Dexter spreekt X

dexterspreekt10

Ik moet er echt op letten dat ik ze snel genoeg opschrijf, de quotes van Dexter, want vaak zijn vijf minuten al voldoende om van het ene oor in en het andere uit te kunnen spreken. Er gingen er dus weer een pak verloren, de afgelopen weken, maar deze wist ik nog net van de vergeetput te redden:

  • Oh neen kijk, de piratenboot is naar beneden gegloden“. Met een triest gezicht, alsof hij er echt niks aan kon doen.
  • Een helikopter is geen lievelingskleur voor mij“.
  • De piraten schieten met een karton he mama?“. Bijna goed.
  • Kijk, dat is een sjoefara!”. Het bleek een Subaru.
  • “Ik wil mij verkleden in een choco. Dat gaat grappig zijn”.
  • Papaaaaaaaa, jij moet jouw mond uitklappen“, nadat Youri net iets te lang niet antwoordt op een van zijn duizend vragen. Als daar zijn:
  • Kunnen vliegende polities vliegen?“.
  • Een fiets in een auto! Dat kan he mama? En een vlinder op een ei? Dat kan ook he mama? Haha, en een boot op een appel? Kan dat? Mama, kan dat?”. Maal zevenhonderd.
  • Dit zijn kleine kuikens, en dit is de hele grote kuik”.
  • Het mamadier is weggeschoten en nu is de tijger verdrietig“. Dexter speelt met een plastieken zoo.
  • Mama, Mickey Mouse moet kaka doen“. Dexter draagt zijn Mickey Mouse oortjes en beslist zijn boodschap op een creatieve manier over te brengen.
  • Eet jij graag haloloes?“. Na even nadenken bleek het andalouse. Ge moet hem kennen.
  • Waar gaan we naartoe?“. “Naar Brugge“. “Maar ik wil niet naar Club Brugge“. En dat in een huisgezin waar voetbal geen onderwerp van gesprek is.
  • Mama heb van wel gezegd”. Als zijn vader hem iets probeert te verbieden en zijn moeder oprecht van niks weet.
  • “Het is wél de échte paashaats he mama”. Terwijl ik daar niet eens aan had getwijfeld.
  • Kom hier zitten, dat is veel beter voor jouw poep“. Als ik met hem moet komen spelen.
  • Kijk mama, ik maak jou blij he“. Dexter komt na een gigantische woedeaanval waarbij de wereld leek te vergaan breed glimlachend naast mij staan.
  • Ik ben blij op mijzelf“. Op de momenten dat het wel goed gaat met de potjestraining. Daar moet nog ergens “zeldzame” tussen, al is er de laatste dagen misschien wel sprake van een kleine doorbraak.
  • “Mag ik een boterham?“. “Wat zeg je dan? Asje…”. “Blievenbus!“. En dan heel hartelijk lachen om zijn eigen mopje.
  • Maar kijk, die meneer heeft hele kleine voetjes!“. Dexter kijkt naar Little People, Big World op TLC.
  • Oei! Jij hebt nog jouw tenen aan!“. Youri komt op blote voeten de trap af.
    Zin in nog meer Dexter spreekt? Hier staan ze allemaal.

lilith had het fout wat betreft de vakantie

paasvakantie1

“Oh neen, de krokusvakantie is nog maar net voorbij en het is alweer vakantie. Wie heeft dit bedacht?!”, schreeuwde ik met mijn karakteristieke gevoel voor drama terwijl ik de twee weken waarover de paasvakantie zich uitstrekte schematisch uittekende in mijn schriftje. In de hoop dat de activiteit van het uittekenen de vragen in mijn hoofd (hoe gaan wij het Probleem Paasvakantie eigenlijk oplossen?) zou beantwoorden.

Als mijn achtjarige zelf mijn drieëndertigjarige zelf een week of vier geleden bezig had gezien had ze van pure consternatie haar gameboy laten vallen en in eenzelfde beweging het schriftje achter mijn hoofd gegooid. Hoe kon een volwassene ooit zo worden?! Hoe kon ik ooit zo worden? Het ding is: als freelancer laad ik mijn mandje met opdrachten soms zo vol als menselijk mogelijk (ik weet ook nog altijd niet wanneer ik wat chiller ga worden over geld verdienen en elke maand van nul beginnen, the wait is on), en dan is daar ineens een schoolvakantie, en moet ik én zien uit te vogelen hoe ik mijn deadlines kan halen én waar ik mijn kind ondertussen kan onderbrengen. Dat zorgt vaak voor zoveel stress dat geen vakantie en voor eeuwig blijven doorwerken een simpeler alternatief lijkt.

paasvakantie2

Deze paasvakantie werkte ik de eerste week op de redactie bij Sanoma, en plande ik daarna een week vakantie met het lief en de jongen, eerder omdat ik dan geen opvang moest regelen dan omwille van het aspect vakantie. Ik ging de vakantie ook nog eens in als een duracelkonijn op speed. Teksten schrijvend. Plannen makend. Zagend over wanneer we onze zomervakantie eindelijk zouden boeken. Maar toen was daar de zon, en waren er mogelijkheden, en viel het me in dat vakantie ook best wel eens welkom was. Nadat het twee dagen duurde om de stemmetjes in mijn hoofd te dempen die schreeuwden dat ik NOG VANALLES MOEST DOEN ging het beter.

paasvakantie7

paasvakantie3

Plots was er tijd om bij valavond even langs de weg te stoppen bij het zien van een vertrekkende luchtballon. Konden onze abonnementen voor Bellewaerde verlengd worden voor nog maar eens een seizoen van giraffen kijken en ritjes op de safaritrein. Streek de Gevleugelde Stad ook al samen met twee zotte giraffen neer in Ieper, perfect getimed met het eerste zonnige weekend in lang. En we gingen ook nog eens zwemmen, op het gemakje. Tijd en een zwempak zijn een goede combinatie.

