5 beelden, 5 dingen

IMG_4134 IMG_3011IMG_3003IMG_4190Werk&Leven_Kelly&Anouck-4 kopie
  1. De Kattenstoet was de max. Met twee kindjes die met open mond heel de stoet hebben bekeken en kilo’s snoep opvingen en kregen van de rijen bejaarde Engelsen voor ons. Met Cieper de poes die ons zo maar even photobombde aan de Menenpoort. Met perfect stoetweer zonder een druppel regen, en een indrukwekkende kattenworp vanop de Lakenhalle. Topweekend à Ypres, quoi.
  2. We zijn net terug van twee dagen Disneyland. Dat lag al lang vast wegens twee studiedagen en paste zoals altijd compleet niet in onze chaotische werk- en bouwplanning, maar het was wel tof en het was goed dat we er even uit waren.
  3. Ik ben ondertussen zo maar even vijftig dagen gestopt met cola light en andere frisdrank drinken, en aangezien mijn vorige pogingen altijd na een paar dagen zijn gestrand is dat het langste sinds dertig jaar. I KNOW!! Om dat te vieren heb ik mezelf zo’n fancy schmancy spuitwatermachien cadeau gedaan, en ik ben er zo content mee. Geen plastieken flessen meer, altijd spuitwater en mijn god, ik ben iemand geworden die blij is met een machine die spuitwater kan maken wtf.
  4. The Handmaid’s Tale ontdekt. Compleet geen tijd voor The Handmaid’s Tale, maar hoe goed is die serie? Even serieus. En zelfs ik zie waarom mensen vinden dat Elisabeth Moss op mij lijkt. Of ik op Elisabeth Moss, hoe je het wilt bekijken. Ik ben betrekkelijk zeker dat ik die rode kap zou rocken.
  5. Het is pokkedruk met de verhuis die eraan komt (uw plaat blijft hangen, lilithu) en het huis dat af moet, en het is niet evident, maar ik geraak nog altijd door mijn werk en deadlines. Ik heb daar maar een grote truc voor, en dat is batching als een onnozelaar. Volgende vrijdag geef ik een workshop over mijn favoriete productiviteitstruc op de eerste Productivity Friday van Werk & Leven, net als mijn collega Anouck, die er net zo’n fan van is als ik. Er zijn nog een paar plaatsjes maar niet veel meer. Wil je erbij zijn, schrijf je dan zeker in, want de inschrijvingen worden binnenkort afgesloten zodat we iedereen kunnen voorzien van een heerlijk ontbijt en een toffe goodie bag. Kom gerust af, het gaat leutig zijn. Ik doe dat niet veel, workshops geven, maar ik doe dat wreed graag, en naar het schijnt met enthousiasme.En ik lijk op Elisabeth Moss. Mits het juiste licht.
    Dus ik zou niet twijfelen.

Als lilith maar tien kookboeken kon meenemen naar de nieuwe crib, dan waren het deze

shutterstock_558854719Eerst en vooral: een dikke merci voor alle tips rond verhuizen. Ik heb er al behoorlijk wat uitgehaald. Die kodiboxen gaan we proberen, lijkt me verdraaid handig. Net als een hoop tips rond eten, wc-papier en andere dingen des levens en verhuizens.

Heel wat mensen raadden me ook aan om vooral veel weg te doen.
Dat komt goed uit, want daar ben ik al vele jaren mee bezig, inderdaad in aanloop naar een nieuwe, veel minder met brol gevulde crib.

Er zitten ook nog eens twee opruimrondes in het stappenplan dat Ilse voor me uitwerkte.
Een snelle, waarmee ik ondertussen klaar ben (alleen nog een rondje Kringloop te gaan), en een uitgebreidere. Mijn doel: een crib met veel en veel minder. Dat lijkt te gaan lukken. Misschien is dat nog het zaligste van allemaal: het gevoel dat ik eindelijk alle dozen vol nutteloze brol achter me zal hebben gelaten als we in onze blokkendoos aan het water trekken.

IMG_2240

Er komt geen boekenkast in onze nieuwe living.
Jep, geloof het of niet.

Ooit was mijn boekencollectie mijn pride and joy, maar die tijd ligt al weer lang achter me.
Ik herlees zelden of nooit en geef veel boeken weg.  Daarnaast doe ik van leve de bib en mijn Kindle.

Ultiem doel voor de volgende crib: nog ergens een plankje in een kast met mijn to read-hoopje in.
De boeken die gelezen zijn mogen dan systematisch weer naar een volgende eigenaar.

