Tien jaar tales from the crib!

tftc10_4

Exact tien jaar geleden schreef ik mijn eerste post op deze blog. Met klamme handjes werd er op publish gedrukt, gewacht tot mijn trage telefoonlijn mijn post de wereld instuurde, en vurig gehoopt dat iemand hier ooit zou willen komen lezen. Het zou cool zijn voor dit verhaal als dat ook mijn eerste blogpost ooit was, maar dat is het niet eens. Verre van, voor tftc blogde ik al een jaar of twee op zelf in elkaar gestoken websites die echt nergens op leken. Op Angelfire en Geocities, enal. Wie zich nog herinnert wat dat waren is officieel oud.

tftc10_3

Maar er kwamen dus mensen lezen. Gelukkig. Eerst maar een handvol, maar beetje bij beetje werden het er meer. En ik bleek het toffer te vinden dan ik me op voorhand had kunnen inbeelden. Van alle zijprojectjes die ik ooit heb gehad is dit met voorsprong het leukste, het meest inspirerende, datgene dat me het meest van al heeft opgeleverd, niet zozeer in harde cash, maar in contacten, mogelijkheden, leute en zelfontplooiing. En paginagrote krantenartikels met mijn hoofd op.

tftc10_2Tien jaar Tales from the Crib, jong:

  • dat waren 1885 blogposts, 22.636 comments. Jullie hebben dus behoorlijk hard jullie best gedaan, waarvoor geweldig merci! Zonder comments zou het hier zoveel stiller geweest zijn en zat ik maar wat tegen mezelf te mompelen.
  • heel wat jaren gesukkel op Movable Type, en zo zo content dat ik sinds vorig jaar eindelijk op WordPress draai.
    tftc10_v2
  • drie designs: eentje met retro bolides, eentje met een tekening waarop ik soms een Story en soms een Flair las, afhankelijk van waar ik op het moment vooral voor schreef, en deze.
  • het leven leek stukken simpeler in 2004, and so did de recepten die op mijn blog verschenen. Voor een broodje banaan, bijvoorbeeld.
  • in mijn archief staan een hoop posts die niet door mij geschreven zijn, maar door Youri. Zoals deze, die doet vermoeden dat ik een dikke nerdy was.  Deze blog begon immers als een gedeelde blog, waarbij zijn posts in het blauw verschenen en die van mij in het roze. Keigoed gevonden, maar Youri was het een jaar of negen eerder beu dan ik.
    tftc10_v1
  • een blog, dat is dus echt een goudmijn aan herinneringen die helemaal weg waren. Aan die keer dat wij achthonderd euro wonnen met een belspelletje, bijvoorbeeld. Ja, er was een tijd dat je daar iets mee kon winnen, jonge lezers!
  • ik schreef ook over hoe wij destijds een koppel werden, voor zij die zich dat zouden afvragen.
  • het staat hier nog vol comments van mijn moeder, die zichzelf mamie noemde en supporterde onder posts waarin ik voor het eerst stoofvlees maakte. Dat was niet eens zo goed gelukt, als ik daar heel eerlijk over ben, maar er komen nog steeds regelmatig mensen op deze blog uit op zoek naar het ultieme stoofvleesrecept.
  • dat waren ook heel wat kapsels. Ik heb daar ooit eens een collage van gemaakt. Baha.
haarkameleon.jpg
  • wij waren trendspotters en modebloggers avant la lettre. Dat wist gij vast ook niet.
  • wij hadden een katte, die soms aan het woord kwam. Die is gestorven, trouwens, maar ik heb daar blijkbaar nooit over geblogd, waardoor mensen zelfs nu nog soms vragen hoe het met Bill is. Niet zo goed, jongens, niet zo goed.
    tftc10_5
  • als wij op vakantie gingen werkten we met gastbloggers.
  • er is zo veel veranderd in die tien jaar: ik begon toen ik compleet niet kon koken (en blogde bijvoorbeeld over de eerste keer ooit dat ik een taart bakte), toen had ik met kokeneten.be ineens een collectieve kookblog, en later werd ik zelfs parttime vegetariër.
  • er waren ook projecten. Fromfrats funky food reviews waarop we nieuwe producten reviewden, het schoenenproject waarvoor wij op allerhande plaatsen op de wereld foto’s van onze schoenen namen, Manic Monday, waarbij ik elke week vijf vragen stelde en andere bloggers die overnamen om op hun blog te beantwoorden, en wel meer van dat lolligs. Ow, en ik was de geweldige compleet fantastische 2 edities van wijvenweek vergeten, merci om me eraan te herinneren, medewijf i.!
  • ik onderging een maagverkleining, werd journalist, werd showbizzjournalist, verloor mijn moeder en schreef daar weinig over, werd zelf moeder, begon aan het boek.
tftc10_1

