Cadeautje voor mijn verjaardag: bladeren door het Blogboek

blogboekspread_1

Allez kom, we hebben ondertussen lang genoeg gewacht, vind ik. We weten ondertussen dat het Blogboek 240 pagina’s telt en zo’n twee centimeter dik is. Dat is behoorlijk wat inhoud, en aangezien ik geen gigantische lappen tekst wilde zonder tekeningetjes ging ik op zoek naar iemand die mij kon helpen. Die uitverkorene vond ik in de vorm van de fantastische Leen De Pelseneer, die mij hielp bij het ontwerpen. Ik had immers nogal wat dingen in mijn hoofd, en zoals dat gaat moesten die eruit. blogboekspread_3Het Blogboek telt acht hoofdstukken, telkens rond een thema dat bloggers aanbelangt. Je stem en focus vinden, unieke content maken, zorgen dat mensen komen lezen en reageren, een blog opzetten, geld verdienen, en nog enkele meer. Elk hoofdstuk begint met een quote, want ik vind dat tof. blogboekspread_2

Ook al zo tof: mijn fantastische bloggerspool. Een tiental bloggers die tips geven over zaken waarin ik minder thuis ben. Wil je weten hoe en wanneer je je gekregen lippenstiftjes best kunt fotograferen, hoe je je naam bedenkt of welke problemen mensen die al jaren bloggen op hun pad vonden? Dan hebben zij een inspirerend antwoord.   blogboekspread_4

Het blogboek staat ook vol tips en bakken inspiratie. Elk hoofdstuk heeft een pagina met vijftien ideeën voor je volgende blogpost, om maar iets te zeggen. In totaal zijn dat meer dan honderd aanzetjes voor als je in een blogdip zit. Geen dank, jongens, geen dank!

blogboekspread_6Wie even geen zin heeft in lezen kan ook gewoon naar de prentjes kijken. Van ik die mijn tanden poets, bijvoorbeeld. En voor de rest: heel veel lijstjes met mijn favoriete apps, tips voor time management, het gebruik van Evernote, lijstjes om in te vullen zodat je je richting kunt bepalen, enzovoort, enzoverder.

Het boek ligt op 1 september in de winkel en is zo mooi uitgegeven dat het volgens mij en iedereen die het al heeft kunnen inkijken zijn 24,95 euro helemaal waard zal zijn. Ik vind het allemaal vreselijk spannend en popel me een ongeluk.

Bestellen (al dan niet gesigneerd) kan nog altijd via lilith@talesfromthecrib.be.

lilith wordt grijs

lilithwordtgrijs

Toen mijn moeder dertig werd was ik acht. Laat die zin even op u inwerken. Toen mijn moeder dertig werd was ik acht. Ik herinner me die dag nog omdat mijn moeder er een behoorlijk drama van maakte, van dat dertig worden. Dertig worden was vreselijk, vond ze. Dat herhaalde zich tien jaar later, want veertig worden vond ze zelfs nog vreselijker. Ze raakte er ook snel weer overheen, daar niet van, maar dat verjaren, dat ging bij mijn moeder nooit helemaal van harte.

En toen kreeg ze op haar zevenenveertigste te horen dat ze nooit vijftig zou worden. Ze zou zelfs nooit meer verjaren, maar dat het zo drastisch zou uitdraaien, dat wist ze toen gelukkig nog niet. In die heftige periode zei ze „Nu zou ik blij zijn dat ik nog zou mogen verjaren”. En man, wat waren wij blij geweest met haar.

Vorige week stond ik in de badkamerspiegel naar mijn slapen te staren. Ik, die mijn haar al verf sinds ik vijftien ben, had het de laatste maanden zo druk gehad dat mijn natuurlijke haarkleur plots weer naar de oppervlakte kwam. En terwijl ik er domweg van was uitgegaan dat mijn natuurlijke haarkleur nog steeds potsuikerkleur was, zoals mijn oma mijn asblonde haar altijd noemde, bleek dat de tijd ervoor heeft gezorgd dat het op verschilllende plaatsen muizengrijs is geworden. Daar kon ik dus wel naar blijven kijken.

‚Blij zijn dat je mag’ is één van de dingen die ik heb overgehouden aan mijn moeder verliezen op mijn vijfentwintigste. Blij zijn omdat je grijs mag worden. Blij zijn omdat je lang genoeg mag leven om elke ochtend te voelen hoe lang je al leeft. Blij zijn omdat je weet dat je bij de gelukkigen bent die grijs mogen worden.

muizengrijs

Keeping it real, y’all.

Maar vandaag word ik dus 33.
Geen drama.
Wel dankbaar dat ik mag.

(Niet dat ik mijn haar niet meer heb gekleurd, trouwens.
Muizengrijs, dat staat mij dus echt voor geen meter.)

De leesclub tipt: de boekenselectie van Anouck

anouckmeier

In Reading Between The Wines zijn we niet enkel intelligent.