Ook wat kookboeken betreft wil ik niet langer in hetzelfde bedje ziek zijn.
Ik heb mezelf de vraag gesteld welke boeken ik niet zou kunnen missen, in plaats van welke mee mogen. Ik denk dat het er niet meer dan vijftien worden, en daarvan weet ik dat onderstaande tien zeker geselecteerd worden. Omdat het de boeken zijn waar ik altijd weer naar teruggrijp.

Deze boeken neem ik zeker mee:

IMG_2852
  1. Hoe te eten van Nigella Lawson
    Ik heb geen idee meer waar en wanneer ik het kocht, en elke keer ik het opdiep bedenk ik me dat ik niet goed snap waarom ik het heb gekocht, want het is zonder foto’s, en niet bepaald een kookboek dat ik snel zou kopen. Misschien heb ik het gekregen? In elk geval: merci aan diegene die het me dan gaf, want dit is een van mijn lievelingskookboeken ooit. Het dateert uit 2002, is goed geschreven en staat vol recepten waar ik vaak naar teruggrijp (de kip met citroen, de balletjes in tomatensaus, de petits pois à la française) en telkens ik er iets uit lees of klaarmaak heb ik maar een voornemen: dat vaker doen.
  2. Thuiskomen van Dorien Knockaert
    Ik heb er al over geschreven, hoe het laatste boek van Dorien zich razendsnel een weg wist te banen tot in de hoogste regionen van mijn kookboekenlijst. In februari schreef ik: “Ik kan dat boek niet voldoende bejubelen. Het is mijn lievelingskookboek van het moment, en als ik maar tien kookboeken mocht houden, dan was deze er zeker bij.” Bij deze. Het duurt soms van februari tot mei voor ik eens aan de blogposts toekom waar ik aan denk, maar al lang content dat het er überhaupt van komt.
  3. De moestuin van Mme Zsazsa
    Daar heb je Dorien weer, samen met Kim van Mme Zsazsa. Ook dit blijft een van mijn lievelingsboeken. Ik blijf het zot vinden, alle info die erin staat over groenten en moestuinieren, in combinatie met de heerlijke recepten van Dorien. Favorieten, you ask? De chocoladetaart met rode bietjes, waarvan ik altijd wel het recept naar iemand moet mailen als ik ermee uitpak, de frittata die nooit mislukt, en de lauwe aspergesalade van mijn dromen. Ondertussen al flink beduimeld ook, altijd een goed teken.IMG_2853
  4. Plenty van Ottolenghi
    Er zijn ook kookboeken die ik wil houden omdat ze volgens mij enorm potentieel hebben, ook al heb ik er nu ook weer nog niet geweldig veel uit gekookt. Lees honderd keer minder dan ik zou willen. Plenty van Yotam Ottolenghi is er daar zeker een van. Wat ik klaarmaakte was wel allemaal lekker. Denken we aan de pittige tofuvuurdraak die ik dringend nog eens moet maken, en de overheerlijke sobanoedels met aubergine en mango. Mijn toekomst is weer vegetarischer aan het worden, voel ik, dus ik ga deze weer wat vaker openslaan.
  5. Ons Kookboek van de kvlv
    Gekregen van mijn meme met kerstmis in het jaar dat ik alleen ging wonen, en ik kan daar geen afstand van nemen. Ik kook er ook best regelmatig uit. Als ik wafeltjes wil bakken met mijn nieuw wafelijzer, bijvoorbeeld, of op zoek ben naar een manier om een stuk vis te maken dat ik niet goed ken. Dus die mag mee. Wegens strepen ruimschoots verdiend.
  6. Keukendagboek van Nigel Slater
    Eerder een leesboek dan een kookboek, maar wel vol recepten. Ik ben een fan van Nigel Slater, zeker sinds ik hem eens mocht interviewen en het een innemend figuur bleek te zijn. En keukendagboek geeft mij zoveel inspiratie.IMG_2854
  7. Het saladeboek van Delicious
    Ik eet heel veel slaatjes, en ben altijd op zoek naar inspiratie zodat die meer inhouden dan sla met een paar bladen sla on the side. Dit boek is daar compleet de max voor. Al die mogelijkheden met groenten, dressings en krokantjes, ik word er elke keer vrolijk en geïnspireerd van.
  8. Een nieuwe kijk op eten van Anna Jones
    Ooit eens gekocht nadat Kim er enthousiast over schreef (en aumagad, hoe klein was Toni toen nog?!), als ik het me goed herinner. Echt een heel tof boek vol lekkere, vegetarische recepten. Toen ik nog niet ontdekt had dat aardappelen mij ziek maken (ik was wel ziek, maar wist niet hoe het kwam) at ik regelmatig deze heerlijke ovenschotel met aardappel en tomaatjes, maar nu dat niet meer tot mijn opties behoort ga ik me ook nog eens op de rest van het boek gooien.
  9. How to be a domestic goddess van Nigella Lawson
    Niet dat ik nog geweldig veel bak, maar we hebben hier echt al zo’n lekkere dingen uit klaargemaakt dat ik het gevoel heb dat er nog een hoop verborgen parels instaan die wachten om uit onze nieuwe oven te komen. Haar banana bread is heerlijk, net als de amandelcake waarmee Youri sinds jaar en dag weet te scoren.
  10. De kunst om goed te eten van Hemsley and Hemsley
    Mijn ondertekend exemplaar, na dat fijne interview in Amsterdam, om precies te zijn. Het is eens iets anders, met af en toe iets van vlees in. Eerder richting Pascale Naessens en paleo, en dat kan ook al eens boeiend zijn.