paasvakantie4paasvakantie5We trokken naar het wondermooie Brugge, voor het eerst met Dexter, en dankzij de tips van local Anouck kwamen we nog eens ergens. In het compleet fantastische bagelsalon Sanseveria, dat al veel te lang op mijn lijstje stond van plaatsen waar ik eens heen wilde. Met de toeristenbootjes gaan varen, iets dat Dexter best indrukwekkend vond, en daarna naar De krokodil, waar de jongsten van onze hoop verliefd werd op een houten treintjesbaan.

paasvakantie8paasvakantie9paasvakantie6

Ik wist niet eens echt hoe hoog mijn stress levels lagen, tot ik ze dag na dag voelde zakken en de knoop die zich al een paar weken tussen mijn spieren aan het opspannen was losser werd. Toen Evelien, die hier jarenlang kwam lezen en commenten, gisteren op een zalige zomerdag haar vreselijk oneerlijke strijd tegen kanker verloor, en ik op hetzelfde kwartier van mijn schoonmama die er ook vreselijk tegen aan het vechten is hoorde dat haar vriendin ook net de strijd had verloren, toen besefte ik dat ik mezelf een beetje voor de zot aan het houden was, de laatste tijd. Dat werk, dat loopt echt niet weg. En die vakantie, die is er omdat vakantie de max is. Ik ga er dus nog even mee verder, ter ere van zij die het niet meer kunnen en deze dag met twee handen hadden willen grijpen, als hij hen nog was gegund.

De Verbeelding Book Challenge: een update!

01-bookchallengeHet was zoals verwacht zo’n week van bijna niet thuis zijn en dan op zaterdag toch ontwaken in een ontploft huis waarvan ik niet snapte wanneer we de tijd hebben gehad om het überhaupt te laten ontploffen. Kwam daar nog eens bij dat ik hopeloos achter sta met opdrachten omdat zowel Dexter als ik ziek zijn geweest (Youri ook, maar die is net iets minder arbeidsintensief en moest niet van school gehaald worden), en we zitten met een weekje vakantie dat hopelijk morgennamiddag echt kan beginnen. Het was dus ook een week van niet bloggen en bijna even weinig lezen. Al kan ik wat dat laatste betreft echt niet klagen, de laatste tijd. Ik duik van het ene boek in het andere, en ben ondertussen bezig aan het twaalfde van dit jaar.

Lang niet slecht als je weet dat er nog maar een kwartje van het leesjaar 2015 achter de rug is, en ik mezelf 25 boeken had gesteld als jaardoel. Alleen was ik de Verbeelding Book Challenge wel wat uit het oog verloren, hoog tijd om eens te checken hoeveel ik al van mijn lijst kan schrappen en waar ik nog aan moet werken.

  1. Een boek van 500 pagina’s of meer: Ondertussen al twee boeken gelezen voor deze categorie. All the light we cannot see van Anthony Doerr aan het begin van het jaar, goed voor 531 indrukwekkende pagina’s, en net The World According to Garp van John Irving, ook al zo indrukwekkend en 624 pagina’s dik.
  2. Een boek gepubliceerd in je geboortejaar: 1981, om precies te zijn. Nog niks voor gedaan.
  3. Een non-fictie boek: daar heb ik er dit jaar al vier van gelezen: Getting Things Done was een herlezing, The One Skill een gratis e-book van Leo Babauta, en ik genoot ook van Liefde, een onmogelijk verlangen? van Dirk De Wachter en het geschifte maar inspirerende Opgeruimd van Marie Kondo.
  4. Een fantasy boek: dankzij Emma van Chicks Love Food die met mij mee was naar North Carolina heb ik A Game of Thrones van George R.R. Martin in mijn bezit, schreef ik aan het begin van dit jaar. Dat heb ik nog steeds, maar ik blijf twijfelen om eraan te beginnen.
  5. Een sci-fi boek: nog niks.
  6. Een graphic novel: nog niks. Ik vrees er ook voor.
  7. Een mystery of thriller boek:  telt Bird Box hiervoor? Ik vind van wel. Adembenemend en angstaanjagend boek waar ik abnormaal hard van heb genoten, ook al was ik op een bepaald moment zo bang terwijl ik in bad lag te lezen dat ik dacht dat er iemand bij mij in de badkamer stond en ik in het midden van een hoofdstuk ben moeten stoppen. MAN TOCH.
  8. Een romance of chicklit: nog niks.
  9. Een boek dat gericht is op kinderen onder de 12: elke avond, met Dexter. Het Circusschip van Chris van Dusen blijft mijn lievelingsvoorleesboek.
  10. Een boek gebaseerd op waargebeurde feiten: niks. Al ligt A Homemade Life van Molly Wizenberg wel klaar, met dank aan vriendin Evelien die het in mijn handen drukte met een “hier, dit is iets voor jou”.
  11. Een historische roman: voor de leesclub lazen we Het huis aan de gouden bocht van Jessie Burton, en dat verhaal speelt zich af in 1686. Check dus, al vond ik het niet het meest memorabele dat we gelezen hebben.
  12. Een boek met prentjes: ook met Dexter. Als ik er nog een uit moet kiezen (ook omdat het op dit moment het boek is waarnaar Dexter kan blijven kijken): 1001 voertuigen, perfect voor al uw voertuigzotte kindertjes.
  13. Een boek dat een prijs heeft gewonnen (Pulitzer, Man Booker, Nobel, Gouden Uil,…): The remains of the day van Kazuo Ishiguro, Man Booker Prize 1989, en een van de prijsbeesten uit de challenge van Melanie, die ook al zo’n leuke uitdaging heeft. Ik heb hem uit, en ik vond hem geweldig.
  14. Een boek dat iemand je heeft aangeraden: daar ben ik as we speak in bezig. Vriendin Babs raadde me Stop met aardig zijn aan, en omdat ik kon snappen waarom ben ik hem aan het lezen. Boeiende materie.
  15. Een boek dat voor 1900 werd gepubliceerd: ik wil nog altijd werk maken van The picture of Dorian Gray van Oscar Wilde uit 1890.
  16. Een reeks (mag een reeks zijn die je al begonnen bent): nog niks, al zou A Game of Thrones wel onder deze categorie kunnen vallen.
  17. Een boek waar je gek van was als kind: nope.
  18. Een boek dat je ooit begonnen bent maar nooit hebt uitgelezen: The World According to Garp! Begonnen op kot rond mijn twintigste, en niet door de eerste hoofdstukken geraakt. Nu ben ik daar blij mee, want het boek kon me toen nooit zo hard geraakt hebben als van waar ik nu sta. Dus goed voor mij.
  19. Een boek met een 65+ hoofdpersonage: ik kon niet meteen terugvinden welke leeftijd butler Stevens heeft in The remains of the day, maar volgens mij zal het er niet ver naast zitten. Check, dus.
  20. Een boek dat je kan uitlezen op een dag: Opgeruimd van Marie Kondo las ik op een paar uur uit.
  21. Een boek dat verfilmd werd: dat is hier keihard triple scoren met The remains of the day, maar It van Stephen King lijkt me dus ook wel nog iets.
  22. Een boek waar een televisiereeks werd op gebaseerd
  23. Een boek dat al zeer zeer zeer lang op je te lezen lijst staat: ik wil al erg lang iets van Virginia Woolf lezen, en voor de komende leesclub staat Mrs. Dalloway op de planning. Zeer blij mee, maar dus nog niet gelezen.
  24. Een boek dat zich afspeelt in Azië
  25. Een boek dat zich afspeelt in Afrika:  Wat is de Wat van Dave Eggers ligt hier al jaren in de kast. Misschien ook wel eens het moment.
  26. Een boek dat zich afspeelt in Latijns-Amerika
  27. Een boek dat zich afspeelt in Oceanië
  28. Een boek in een andere taal dan dat je anders leest (Engels? Frans? Duits? Islensku?)
  29. Een bundel kortverhalen
  30. Een poëzie bundel