Tijd voor een nieuwe rubriek waar ik persoonlijk zeer opgetogen over ben. Het is een enorme zegen om deel uit te maken van een clubje lezende vrouwen. Ik weet dat, want ik was daar jaren nogal van verstoken, van mensen die graag lezen, en die herinneringen komen boven als ik mails krijg met smeekbedes als “Zeg mij eens wat ik moet lezen, want ik wil na jaren herbeginnen en ik heb geen idee wat goed is en wat complete bagger”. En omdat ik zelf graag boekenrubrieken lees dacht ik: waarom maken we niet gezamenlijk misbruik van mijn fijne madammen en hun al even fijne boekenexpertise?

In deze nieuwe rubriek dus vanaf nu elke maand boekentips van de fantastische leden van het leukste leesclubje van het land: Reading Between The Wines. Anouck bijt de spits af, omdat zij de eerste was die na mij de boekenselectie op zich nam, back in the day.

Ik ontmoette Anouck (32) op onze eerste leesclubavond, nadat zij een paar maanden eerder vanuit Brussel naar Ieper was verhuisd. Ja, sommige mensen doen zo’n dingen, en mijn leesclub en ikzelf zijn daar in het geval van Anouck allesbehalve rouwig om. Al was het maar omdat ze al heel haar leven leest dat het geen naam heeft, en daardoor een indrukwekkende bron van boekentips is voor ons allen. Dit voormalige lid van de kinder- en jeugdjury (lees: een leesclub met minder wijn dan die van ons) heeft altijd een boek in haar handtas zitten en leest zo goed als alles, van klassieke romans tot crimi, maar zelden pulp of vertalingen. We hebben het hier over enkele onverwerkte trauma’s wat die laatste betreft, en kijken niet specifiek in jullie richting, Pieter Aspe en E. L. James.

Als Anouck niet leest brengt ze tijd door met haar prachtige Anaïs (bijna 2) of werkt ze als project manager internationaal ondernemen bij VOKA . En om haar interesses nog wat verder te kaderen: na haar studies Politieke Wetenschappen twijfelde ze tussen Diplomatie of Rechten. Het werd het laatste, wat haar een half jaar in Chicago en heel wat internationele contacten opleverde. Daarna werkte ze zes jaar voor een Amerikaans advocatenkantoor. Om maar te zeggen: die vertalingen zijn ook gewoon helemaal niet nodig voor een naar eigen zeggen geweldige Anglofiel als Anouck.

Andere wetenswaardigheden: Anouck leest elk boek waar ze aan begint uit, of ze het nu goed vindt of niet. Boekentips haalt ze uit de Standaard der Letteren, bij haar moeder die al even graag en veel leest als zij, op sites als The Millions, Goodreads of de boekenpagina’s van The Guardian en de New York Times. Ze is ook fan van goede boekhandels als Theoria, Paard Van Troje, De Raaklijn, Waterstones, Passa Porta en Filigranes. Haar historisch leesdieptepunt vond plaats in het jaar waarin Anaïs werd geboren, toen las Anouck welgeteld één boek. We zijn een jaar verder en haar teller staat op vijftien. Er gloort dus hoop, jonge moeders.

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik was bijzonder benieuwd naar de keuze van Anouck.

anoucktipt Dit moet je volgens Anouck lezen:

* Paul Auster, alles: „Om maar meteen tegen de regels in voor een auteur te kiezen in plaats van voor een werk. Auster heeft een boek of zestien geschreven, daar heb ik er meer dan tien van gelezen. Die vond ik allemaal goed. Veel van zijn verhalen spelen in New York, en combineren een element van absurditeit met geloofwaardige verhalen en zoektochten van gewone mensen. Wat Auster doet valt nergens mee te vergelijken, vind ik, omdat hij de grote thema’s aankaart en tegelijk erg toegankelijke verhalen schrijft. Zijn „In the Country of Last Things” is bijvoorbeeld een apocalypsverhaal over een plaats waar geen nieuwe dingen ontstaan, en mensen het moeten doen met wat er nog is. Sunset Park is recenter en alludeert op de credit crunch en de tijd waarin Obama werd verkozen zonder er expliciet naar te verwijzen. Zijn New York trilogie is ook erg de moeite, net als het werk van zijn vrouw, Siri Hustvedt.”

* De waarheid over de zaak Harry Quebert van Joël Dicker: „Recent gelezen in een genre dat ik niet meer veel lees omdat er behoorlijk wat brol tussen zit: de crimi-thriller. Het is een whodunnit die erg slim in elkaar zit, met een goede plot, veel lagen, een interessante opbouw en net voldoende spanning voor de lengte van het verhaal. Het is een lijvig boek van meer dan vierhonderd pagina’s, maar je vliegt erdoor. De sfeer die heerst in het kuststadje Maine doet wat denken aan Twin Peaks, en het feit dat dit boek al verschillende prijzen heeft gewonnen vind ik erg terecht.”

* Godenslaap van Erwin Mortier: „Een literair pareltje van het niveau van Elschot, Reve en Lanoye. Een vrouw van honderd kijkt terug op haar leven en de geschiedenis die ermee samenviel, het resultaat is een mix van persoonlijke gebeurtenissen en de grote evenementen die de vorige eeuw getekend hebben. Daarnaast zit het boek ook vol filosofische reflecties over de relatie tussen taal en werkelijkheid. Ik vind Mortier een van de grootste stylisten binnen de Nederlandse taal, en dit boek veruit het beste dat de Nederlandstalige literatuur de laatste jaren heeft voortgebracht.”

