lilith en de styliste: deel twee

styliste_2_1

Jani deed dus zelfs niet de moeite om zijn kat te sturen. Het duurde evenwel maar de tijd die je nodig hebt om Kazaltzis te leren uitspreken voor ik mails begon te krijgen met subject line “ik ben Jani niet, maar…”. Ongelooflijk hoeveel stylisten de Steps lezen, en aangezien ik geen idee had hoe ik er de beste uit kon halen nam ik gewoon de eerste. Als ik nu van andere mensen hoor wat voor trieste ervaringen je kunt hebben met kleur- en imagoconsulentes (zie de reactie van Prinses op mijn vorige post) besef ik dat mijn strategie perfect had kunnen uitdraaien op een fiasco, maar kijk. Sille vroeg of ik zin had om ergens koffie te gaan drinken, en ik zei ja. Me er toen niet van bewust dat ik die dag nog langer voor mijn kleerkast zou staan twijfelen dan gemiddeld.

Het duurde een halve kop koffie met melk en suiker voor ik geïntrigeerd was. Niet enkel door het stijladviesgegeven, dat Sille helemaal anders aanpakt dan de meeste anderen in haar stiel, maar ook door haar verhaal. Geboren in Rotterdam, in de scheepvaart terechtgekomen, en nu door de liefde op een boogscheut van Ieper geland. Sille was meteen duidelijk: ik zou er hier niet vanaf komen met een kleurenkaartje en het advies om wat meer hakken te dragen zodat mijn benen slanker zouden lijken. Er zou gewerkt moeten worden, en er zouden wat uren ingaan, maar daarna zou ik een basis hebben  waarop ik heel mijn leven kon voortbouwen. Bedwelmd door het vooruitzicht op niet meer voor mijn kleerkast staan kriepen, ook niet op mijn vijftigste, vroeg ik me vooral af wanneer we in godsnaam tot actie over konden gaan. Geen idee of ze de wanhoop in mijn ogen zag, maar dat kon gelukkig behoorlijk snel.

Een aanpak in drie delen:

styliste2_3

- de stijlbepaling:

In haar huis heeft Sille een witte kamer die perfect is om te tonen hoe kleur je uiterlijk beïnvloedt. In die kamer zwiert ze allerhande gekleurde doeken op mijn schouders, en lijkt het alsof ze een tovertruc uitvoert op mijn gezicht. Bij een wit of zwart doekje oog ik vaal en ziek, legt ze rood of groen op mijn schouders dan zie ik de oneffenheden op mijn vel wegtrekken als betreft het een half mirakel. Ik ben nog niet goed bekomen van de berekening van wat ik aan foundation zal kunnen uitsparen met de juiste kleuren van trui als Sille me voor een lange spiegel zet en aan de hand van wat ik die dag draag toont waar ik de bal mis sla. “Door er alles aan te doen om je poep weg te steken trek je er net de aandacht naartoe“, zegt ze, en ze verwijst naar de t-shirts en truien die ik erover heen trek zoals trotse zwangeren dat doen met hun buik. Alleen is het bij mij dus niet uit trots. En dat ik dat dus ook doe met mijn A-lijnrokjes. We overlopen de collage die ik voor Sille heb gemaakt van looks die ik leuk vind (“Leuk, maar ik zie niks van kleur“) en ze onderwerpt me aan allerhande vragen. Hoe wil ik overkomen? Welke kwaliteiten zijn belangrijk voor mij? Hoe kleedde ik me toen ik zestien was? De conclusie: ik ben een creatief, open type, en dus mag ik ervoor gaan. Primaire kleuren, zotte accessoires (“als je denkt dat iets te zot is, dan doe je het net beter wel. Jij kunt dat hebben, een hoek af“). Ik ben blij met wat ik hoor, alleen kan ik me niet inbeelden hoe ik eruit zie in een strakke kokerrok, die me door Sille van ganser harte wordt aangeraden en die ik eerder nog niet eens uit het rek durfde pakken omdat die zo aansluitend is dat je alles kunt zien. Ook blij dat ik zaken word geadviseerd die bij me passen. “Wat heb jij eraan dat ik je zeg dat je langer zou lijken met hakken als je dag in dag uit achter je zoon van drie moet rennen? Of als je staat met een pastel mantelpakje, maar jij valt nog liever dood dan gezien te worden in een pastel mantelpakje?“. Nou ja, niks, om het met de woorden van Sille te zeggen.