Man toch, na het schrijven van deze blogpost heb ik maar één goed voornemen: na de verhuis zo snel mogelijk in mijn nieuwe keuken vliegen om weer wat vaker te koken en iets nieuws te proberen.

Benieuwd naar de kookboeken die jullie voor geen geld ter wereld willen missen!

Volgens de nieuwe maar ondertussen weer ingetrokken regels voor zogenaamde influencers had de titel van deze blogpost moeten starten met een loeihard RECLAME. Niet dat ik dat niet wat kort door de bocht vind, maar jullie mogen zeker weten dat er partnerlinks instaan die verwijzen naar een website die mij een kleine verloning bezorgt als iemand een boek of iets anders koopt. Ge doet er, zoals altijd, mee wat dat ge wilt.

Vijf kattenstoetjaren

IMG_4927In Ieper gaat de Kattenstoet om de drie jaar uit.
Dat is nogal wat.
Mijn Ieperliefde is elke dag groot, maar misschien nog het grootste in kattenstoetjaren.

Vijf kattenstoetjaren geleden zat ik op zaterdagnamiddag vanop een terras naar de nog lege tribune te kijken. Naast me zat een jongen die ik nog maar een paar weken kende. Het was 2003, ik legde hem uit wat al die Japanners met kattenoortjes deden op de markt van de stad waar hij nog bijna nooit was geweest, en had het gevoel dat de dingen misschien eindelijk zouden beginnen keren. De dag erna ging ik nog alleen naar de Kattenstoet, alle volgende met de jongen.

IMG_7788

In 2006 was het een koude stoet. Dat weet ik, want mijn mama was mee, voor de allerlaatste keer, maar dat wisten we toen nog net niet. Mijn mama had koud, en pijn, maar we wisten niet goed waardoor. Youri en ik hadden een huis gekocht, en ik was ongelooflijk zenuwachtig omdat het naar alle waarschijnlijkheid mijn laatste kattenstoet met een BMI van 47 zou worden. Nog maar een paar weken. De dansende katjes konden mijn gedachten maar even verzetten, maar het was toch iets.

IMG_7705

2009. De eerste zonder mijn mama. Gek dat ik er voor de rest bijna niks meer van weet.

2012. Hoogzwanger van Dexter. Lang gedacht dat ik er daardoor misschien niet bij zou kunnen zijn, maar het lukte. Met een stampende baby tegen mijn ribben.

IMG_7745 IMG_7803

2015. De eerste met Dexter, wat ik compleet geweldig vond, want ik zag mezelf als kind elke keer als ik naar zijn enthousiasme keek. Niet dat het toen alleen rozengeur was, integendeel. Youri’s mama werd steeds zieker en de situatie steeds uitzichtlozer, maar die namiddag dachten we daar even wat minder aan. Wat goed was, in loodzware periodes, wisten we ondertussen uit ervaring.

Morgen die van 2018, de eerste met Flo. Vanavond mogen de kindjes lang opblijven om naar de vooravond te gaan, die ik misschien nog leuker vind dan de stoet zelf. Dat wil heel wat zeggen.