Al bij al helemaal niet slecht: 12 op 30. De komende tijd wil ik graag werk maken van de waargebeurde feiten, Mrs. Dalloway en Afrika, denk ik.

Hoe zit het met jullie Verbeelding Book Challenge? Of indien je niet deelneemt: lees je zoveel als je zou willen lezen, op dit moment? Want to share?

lilith doet niet meer mee, en dat is oke (verschenen in De Standaard Magazine)

ikdoenietmeermee

“Vergeten mensen je niet?”, mailde ik naar die ene kerel die ik in alle eerlijkheid zelf was vergeten sinds hij begin dit jaar zijn Facebookaccount verwijderde en uit mijn timeline en leven verdween. Ik kende hem als collega, niet als vriend, en dat bleek ook toen hij op delete drukte: het contact, dagelijks, jolig en veelvuldig, was weg. Onze interesse in elkaars leven bleek maar zo lang te bestaan als zijn Facebookaccount.

Tien maanden later stond ik zelf op de grens van moe en kotsbeu. De dagelijkse door Facebookstatussen op gang getrokken oogrolaanvallen bereikten een hoogtepunt op de dag van de nationale staking, in november van vorig jaar, en ik besliste om er de stekker uit te trekken. Eens zien wat dat gaf. Omdat ik erg alles of niets ben in alles dat ik doe wist ik dat een beetje Facebook voor mij geen optie was: had ik geprobeerd, met allerhande zelfbedachte regeltjes van in het weekend niet en ook niet na zes uur behalve misschien op zondag, maar erg succesvol was het allemaal niet. Cold turkey, dus. De gedachte dat ik niet meer op de hoogte zou zijn van alles dat zich op Facebook afspeelde maakte me zenuwachtiger dan ik wilde toegeven. FOMO, ja, Fear of Missing Out. Dat ik weldra compleet niet meer mee zou zijn bezorgde me stress.

Toch vroeg ik me ook af of Facebook zelf, en mijn overmatig gebruik ervan, me niet nog veel zenuwachtiger maakte. Alles constant willen volgen en inhalen had me rusteloos gemaakt. Er was altijd wel iets dat nog bekeken moest worden, foto’s die ik nog niet had gezien, een mening die ik nog niet had gevormd, een notificatie die stond te blinken waarvan ik niet wist of het een like of een sneer was. Mijn humeur fluctueerde van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat, van ergernis naar binnenpretjes en weer terug. In combinatie met mijn verslaving aan nieuws (en dan nog liefst van het breakende soort) had ik steeds vaker het gevoel dat ik een speelbal was tussen leuk en niet leuk. Dat ik daardoor de controle over mijn humeur overliet aan anderen. Het leek tegenstrijdig: we proberen steeds bewuster om te gaan met hoe we leven, wat we eten en waar het vandaan komt, maar we laten wat er ons hoofd binnenkomt dag in dag uit over aan de willekeur van wat op de sociale media verschijnt.

