilith neemt deel aan “40 dagen bloggen”

Schermafdruk 2018-02-14 16.00.56Ik ging er echt niks meer bijnemen de komende tijd. Mijn agenda zit boordevol, dus dat is maar logisch.

En toch.
En toch.

Een paar dagen geleden zei mijn lief dat het jammer is dat ik nog maar weinig blog.
Al helemaal over gewone, persoonlijke dingen. Natuurlijk snapt hij waarom, wij verzuipen samen om ter hardst en soms is er gewoon weinig tijd en zin.

Maar net daarom.
En omdat ik het ook jammer vind.
Omdat ik het mis.

Omdat ik weet hoeveel deugd ik heb van gewoon bloggen zonder nadenken waarover.
Omdat ik echt nog altijd geniet van gewoon stukjes schrijven.
Omdat ik het ooit al eens 212 dagen heb volgehouden om elke dag te bloggen. (SAY WHAT?!!)
Omdat ik weet dat het met bloggen is van hoe meer ik dat doe, hoe makkelijker en leuker ik het vind.

Omdat ik zot ben.
Goed, goed zot.

Daarom ga ik meedoen aan de 40 dagen bloggen-challenge van Kathleentje.

Ik heb er zin in. Echt waar.
Ik hoop jullie ook.
En ik mag zes dagen skippen als ik wil, zegt Kathleen.

Dus dat is maar 34 dagen bloggen.
Daar draaien wij oerbloggers onze hand toch niet voor om, zeker?

De kop, hij is eraf!

lilith en Youri doen een strik rond de crib

IMG_6200Zondag:

“Pffft, moeten we nu echt een dag verlof nemen om ons huis op te ruimen? Maar ja, als ze foto’s komen nemen dan kunnen we niet anders, zeker? En ik heb zo al zo gigantisch veel werk”.

IMG_6212
Vandaag:

8:00: “Oké, Youri. We gaan wel moeten focussen en onze prioriteiten juist voor ogen moeten houden. De foto’s zijn nu het belangrijkste. We gaan nog niet over alles dat in kasten zit lopen beslissen of we het weg gaan doen of niet. Tegelijk: we zijn vandaag toch een hele dag bezig. Misschien moeten we wel van alles wegdoen.”

8:27: (twee koffies later) “OKE! WAT IS ONS PLAN? JIJ DE ZOLDER, IK DE KAMER VAN DEXTER? MET EEN DOOS VOOR KRINGLOOP, EEN VOOR CONTAINERPARK EN EEN VOOR ANDERE PLEK IN HUIS? En dan gewoon zakken? KOM, WE GAAN ER GEWOON KEIHARD VOOR. GO GO GO!”.

9:06: “Oké, lief, ik ben zo overweldigd. Maar echt. Zo goed als elk voorwerp is een beslissing die ik niet goed durf nemen, en we hebben duizend lakentjes en dekentjes en ik weet niet waarvoor ze dienen, van wie ze zijn en of ze weg mogen. Ik sta hier al meer dan een half uur naar een kast te kijken en ik blokkeer volledig”.

9:17: “Oké, Youri, ik denk dat je even moet komen. Ik ben compleet aan het blokkeren op elk vakje van deze kast. *ugly cry* Ik weet niet wat ik moet doen. Laat staan wat eerst. Alles is moeilijk en ik kan niet meer nadenken. Het is niet om mee te lachen.”

9:45: “Sorry van daarjuist, ik denk dat het toch wel goedkomt. *veegt snot en tranen weg met mouw*

10:50: “Hebben wij nu echt al drie volle auto’s naar de Kringloopwinkel gedaan? En heel ons huis staat nog vol, hoe kan dat?”.

11:12: “We moeten trouwens zeker de voordeur goed afstoffen. Dat maakt een goede eerste indruk”.

11:20: “Weet je nog dat ik gisteren zei dat we nog een jaar dat oud ding zouden gebruiken voor we verhuizen en dat jij zei “nog vijf maanden dan?”. Ik dacht echt dat het nog een jaar was. In mijn hoofd is het nog een jaar. Ik ben nog helemaal niet klaar”.