What a ride, eigenlijk.

lilith gaat verhuizen

shutterstock_273200222En hopelijk niet met lege dozen, zoals deze madam met klak en precies maar weinig goesting.

Nog een week of elf te gaan, als alles gaat zoals ik hoop.
Ik weet nog dat ik tijdens mijn zwangerschappen dacht dat dat een eeuwigheid was, even niesde (of zo leek het, en dan heb ik het niet over de bevallingen), en een baby in mijn armen had. Dat gaat daar dus rap zijn.

Ik heb gigantisch veel geluk dat Ilse van In Orde mij helpt verhuizen. Echt, ik blog daar binnenkort nog wat meer over, maar een verhuiscoach hebben, waw, dat maakt mijn leven nu eens zoveel makkelijker en vooral overzichtelijker.

Ik heb een to do lijst. In Asana. (geen idee wat dat wondermiddel is? Luister dan zeker naar episode 5 van Werk & Leven, over how to get shit done, en nerdgasm away)

Daar staat veel op, op die Asana-lijst, en vooral: daar staat gigantisch veel op dat ik anders zeker was vergeten.

Transportbouten voor de wasmachine, anyone? :aah:

Om maar te zeggen: ik voel de hete adem van de verhuis in mijn nek, ineens.
Naast de nog hetere adem van alles klaar krijgen in onze nieuwe crib tegen de verhuis.

De postfrequentie, ik voorspel dat die wat minder wordt tot ik in mijn nieuw bureau met zicht op de koeien geïnstalleerd ben en internet heb. Dat ik nog moet aanvragen. Vaneigens.

Gouden tips die uw verhuis hebben vergemakkelijkt zijn geweldig welkom.
Net als “dat komt allemaal echt wel goed, jong“skes.

Dexter spreekt XXV

21b0baa8-fbba-4fe3-b131-3cd62ae43888 29872713_1933369883660319_6929016939816671378_o

IMG_2729
Weten jullie het, waar mijn baby naartoe is? En met hem zijn babyvet en dikke wangetjes? Want nu zie ik plots vooral een jongen van bijna zes met lange, dunne benen en een veel scherpere snoet, die hij ook nog eens graag camoufleert met stift.

En zijn opmerkingen zijn zo goed als even scherp, mocht ge het u afvragen.

Deze verzamelde ik de afgelopen weken:

  • Bij D. hebben ze een rotte poes“. Ik veronderstel een rosse. Ik hoop een rosse.
  • Elke keer als er een bij doodgaat geboort er een nieuwe“.
  • Woah, heb jij nu een nieuwe tatoeage?“. Ik had “pannenkoeken” op mijn hand geschreven.
  • Maar ik wil helemaal geen burgemeester zijn!“. Hij vroeg of je kan kiezen of je burgemeester wordt, waarop ik uitlegde dat de mensen jou kiezen. Even paniek.
  • Gaan jullie eigenlijk weer samen slapen in ons nieuw huis?“. Geweldig matter of fact, wat mij bijna zelf deed twijfelen. Maar inderdaad, dat is toch het plan, Dexter.
  • Is J. opa zijn zus?“. J. is opa zijn vriendin, maar dat is allemaal niet gemakkelijk.
  • Kun je aan de bakstenen van een huis zien hoe oud een huis is? Zoals bij de ringen van een boom?“.
  • ’t Is wel rock ’n roll he Flo“. Oogrollend omdat zijn zus “nie mooi liedje” zegt als ze een nummer van Green Day hoort passeren.
  • Mag ik nog een koek want ik poets graag mijn tanden“. Dexter heeft al een antwoord klaar just in case dat ik over suiker begin.
  • Meus heeft dezelfde gel als papa“.
  • Kijk, die jongen heeft een strikje“. Hij bedoelde een staartje.
  • Misschien kennen ze jou van op tv? Jij bent toch de koningin van de bullet journal?“. Iemand toetert op straat naar mij, wat Dexter doet denken aan die keer dat Sarah Mylle mij belde op de radio en mij zo noemde. Dexter was op dat moment naar de livestream op tv aan het kijken.
  • Weet je dat Keelin van de Nachtwacht geen bh heeft? Die heeft zo gewoon een riem voor haar borstjes“.
  • E. en ik zijn vuilnismannen, wij moeten diep in de ochtend werken“.
  • Hier Flo, giet maar twee liter auto’s in deze bak“.
  • Wij weten nu weer wat spelen is he Flo?“. Na wat miserie over schermtijd spreekt Dexter zijn zusje bemoedigend toe.
  • Flootje? Wij zijn goed bezig he?“.
  • Een één en een acht, is dat dan achtentientig?“. Had gekund.
  • Die snee is zo diep dat je mijn botten kunt zien“. Dexter heeft een snee in zijn vinger en mankt pathetisch alsof hij een been is verloren.
  • Heeft die banaan een prijs gewonnen?!“. Hij vroeg wat het cijfer was dat in de winkel op een banaan stond, waarop ik zei dat dat de prijs was. Serieus onder de indruk, die keer!