Het was ook wat mijn vermiste Facebookvriend aangaf in een mailtje terug: stoppen had hem inderdaad veel rustiger gemaakt. Hij moest minder meningen vormen, en als hij toch een leuke ingeving had stuurde hij dat naar zijn vriendin of beste vriend. Hij vertelde dat zijn moeder enkele dagen eerder was overleden: “Dat zou me vroeger heel wat Facebookactiviteit hebben opgeleverd”, mailde hij, maar nu had niemand van zijn voormalige Facebookvrienden een idee. “Laat ons maar snel koffie doen om het er eens in het echt over te hebben”, mailde ik terug. Daar had ik sinds ik niet meer om de vijf minuten mijn Facebookfeed moest checken immers tijd voor. De tijdswinst, dat was het eerste dat me opviel toen ik stopte. Hoeveel langer mijn werkdagen leken te duren, en hoeveel meer ik gedaan kreeg. Daardoor maakte ik ook snel kennis met de tegenovergestelde vorm van Fomo: Jomo, the joy of missing out. Het genot van niet meer mee moeten doen. Van neen te durven en kunnen zeggen. Van onbereikbaar durven zijn in deze tijd van hyperbereikbaarheid. Van dingen niet moeten doen: niet over elke serie moeten kunnen meepraten, niet moeten ingaan op elke uitnodiging of kans. Van even aan de kant gaan staan. Toen ik het er met vrienden over had, en er later een blogpost over schreef, was het ongelooflijk hoeveel mensen me lieten weten dat ze “wilden dat ze ook zo sterk waren”. Dat ze durfden stoppen met alles laten vallen voor de bliepjes van hun telefoon en laptop. Ook nu klonk er vaak angst door: angst om er niet meer bij te horen, om vergeten te worden, om van niks af te weten. Wat als iemand zwanger is en dat enkel op Facebook deelt? Wat als iemand een feest geeft en mij vergeet uit te nodigen? Wat als? Wie beweert dat FOMO zomaar weer een modewoord is dat nergens op slaat moet eens rondhoren in zijn omgeving.

Ondertussen heb ik zelf een maand of vier aan statussen gemist. Volgens mijn lief, dat wel nog op Facebook zit, valt de schade mee: “Same old, same old”. Ignorance blijkt in mijn geval bliss, en ik kan me steeds beter vinden in de quote van Tom Ford, dat er dezer dagen weinig grotere luxe te vinden is dan in tijd en stilte. Een boek lezen of een programma bekijken zonder te moeten onderbreken om te zien of iemand mijn spitsvondige status al heeft geliked. Gefocust werken. Af en toe helemaal alleen zijn met mijn gedachten zonder ze te moeten delen, iets wat ik tegelijk verfrissend en beangstigend vind. Tegelijk kan ik niet ontkennen dat mijn wereld kleiner is geworden, als thuiswerkende freelancer was Facebook toch handig om even snel het gevoel te hebben dat ik een levende ziel zag. Stoppen met Facebook zorgt ervoor dat ik meer moeite moet doen om in contact te treden met mensen. Niet dat dat per definitie zo slecht is. Vriendinnen mailen me: “het lijkt alsof ik je al zo lang niet meer heb gezien”. Er wordt weer afgesproken om bij te praten, en ik kan weer nieuwe informatie delen zonder dat iemand “ik heb het gelezen op Facebook” zegt. Sommigen heb ik niet meer gehoord. Velen, zelfs. Then again: ook niet zelf gecontacteerd. Zet er je maar eens aan, met meer dan driehonderd Facebookvrienden die plots zijn weggevallen. Ik heb geen idee waar mijn klasgenoten van twintig jaar geleden deze morgen mee bezig zijn, maar dat is oke. Dat wist ik vroeger namelijk ook niet. Als kennissen zwanger zijn weet ik het altijd iets later, maar ik heb wel enkele vrienden die zo lief zijn om me dan een smsje te sturen. “So you know: die is zwanger. Het stond op Facebook”. Dank aan die vrienden, die ik in de tijd van Facebook zeker in het mapje Topvrienden had onderverdeeld, als ik wist wat ik nu weet. Ondertussen ben ik ook gestopt met in Facebookstatussen denken, al duurde het ook wel een week of twee voor die reflex wegviel. En aangezien ik nog steeds mijn blog en Instagram heb heb ik niet het idee dat ik mezelf onttrek van alle vormen van internetplezier.

Gekke bijwerking van mijn stap terug: ook wat nieuws betreft merk ik dat ik een break erg welkom was. Die neem ik dan ook, in de vorm van niet heel de dag door van de ene nieuwssite naar de andere te trekken, en er ook soms voor te kiezen om dingen niet te moeten weten: de Kroongetuigen over Marc Dutroux niet bekijken, omdat ik weet dat het me niet helpt. De dag erna dus niet kunnen meepraten. Daar verrassend oke mee zijn.

Ondertussen heb ik mijn persoonlijke Facebookaccount niet alleen gedeactiveerd (waarna je hem op elk moment met een klik opnieuw kunt activeren), maar zelfs volledig gedelete. Ik besta niet meer. Het kan dat ik allerhande feestjes en inside mopjes mis die zich enkel in het universum van Zuckerberg afspelen, maar in ruil krijg ik een hoop ongestoord rustige avonden waarop mijn smartphone en laptop in mijn tas blijven. Thee, een boek, geen status of tweet die nog moet ingehaald worden. Als ik niet wist dat het 2015 was, ik dacht dat het 1997 was. Gek hoe ik dat, na jaren ongelooflijk enthousiast gebruik en grote liefde voor de sociale media, nu zo’n ongelooflijke luxe lijk te vinden.

Niet helemaal klaar om af te kicken? Deze apps helpen je om te minderen.

Freedom sluit het internet voor je af voor een periode die je zelf bepaalt. Je dubbelklikt op het icoontje, stelt een tijd in, en hoppa, weg zijn alle vormen van internetafleiding. Wil je toch terug online, dan moet je je computer opnieuw opstarten.