It’s been quite a ride, om het met een understatement te zeggen. Merci aan iedereen die hier al zo lang komt lezen, welkom aan iedereen die hier nog elke dag toekomt en hopelijk blijft hangen. De postfrequentie is iets aan het verminderen, maar dat komt doordat er enorm druk aan het Blogboek wordt geschreven. Ik kan niet wachten om het te delen, jongens, echt waar.

Tien jaar tales from the crib, jong. Hoe zot is dat?
Voel u vrij om in de comments van “dat waren nog al eens tijden!” te doen, dan ga ik ondertussen om bubbels en taart.

100 happy days, week 4

#100happydaysFjiew, dat was zoals verwacht en voorspeld een drukke week, waarin ik soms bijna vergat om een foto te nemen van drukkigheid. Veel achter mijn bureau gezeten en onderweg geweest, en dat levert dus niet bijzonder veel happy beelden op. Of het zou moeten zijn dat gij happy wordt van op een trein zitten naast een stinkende vuilbak. Edoch: dit is het resultaat!

22_day

Op zondag brachten we een bezoekje aan mijn grootouders aan zee, waar de zon veel meer aanwezig was dan in het binnenland. Mijn grootmoeder is erg bang dat wij ondervoed gaan raken, en dus worden we altijd getrakteerd op een berg hapjes voor het middagmaal nog maar in zicht is. Dexter at zich een complete indigestie aan de garnaaltjes. Ik aan de ansjovis.

23_day

Op maandag begon ik aan een vervangingsweek bij Story en Storywood, wat als voordeel heeft dat ik al eens oude makkers tegenkom. Frederik en ik, we go back a long long way. Zo long way dat ik naar zijn trouwfeest met kamelen mag gaan. Ik vond ‘s avonds ook geluk in Jani Kazaltzis tijdens Heylen en de herkomst. WHAT. A. GUY.

Processed with RookieOp dinsdag werd ik blij van deze fluogroene toast met avocado. Ik ben zot van avocado. En van toast. Ge kunt er u dus wel iets bij voorstellen.

25_day

Soms is geluk ook gewoon titels als ”David Hasselhoed” bedenken. BAHAHAAHAHA. En dat gepubliceerd zien, volgende week. Geen dank, Storywoodlezend Vlaanderen, geen dank! I’m here all week!

26_day

Op donderdagavond tegen de verwachtingen in op tijd thuiskomen om de Dexmeister nog te kunnen zien: we waren daar allebei erg over te spreken, mijn lieveke en ik.

Processed with Rookie

Op vrijdag zat er een cadeautje in mijn bus van bij About A Brooch, een geweldige leuke webwinkel, als je het mij vraagt. (check deze reeks van Beverly Hills 90210!)

27_day

Op zaterdag deden we van ontbijtje in de HEMA voor een euro en boodschappen doen en was het in de namiddag beter weer dan we verwacht hadden, waardoor we de nieuwe iced tea konden gaan checken bij Mimi’s, in het zonnetje! De African Mint is net als de andere twee soorten bijzonder lekker.