Meer Dexter spreekt? De andere edities staan hier.

Hoe je volgens mij kunt stoppen met zo goed als elke slechte gewoonte

michael-mroczek-199379-unsplashIk kan goed stoppen, maar volhouden is een ander paar mouwen. Ik ben al met zodanig veel dingen gestopt en weer herbegonnen dat ik ondertussen kan putten uit een goudmijn aan informatie uit al die mislukte pogingen. Misschien komt het daardoor dat ik ondertussen aan dag 29 zit in de cola light queeste. En dat het zot goed gaat.

Ik heb vooral geleerd dat mijn 57 vorige pogingen duidelijk gedoemd waren tot mislukken. En dat weer hetzelfde doen (stoppen en hopen dat het lukt) alleen maar voor hetzelfde resultaat gaat zorgen: ik die een zoveelste mislukking op mijn hoed moet steken.

Geweldig voor mijn zelfvertrouwen. Echt top notch.

Maar ik misluk lang niet altijd bij alles dat ik onderneem, al zou ik dat mezelf al eens durven wijsmaken. Ik ben succesvol gestopt met roken, al meer dan tien jaar. Ik eet de meeste dagen behoorlijk gezond, als ik niet wegzak in een winterdip from hell. En ik heb al 607 dagen geen druppel alcohol aangeraakt, en ik ben daar zeer trots op. Dus dacht ik: wat als ik de tactieken die ik heb toegepast bij de succesvolle stoppogingen eens toepas op de cola light? Het lijkt bijzonder goed te gaan, want ik heb helemaal geen zin meer in cola light, en ik voel me veel beter. Ik eet ook ineens minder zoet en tussendoor, omdat ik blijkbaar zin kreeg in eten door veel cola light te drinken. Win win, dus.

Volgens mij hebben deze zaken serieus geholpen:

  • Beginnen met waarom. Er moet een reden zijn waarom je ergens mee wilt stoppen, en het is zeer belangrijk om te weten wat die reden exact is. Niet zozeer voor het stoppen zelf, want daar ben je al ietwat voor gemotiveerd, maar voor de momenten waarop je wilt herbeginnen. Eerlijk zijn met jezelf is nogal belangrijk, heb ik gemerkt. Ofwel kun je het probleem kapot relativeren en minimaliseren, ook wel bekend als mijn go to tactiek als ik een zwak moment heb. Ach, het zal wel niet op dat ene glas wijn komen, zekers? Ach, als cola light mijn enige probleem is dan valt het wel mee aglijk. Terwijl ik een week eerder alleen maar wilde stoppen, maar dat dan doelbewust probeer te vergeten zodat ik alsnog weer cola kan drinken. Serieus: ik kon pas stoppen met alcohol toen ik aan mezelf kon toegeven dat ik de verkeerde richting uitging en dat de kans dat het zou verbeteren bijzonder klein was. Mijn waarom? Ik wilde geen slecht voorbeeld stellen voor mijn kindjes. Ik kon de energie die alcohol vrat voor andere zaken gebruiken. Bij cola net zo: ik ben het zo zo beu om me ambetant te voelen over iets waarmee ik eigenlijk zou kunnen stoppen. Omdat ik gezonder wil zijn, en meer controle wil hebben. Dat is mijn why. Om die extra te onderstrepen lees ik de eerste weken van mijn stoppoging constant dingen die mij bevestigen in wat voor brol cola is. Of alcohol. Kennis is macht, zeker als je een zwak moment nadert.
  • Zorgen voor een plan b en c. Als ik ergens mee stop denk ik altijd dat mijn motivatie even hoog zal blijven liggen. Maar dan is er een nacht met onderbroken slaap. Is er een kindje ziek. Of ben ik zelf ziek of zielig of bleh. En dan, dan wordt het gevaarlijk, want dan begin ik last te krijgen van zelfmedelijden. Vind ik dat als cola light mijn enige probleem is, het aglijk wel meevalt. Een plan b hebben staat bij mij voor een paar zaken: iets hebben in de plaats van wat ik opgeef, dat ook oké is. In mijn geval nu nog even spuitwater, om dan later met wat chance over te schakelen op plat. Stoppen met cola light is al lastig genoeg, die bubbels mag ik nog even houden van mezelf. Nog zo’n plan b: mild zijn voor mezelf. Als ik faal, dat ik dan gewoon weer verder kan doen zonder mezelf af te maken. Tegelijk weet ik dat dat heel lastig is voor mij, dus hou ik me ook vast aan de volgende regel.
  • Falen is geen optie voor dit team. Zoals ze zeggen in Rox. Natuurlijk is falen wel een optie, maar als ik het al direct zo zie dan heb ik snel een excuus. Ik ben een alles of nikser, en ik weet dat geheelonthouding altijd beter is dan een beetje. Dus zeg ik tegen mezelf dat falen geen optie is. Niet omdat ik een harde tante ben, maar omdat ik dan niet met mezelf begin te onderhandelen op zwakke momenten. Helpt ook: vandaag ga ik geen cola light drinken. Over morgen denk ik morgen wel na. En dat dan de volgende dag herhalen. Want één dag is behapbaarder dan voor altijd.
  • Tellen en trots zijn. En weten dat als je hervalt, en weer probeert te stoppen, je van nul moet beginnen en het een hele tijd gaat duren voor je weer bent waar je nu al bent. Die gedachte helpt mij ook altijd tijdens het zwemmen of lopen. Als ik wil stoppen aan baantje nummer 35, dan denk ik: het is zoveel makkelijker nu om aan 40 te geraken dan als je de volgende keer herbegint van nul. En dan ga ik door. Hetzelfde met ergens mee stoppen. Leve apps als Quit that, wat dat betreft. Ik zie graag vooruitgang, zeker op dagen dat ik vind dat ik niks kan volhouden.