– Te drastisch? Dan is er ook nog Antisocial, dat je laat kiezen welke websites je wilt blockeren voor een bepaalde periode. Enkel Facebook, bijvoorbeeld. Ook hier is de enige manier om te stoppen je computer opnieuw opstarten.

– Ben je nog niet helemaal klaar om te stoppen of te minderen, maar wil je wel graag eens zien hoe veel tijd je verknalt op het internet? Rescuetime trackt je bezigheden en geeft je aan het einde van de dag een accuraat beeld van de manier waarop je je computertijd spendeert.

Dit stuk verscheen eerder in De Standaard Magazine.

5 beelden, 5 dingen

IMG_6065 IMG_6089 IMG_6102 IMG_6196 IMG_6225

1. Hebben jullie dat ook, dat de weken voor (school)vakanties zo zot druk zijn dat er alleen maar tijd lijkt voor een snelle vijf beelden, vijf dingen of een simpele croque monsieur in plaats van een waarachtige maaltijd, indien niet in het bezit van een blog? Ik kan niet geloven dat het volgende week al weer vakantie is en er opvang moet geregeld worden omdat deze mama weer een week ter redactie zit en niet thuis. De tweede week maak ik dat allemaal goed met een week vakantie, maar nu zie ik nog vooral de berg dingen die afmoeten voor het zover is. En dat is veul, joengen. Cloudy with a chance of net iets minder activiteit op deze blog, dus.

2. Nog geen beterschap op het rugfront, integendeel. Ik typ dit vanuit mijn zetel omdat ik een dag heb waarop op een stoel zitten en rechtstaan het tegen elkaar opnemen in de competitie voor het minst goede idee. Morgen mag ik eindelijk naar een nieuwe kinesiste met specialisatie in bekkenproblemen, en zaterdag ga ik naar een winkel met ergonomisch bureaumateriaal die mij al een paar keer werd aangeraden in al jullie lieve reacties en mails. Ik ben ondertussen wel begonnen met lopen op de piste, en het doet me volgens mij niet echt kwaad. Ik heb zelfs zelden zo weinig pijn als terwijl ik aan het lopen ben. Eén probleem: ge kunt niet dag en nacht lopen.

3. Ik ben compleet obsessed door YNAB, dat budgetprogramma waar ik het al eens kort over had. Het duurde even voor ik het systeem helemaal snapte, maar ondertussen snap ik het, en ik ben zo enthousiast, maat. Binnenkort een blogpostje, als het niet geeft.

4. Gisteren deed ik eindelijk wat ik al zo lang wilde doen: ik liet analyseren welke kleuren het beste bij me passen en hoe ik me best kan kleden, met mijn lengte (kort) en volume (rond). Niks zomertype of lentetype of andere hokjes waar ik toch nooit in pas, maar wel iets waar ik binnenkort een reportage over ga maken, en daarna een blogpost. Het is in drie delen, dus ik ben er nog niet, maar wel al geweldig veel bijgeleerd. Leve levenslang bijleren, zeg ik. En leve een job waarbij ik daarvoor betaald word.

5. Dit is zowat het beste dat ik vandaag heb gezien. Klikken als je ook maar iets hebt met A Beautiful Mess, good or bad. En dat is geen aprilgrap.

lilith geeft weg: een bon voor Mr. Monkey & Mrs. Butterfly!

monkey

Ik ben het moedercliché geworden dat ik vroeger niet eens snapte: gaan winkelen voor mezelf en naar huis keren met alleen maar dingen voor Dexter. Hoe leuker Dexter eruit ziet, hoe erger het dus met mijn eigen garderobe gesteld is, hoewel daar binnenkort beterschap in komt. Nadat ik een column schreef voor Steps over hoe ik geen idee heb waarmee ik sta word ik zeer binnenkort onder handen genomen door een styliste die mij gaat proberen te redden van een toekomst vol streepjestruien. Zeer benieuwd of dat wat wordt.

IMG_5908

In tussentijd blijf ik winkelen voor Dexter. Eén van mijn favoriete webshops van het moment is die van Mr. Monkey & Mrs. Butterfly. Hun collectie is altijd speels en leutig, met merken als Little Eleven Paris, Kidscase en Little Label als persoonlijke favorieten. En lang niet enkel voor jongens, trouwens, want eigenares Sophie slaagt er wonderwel in om een collectie samen te stellen die mij ook in het geval van een eventuele dochter zou weten te bekoren. En neen, ik zie u kijken. Ja gij.

monkeybutterfly

Ik blijk niet alleen te zijn met mijn liefde voor hun t-shirtjes en andere stukken, want zo goed als elke keer als Dexter er een draagt krijg ik de vraag waar ik ze vandaan heb. Hier dus! Ze hebben zo veel leuke dingen voor de zomer dat het volgens mij echt geen straf is om er vijftig euro te mogen uitgeven. Wat goed uitkomt, want ik mag een bon met die waarde weggeven aan een van mijn lezers. Moh!

De deal is: post hieronder een antwoord op de vraag “En wat eten we vandaag?” en ik trek random iemand op woensdagmiddag twaalf uur. Die maak ik dan bekend op mijn Facebookpagina, dus volgen die handel als je wilt weten of je gewonnen hebt!

Zin in nog meer kans? Er loopt nog een winactie op hun Facebookpagina ook. Succes!

Hoe dat autorijden plots toch lukte

Tip 1: zet u aan de juiste kant van het stuur.

Tip 1: zet u aan de juiste kant van het stuur.