styliste2_2

- de garderobeplanning:

Sille komt een namiddag langs om te zien wat er met mijn kleerkast aan te vangen valt. Het antwoord is c: bitter weinig. Volgens haar heb ik een onversneden twijfelaarskleerkast, het gevolg van steeds veiligere keuzes maken tot er geen enkele persoonlijkheid meer in zit. Ze ziet te veel grijs, te veel a-lijnrokken die mijn lengte geen goed doen, te wijd en verhullend. “Als Jennifer Lopez haar rondingen mag tonen, waarom jij dan niet?”, vraagt ze. Na een namiddag voor de kleerkast zit ik met de handen in het haar. Helemaal opnieuw beginnen, dan maar? “Neen“, zegt Sille, “Alles draait altijd om balans. Iedereen kan alles dragen, alleen moet je weten hoe je voor balans kunt zorgen“. Sille maakt een lijstje met ontbrekende basisstukken. Een knalrood leren jasje dat ik even snel op een sjiek jurkje als een jeans kan gooien. Een getailleerde blazer, liefst in een felle kleur. Wat topjes in kleurrijke grafische prints, liefst grote. Een leuke opvallende ketting zou ook tof zijn. En dat we wel zien waar we komen. Je garderobe aanpassen naar je stijl neemt makkelijk drie à vijf jaar in beslag, volgens Sille. En dat textielverf en een goede naaister in je vriendenkring dat proces een beetje kan versnellen.

styliste_2_4

- de shoppingdag:

En dan komt met voorsprong het machtigste deel van de drie. Winkelen met Sille is zoals je zou willen dat winkelen altijd is. Zij zegt wat je moet passen, ze heeft je maat al klaarliggen (niet altijd simpel met die van mij), weet wat je waarmee kunt combineren, en telkens ik pas kan ik mijn ogen niet geloven. Ben ik dat, in die superstrakke helblauwe jurk van dertig euro die me er slanker doet uitzien dan ik me kan herinneren? Sille haalt me uit mijn comfort zone (blote benen! mouwloze topjes! een knalgele kokerrok met sneakers!) en telkens moet ik toegeven dat ik er geweldig uitzie. Ik post een foto uit het pashokje op Instagram en de likes vliegen me om de oren. Het zal de laatste keer niet zijn, als ik iets draag op aanraden van Sille. In kledij die ik anders van zijn leven niet uit de rekken zou gehaald hebben straal ik als nooit tevoren. En niet enkel van bij boetieks maar ook bij de ketens en dus niet eens duur, iets dat ik niet voor mogelijk had gehouden. Het grappige is dat heel wat verkoopsters me continu aanraden om de fouten te maken die ik al jaren maak, niet eens zo vreemd dus dat mijn kleerkast is wat hij is. “Met jouw vormen zou je beter iets lossers nemen“, zegt een verkoopster zo subtiel als menselijk mogelijk. “Ja knikken, weghangen en toch je zin doen“, zegt Sille als we buitenstappen, een van haar betere adviezen, zal later blijken.
Ik begin klaar te zien in dingen die ik een paar dagen geleden voor mijn kleerkast nog ongelooflijk verwarrend vond. Dat contrasten dingen uitvergroten zie ik als Sille me iets met spaghettibandjes of brede schouderbanden aan laat trekken. Dat ik er dikker uitzie met iets dat wijd valt rond mijn taille dan in iets straks wordt ook duidelijk onder het onverbiddellijke tl-licht in de C&A. Dat je kledij best laat stoppen in de natuurlijke snijlijnen van je lichaam, voor het beste effect. En dat ik er daardoor- ondanks mijn armen en kipfilets- beter uitzie met een mouwloze top dan met een mouw die stopt in het midden van mijn bovenarmen, en dus op mijn breedste punt. Hetzelfde met rokken die op de knie stoppen: he, dat blijkt helemaal oke. Erboven of eronder is met mijn korte pootjes wat moeilijker.