* Freedom van Jonathan Franzen: “Een van mijn absolute favorieten, omdat het een pijnlijk grappige tragikomedie is die het functioneren van moderne gezinnen enorm treffend weet te schetsen. De personages en hun kleine kantjes in combinatie met een hoop confronterende gedachtes zorgen ervoor dat ik nieuwe inzichten heb gekregen in onze maatschappij zoals die vandaag is. Ik vind dat straf, voor een fictieverhaal.”

* Sprakeloos van Tom Lanoye: „Omdat Lanoye, die als jonge kerel heel scherp en sarcastisch kon zijn, plots de mooiste en aangrijpendste ode schreef aan zijn moeder. Om zo’n verschillende werken te maken moet je wel enorm getalenteerd zijn. Ik vind Sprakeloos een zeer vertederend boek, over taal en wat het betekent als je je niet meer kunt uitdrukken, en meteen ook een van zijn beste werken”.

anouck_selectieVan deze auteurs wil Anouck alles lezen dat verschijnt:

- Anna Enquist: „Omwille van haar haarscherpe analyse van karakters. “De Verdovers” over een associatie van anesthesisten vond ik erg verrassend”.

- Ken Follett: „Voor mensen die houden van historische fictie schrijft Follet erg toegankelijke boeken met goede personages. Je merkt dat hij zijn werk maakt van zijn research en er soms jaren mee bezig is. Ik hou van auteurs die hun huiswerk maken.”

- Arthur Japin: „ Zijn laatste, “De man van je leven“, vond ik een behoorlijke teleurstelling. “Een schitterend gebrek” vond ik dan weer fantastisch.”

- Pascal Mercier: “De Zwitser die “Nachttrein naar Lissabon” en “De pianostemmer” schreef. Ik was ook erg onder de indruk van “Perlmann’s zwijgen“, over een briljant wetenschapper die het plots allemaal niet meer weet”.

Dikke merci aan Anouck, volgende maand is het aan Sarah. Hopelijk zijn jullie even benieuwd als ik wat dat gaat geven.

Hebben jullie al boeken uit de selectie van Anouck gelezen, of plannen? Ik lees het graag hieronder!

lilith zwemt in een poel van glorie

lilithzwemt

Mijn hoofd als ik net 25 baantjes heb gezwommen.

Ik ken weinig mensen die zo zot zijn van water als ik. Als kind zat ik soms zo lang in zee dat het weinig scheelde of ik werd als vermist opgegeven. Een vis in de vorm van een meisje van zes. In mijn herinnering bracht ik dagen van acht uur door in het subtropisch zwemparadijs van elke Centerparcs die er bestaat, en vond ik ieder moment dat besteed moest worden aan iets anders dan zwemmen tijdverlies. Wildwaterbanen, bubbelbaden, golfslagbaden, in die tijd was ik pas echt gelukkig als ik naar chloor of zeewater rook.

En toen werd ik dik. Heel dik. Zo dik dat ik me steeds bewuster werd van hoe mijn buitenproportionele lichaam er moest uitzien in een badpak. Het weten en het ook met eigen ogen zien is evenwel iets anders, besefte ik toen er een week na wat mijn laatste keer Centerparcs zou worden een envelopje bij ons werd geleverd met de foto’s. Bij het zien van mijn vijftienjarige gigantische armen en billen op stilstaand beeld nam ik de beslissing om nooit nog een voet in een zwembad te zetten. Daarna werd ik steeds dikker en was het zelfs geen beslissing meer. Het was een noodzaak. Ik ging al bijna dood als iemand langer dan twee seconden naar mij keek, de gedachte dat ik daarbij alleen bedekt zou worden door een badpak was niet minder dan ondraaglijk.

Zo veel schaamte. Zo veel miserie. Al die jaren, waarin ik aan de kant bleef zitten als mensen gingen zwemmen. In de cafetaria, na een paar jaar liefst ook met lange mouwen, al was het zomer. Walging. Schaamte. Doen alsof je nu eenmaal niet zo’n zwemmer bent. Toen de gedachte aan een operatie om toch wat van mijn gewicht te verliezen begon te spelen maar ik bleef twijfelen maakte ik een lijst met dingen die ik ooit weer wilde kunnen doen. Naar een kledingwinkel gaan en daar iets uit een rek halen en erin passen. Het vliegtuig nemen zonder bang te zijn dat het stoeltje te smal zou zijn. Hetzelfde met een terrasje doen. En helemaal bovenaan die lijst: zwemmen.

Deze namiddag reed ik met mijn autootje naar het zwembad om er baantjes te gaan trekken, voor de tweede keer deze week, en bedacht ik me: er waren twee dingen waarover ik tien jaar geleden zeker was dat ik ze nooit nog zou doen. Zwemmen, en met de auto rijden.

Help me eens onthouden dat ik over dat laatste ook wel nog een en ander te vertellen heb.