Heb jij tips die stoppen met een slechte gewoonte makkelijker kunnen maken? Please share, baby!

lilith ziet plots overal doodgewone dingen

IMG_2181

Ik zei het al, ik klauter langzaam maar zeker uit mijn winterdip. Dat voel ik misschien nog het meeste aan hoe mijn ogen zich weer openen voor doodgewone dingen. Mijn lievelingsrubriek in De Standaard Magazine, misschien enigszins beïnvloed door het feit dat ik hem bedacht en elke week trouw vul.

Deze doodgewone dingen deden mijn hart recent zingen:

IMG_2734

Het haar van mijn dochter kammen. Het is de combinatie van het kunnen afvinken van haar in bad gedaan hebben, de geur van de Mustela wasgel, en het feit dat het doorkammen tegenwoordig vredig en zonder wenen gaat. Hoe dat komt? Met dank aan deze blogpost. Life altering.  Of toch minstens na het badje-altering.

IMG_2736

Kindjes in pyjama. Zeker als ze vers uit bad komen. En elkaar de haren even niet uit de hoofden snakken. In het verlengde daarvan: de kindjes die onverwacht lief doen tegen elkaar. Plots een hele dikke knuffel geven, zonder dat wij dat hebben voorgesteld. Dexter die komt vragen hoe hij “liefste Flo” moet schrijven op een tekening voor zijn zus. Flo die een dekentje op een zieke, slapende Dexter gaat leggen en even zachtjes met haar hand over zijn hoofdje wrijft. Exploderend moederhart alert.

IMG_2709

Avondwandelen. Ik deed dat al geweldig graag als kind. Toen was het met mijn neef G., die vorig jaar zelfmoord pleegde en ik heb daar toen niet over geschreven omdat ik niet goed wist hoe. Maar ik moet er vaak aan denken als ik na bedtijd van de kindjes naar buiten stap voor een grote toer, hoe wij dat vroeger ook altijd deden als we allebei bij mijn grootouders aan zee bleven slapen en hoe lang dat soms geleden lijkt. Ik zie zoveel moois, er is bijna geen mens op straat, ik word makkelijk geraakt door mooie dingen, ik luister naar podcasts of naar de stilte of geluiden van de omgeving, en ik kom altijd als nieuw terug.

IMG_2728

Een boek waarin ik op elke pagina zinnen wil onderlijnen. Ik ben bezig aan een boek waarin het nog veel erger is: meermaals per pagina. Soms heelder pagina’s. Weg van Liefde van Alain De Botton. Lees het.