Doorheen de dag toont Sille me wat kleding wel en niet kan, krijg ik bakken tips, en aan het einde van de rit wandel ik met een zak vol geweldige stuks en niet eens een geplunderde bankrekening naar de auto.

En dan moet het eigenlijk nog allemaal beginnen.

Wat de gevolgen waren van al het bovenstaande lees je binnenkort in deel 3! Vragen zijn welkom in de reacties, die probeer ik dan zo goed mogelijk te beantwoorden.

Dit stuk verscheen in een kortere versie in Steps City Magazine.

lilith zwemt in zee

inzeezwemmen1

Als je honderd dollar over hebt, geef dat bedrag dan liever uit aan een ervaring  dan aan een voorwerp“, sprak Gretchen Rubin in een van haar happiness podcasts die ik deze week beluisterde. Nog beter is het om helemaal geen dollar uit te geven, dacht ik een paar dagen later, en dus dook ik woensdagavond tot mijn gigantische verbazing in de Noordzee, voor het eerst in zeker vijftien jaar. Mijn grootouders woonden op een paar honderd meter van die zee, en als ik denk aan mijn kindertijd dan zie ik veel garnaalnetjes die in de eindeloze duinen even goed functioneerden als vlindernet, heel wat door mijn pepe gerepareerde opblaasmatrassen, en halve zomers die zich in zoutwater afspeelden.inzeezwemmen2
Er was woensdag zelfs niet eens een plan geweest. Jawel: er moesten foto’s genomen van ons nichtje in de buurt van de zee, en ik had vlak voor vertrek in een opwelling mijn zwempak onder mijn kleren aangetrokken en Dexter zijn zwembroek in een zak gegooid. Toen ik voelde hoe perfect de omstandigheden op het strand waren was ik zot dankbaar voor zoveel voorzienigheid. Zeker toen Youri – die minder goed voorbereid was- nog eerst moest gaan smeken om een zwembroek te mogen kopen bij dametjes van sluitende strandwinkels, die licht bedwelmd door zijn puppyblik toch wat langer openbleven.

Ik stond tot aan mijn schouders in het water, en naast mij stond een Afrikaanse man kruistekens te maken richting zeegat. Ook ik ondervond een soort religieuze gewaarwording toen de zon over het strand viel en ik het vanuit het water overzag. Ik moest aan Atlantis van Kommil Foo denken, en aan hoe sommige ervaringen andere met geweldig veel gemak overstijgen.

“Op een loeihete dag na je werk in de Noordzee gaan zwemmen” mag bij deze afgecheckt worden van het lijstje dingen waarvan ik niet eens wist dat ik ze deze zomer zo geweldig graag wilde doen.

lilith en de styliste: een verhaal in drie bedrijven

Streepjes met streepjes.

Streepjes met streepjes. Want nooit genoeg streepjes.

Enkele maanden geleden deed ik iets dat ik al heel lang wilde doen. Na jaren niks om aan te doen en elke ochtend vol twijfel en wanhoop voor mijn kleerkast staan riep ik de hulp in van iemand die er iets van kent. Ik deed dat voor een reportage in Steps, maar toen ik foto’s van mijn avontuur op Instagram postte kreeg ik zoveel vragen dat ik dacht: ik maak er een blogpost van. In drie bedrijven. Eerst: wat vooraf ging.