12:30: “Allez, we zijn hier al tien jaar over aan het nadenken en nu is het aan het gebeuren en het is zo… RAAR. Ook tof, maar raar.”

13:45: “We hebben al zo veel gedaan en tegelijk heb ik het gevoel dat we nog niks hebben gedaan. Is dat normaal?”.

13:55: “Ik ben hier heel de tijd van alles aan het negeren, maar dat is goed, dat wil zeggen dat ik keihard focus.”

14:23: “Die wonderspons maakt zijn naam ZO waar he zeg.”

15:23: “Maar jongens toch, hoe mooi is ons huis eigenlijk? Kijk, als ik dat ding zo zet is dat toch nog veel mooier?”.

15:43: “Dit huis is zoveel mooier als je er alles uithaalt dat verwijst naar een echt leven. Zo jammer dat erin moet gewoond worden, en dat bewoners rommel maken.”

16:15: “Neen maar serieus, ons huis is nog nooit zo proper geweest, en het is voor iemand anders. Het is zo mooi, precies met een strik errond. Ik wil in ons nieuw huis ook eens een mooie strik rond ons huis doen voor onszelf”.

Om maar te zeggen: vandaag hebben Youri en ik de crib gekuist.
Echt alle agenda’s, mailboxen en het internet genegeerd om keihard in alle hoekjes en kantjes te frotten en op te ruimen.

Dat waren vier volledige afleveringen van “Terrible, thanks for asking” (dikke leafde voor die podcast), een paar van Happier, veel eighties muziek (REO Speedwagon 4ever), en een paar pauzes om even goed door te wenen. Maar het resultaat is super. De trein vertrekt en we kunnen er niet meer af. Dat is de max. En tegelijk ook nogal zot.

IMG_6204
Als ge een superleuk huis zoekt in de Westhoek, ge weet mij wonen! Tegen eind februari is het hier voor echt.

YNAB in de praktijk: den bouw

IMG_1801Ik ben nogal een stresskonijn, helemaal als het over geld gaat.
Zoals ik al vertelde ben ik bang voor geld. Of neen: ik ben bang voor geen geld. Ik vind het belangrijk om marge te hebben, zeker als freelancer. Leven van de liefde en de visvangst mag dan wel romantisch klinken, ik krijg al stress bij de gedachte alleen.

Gooi daar een bouwproject van een paar miljoen tegen (Belgische franken, niet euro’s), en je kunt je voorstellen dat ik onrustig word. Onrust heeft bij mij vaak te maken met een grote factor: te weinig informatie. En dat is een van de redenen dat ik zo zot ben van YNAB. You Need a Budget, voor de volledigheid. Want YNAB is alle informatie over ons geld, op elk moment.

Door enkele jaren geleden YNAB te beginnen gebruiken besefte ik dat een mens eigenlijk niet gigantisch veel weet als hij voortgaat op de stand van zijn rekening. Soms denk je dat je veel geld hebt, maar komt er ineens een grote afrekening en bleek dat je dat geld eigenlijk helemaal niet ter beschikking had. Soms heb je wat spaargeld staan, en gaat je auto kapot, en blijkt dat je dat geld dat je nodig hebt voor een nieuwe motor niet meer kunt gebruiken voor die verbouwing van de badkamer.

Been there, done that, bought the t-shirt.

Ik moet het jullie waarschijnlijk ook niet vertellen.
Ik ben nogal een bange. Zie altijd als eerste alle mogelijke beren op de weg.
Ik denk niet dat ik aan zo’n groot bouwproject was durven beginnen zonder YNAB.
Omdat ik voor ik het programma begon te gebruiken eigenlijk nooit wist of er wel geld was, en waarvoor.