Voor u getest: Leuven en Brussel met peuter! (+ een give away!)

leuvenmetkind1

Dexter, Maartje, en ik, in het provinciedomein van Kessel-Lo.

Leuven is een van mijn late liefdes. Tot eind mijn jaren twintig bracht het leven mij er nooit. Ik heb er niet gestudeerd, had er geen vrienden, kende de stad alleen maar van de Kotmadam (“Een propere Dijle, dat willen wijle!“). Bleek dat het leven Leuven gewoon nog even achter de hand hield, voor later. De laatste jaren is Leuven een stad geworden waarin ik kan arriveren, wat smsjes kan versturen en een uur of twee later kan zitten lunchen met heerlijke mensen. Zo’n steden zijn steden naar mijn hart. Toen ik vlak voor onze staycation een mail kreeg met de vraag of ze me van de reclameregie een plezier konden doen met een kort tripje Leuven sprak ik dan ook de magische woorden “Reken maar van yes!“.

Het toeval wil dat Youri al een tijdje wat dingen in Brussel wilde doen, dus het plan was: een dagje Leuven, een dagje in de hoofdstad. En zo geschiedde.

leuvenmetkind2

Onze eerste stop was de ViaVia in Heverlee, waar we hadden afgesproken met dat Maartje van Boekarest, wegens het café van haar broer, en zeer tof. Dat bleek te kloppen. Kathleen van Verbeelding had een punt toen zij de plek opnam in haar Lekker Leuven-lijstje.

Daarna trokken we- het was namelijk geweldig mooi weer- richting het provinciedomein Kessel-Lo. Dexter was zeer te spreken over het voeden van de eendjes en het zeer fijne speelplein, en wij dus ook. Dexter blij, wij blij. Zo gaat dat dan ineens.

leuvenmetkind5 leuvenmetkind4

leuvenmetkind3Als hij oudere vrouwen kan versieren is hij er geweldig graag bij.

De dag ervoor had ik bij de lieve madammen van het geheime moedergroepje op Facebook gepolst naar kindvriendelijke restaurants in Leuven, en Mme Zsazsa en nog enkele anderen gaven aan dat het de moeite was om naar World Kitchen in Kessel-Lo te rijden. Ik reserveerde, en wijle weg!

Als ze bij het binnenkomen in een restaurant “Hut negen” zeggen, dan hebben ze mij dus al volledig mee. I’m easy like that.

worldkitchenleuven1

The view vanuit hut nummer negen.

Processed with Rookie

Het concept van World Kitchen is dat je in hutjes op kussens zit en daar heerlijke dingen eet. Ik bestelde op aanraden een veggie curry en had daar geen spijt van, Youri at iets met kip, Dexter smoefelde van alles wat. Heerlijke avond, daar. Prachtig weer ook, dat helpt.

novotelleuven

Daarna trok het naar ons kindvriendelijke hotel in Leuven, waar iedereen keihard zijn best deed om het ons naar de zin te maken en zelfs Dexter heel flink sliep (toch altijd spannend, vind ik).

novotelleuven2Hij had ondertussen een speelgoedje van Cars gekregen en vond het met voorsprong het beste hotel waar hij ooit mocht overnachten. Het was ook het eerste, maar toch.

Na een lekker en uitgebreid ontbijtbuffet trokken we naar Brussel voor Autoworld en het museum van het leger en de krijgsgeschiedenis, maar niet voor mama een tussenstopje maakte bij Rob’s, de hemel op aarde voor foodies.

robsbrusselAl een geluk dat Dexter ons door de winkel sleurde omdat hij zo snel mogelijk naar de “oude auto’s!” wilde, of ik had daar zeker vier maandlonen uitgegeven aan eten. Hashtag walhalla.

autoworldbrussel autoworldbrussel2 Processed with Rookie

Daarna gingen we naar het Jubelpark, en genoot ik veel meer dan ik ooit had kunnen denken van Autoworld en het museum met de tanks en de vliegtuigen. Dat ik een kleine jongen aan mijn hand had die zijn ogen uitkeek kan wel geholpen hebben, maar ook zonder is het een erg indrukwekkende plaats.

Van Oasis mochten we ook nog naar de Panini Expo in Tour & Taxis, maar daar zijn we jammergenoeg niet meer geraakt omdat onze kleine man zo erg onder de indruk was van alle auto’s en vliegtuigen dat hij als een blok in slaap viel. Ik mag evenwel een family pass (geldig voor twee kinderen en twee volwassenen) ter waarde van 48 euro weggeven op mijn blog. Die kun je winnen door hieronder in de comments te laten weten wat het leukste is dat jij deze vakantie al hebt gedaan. Ik trek zaterdag een random winnaar.

Deze blogpost kwam tot stand in samenwerking met Novotel Leuven. Alle meningen zijn van mij.

lilith deelt haar tien favoriete vakantiefoto’s

vakantiefoto1Voor mensen die zo goed als niks gepland hadden beleefden wij een erg goedgevulde staycation. Die begon met de Nocturnes in Ieper, theaterwandelingen waar ik al lyrische dingen over had gehoord. Dit jaar dacht ik eraan om tickets te bestellen, en daar kregen we geen spijt van. Echt top, die nocturnes. Helemaal van onder de indruk, en dat was nog maar de eerste avond van ons verlof.