Er is geen stijlicoon aan mij verloren gegaan. Doordat ik op mijn achtste al te horen kreeg dat mijn lichaam schaamtelijk te dik was schakelde ik toen al over op een tactiek die ik tot enkele maanden geleden volhield: zoveel mogelijk van dat afzichtelijke lichaam verstoppen. Wijde bloezen, zo weinig mogelijk bloot vel, zelfs bij dertig graden, altijd broeken, legerbottines, sjaals, hoe meer ik kon wegsteken, hoe liever. Hoe dikker ik werd, hoe donkerder mijn kleren, want zwart slankt af, al werd het voor mij na een tijd duidelijk dat er nooit genoeg zwart op de wereld was om te verhullen dat de weegschaal doorgeslagen was naar meer dan honderd kilo. Veel meer.

voorna2013

Toen ik in 2006 mijn maag liet verkleinen (volgend jaar mijn tienjarig jubileum, kijk eens aan) deed ik dat vooral om gezondheidsredenen, maar ten tweede vooral ook omdat ik eindelijk in gewone kleren wilde passen. Een Zara of H&M inlopen en daar in al was het maar één kledingstuk passen, het is jaren een droom geweest zoals andere mensen dromen van tussen dolfijnen zwemmen of de lotto winnen. Meer nog: er waren dagen dat het iets leek als tussen dolfijnen zwemmen in een zwembad dat gevuld was met dollarbiljetten, zo ondenkbaar en zalig leek het me tegelijk. En het kwam ervan. Ik viel 56 kilogram af (dat is tien kledingmaten) en heb ondertussen nog steeds een maat 42, op goede dagen. Ik pas dus in gewone confectiematen. ‘DIKKE VETTE HOERA EN ALLES WAS PLOTS OPGELOST!’ zou je denken, maar toch niet. Helemaal niet zelfs.

styliste4

Jaren nergens inpassen, en dan plots in zo goed als alles. Wat koop je dan? Wat koop je als je nog altijd denkt dat je maat 48 hebt, en niet kunt inschatten of je al een achterwerk hebt dat je niet meer moet wegmoffelen onder een dikke jas.  Sta je ondertussen wel met een kleedje, of niet? Lang verhaal kort: ik heb de afgelopen tien jaar allerhande kledingstukken gekocht en gedacht dat ik er oke mee stond, tot ik mezelf op een foto zag. En bleek dat ik er in die fifties jurk die er helemaal vavavoom had uitgezien op een ander vooral uitzag als die kaboutervrouw van David de Kabouter, maar dan zwanger. Van zijn kabouterbaby’s. :aah:

Niet de look waar ik voor was gegaan toen ik vertrok, en dus greep ik toch maar weer terug naar veel strepen en grijs en veilig en een jeansbroek met een hoodie of eeuwige cardigan en nog veiliger en was het eigenlijk allemaal niet gemakkelijker toen ik mijn lichaam maar in één broek per winkel gewrongen kreeg? Toen zag ik er ook niet uit, maar dat was tenminste overmacht. Nu was het alleen maar een totaal gebrek aan smaak en stijl. Ik had geen idee wat ik dan wel moest dragen, maar wist een ding: de kleren die ik droeg weerspiegelden helemaal niet wat ik wilde weerspiegelen. Daar sta je dan mooi.

styliste3

Een mens moet elke dag kleren aandoen. Ik vond dat elke dag een moment van totale vertwijfeling. Om het niet te hebben over winkelen. Ik kocht steeds weer hetzelfde, voelde me niet eens ongelooflijk goed in hetzelfde, kon zo bewonderend kijken naar vrouwen die wel wisten wat ze deden dat ik bijna ontplofte van jaloezie. Ik probeerde te leren van Trinny en Susannah, maar werd altijd teveel afgeleid door de scène waarin iemand naar zichzelf moest kijken in ondergoed, en mocht er nog niet aan denken dat dat de prijs was die ik zou moeten betalen om te weten wat ik moest meenemen naar het pashokje. En dus ging ik door het leven alsof ik me in het donker had aangekleed.

styliste1

Kun jij je volgende column schrijven over mode?“, vroeg Bart van de Steps, enkele maanden geleden, alsof de duivel ermee gemoeid was. En dus schreef ik deze ultieme oproep:

Red de zwierige enkellaarsjesvrouw!