Om een lang verhaal kort te maken verdeel je in YNAB je geld volgens functie. Je geeft elke euro een job, ook je spaargeld. Geld een job geven betekent niet dat je het ook moet uitgeven. Het betekent dat je het ergens voor reserveert (en op die manier altijd weet hoeveel je hebt staan voor een nieuwe auto, schoenen of een ander folieke), maar ook dat je ermee kunt schuiven als je het ergens anders dringender nodig hebt. Want ook dat is het leven. Dat is vooral het leven.

Telkens er geld binnenkomt stel je je de vraag “wat moet dit geld eerst doen voor er nog eens geld binnenkomt?”. De ene keer is dat bij ons “eten betalen”, en “de hypotheek aflossen”. Als dat soort dringende dingen zijn gebeurd, en er is nog wat geld over, dan was dat in de tijd dat we niet bouwden “op restaurant gaan” en “kleren voor Kelly en de kindjes”. Youri koopt bijna nooit kleren, dus dat is een gemak. Nu we aan het bouwen zijn zijn er nieuwe prioriteiten, tegen de verhuis bijvoorbeeld, deze:

Schermafdruk 2018-02-01 10.37.09

In YNAB maak je voor dit soort zaken categorieën met doelen aan.
Rechts zie je wat je al in die categorie hebt zitten. Dat geld kun je dus nergens anders aan uitgeven, en doe je dat wel, dan moet je schuiven met je budget. Wreed handig.

Ik had nog maar net dit lijstje gemaakt toen Youri kwam vertellen dat we nog een condensdroogkast moesten kopen, omdat onze huidige niet handig is in de nieuwe crib. Was zo’n toffe aankoop van een paar honderd euro in het verleden paniek geweest (want nog meer geld nodig, en we moeten nog zoveel kopen), dan was het nu kwestie van schuiven met opgespaard geld van de laatste maanden dat niet was uitgegeven in categorieën als “babysit” (aja, wij gaan nergens meer want doodmoe om zeven uur) en “restaurant” (van hetzelfde) doorschuiven naar mijn nieuwe categorie “condensdroogkast”, en voor de rest van het geld een doel maken met als deadline de maand van onze verhuis. Op die manier weet ik perfect hoeveel geld ik elke maand in die categorie moet steken (YNAB rekent dat voor mij uit) en heb ik een soort afbetalingsplan, maar dan op voorhand. Dat is keihard de max.

Groen betekent dat ik een spaardoel heb gehaald. Voor de bergingrekken wilde ik een bepaald bedrag halen, en dat groen wil zeggen dat ik er ben. Het kan ook wijzen naar een maandelijks doel (van bijvoorbeeld 30 euro per maand), en dat je dat hebt gevuld. Oranje betekent: je bent er nog niet, of: je zou deze maand nog eens geld in dit potje moeten steken als je er hebt na je dringendere uitgaven. Als je op de categorie klikt krijg je een teller per doel.

Schermafdruk 2018-02-10 14.03.02Tof he? Ik vind van wel.

Er is ook een fase 2 met spaardoelen, voor na de verhuis. Lees: voor als er weer geld is. Hopelijk.

Heb ik mijn condensdroogkastpotje gevuld (hallo, Scrabble), en al mijn andere doelen, en heb ik nog over? Dan weet ik dat ik het met een gerust gemoed in “nieuwe schoenen Kelly” kan stoppen. Is dat niet zo (wat waarschijnlijk eerder het geval is), dan weet ik in elk geval dat het waarschijnlijk wel goedkomt met mijn droogkast.

Het is die hele methodiek achter YNAB die ervoor zorgt dat ik eraan ben durven beginnen, aan onze bouw. Het is die klaarheid die ervoor zorgt dat ik kan blijven ademhalen.

Ik hoor van veel mensen dat ze direct zouden tekenen voor zo’n gemoedsrust, maar dat ze niet weg geraken met YNAB. Want in het Engels. En niet supermoeilijk, maar wel even zoeken hoe het werkt. Meteen de reden dat ik er een cursus over heb gemaakt.

Mijn online cursus “YNAB voor beginners” is nog open tot dinsdag 13 februari om 8 uur ’s morgens.