Dat verlof was ook etentjes met vrienden, picknicken in de zon, boeken lezen (Beautiful Ruins voor de leesclub, en nu het briljante We are all completely beside ourselves), na half zes rondlopen in een verlaten Bellewaerde park, potjestraining, tripjes naar zee, Balls ‘n Glory, koffietjes drinken, een blitsbezoek aan Leuven (waarover meer in een volgende blogpost), en het huwelijk van de eeuw in de Ardennen. Hieronder mijn favoriete beelden uit een vakantie die razendsnel voorbij was, maar wel deugd heeft gedaan aan mijn hart en hoofd.

Gemarkeerd - 70 Gemarkeerd - 71 Gemarkeerd - 72 Gemarkeerd - 73 Gemarkeerd - 74 Gemarkeerd - 75 Processed with Rookie Processed with RookiewensballonIk ben helemaal klaar voor een nieuw blogseizoen, ik hoop jullie even hard.

Welkom terug!

Dexter spreekt, II

majoretto dexter

Tijd voor een nieuwe editie, want dat taterkonten blijft hier duren, zeer tot mijn persoonlijk jolijt.

  •  “Ikke spelen met de boetserijkei“. (ook wel bekend als boetseerklei)
  •  “Het is bijna gedaan he? Het is bijna gedaan he?“, maal dertig. (de kinderkapper is een halve minuut bezig met het knippen van zijn weelderige manen)
  • Detter is een beetje bang van het olifantje“. (moeder heeft net haar neus gesnoten, en iemand is daar niet mee gediend)
  • Ik heb een prot gelaten aan mijn poep“.
  • Er zijn hier veel protten“. (melding als ik hem ‘s ochtends uit bed wil halen)
  •  “Kwaaaak kwaaak kwaak”. “Ben jij een kikker?”. “Of een eend”. (#wiseass)
  •  “Pijn is goed“. (#disturbing)
  •  “Neen mama niet ruzie maken!”. (elke keer als ik hem iets wil verbieden. Er is nog wat werk aan mijn gezag, precies)
  • De wielen van de moeder doen tut tut tut”. (bleek hij motor te bedoelen, begot)
  • Nog één minuutjes spelen“. (standaard antwoord op “kom, we gaan naar bed”.)
  •  “Kijk, lichtje brandt. De brandweer brandt ook he, papa”. (bijna goed!)
  • Patatjes met chocolaat!“. (het enthousiaste antwoord op de vraag: wat heb jij vanmiddag gegeten?)
  • Ik ben een beetje bang”. “Waar ben je bang voor?”. “Voor mijn vingertjes”. (komt dat tegen)

Ik ga trouwens ook even met blogvakantie, tot en met 11 augustus gaan de boeken hier toe, zodat ik wat nieuwe rubriekjes in gang kan steken voor het najaar en ook gewoon eens wat tijd ver weg van de computer kan spenderen. Daar heb ik na een periode van constant aan een scherm gekluisterd namelijk even heel veel behoefte aan.

Fijne vakantie aan iedereen die er heeft, en tot binnen twee weken!

(voor de liefhebbers: de vorige Dexter Spreekt staat hier)

5 beelden, 5 dingen

IMG_6180 IMG_6203 IMG_6227IMG_6101 IMG_6285

Hoe kun je zien dat ik weinig tijd heb om te bloggen? Als ik kies voor een ’5 beelden, 5 dingen’, dan is de kans groot. Niet dat ik niet hou van deze rubriek, integendeel. Vijf random beelden combineren met vijf random dingen, ik hou nogal van de randomness of it all.