Zelfs ik stond versteld van de vele reacties die ik kreeg op mijn post over rijangst. Ik wist dat ik niet de enige was, wat mijn schaamte erover net voldoende temperde om er eindelijk een blogpost over te schrijven, maar het bleef schaamte. En een onderwerp waar ik in het echte leven altijd weer rond fietste (want te bang om de auto te nemen, badum tss), vanuit het gevoel dat iedereen en zijn nonkel met gemak over de Brusselse ring reed, behalve ik. Dat bleek dus niet waar.

Dat werd ook duidelijk uit het aantal keer dat ik er in het echt over werd aangesproken door collega-angstigen zonder rijbewijs of met rijbewijs dat vaak ergens weggepropt zat om nooit meer bovengehaald te moeten worden. Hoe ik dat had gedaan. Of ik tips had. Ik heb er, evenwel niet per se wereldschokkende, maar ze hebben mij toch geholpen om ervoor te zorgen dat iets dat zo goed als heel mijn leven tot begin dit jaar compleet ondenkbaar leek (ik die in een auto stapte en ergens heen reed) ondertussen wel dagelijkse kost is. Dit hielp:

  •  speel open kaart met de rijschool: ik nam lessen, en niet eens weinig, maar het ging pas echt beter na een crisis met een boerse instructeur die mij met de grond gelijk maakte, waarop ik zo in de put zat dat ik mijn examen afbelde en mijn lief naar de rijschool liet bellen om uit te leggen dat er misschien toch andere middelen aan te pas zouden moeten komen als dit meisje ooit dat rijbewijs wilde halen. Omdat ik zelf te trots was om toe te geven hoe erg het met mijn angsten zat. En toen kreeg ik de instructeur voor moeilijke gevallen (die sindsdien mijn blog leest, dag Dirk en nog eens merci voor het engelengeduld en de honderd manieren waarop ik “natuurlijk kan jij dat wel” te horen kreeg <3) en sleurde hij me erdoor. Eeuwige eeuwige dank. Ik las dat er ook psychologen zijn die soms in samenwerking met rijscholen aan angsten werken, dus misschien kan dat ook helpen. En er is ook interessante literatuur.
  • leg niet te veel druk, maar wel een klein beetje. Als ik na het behalen van mijn rijbewijs van de ene dag op de andere naar Gent had moeten rijden zou dat de absolute doodsteek geweest zijn, maar plots elke dag van en naar de school van Dexter rijden (op anderhalve kilometer van de crib) was natuurlijk wel haalbaar. En ik weet het, groene jongens, anderhalve kilometer doe je voor het milieu maar beter met de fiets, maar ik had hier een doodsangst te tackelen, en het was winter. Gelieve de wijzende vingertjes weer richting jullie zakken te verplaatsen. Die verplichte anderhalve kilometer heen en terug op een vast parcours zorgde er al snel voor dat ik al eens een rondje deed naar de supermarkt, en toen nog twee kilometer verder, en plots dacht ik er niet meer over na.
  • elke dag een kilometer is beter dan een keer om de week vijftig kilometer. Dat bleek toch te gelden voor mij. Voor Dexter met school begon reed ik meestal alleen in het weekend, of als ik eens op reportage moest. Dan reed ik op zaterdagmorgen dertig kilometer om boodschappen en naar de schoonouders en dan weer terug. Omdat dat niet meer dan een keer per week gebeurde was dat altijd iets waar ik tegen op zag. Als in “Oh neen pfffft bleh morgen moet ik weer rijden” en slecht slapen van de gedachte alleen al. Als rijden iets is dat je elke dag doet dan valt dat gegeven weg. Zeer en zeer bevrijdend, vind ik dat, dat ik tegenwoordig in mijn auto kruip zonder stress of nadenken.
  •  zie het als een leerproces waarvoor je tijd hebt: een van mijn grootste fouten was dat ik vanaf dag één wilde kunnen rijden zoals iemand die al tien jaar met de auto rijdt, maar zo werkt dat dus niet. Nu zie ik het als elke dag een beetje beter doen, en zo gaat het ook. Ik merk dat ik beetje bij beetje verkeerssituaties beter inschat, ik kijk goed naar hoe andere mensen een parkeerplaats inrijden, stel vragen als ik Youri iets zie doen dat ik zelf misschien anders had aangepakt, en beetje bij beetje word ik beter. Dat is op dit moment mijn enige doel: beter worden. Dat vlotjes achteruit parkeren of een parkeergarage inrijden zonder klotsende oksels komt nog wel eens.
  • omarm je nieuwe leven. Een leven zonder rijbewijs lijkt op een leven zonder rijbewijs. Lees: met een hoop beperkingen. Het duurde even voor ik doorhad wat ik nu plots wel allemaal kan. Boodschappen doen als ik wil. Mijn kind meenemen naar pretparken en binnenspeeltuinen en bossen en andere zaken die niet op wandelafstand liggen. Ergens naartoe gaan zonder rekening te houden met het openbaar vervoer. Gaan sporten op verdere locaties. Allemaal dingen die ik niet deed, omdat ze niet in me opkwamen, want altijd dikke miserie om ergens te geraken. Sinds dat niet meer zo is en ik niet meer afhankelijk ben van de goede wil van andere mensen lijkt de wereld elke dag een beetje meer voor me open te gaan.
  • leve de automaat. Last, maar zeker not least. Leren rijden en je rijbewijs halen moet in dit land nog altijd met versnellingen, en dat heb ik dus ook gedaan. Jan fluit me in de comments terug met “er is geen enkel reglement dat dit zou verbieden. Wel is het zo dat als je het examen aflegt met een automaat dit duidelijk op je rijbewijs wordt vermeld en je ook beperkt wordt tot die automatische versnellingsbak. Omgekeerd geldt deze beperking niet“. Had ik dat geweten! Maar goed, van zodra ik mijn eigen autootje kocht was het voor mij duidelijk: alles dat ertoe kon bijdragen dat het makkelijker werd om de weg op te gaan was welkom. En aangezien een chauffeur betalen net iets te hoog gegrepen was werd het een automaat. Sindsdien is het dikke liefde tussen mij en mijn auto. Omdat hij nooit stilvalt. Omdat ik alleen maar op de weg moet letten, en niet op in welke versnelling ik zit. Youri zijn aanstaande auto wordt er trouwens ook één, dus vanaf dan ben ik pas helemaal de koning te rijk.