Een inspiratie crush. Soms heb ik dat, meestal online. Tarzan Kay. Amy Porterfield. Mel Robbins. Pat Flynn. Cal Newport. Dat ik alle YouTube video’s wil zien waarin de mens opduikt, en elke podcast opzoek waarin ook maar iets door of over hen wordt gezegd. Ik vind dat de max. Ik wou dat ik meer tijd had voor inspiratie crushes en het me erop smijten.

IMG_2727

Erwtjes halen bij de bioboer op de markt van Ieper en die doppen met de kindjes. En daarna opeten, dat spreekt.

IMG_2721

Verse bloemen in huis. Er was een tijd dat ik dat zijn geld en moeite niet waard vond, maar tegenwoordig vul ik mijn huis elk weekend met bloemen en zie ik dat als een manier om mezelf en mijn huis graag te zien. Ik word er heel blij van. Zeker als ze in mijn fantastische nieuwe vazen van Foekje Fleur zitten.

IMG_2733

Een foto nemen waarmee ik een van mijn kindjes weet te typeren. Dat je al bij het afdrukken denkt: dat is haar zo hard. Zoals die hierboven, die ik nam nadat Flo in een chocolate cake high terechtgekomen was. Dat is haar zo hard.

Mijn vorige lijstje doodgewone dingen lees je trouwens hier.
Hier deelde ik mijn vijftien favoriete doodgewone dingen van anderen.

Zin om jullie doodgewone dingen te delen?
Post ze in de reacties hieronder, of deel gerust een link naar jouw lijstje, dan komen we lezen. 

hoe stoppen met cola light voor mij meer is dan geen cola light meer drinken

ben-kolde-365817-unsplashMensen kunnen zich vaak minder goed verplaatsen in de verslavingen van anderen.
Onder een post over stoppen met alcohol drinken lees je vaak: ik drink nooit alcohol, en snap niet goed wat daar zo lastig aan is. Mensen die niet of minder verslavingsgevoelig zijn hebben het vaak lastig om te begrijpen dat een verslaving iets anders is dan gewoon niet voldoende hard willen stoppen. Dat het meer is dan niet gemotiveerd genoeg zijn. Dat gewoon ergens mee stoppen bij een verslaving altijd meer is dan gewoon ergens mee stoppen.

Ik ben ervaringsdeskundige, want ik ben gestopt met roken. Ondertussen al meer dan dertien jaar.
Daarna ben ik ongeveer gestopt met veel te dik zijn. (met behulp van een maagverkleining, maar toch, ook daar kwam toch heel wat stoppen bij kijken)
Ik ben ook gestopt met alcohol drinken, en hoewel het stoppen zelf makkelijker was dan ik had gevreesd was het hele proces dat daartoe leidde absoluut niet makkelijk.

Er was eigenlijk nog maar één gewoonte waar ik jaren vanaf wilde.
Van alles waarmee ik ooit probeerde te stoppen, heb ik het vaakste gefaald bij cola light.
Zot, als je bedenkt dat mensen ervan uit gaan dat sigaretten en alcohol veel moeilijker zijn om vanaf te raken. Vergeet het. Ik besef dat enkel fellow cola light verslaafden kunnen snappen dat het iets anders is dan gewoon geen cola light meer drinken. En die zijn er, en het zijn er veel, las ik op internet. Mensen die tientallen pogingen moeten ondernemen voor ze van het bruine goedje afraken dat hen al heel hun leven troost biedt met die heerlijke pssssssht aan het begin.

Ik heb een keer geprobeerd om te stoppen met roken en heb al dertien jaar geen sigaret aangeraakt. Ik heb een keer geprobeerd om te stoppen met drinken en ben ondertussen al 597 dagen ver.
Bij cola light is dit volgens mij poging meer dan twintig. Geen zever. Ik heb vandaag exact 19 dagen geen cola light gedronken, en het is lastig om uit te leggen wat voor een overwinning dat is aan mensen die denken: wat is daar nu moeilijk aan?

Awel.
Ik drink al cola light sinds ik op mijn negende naar de diëtiste moest, en dat zowat het enige was dat nog leek te mogen. Geen snoep meer. Ook geen chips, en geen chocolade. Geen boter op mijn boterham, enkel mager beleg. Maar cola light mocht wel. A ja, geen calorieën! Vanaf dan was dat het enige dat ik nog dronk. Neem dat maar letterlijk.