  • Nog drie werkdagen te gaan voor mijn verlof begint. Lees: voor de crèche twee weken de deuren sluit. Er is weinig gepland, ik heb wel een lijst met dingen die ik graag zou willen doen als het weer wat meezit, en we zijn uitgenodigd op een huwelijk van wel twee dagen met ontbijt en kamelen, en er staan ook enkele etentjes en dates op de planning, dus het komt vast helemaal goed. Nu nog even zevenendertig to do lijsten afwerken en hopen dat er niet te veel beren van tussen de struiken springen als ik denk dat ik bijna klaar ben, en we zijn er.
  • Ik heb ruzie met mijn weegschaal. Dat komt doordat ik te weinig met calorieën bezig ben geweest de laatste maanden en door gesukkel met mijn gewrichten en neverending bekken- en rugklachten ook nog eens veel te weinig beweeg. Niet blij mee, ook niet trots op, al probeer ik mezelf ook niet dood te slaan met gedachten als “kijk eens naar uzelf in de spiegel, zijt gij eigenlijk niet beschaamd dat ge het weer zo ver hebt laten komen?“. Dat mag niet meer van mezelf, namelijk, ik heb daar geen deugd van. Hence de foto hierboven, genomen naast een lichtboodschap in het Parkhotel. Ja, ik ben te dik, maar als ik mezelf in een fantastische jurk steek (die ik tweedehands kocht van Webkim, maar uit deze reeks komt, om op de vragen die ik erover krijg te antwoorden) en het licht zit goed, dan valt er nog altijd wel iets van te maken.
  • We zijn hier begonnen met potjestraining, ten huize. De verkennende fase, that is. De fase waarin het Dexter al een keer is gelukt om een sticker op zijn blad te krijgen voor een goedgemikt plasje, en waarin het hem vooral is gelukt om zich een ongeluk te verschieten als hij moet plassen en hij heeft geen pamper aan en “OEI ALLES IS NAT MAMA”. Het is het plan om het experiment tijdens ons verlof wat verder uit te diepen. De vochtbestendige doeken voor in de zetel liggen klaar. :aah:
  • Een zee die op een half uurtje van huis ligt op warme zomeravonden, dat is de grootste zaligheid die er bestaat. Zeker met een peuter die volledig opleeft als zand en water in zijn blikveld komen en er schelpjes in zandkastelen kunnen geduwd worden dat het een lieve lust is. Na een hoop geploeter in het zeewater moe maar vreselijk voldaan naar de auto worden gereden in de buggy terwijl je een cracker eet en met ogen die blinken als het zeewater naar langsvarende boten wijst, soms is geluk echt niet meer dan dat. En zeker ook niet minder dan dat.
  • Geluk is ook: meer dan een uur bezig zijn met het plukken van groenten en fruit voor de week die komt. De dochter van de zelfplukboer op een traktor zien langsrijden, je kind zien zwaaien als een bezetene, de dochter van de boer wel twintig keer terug zien zwaaien omdat het kind er maar geen genoeg van krijgt. Besjes plukken voor in een smoothie met Griekse yoghurt, en bij meer dan dertig graden verrukt boven een grote kom verser dan verse minestrone hangen. Beseffen wat een rijkdom dat allemaal is.

Ook zin om eens mee te doen aan een 5 beelden, 5 dingen? Zet dan een link in de comments hieronder, en dan komen we lezen en kijken.

lilith heeft eindelijk het recept voor de frittata die nooit mislukt

frittata die nooit mislukt

De frittata is erg lang een van mijn grootste keukenfrustraties geweest. Terwijl iedereen maar bezig bleef over hoe makkelijk je zo’n dikke omelet met vanalles en nog wat in elkaar kon flansen eindigde ik altijd met iets op mijn bord dat compleet de bedoeling niet was. Als ik het al uit de pan kreeg, want doorgaans bleef de helft van mijn so called frittata aan de bodem van de pan kleven, tot waanzin en wanhoop van ondergetekende. Vaak zag het er ook nog eens helemaal niet uit, en hadden de eieren zich gemengd met de vochtige groenten tot het eindresultaat leek op iets dat je op een ochtend na de Gents Feesten op het trottoir aantreft.

Ik was nochtans zo helemaal gewonnen voor het idee van de frittata. Vooral omdat het zo’n gerecht is waarop je- eens je weet hoe je het moet maken- eindeloos kunt variëren. Met groenten, zonder groenten, met bergen kaas of zonder, met of zonder verse kruiden, spicy of niet, met een restje pasta, wat aardappelen of een handvol rijst van gisteren bij de chinees. Ideaal voor restjes, snel klaar, perfect om de dag erna mee te nemen in je brooddoos, en om de een of andere reden helemaal out of my league. Typisch.

Wederom was het het fantastische “De Moestuin van Mme Zsazsa” en meerbepaald een recept van Dorien dat de torenhoge berg recepten die ik al van het internet heb gehaald oversteeg en ervoor zorgde dat ik ondertussen al twee keer een frittata heb gemaakt waarvan ik tranen in de ogen krijg, zo perfect is hij. En het enige dat ik deed is enkele regels volgen die mij tot nu compleet niet duidelijk waren, waardoor er altijd wel ergens in het proces iets fout liep.

Check it out jongens, hij lijkt wel licht te geven zo lekker.

Check it out jongens, hij lijkt wel licht te geven zo lekker.

De regels voor de perfecte frittata

1. Gebruik voor een grote pan een tiental eieren. Ik vind dat het een serieus verschil maak als ik die op de plaatselijke bioboerderij ga halen, qua smaak, maar zie wat je kunt krijgen.

2. Doe de groentjes altijd eerst in de pan in een bodempje olie. Als je aardappelen rauw wilt gebruiken, snij ze dan in plakjes van maximum een halve centimeter en laat ze eerst een minuut of tien garen voor je aan de eieren begint te denken. Volgens Dorien moet alles lekker en gaar zijn voor de eieren de pan in gaan.

3. Als je tomaatjes gebruikt zoals ik de eerste keer deed, zorg er dan voor dat je het vocht dat in de frittata terecht komt beperkt door de zaadlijsten eruit te halen. Vochtige frittata, daar wordt niemand vrolijk van.

4. Zorg ervoor dat de eieren terecht komen in een hete, goed geoliede pan. Dan heb je dat probleem met vastkleven aan de bodem niet.