Stond je op de wachtlijst voor de lancering, dan heb je daar normaal een mail over gekregen met een kortingscode. Ook die is nog maar een paar dagen bruikbaar. Mis je kans dus niet.

Mensen die aan het meedoen zijn posten dit soort dingen in de Facebookgroep die bij de cursus hoort. Ik wil maar zeggen.

Schermafdruk 2018-02-08 12.37.56

Heb je interesse in de cursus? 
Wie zich vandaag nog op deze lijst zet en bevestigt krijgt dezelfde kortingscode als de wachtlijst. Een van twintig procent, dus dat scheelt. Zet je voor vannacht twaalf uur op die lijst, en dan stuur ik morgen (zondag) de mailing uit naar iedereen met de last call.

Hier vind je alle informatie over de cursus. 
Na dinsdagochtend gaan de inschrijvingen voor minstens zes maanden dicht.
Wie is ingeschreven heeft onbeperkte toegang, je hoeft dus volgende week niet te kunnen starten.

Meer weten? Hier lees je alle blogposts die ik al schreef over YNAB.

lilith proudly presents: werk & leven, de podcast!

Werk&Leven_Kelly&Anouck_fb

Ik heb de afgelopen weken al een paar keer teruggedacht aan mijn cassetterecorder van vroeger. My precious, toch voor een bepaalde fase in mijn leven. Samen met mijn broer nam ik stukjes radio op, en interviews. Niet dat ik ook een carrière in de radiowereld heb geambieerd, het was altijd weer schrijven, schrijven, schrijven, maar magisch was het wel, dat opnemen. En het blijkt nog steeds magisch.

Op deze mooie, koude sneeuwdag (toch in de westvlaanders) lanceren Anouck Meier en ik de eerste aflevering van onze splinternieuwe podcast Werk & Leven. In die aflevering vertellen we hoe het prille idee voor Werk & Leven ontstond, wat de de komende afleveringen willen doen, en nog veel meer. Je vindt die aflevering hier, en op onze site vind je ook hoe je je kunt abonneren zodat je de volgende niet mist.

Ik weet het, in het begin klink ik alsof ik presenteer vanuit een aquarium, maar de struggle is ook gewoon echt real, en podcasts opnemen is niet zo simpel als we dachten. Maar het gaat beter in episode 2. En nog beter in episode 3. Met onze West-Vlaamse accenten gaat het evenwel nooit beteren, vrezen we. Live vanuit Ieper enni, keiharde couleur locale for the masses.

Werk&Leven_Kelly&Anouck-62 kopie

We hebben ondertussen al vier episodes opgenomen. Jep, op een bed, want dat is goed voor de akoestiek en handiger dan in een kleerkast. Het wordt leuk, met interviews met bloggers die je anders alleen leest, en nu ineens hoort. Met specialisten in onderwerpen waarin wij minder thuis zijn, zoals het doen bollen van menages. Niet dat Werk & Leven de bedoeling heeft om u daarin te begeleiden (weten wij veel), we willen het vooral eens horen van een ander. Hoe real de struggle bij hen is. Hoe erg ze dat vinden. Wat ze eraan doen. En hoe we onszelf vaak vastrijden met dingen waarvan we vinden dat ze moeten, terwijl dat misschien niet eens zo is.

Om de drie weken lanceren we een episode. Het is de bedoeling dat Werk & Leven een community wordt, dat er mogelijkheid is tot suggesties en dat we jullie ook eens voor de micro kunnen halen. Het is niet de bedoeling dat er door Werk & Leven minder wordt geblogd op Tales from the Crib. Het is een aanvulling, met onderwerpen die daar beter tot hun recht komen dan hier.

We hebben hele leuke plannen, en we hopen dat jullie komen luisteren.
En komen volgen.
En komen lezen.
En met ons mee willen groeien, want hell, dat is toch nogal spannend, zoiets nieuws met een “REC”-knop. Maar ook geweldig leutig om te doen.

Heel graag tot daar!

(Foto’s: Ellen van den Bouwhuysen Photography)