Zin in meer #100happydays?

Dit was week 1.
En dit week 2.
En dit week 3.

Over naar week 5!

Geen tijd en toch gezond eten: meal prepping voor beginners

frietjes van zoete aardappel in the making

Hebt gij zin om in de week frietjes van zoete aardappel te snijden?

Ik heb een zeer drukke week in mijn agenda staan. Een waarin ik zo goed als elke dag onderweg ben naar Mechelen, wat ver is, waardoor ik vroeg vertrek en laat thuiskom. Het textbook voorbeeld van het soort weken waarin ik brol begin te eten. Bij mij heeft hoe gezond ik eet immers gigantisch te maken met hoe veel of hoe weinig tijd ik heb om te koken. Goesting equals tijd, in deze vergelijking. Als ik ‘s avonds thuis kom en nog dingen moet bedenken en schoonmaken en versnijden en opzetten en bakken en ik ben moe, dan heb ik de neiging tot afhaalmaaltijden of diepvriespizza. Hoe zijt ge zelf?

Als ik me heb voorbereid dan gaat dat allemaal wel, dat gezond eten. En dus doe ik al een tijd van #zondagkookdag, en aan wat ze in Amerika “meal prepping” noemen. Op zondag de kookvoorbereidingen doen voor de rest van de week, zodat je frigo vol staat met vanalles dat doordeweeks samen kan gegooid worden tot een gezond maal. Klinkt overgeorganiseerd? Kan goed zijn, maar dat zei iedereen vroeger ook over mijn weekmenu’s en ik zie dat heel wat mensen die ondertussen ook hebben overgenomen. Dit is een beetje van hetzelfde. Plus: als ik tijd heb geniet ik daarvan, van eten maken. Op zondag een uur staan koken en snijden vind ik dus helemaal niet erg, al helemaal niet als dat voor bakken minder stress tijdens de week zorgt.

Mijn ervaringen:

  •  ik eet veel meer verse groenten als ik ze allemaal in een trek schoonmaak en in stukjes snijd dan dat ik zeven keer mijn snijplank moet bovenhalen. Daar heb ik ‘s avonds compleet geen zin meer in. Een potje met bleekselderij en worteltjes die al schoongemaakt zijn uit de koelkast opdiepen en bij een portie rijst met tomatensaus kappen lukt dan wel nog.
  • het zorgt ervoor dat ik ‘s middags minder brood eet, wat ik al een tijd probeer te doen. Vorige week had ik een kom rijst in de frigo staan die ik had gekookt met lekkere bouillon, en dat werd ‘s middags bij soep een maaltijdsoep, de dag erna een wrap (want ik had ook de tex mex bonen uit Goed Eten klaargemaakt op zondag, met zelfgeweekte bonen!), en verdween ook nog eens in een frittata en bij een slaatje met avocado.
  •  het is leuk om enkele bijgerechten te maken die overal bij passen. Dit weekend maakte ik gigantesbonen in tomatensaus met wortel en selder (en ik had tijd om ze te weken en mijn saus lang genoeg te laten opstaan, kijk eens aan), die deze week evengoed in een pasta kunnen verdwijnen als op brood of bij eitjes kunnen gedaan worden. En in de koelkast zeker een dag of drie goed blijven. In het weekend heb ik gewoon meer tijd en zin voor zo’n dingen, wat in de week gigantisch in mijn voordeel speelt.
  •  omdat ik ‘s avonds nogal de neiging heb om te beginnen snaaien vind ik het ook handig om groentjes als snacks klaar te hebben staan: rauwe wortel (schillen en versnijden en dan in een bak vers water bewaren), bloemkoolroosjes, rauwe zoete aardappel, radijsjes, everything goes. Als je ook nog hummus maakt dan heb je een gezond avondsnack waarmee je een paar dagen weg kunt, en geraken ze niet op dan staan ze al klaar om in een warme maaltijd te verwerken.
  •   fruitsla. Voor in je havermout of of mee te nemen naar het werk. Werkt voor mij beter dan hele stukken fruit, die ik al eens een week durf negeren. Als ik in het weekend mijn best heb gedaan voor fruitsla, dan eet ik ook fruitsla.
  •  een paar hardgekookte eitjes hebben klaarliggen vind ik ook bijzonder handig. Die verdwijnen dan in een slaatje, of neem ik mee als tussendoortje.
  •  verse kruiden versnijden zodat je ze enkel nog op je gerecht moet gooien: magic! (en bewaren in vochtig keukenpapier in de koelkast, ook een toptip)
  • meal prepping combineren met diepvrieskoken is pas helemaal een feest voor de lifehacker. Als ik diepvriessoep opdiep en daar rijst bij kan gooien, of deze groentecurry maar moet opwarmen, er die bonen van Dorien bij kan doen en mijn rijst al had klaarstaan, dan heb ik dus gezond eten in tien minuten waar ik anders zes keer langer over zou doen. See what I’m doing here, peoples?
groentencurry met rijst