5. Laat de frittata garen onder de grill van je oven tot hij er goudbruin weer uit komt, en serveer met een slaatje.

Dorien heeft in dit stuk een recept voor frittata met prei, broccoli en aardappelen staan, en in het boek vind je er een met snijbiet en feta. Uiteindelijk is het vaste systeem dus altijd groentjes garen, eieren erbij, onder de ovengrill, en de regels hierboven volgen. Ik kan u dat boek alleen maar aanbevelen and then some, maar dat heb ik vast al eens gezegd.

Hebben jullie trouwens gerechten die altijd weer mislukken? Gooi het in de groep, misschien kunnen we onze gezamenlijke tips en tricks delen in de comments. (y)

lilith schrijft een ode aan haar leesclub (en verklapt hoe je er zelf een kunt beginnen)

reading between the wines ieperAch, mijn leesclub. Ik weet nog hoe het een vaag idee was, eentje dat evenveel kans leek te maken om mijn slechtste als beste idee van het jaar te worden. Zo voelde het toen ik in februari voor de eerste editie onderweg was naar een groep vrouwen van wie ik de meerderheid enkel kende van mails met subject line “Ik wil meedoen met de leesclub!”. Het resultaat van een oproep op de Facebookpagina van deze blog, ook al iets waarvan ik niet wist of iemand zou reageren. Ik wilde meer lezen, ik wilde in contact komen met anderen die ook graag lezen, en ik wilde een excuus om mijn huis uit te komen. Daar een leesclub aan koppelen was een complete sprong in het duister. Zoals zo vaak bleek een sprong in het duister de beste sprong die ik kon maken.

leesclub reading between the wines ieper

Ondertussen bestaat Reading Between The Wines vijf maanden (al lijkt het veel langer), hebben we een kick ass logo (met dank aan mijn hubster), en zijn we al vier keer samengekomen in ons knusse zaaltje boven een van de leukste cafés van Ieper. Tot zover het voorspelbare nieuws, want dat was ook de bedoeling, dat we regelmatig zouden samenkomen. Het onvoorspelbare nieuws is dat de leesclub ondertussen is uitgegroeid tot een groepje vrouwen dat mij erg na aan het hart ligt. Of zoals een van de leden het onlangs zei: ‘op enkele maanden tijd van een groep perfect strangers naar de mensen die het vast als eerste zullen weten als ik nog eens zwanger ben‘. Dat laatste kan ook te maken hebben met de wijnconsumptie die plots opvallend stil zou vallen, maar toch. Mooi gezegd.

leesclub reading between the wines ieper

Samenkomen met gelijkgestemde zielen die ondanks hun verschillende achtergronden zot zijn van lezen is geweldig. Ik heb al zo veel bijgeleerd, de laatste maanden. Niet enkel over boeken, maar over vanalles en nog wat. Het is zot hoe snel je mensen leert kennen als je ze in de context van leesclubmeetings ziet. Ik had op voorhand niet eens kunnen vermoeden dat er zo veel geweldige vrouwen in mijn buurt woonden, ook. Onder het motto “we zijn eens buiten” beleven wij behoorlijk epische avonden, het moet gezegd. Ik kan het dus iedereen ten zeerste aanraden, zo’n leesclub.

Omdat ik vaak vragen krijg over het beginnen van een leesclub en onze werkwijze (“zitten jullie dan een hele avond naast elkaar te lezen?”): een lijst met tips. Let wel: ik heb hiervoor nooit deel uitgemaakt van een leesclub en heb dus geen idee hoe typisch die van ons is. Wat ik wel weet is dat onze werkwijze voor ons marcheert. En dat iedereen altijd erg enthousiast terugkomt naar de meetings en we ondertussen zelfs een wachtlijst voor nieuwe leden hebben. Not too shabby, dus.