Veel van deze tips zijn vast te persoonlijk om voor iedereen handig te zijn, maar ik hoor het graag mocht het helpen. Of mochten jullie nog andere tips hebben. Dat geweldige Fiatje op de foto is jammer genoeg niet van mij, trouwens. En vast ook net iets te klein voor mij en mijn angsten.

As we speak #8

IMG_5839Meer dan zes maanden. Zo lang is het geleden dat ik dit fijne rubriekje nog eens van onder het stof haalde. Een en ander heeft te maken met krakende hersentjes en opzettende twijfels als het over mijn blog en wat erop posten aankomt, een jaarlijks terugkerende fase waarin ik vind dat alles anders moet of misschien toch ook weer niet. Ik wil graag weer wat meer persoonlijke posts en verslagen uit mijn dagelijks bestaan, naast de how to’s en rubriekjes en praktische jibber jabber, maar ik wil jullie ook niet overladen met een hoop miserie, want die is er ook al genoeg in de wereld nietwaar. Het blijft, ook na tien jaar en tellende, altijd zoeken naar een goede mix, van niet te veel dit maar ook niet te veel dat. En dus nog eens een As we speak, omdat ik daar zin in had. Want zin is altijd een goed begin. Dat is waar want het rijmt.

Lezen: veel! Ik ben bezig aan mijn elfde boek van 2015 (say WHUT?), wat wil zeggen dat ik ernstig op schema zit om tegen het einde van het jaar aan mijn vooropgestelde 25 boeken te geraken. Voor de leesclub van komende donderdag lazen we “De zes levens van Sophie“, ons vriendelijk aangeboden door uitgeverij Lebowski omdat ze hard geloven in dit debuut. En ik mag nog niet alles verklappen omdat ik anders donderdag niks meer te vertellen zal hebben, maar het heeft mij en nog een hoop anderen al aangenaam verrast. Op dit moment ben ik bezig in “The World According To Garp“, een boek dat ik ooit begon te lezen toen ik op kot zat, maar mijn attention span was toen te short om een boek dikker dan de Humo uit te lezen. Nu, duizend jaar later, geniet ik er in uitgesteld relais wel van alsof het het laatste boek is dat ik ooit mag lezen.

IMG_5908

Op de sukkel met: mijn rug. Om van te janken is het, wat ik dan ook op regelmatige basis doe. Wat bijna drie jaar geleden na de bevalling begon met bekkenproblemen is ondertussen na ik wil niet weten hoeveel behandelingen bij verschillende specialisten uitgegroeid tot een probleem van dag in dag uit pijn aan rug, schouders, nek, heup en zowat overal. Ik wens het niemand toe. Ondertussen zit ik in hetzelfde straatje als toen met de huilbaby: ik zou elk ergonomisch ding op de markt kopen als het me maar zou helpen, maar so far, no good. Binnen een week start ik nog maar eens bij een nieuwe specialiste, en ik ga vanavond voor het eerst in meer dan twee jaar weer lopen, deze keer op de piste, nadat ik de vorige keer na een rondje op asfalt een hele dag wenend in mijn zetel heb gelegen. Duim voor mij en mijn gewrichten, lieve lezers.

IMG_5924

Eten: slaatjes dus. Miljoenen slaatjes. Ik wil er dringend weer wat kilo’s af nadat de weegschaal traag maar zeker in de verkeerde richting begon te creepen. Lifesum om bij te houden wat ik in mijn mond steek, en weer twee keer per week sporten dus. En binnenkort bloggen over die slaatjes, ook dat zal me vast wel een paar af te trekken calorieën opleveren als ik hard genoeg mijn best doe.

Geobsedeerd door: kasten en lades uitmesten. Allemaal te danken aan batshit crazy Marie Kondo, een Japanse die een hypeboek over opruimen heeft geschreven en tegen haar sokken praat. Schuldgevoelens heeft tegenover haar kasten, ook. En me het ene WTF-moment na het andere bezorgde tijdens het lezen van dit boek. Maar er ook voor zorgde dat ik eindelijk weet hoe ik mijn kleding moet opplooien en er hopelijk voor verantwoordelijk zal zijn dat ik binnen een maand of zes kan zeggen dat mijn huis zo vrij van brol en nog meer brol is dankzij Marie Kondo. Indien niet was het weggesmeten geld. Of toch niet, want het geniet dat ik heb van de instagramtag #mariekondo te doorscrollen terwijl ik eigenlijk beter zou opruimen is ook geld waard.

IMG_5852

Genieten van: weer naar buiten kunnen, soms compleet overmoedig zonder jas. Het Dextertje uitlaten dat met een serieuze combinatie van cabin fever en peuterpuberteit kampt, en ondertussen mezelf ook. Zalig maat, al die krokussen en paasbloemen, en vogels die volle bak van jetje geven.

Mij aan het verdiepen in: YNAB (ofte You Need A Budget). Na het zeer succesvolle experiment met het huishoudboekje dat ondertussen al weer uit een ver verleden lijkt en een paar enthousiaste blogposts zoals bij ons Kathleentje heb ik een trialversie gedownload. Die ik nu probeer te doorgronden. Ik heb nog dertig dagen, als ik er dan nog altijd meer dingen niet aan snap dan wel zal het YNASAAS worden (You Need A Schriftje And A Stylo).