Goed voorbereide rijst met roerei en groentecurry in een handomdraai.

Ik ga echt nog niet zo wild als sommige Amerikaanse foodbloggers (al vind je er wel zot veel inspiratie, dus zeker checken als je geïnteresseerd bent in het onderwerp), maar dat heeft ook te maken met het feit dat ik de kleinste frigo van de lage landen heb, want ik vind dat voorbereiden echt een gemak voor weken als de week die komt. Iemand ervaringen of ideeën? Doen jullie het ook soms?

100 happy days, week 3

#100happydays

Week 3 van #100happydays, en het was een goedgevulde, met voor elk wat wils.

15_day

Op zondag was het hier naar wekelijkse gewoonte van uitgebreid ontbijt, met een vrolijke Dexter, begot. Later leefde hij zich ook nog uit in de “speletuin” (binnenspeeltuin) en bij zijn opa, en voor de rest kon er ook nog wat gewerkt en gekookt worden voor de drukke week die kwam. Deze selfie werd genomen tijdens de Ronde van Vlaanderen. Happy Dexter is happy.

16_day

Op maandag nam ik bij het ochtendgloren deze foto van Dexter op zijn leespotje, want veel andere dingen worden daar nog niet op gedaan. ‘s Avonds was ik nogal ondersteboven van het nieuws dat Peaches Geldof, mijn Instagramvriendin, gestorven was. Echt slecht geslapen omdat ik het zo zo erg vond voor haar kindertjes die ik elke dag voorbij zag komen op haar feed en haar man. Zo iemand ben ik. Arme Peaches.

17_day

Dinsdag zat ik plots in Brussel voor een reportage en at ik ‘s middags dit heerlijke maal. U leest er binnenkort meer over. Toen ik terugkwam ontdekte ik dat een van de vriendjes uit mijn jeugd na heel wat omzwervingen naar Ieper is teruggekeerd en hier kapper is. Ik heb een nieuwe kapper! Hoera!

18_day

Woensdag, leesclubdag. Het was episch, meer kan ik daar niet over zeggen. Of misschien toch: ons volgende boek is van Arthur Japin.

19_day

Na een bezoek aan de dokter (die bekkenmiserie, once again and again and again) beseffen hoe verliefd je nog altijd bent op Ieper. Dat viel mij voor op donderdagavond. 20_day

Op vrijdag gaf ik mijn goedkeuring voor versie 1 van de cover van het boek :aah:, werd ik een beetje hersteld door mijn kinesist en ging ik ‘s avonds aperitieven met mijn mannen.