Al jaren ben ik als de dood voor de gevolgen van dat gegeven.
Al jaren vraag ik me af wat dat zuur en die chemische brol doet met mijn lichaam.
En toch kon ik niet stoppen. Of toch nooit langer dan een paar uur.
Stopte ik langer dan een dag, dan begon de hoofdpijn.
En het zagen tegen mezelf. Dat als cola light mijn enige verslaving was, dat dat dan al bij al toch meeviel. Dat het nu vast ook weer allemaal zo erg niet was.

De waarheid is dat ik me er niet goed bij voelde.
Al heel lang niet.
Dat ik het ambetant vond, hoeveel blikjes ik erdoor draaide.

Maar altijd praatte ik het weer goed, omdat ik me verloren voelde zonder mijn meest vertrouwde vorm van troost. De vorm die er al was van toen ik als klein meisje bij de diëtiste zat en beloond werd met een poster over de voedingsdriehoek en een sticker over gezonde voeding. Aja, ik was van 52 naar 45 kilo gegaan, dat had ik wel verdiend. Al mijn punten. En een ijskoude cola light, want dat kon helemaal geen kwaad.

Negentien dagen ver.
Het gaat super.
Ik kan niet uitleggen wat voor een big deal het voor mij is.

Maken met de kidsters: wormen in aarde

IMG_2605Tijdens de tweede week van de paasvakantie stond ik nog eens in de vakantieopvang. Tijd om mijn Pinterestskills boven te halen. Ik herinnerde me dat ik ooit iets had opgeslagen dat verdacht veel op potjes aarde met wormen lijkt, alleen is de aarde geplette oreo-koek en zijn de wormen van snoep. Doe daar nog wat instant chocomousse van saroma bij, en het is met weinig moeite scoren bij onze toekomst. Zeker als je op het fenomenale idee komt om enkele jongens de opdracht te geven wat ziploc-zakjes met koeken te vermorzelen. Gelijk hoe.

IMG_2580 IMG_2584

De rest is poepsimpel. Maak saromapudding. Strooi er oreo-aarde over. Geniet van hoe geniaal de kinderen je voor de volle zes seconden vinden.

IMG_2606

Einde.

Is de perfecte moeder er altijd voor haar kinderen? (in episode 4 van Werk & Leven zoeken we het uit)

IMG_4044Schoon he, mijn crew? Ik vind het ook. Soms kan ik naar foto’s als die hierboven kijken en niet geloven dat dat allemaal bij mij hoort. Die man en die schone kindertjes.

Over of ik een perfecte moeder ben voor die schone kindertjes maak ik me weinig tot geen illusies. Ik geloof niet in perfecte moeders, en ben al blij als ik een moeder ben die aan het einde van de dag kan zeggen dat ze haar best heeft gedaan. Op de meeste dagen is dat zeker zo. Maar perfect is het allemaal niet. De eeuwige spreidstand tussen de moeder die ik ben en de moeder die ik zou willen zijn is op sommige dagen behoorlijk confronterend. De combinatie tussen werk en leven is ook bij mij een rommeltje. Ik heb vaker een ontploffend hoofd dan ik zou willen, waardoor een omgegooide drinkbeker of een kindje dat hysterisch wordt omdat ik het niet binnen de anderhalve seconde weet te voorzien van wat hij of zij op dat moment nodig heeft soms voor zenuwslopende momenten zorgen.

Werk&Leven_Kelly&Anouck-24_klein

Keeping it real, dat doen Anouck en ik graag in onze podcast Werk & Leven, en oh, dat doen we dus ook in de vierde episode waarin het dogma “De perfecte moeder is er altijd voor haar kinderen” luidt. Ik heb het over hoe ik dan wel zo vaak mogelijk aan de schoolpoort sta, maar hoe dat niet wil zeggen dat de uren die ik met mijn bloedjes spendeer ook uren zijn waarin ik alleen maar met hen bezig ben. En ja, dat zou ik graag wat beter regelen, alleen moet ik nog zien uit te vogelen hoe exact. Anouck heeft het dan weer over hoe zij zelden aan de schoolpoort staat, en de geweldige Anne van Mamavanvijf giet er een serieus sausje relativeringsvermogen overheen.

Kortom: een aflevering die je volgens ons niet mag missen. 
Heb je geluisterd? Laat het zeker weten in de reacties hieronder!

(onderste foto: Ellen van den Bouwhuysen)