IMG_5930

(Zin om mee te doen? Link dan jouw As We Speak in de comments, en dan komen we allemaal lezen!)

lilith ontmoet Hemsley + Hemsley en wordt verliefd op een spiralizer

hemsleydekunstomgoedteeten

Ik denk dat ik voor de eerste keer van de zusjes Melissa en Jasmine Hemsley hoorde op Instagram. Ik had een enthousiaste foto gepost van het kookboek  (H)eerlijk van Gwyneth Paltrow, iets dat op zich al straf is, want 1. als ik nog één keer iemand van (h)eerlijk of (b)engeltjes of “een dolfijne dag” met een dolfijn ernaast zie doen bega ik accidenten en 2. ik dacht altijd dat recepten van Gwyneth Paltrow bestonden uit drie zinnen: “Was uw sla. Snij er u een komkommer bij. Lekker met een glas kraantjeswater“. Maar dat bleek dus kort door de bocht. Ik vond het boek van Gwyn zelfs zo leuk dat ik het bijna wilde kopen in plaats van lenen in de bib. En toen zei Kelli van Lily: “Het boek van de Hemsleys is ook leuk!”. Waarop ik dan weer dacht: ha, dat moet ik onthouden!

Enkele weken later zat er een mailtje van het leukste magazine van het land in mijn bus, of ik geen zin had om Hemsley + Hemsley (want zo heet hun blog + bedrijfje) te gaan interviewen in Amsterdam. Dat moest lukken, dus ik: ja gij!

En jongens toch, het was zo tof en verkwikkend. Niet alleen omdat de Hemsleys heerlijke madammen waren met kennis van zaken. Ook niet alleen omdat ik eten onder mijn neus geschoven kreeg waar ik blij van werd (zoals een brownie van zwarte bonen zonder suiker, en lekker!), en een heel fijn interview deed en in het West-Vlaams op de schouder werd getikt door de vrouw achter Goestjes, die opmerkte dat ik toch die van Tales from the Crib was? Maar vooral omdat ik nog eens in Amsterdam was en de gesprekken en ontmoetingen me energie gaven en goesting om vanalles en nog wat te plannen en te schrijven.

hemsley2 hemsley3 hemsley4

Ik werd trouwens helemaal verliefd op hun spiralizer, daar in de workshopkeuken, een toestel waarmee je met een ongelooflijk gemak courgettenoedels en wortelnoedels en komkommerslingers maakt voor met pastasaus of in slaatjes met allerhande heerlijke pesto’s. (wisten jullie trouwens dat er zoiets bestaat als spiralizerkookboeken? Nu wel!) Ik heb er ondertussen een staan in mijn keuken, en dat is echt een gerief. (Hij is tijdelijk zo goed als uitverkocht, hoorde ik, maar deze lijkt er extreem goed op) Alle gerechten van de Hemsleys staan in hun eigen kookboek, dat nu vertaald is onder de titel De kunst om goed te eten. Ik schreef er een stuk over voor De Standaard Magazine dat afgelopen weekend verscheen (hier te lezen voor abonnees, of op Blendle, met wat gericht zoekwerk)

hemsley5

Ik zou het niet zeggen als het niet zo was: prachtig boek, dat hier al om de paar dagen gebruikt is om vanalles uit te maken, en volgens mij binnen dit en een paar weken helemaal bevlekt zal zijn als het zo verder gaat. Dat ervoor heeft gezorgd dat ik -ge gaat het niet geloven- in een complete slaatjesfase zit, maar dan lekkere slaatjes die er niet voor zorgen dat ik na een half uur zin heb om de snoepautomaat te gaan overvallen. En ook daar plan ik binnenkort een blogpost over.

Het.
Kan.
Niet.
Op.

Het boek De kunst om goed te eten verscheen bij Fontaine uitgevers en kost 29,95 €.

lilith voelt het aan haar instrumenten (en mag iets weggeven!)

lentezon1 lentezon2

Soms ga ik een beetje op vakantie tijdens mijn middagpauze. Dan nestel ik me na een appetijtopwekkende wandeling langs het kanaal op een bankje aan een van de drukst bezochte begraafplaatsen van de streek. Druk bezocht, omdat er een soldaat begraven ligt van amper vijftien, daarmee een van de jongste slachtoffers van de Salient, en omdat John McCrae er zijn beroemde gedicht In Flanders Fields schreef.

De middagpauzewandelingen zijn tegenwoordig broodnodig, want sinds Dexter naar school gaat kom ik veel te weinig aan beweging toe, iets dat mijn rug en bekken absoluut geen goed doet. En dus stap ik. En neem ik een slaatje en de notities voor de research van het stuk mee dat ik aan het schrijven ben voor de krant. Zit ik zalig in de zon terwijl de toeristenbussen aan en af komen gereden.

lentezon3 lentezon4Ik ben niet iemand die per se verlof neemt op haar verjaardag, ik werk vaak door tijdens vakantieperiodes en kan het ook best aan om eens een hele zondagnamiddag door te peren om een tekst af te krijgen, maar de eerste dagen van lentezon, ik vind toch echt dat die gevierd mogen worden.

Om de komst van de lente te vieren mag ik tien pakketjes weggeven van A.Vogel, want ook zij zijn volle bak hun lenteweek aan het voorbereiden. Wie kans wil maken op een pakketje met drie van hun producten (A.Vogel Boldocynara forte, A.Vogel Solidago forte en A.Vogel Molkosan Fruit) mag hieronder reageren op de vraag “wat wil jij deze lente graag doen?”. De eerste tien reageerders mogen me hun adres mailen en krijgen het pakketje opgestuurd.