21_day

Op zaterdag scoorde ik wel zeven vet coole speelgoedauto’s voor mijn zoon op een tweedehandsbeurs van de Gezinsbond, en betaalde ik daar in totaal zeventig cent voor. Er was een ontbijtje bij de Hema, een fijn etentje bij mijn schoonouders, de Gevleugelde Stad in Ieper (zondag ook nog, trouwens) met deze operazangeres op het water, een speeldate voor Dexter en een welverdiend heet bad voor zijn moeder.

Net als Ysabje kwam ik deze week tot het besef dat je kunt zeggen van het ouderschap wat je wilt, maar dat het toch erg vaak mijn kind is dat voor mijn meest happy momenten zorgt. Zo vaak dat ik soms echt op zoek moet naar andere dingen. Tussen de buien waarin ik hem aan een haakje aan de muur wil hangen van miserie doet dat Dextertje dus elke dag wel een paar dingen die ik zo leuk/lief/fantastisch vind dat ik ze wil kiezen voor deze reeks. Auw. <3

Week 4 wordt een zeer drukke werkweek, benieuwd hoe happy een mens daarvan wordt!

Dit was trouwens week 1.
En dit week 2.

Dexter test de Philips softpal en geeft er een weg

philips softpal sully

Allez, ik geef er een weg. Of Philips eigenlijk, nog beter. Zij vroegen me of ik hun zachte kinderlampjes eens wilde laten testen door Dexter. Die bleken in de vorm van Mike en Sully uit Monsters Inc te komen, en alhoewel wij die film nog nooit hebben gezien had ik snel in het snotje dat die Sully erg hard op een kruising tussen een dinosausus en een nieshoorn lijkt, toevallig of niet Dexter zijn favoriete beesten van het moment. (als ik heel eerlijk ben antwoordt hij altijd “autobrommer” als we hem vragen welk dierengeluid hij wil horen, maar er waren jammergenoeg geen autobrommerkinderlampjes. In het leven hebt ge het niet altijd zoals ge het wilt.)

Daarnaast heeft Dexter iets met lichtjes. Of toch zeker met de lichtgevende pinguin, die Youri om een of andere onverklaarbare reden per se op onze geboortelijst wilde zetten. Als hij triest is biedt de pinguin al eens troost. En ook tussen Dexter en Sully was het behoorlijk liefde op het eerste gezicht. Vooral omdat hij het lichtje zelf kan aanleggen met een kantelbeweging die hij snel doorhad. Soms is hij er zo content van dat hij Sully trakteert op zoenen. Een privilege dat zelfs zelden of nooit voor zijn bloedeigen moedertje is weggelegd.

philips soft pal sully

Hij wil Sully “meememen” naar de crèche. Hij vraagt naar Sully als hij uit zijn bedje komt. Want nu komt het moment waarop ik heel eerlijk moet zijn: na onderling overleg met de papa hebben wij beslist dat we Dexter zijn goede slaap en avondritueel eigenlijk niet wilden jinxen door er iets nieuws aan toe te voegen. Hoe leuk hij dat nieuws ook vindt. Dexter slaapt op dit moment eigenlijk heel goed, zonder noemenswaardige angsten, volgens ons omdat we behoorlijk wat regelmaat en voorspelbaarheid in zijn avondritueel steken. En dit lampje is vooral gemaakt voor kindjes die bang zijn in het donker en dan naar een lichtgevend vriendje willen grijpen of kijken. Wij zijn zo dankbaar voor zijn slaap zonder lichtgevend vriendje dat we Sully dus beneden hebben gelaten.

Waar hij graag wordt gezien en veel liefde krijgt. Hij had slechter kunnen vallen.

Philips organiseert op zijn Facebookpagina een #notsoscary tekenwedstrijd waarmee je een Disney-slaapkamer (Cars, princessen of monsterstijl), een Disney SoftPal-nachtlampje of de monstertekening van je kind als knuffel gemaakt kunt winnen. Maarrrrr! Ik mag ook een Sully weggeven aan een van de lezers van mijn blog. Om deel te nemen post je het antwoord op de vraag “waar ben jij bang voor?” in de comments.