“Mijn modeleven verloopt in fases. Fase één is ontdekken dat ik eigenlijk al veel te lang dezelfde kledingstukken koop en draag, en me de vraag stellen hoeveel gestreepte truitjes iemand eigenlijk nodig heeft in haar leven. Fase twee: beslissen dat het anders kan, neen, moet! Modemagazines kopen. Denken: ja, dat is het. Vanaf nu ben ik iemand die kleedjes draagt, en enkellaarsjes. Vanaf nu ben ik de zwierige enkellaarsjesvrouw! Fase drie: investeren in kleedjes en enkellaarsjes. Fase vier: die een periode lang te pas en te onpas dragen, en alle andere dingen in mijn kast laten liggen. In te overmoedige gevallen zelfs wegdoen. Fase vijf: een foto van mezelf zien met een kleedje en enkellaarsjes, beseffen dat ik er helemaal anders uitzie dan ik bedoeld had, en vanaf dan alleen nog maar streepjestruien dragen tot ik weer in een nieuwe vestimentaire cyclus terecht kom en weer alles doorloop. Deze keer met skinny jeans en sneakers, of chino broeken met hakken.

Drieëndertig jaar worden heeft ervoor gezorgd dat ik op heel veel vlakken weet wie ik ben, behalve op vestimentair gebied. Dat heeft met een paar dingen te maken. Ik ging een jaar of tien geleden dankzij een operatie van maat 52 naar maat 42. Wat niet wil zeggen dat het allemaal rozengeur en maneschijn geworden is: dingen die een pop goed staan staan mij lang niet altijd, en doordat mijn rondingen nog altijd serieus aanwezig zijn ben ik op zoek naar het juiste evenwicht tussen maskeren en accentueren. Ik heb geen idee met welke kleuren ik sta, welk model mij wel of niet afgaat, en mijn stijl zou nog het beste van al omschreven kunnen worden als: zij doet maar wat.

Ik weet perfect wat ik mooi vind bij iemand anders, maar krijg het niet vertaald naar mezelf. En als ik iemand langs zie lopen die erin geslaagd is om een look te creëren die er niet alleen uitziet alsof er geen enkele moeite is in gekropen, terwijl die er toch perfect voor zorgt dat de drager er geweldig uitziet, dan kan ik wel een klein beetje jaloers zijn, ja.

Soms denk ik: ik maak het mezelf makkelijk. In plaats van elke ochtend te staan twijfelen voor mijn kleerkast die vol hangt met niks om aan te doen en dan toch maar weer in dezelfde keuzes te verzanden heb ik een uniform nodig. Blijft de vraag: welk uniform?

Kan iemand Jani Kazaltzis even op me afsturen, aub? Ik beloof dat ik niet in mijn gat gebeten zal zijn. Ik wil alleen eindelijk eens weten of er echt een zwierige enkellaarsjesvrouw in mij zit, of helemaal niet. Liefst voor ik helemaal te oud ben voor enkellaarsjes.”

Jani liet niet van zich horen. Maar iemand anders wel. Volgende week, deel 2!

lilith tipt: vijf geweldige boeken voor de zomervakantie

vakantieboekIk heb de afgelopen maanden al een hoop keer gedacht dat ik zo blij ben dat ik enkele jaren geleden de draad van het lezen weer heb opgepakt. Ik las als kind continu van zodra ik snapte hoe dat ding met die letters werkte, maar toen ik ging studeren maakte ik mezelf wijs dat ik er geen zin en tijd meer voor had. Dat was vreselijk stom, achteraf bekeken, maar hoe gaat dat?
Ondertussen zit ik al weer jaren in een leesflow, die ene heftige periode met Dexter waarin drie pagina’s in een boek lezen even onmogelijk leek als een appartementsgebouw verplaatsen met mijn blote handen even niet meegeteld.