Acht tips voor het opstarten van je eigen leesclub

  • zorg voor een handige locatie: omdat ik niet elke meeting wilde overleggen waar we de volgende keer zouden afspreken en het mij ook niet ideaal leek om telkens een plaats bij iemand thuis te zoeken waar meer dan tien luidruchtige vrouwen wijn zouden komen drinken en ik al hoofdpijn kreeg bij de gedachte aan hoe we dat dan betaaltechnisch zouden overeenkomen qua drankjes en hapjes ben ik direct op zoek gegaan naar een andere optie. Dat werd een zaaltje boven een lokaal café, waar we de fijne overeenkomst hebben dat we alles uit de koelkast mogen halen dat we nodig hebben (ze weten daar ondertussen perfect waarmee die koelkast gevuld moet worden) en op het einde van de avond mogen afrekenen. Aan het begin van de avond stel ik een penningmeester aan die streepjes op een blad zet, en dat lukt perfect. Een gemak!
  • denk na over je ledenaantal: in het begin dacht ik “laat de honderden leden tot mij komen!”, maar nu besef ik dat een limiet zetten op je aantal leden een beter idee is. Wij waren de laatste keer met elf, en volgens mij is dat net goed om voldoende verschillende meningen te hebben en iedereen aan het woord te laten, zonder dat je verzuipt in de meningen en het lawaai van een bende vrouwen. De overeenkomst is dat er nu even niemand meer bijkomt. We’re good.
  • zorg voor een systeem: een leesclub heeft een systeem nodig. Ons systeem is: we komen om de zes weken samen. In die zes weken lezen we het boek dat door de leden is gekozen. Op de avond zelf bespreken we het boek en kiezen we een nieuw boek. We duiden dan ook de volgende aan die de boekenselectie mag maken. De boekenselectie bestaat altijd uit drie boeken waaruit de leden met handopsteking het volgende leesclubboek kiezen. De echte die hards lezen soms ook de twee andere boeken, maar dat zijn een beetje strevers. En toch zien we hen graag.
  • zorg voor duidelijke verwachtingen: er bestaan heel wat verschillende leesclubs. Sommige zijn eerder academisch, andere dan weer losser. Ik vond het belangrijk om van in het begin te checken wat de verwachtingen waren. Al snel bleek dat wij niet het soort leesclub zouden worden waarin verhaallijn na verhaallijn en personage na personage wordt besproken. Wij hebben meer een keuvelleesclub die met erg zachte hand (of mijn leden zouden me hieronder moeten tegenspreken) wordt geleid met een vragenlijst als hulpmiddel. De eerste vraag is altijd: wie vond het goed? Wie vond er niks aan? En dan vertrekken we van daaruit. Soms laten we iedereen aan het woord, soms is het een discussie, ik schrijf al eens een zin op die ik uitmuntend vond, iemand anders heeft het dan weer over het hoofdstuk dat haar het meeste geraakt heeft en waarom. Ik zoek op voorhand soms wat reviews en meningen op om voor te leggen, of check de wikipediapagina van de schrijver op dingen die interessant kunnen zijn als aanvulling. Aan het einde bespreken we ook of we het boek zouden gelezen hebben zonder de leesclub (negen keer op tien is het antwoord neen), of we meer of minder van dat willen, en vaak krijg je ook wat extra boekentips mee naar huis. (awel, als jullie dit graag lazen moeten jullie zeker ook dat eens lezen!)
  • zorg voor een draaiboek: het zal wel zijn dat er gegniffeld werd toen deze voorzitster de eerste keer haar draaiboek bovenhaalde, maar het gaat nog altijd mee en het maakt de avonden net iets overzichtelijker. Mind you: mevrouw de voorzitter is een lijstjesninja/controlefreak van jewelste, dus misschien gaan andere leesclubs volledig mee met de flow van het moment, dat kan. Ik zorg altijd dat ik een lijst heb met aanwezigen (aan de hand van het Facebookevent dat ik heb aangemaakt), een lijst met agendapunten (Gaan we nu op leesclubuitstap? Wie gaat dat organiseren? Wanneer laten we nu eindelijk die tote bags met ons logo drukken bij Jean-Pierre?) en een hoop vragen voor de bespreking van het gelezen boek.
  • maak goede afspraken: op verschillende vlakken. Er is een ongeschreven regel dat we geen boeken van meer dan vierhonderd pagina’s lezen, of het zou moeten zijn dat iedereen erop staat dat we de laatste nieuwe knaller moeten lezen, ook al is hij immens. Tot nu toe zijn alle leden er altijd in geslaagd om het boek op zes weken uit te lezen, al heb ik een lid dat er altijd maar twee dagen op voorhand aan begint. Ook goed! De regel is ook: als je het boek niet hebt kunnen uitlezen (life happens, gelijk ze zeggen) ben je ook welkom. Behalve als je nooit een boek uitleest en alleen komt om te drinken, dan moeten we toch een keer klappen.
    Andere regels zijn: je kiest zelf of je een vertaling leest of het origineel, je kiest zelf of je op papier leest of op je e-reader, je kiest zelf of je een thema in je selectie steekt of niet, je kiest eigenlijk behoorlijk veel zelf.
  • sluit een deal met een boekhandel: als twaalf vrouwen hetzelfde boek willen lezen dan is naar de plaatselijke bibliotheek gaan geen optie. In onze leesclub worden de boeken dus meestal aangekocht, en af en toe doorgegeven van een snelle lezer naar die ene die toch maar de dag voor de leesclub begint te lezen. Onze leesclub werkt samen met een fantastische boekhandel die ons adviseert bij de selectie van onze boeken. Kan altijd handig zijn.
  • zorg voor een Facebookgroep: ik ben ervan overtuigd dat we veel langer vreemden die elkaar eens om de anderhalve maand zien waren gebleven als we elkaar niet elke dag zouden bestoken met berichtjes op Facebook. Niet enkel in onze geheime leesclubgroep, waar veel meer wordt besproken dan enkel boeken, maar ook via Instagram en Facebook walls en Goodreads. Een Facebookgroep is ook een geweldig gemak om iedereen tegelijk te bereiken als er een verandering is in de planning, of om een event of doodle te delen.
rbtw_meeting3

En dat is het zowat, denk ik. Ik kan alleen maar hopen dat iedereen die plannen heeft om een leesclub te beginnen dat ook effectief doet, en het geluk heeft om in zo’n geweldige groep terecht te komen als die van mij. No shit jongens, ik heb de beste leesclub ooit.

Nog vragen? Stel ze gerust in de comments!