Er is tijd tot maandagmiddag 12 uur, dan trek ik een random winnaar die ik bekend maak op mijn Facebookpagina. Ik voel het, gij kunt niet wachten tot het weekend gepasseerd is! Succes!

linklovende lilith #17

papegaaibodypaint

Gaan we weer! Nummer zeventien ondertussen, we worden allemaal oud. Ik ga het door middel van deze lijst zelfs nog een paar keer in uw gezicht wrijven.

The end. :)

lilith deelt haar 5 van de jaren 90

nineties

Yours truly, many many moons ago.

Ik wil geen hater zijn, maar ik vind dat we de afgelopen jaren onze portie toppen 2000 van de nillies en andere decennia wel gehad hebben. Ik ben nostalgisch van nature, dus als ik het al zeg is er iets serieus doorgeslagen wat terugblikken betreft. Zeggen dat ik stond te springen voor de 5 van de jaren 90 op Stubru was dan ook hard liegen. Maar kijk, toen ik vanmorgen de radio aanstak en al direct werd bestookt met een paar toppers van Weezer en Eels was ik toch mee. En werd ik zelfs geïnspireerd tot deze blogpost. Zo zie je maar!

Laat er geen twijfel over bestaan: ik ben een kind van de nineties. Mijn hamster heette Gorki, ik leefde in legerbottinen en Indische bloezen met spiegeltjes van de Witte Uil, ik heb op een blauwe maandag wel eens even blauwe haarmascara in mijn haar gesmeerd en ik had een fleece waarop pandaberen stonden. Mijn dokter of choice heette Martens, ik heb nog Black Death sigaretten gerookt om te protesteren tegen het rookverbod. Mijn eerste festivalherinneringen spelen zich af op een weide in Torhout, jeweetwel, van de T van TW, waar ik het toen nog compleet onbekende Radiohead heb weten optreden op het zijpodium, om half elf ‘s ochtends naar Channel Zero stond te kijken en een beetje verliefd werd op Jamiroquai. Ik ging naar fuiven in hangars. Die hadden altijd wel iets met een chiro of scoutsgroep te maken, terwijl ik daar dus helemaal niet inzat. Met de nadruk op zat.

Vijf nummers kiezen was dus gene gemakkelijken. Maar ik heb het gedaan. Voor u. Niet de beste nummers van de nineties, aan zo’n top vijf begin ik zelfs niet, maar om de een of andere reden wel mijn nummers van de nineties.

Omdat er een tijd was waarin elk nummer van Counting Crows over mij ging. Echt waar. Ik heb Adam Duritz en zijn palmboom een keer of drie gezien in concert, en ik had een videocassette met hun optreden op Pinkpop. In die tijd bestond Youtube nog niet he kids, wij moesten zelf opnemen en terugspoelen.

Radiohead, met Fake Plastic Trees. Heel “The Bends”, for that matter. In die mate dat deze versie mij een knoop in mijn maag bezorgt van nostalgie. Te veel herinneringen, maat. Niet eens allemaal even goede, maar zo gaat dat dan.

Lais. Overgehouden aan de tijd dat het Folkfestival van Dranouter het hoogtepunt van zo goed als elk jaar was. Dit nummer hangt voor eeuwig en altijd vast aan herinneringen waarin vreselijk zatte nachten en ochtenden in de biertent een hoofdrol speelden. Heerlijke tijden. Waarschijnlijk zelfs de beste.

Via van dEUS. Niet omdat dat per se het beste nummer is dat dEUS ooit gemaakt heeft, maar omdat ik dat kapot heb gespeeld, destijds. Ik had een trui van “My sister is my clock”. Vanuit de tijd dat dEUS nog underground was enal. Baha.

August van Pieter-Jan De Smet. Ook al niet het beste nummer ooit gemaakt, zelfs niet in Vlaanderen. En toch is het om de een of andere reden een nummer dat mij direct terugkatapulteert naar de nineties, toen de tijden anders waren en die kerel van de Kotmadam plots ook een muzikant bleek te zijn. Volgens mij heb ik hier vaak naar geluisterd op kot. “She gives names to all my apologies. I guess you can call it art“. #hartjestocharlesvictor

En van u? Please share!

100 happy days: week 2

#100happydays

Week 2 van #100happydays, en het was een goedje.

8_day

Op zondag was er minder zon dan voorspeld, maar dat lieten we bijzonder zacht aan ons hart komen. We waren samen met mijn broer en zijn madam uitgenodigd bij mijn vader voor spaghetti, en zoals we allemaal weten smaakt spaghetti nog beter als die buiten kan opgegeten worden. Ook happy: met een zeer enthousiaste Dexter (helikoppers! brommers! wiesten!) naar de doortocht van Gent-Wevelgem op de Grote Markt van Ieper, en de vestingwandeling terug.

9_day

Op maandag lieten we Dexter uit in een woonwijk hier in de buurt, en passeerden we langs een huis dat erg leek op het huis dat we graag willen bouwen en werden we razend enthousiast. Dat we daar maar snel meer over weten, zeg ik. 

10_day

Op dinsdag gingen we voor het eerst weer naar de vestingen ‘s avonds, de plek waar je ons tijdens de vorige fantastische zomer bijna elke avond kon vinden. Ik was een beetje nostalgisch over hoe Dexter daar nog maar een paar maanden geleden zijn eerste stappen zette, en hoe hij nu als een grote jongen overal heen sjeesde en alle bezoekers van de Menenpoort charmeerde. Ik heb soms zo’n momenten na een lange drukke schrijfdag achter mijn bureau.

11_day

Op woensdag werkte ik een dag thuis en maakte ik met een hoop restjes deze overheerlijke rijstmaaltijd met tomaatjes, wortelsliertjes en boontjes in look en tapatio. Ik ben geobsedeerd. En ja, ik word echt blij van zo’n dingen. In de namiddag ben ik erin geslaagd om mijn research te verplaatsen naar een terrasje in de zon, en ‘s avonds deden we van vestingdate met wel twee vriendinnetjes voor Dexter. Topdag.

12_day

Op donderdag werd er keihard gewerkt, maar slaagde ik er toch in om deze geweldig fijne (hoewel kleine en gespikkelde) foto te nemen. Dexter spettert graag in bad. Hoe zou je zelf zijn, als je bijna twee bent en in de mogelijkheid?

13_day

Op vrijdag was ik behoorlijk happy met de kinderboekenbuit vanop het Boekenfestijn in Kortrijk. Ik was daar al jaren niet meer naartoe geweest omdat ik zelf van mijn boeken af wil in plaats van mijn collectie uit te breiden, maar voor Dexter kopen vind ik wel zeer fijn. Zo’n mooie kinderboeken dat er bestaan. Mijn groot voertuigenboek was de grootste knaller van allemaal, trouwens.

14_day

Op zaterdag sloten we deze week af zoals we hem begonnen zijn, met spaghetti in familieverband. Deze keer verrassingsspaghetti met meatballs ter ere van de verjaardag van de mama van Youri, met alle kinders en kleinkinders samen. Iemand zei me op dat etentje dat ik een fantastisch leuke zoon heb, en ik weet het. Dexter heeft weer betere dagen na een tijd van niks goed vinden en de ene woedeaanval na de andere, praise the lord. En voor de rest bedacht ik me dat het in het leven vooral gaat over dingen doen met de mensen die belangrijk zijn. En dat een grote kom spaghetti altijd een goede optie is.

Go, week 3!

lilith kiest het kookboek van april en geeft er twee weg!

diabeet!  van thomas van de water

Thomas Van de Water, de man achter het geweldige filet-pur.be, heeft sinds zijn twintigste diabetes. Niet zo tof voor een foodie, kan ik mij voorstellen, maar hij deed er iets mee. Zijn liefde voor eten en fotografie combineren met alles dat hij heeft geleerd over koken voor diabeten, namelijk. Het resultaat daarvan is “Diabeet!“, net in de winkel en mijn kookboek van de maand april.

Waarom? Omdat ik zelf weer probeer om zo gezond en natuurlijk mogelijk te eten, en benieuwd was naar hoe dat in het boek wordt aangepakt. Leuk, zo blijkt, met weinig vet en suiker, veel vezels, veel groenten, weinig koolhydraten, een beetje zoals het volgens mij ook hoort. Al staan er voor een thuisvegetariër als ik wel behoorlijk wat vlees- en visgerechten in. Die sla ik over, maar er is gelukkig ook genoeg vleesloos om de volgende weken uit te koken.

thais gevulde omelet

Diabeet! is helemaal geen boek dat enkel nuttig is voor diabeten, het bulkt van de gezonde en vooral ook erg makkelijke recepten voor iedereen. Ik zag al een risotto van rode rijst en verse kruiden die er heerlijk uitziet, en ik wil ook eens de Thaise gevulde omelet testen met veggie gehakt in plaats van echt. Allemaal voor later deze maand, en als het lekker is post ik de recepten. Dat is de deal.

Ik mag van Manteau twee exemplaren van Diabeet! weggeven. Het enige dat je hoeft te doen is in de comments onder deze post jouw lievelingseten van het moment posten. Daar loot ik er dan random twee uit. Je hebt tijd tot vrijdagmiddag 12 uur, op zaterdag maak ik de winnaars bekend op mijn Facebookpagina. Veel succes!

Over “visje kan niet prapen” en andere klassiekers

dexterleertliedjes

De eerste keer dat Dexter uit volle borst kinderliedjes begon te zingen ligt al een tijdje achter ons. Het kind zit in een crèche waar duidelijk veel aandacht wordt besteed aan zingen, en dat hebben we geweten: hij zingt graag en veel, en wij dus ook. Nadat ik de teksten en bewegingen van klassiekers als “in het bos daar staat een huisje” en “klap eens in je handjes blij blij blij” had opgefrist waren we vertrokken voor flink wat autoritten vol gezang. “Mama ook zingen”, zegt hij dan. Het is maar een woord, kind, het is maar een woord! (ik weet het, het zijn er drie, maar aangezien hij op dit moment telt van “een, wijf, neven, TIEN!” gaan we het daar nog niet over hebben. We moeten ook niet te zot gaan doen)

Enkele weken later kwam onze jongsten plots af met liedjes die totaal geen bellen deden rinkelen in ons hoofd. Hij deed ook nog eens iets geks met zijn armpjes en veel enthousiasme, en wat hij zong rijmde op -iegen, zo meenden wij. Waardoor ik lang dacht dat het liedje over wiegen ging. Bestaat er een kinderliedje over wiegen? Wetegijhet, Slisse?

Heel wat zanguren later bleek het “wij gaan vliegen” van Samson en Gert te betreffen, een nummer dat ons totaal onbekend was maar ondertussen tot zijn en ons vaste repertorium behoort. Tijdens een andere autorit weerklonk er dan weer een nummer over een “mama olietant“. Kenden wij ook al niet. Bleek het na wat googelen om deze topschijf te gaan. Net als die keer toen hij “visje visje kan niet prapen” zong. En ik na weer even googelen dit nummer kon afspelen, en hij door het dolle heen zo blij was. Altijd weer scoren. Me altijd weer afvragen of het niet de bedoeling is dat wij hem liedjes leren, in plaats van omgekeerd.

(en wat al die ouders vroeger deden zonder Youtube en Google. Vooral dat)