Het gebeurt regelmatig dat mensen me vanuit die gedachte vragen naar mijn boekentips voor als ze op vakantie vertrekken. Ik heb speciaal voor jullie een selectie gemaakt van romans die volgens mij een plaats in jullie koffers verdienen, omdat ze entertainend zijn en niet te moeilijk en dus perfect voor aan het strand. (maar doe uzelf een plezier en koop een Kindle. Daar kunnen honderden boeken op, en ge sleurt maar een paar honderd gram mee. Als ik moet kiezen tussen twintig kilo BOEKENDIEZOHEERLIJKECHTNAARBOEKENRUIKENMIJNGOD of een gezonde rug, dan weet ik het wel)

Mijn vijf tips voor het ideale vakantieboek:

- Bird Box van Josh Malerman: Het voordeel van een boek lezen aan een zwembad is dat het meestal nog dag is. Op die manier neem je voorsprong op mensen als ik, die vaak lezen in hun bad als de avond al is gevallen, en bij dit boek zo bang werden dat ze halverwege een hoofdstuk alles aan de kant moesten leggen omdat ze plots dingen zagen bewegen in hun ooghoek.
Bird Box is scary shit, in een genre dat ik normaal niet snel met een tang ga vastnemen, maar kijk: het werkte voor mij en voor de vele mensen die ik het sindsdien heb aangeraden. Josh Malerman nam mij ergens op pagina drie bij mijn nekvel en liet me niet meer los tot het einde. In het Nederlands heet het boek De Kooi.

Us van David Nicholls: Het boek waaraan ik eerst niet durfde beginnen, omdat ik mijn kind had genoemd naar een personage uit het fantastische vorige boek van Nicholls, en welk boek kan daarna komen en niet geweldig tegenvallen? Us, zo bleek, dat in het Nederlands logischerwijs Wij heet en mijn hart razendsnel wist te veroveren. Ik hou erg van de manier waarop Nicholls schrijft, hoe hij kleinmenselijke kantjes weet te typeren, hoe hij erin slaagt om de pijnpunten van onze maatschappij bloot te leggen door middel van observaties die op het eerste zicht niet eens over zoveel lijken te gaan, maar allemaal samen iets creëren waarop ik erg jaloers kan zijn. “Als One Day de romantische puber in mij wist omver te blazen, dan was Us er voor waar ik ondertussen ben. Zo doorleefd, zo raak, zo slim“, schreef ik in mijn review op Goodreads, en daar neem ik nu eens geen woord van terug.

Dept. of Speculation van Jenny Offill: Dit is echt een van de beste boeken die ik de laatste jaren heb gelezen“, zei ik tegen collega K., die mij wist te vertellen dat ik dat zo vaak zeg dat the sense of urgency om het te lezen een beetje weg was. En ja, dat is zo, maar ik ken dat toe aan het feit dat ik enkel goede boeken uitlees omdat ik het leven te kort vind voor slechte. En dit boek, wow, dat was wel iets. It hit me to the core, zoals ze dat in het Frans zeggen, dit verhaal dat eigenlijk niet echt een verhaal is maar allemaal stukjes die samen een geheel vormen. Ik wilde echt zo goed als heel dit boek onderlijnen, zo sterk vond ik het. Wel niet meteen lichte lectuur, dus enkel voor mensen die een beetje existentieel willen liggen doen aan hun zwembad. In het Nederlands heet het Verbroken Beloftes.

How to Build a Girl van Caitlin Moran: Mollig meisje groeit op in een sociale woonwijk in de tijd van de Doc Martens en The Smashing Pumpkins, en schrijft zich een weg uit de miserie door rockjournalist te worden. Geef toe, het zou vreemd geweest zijn als dit boek mij niet had aangesproken, en boy, did it. Ik heb gelachen en geweend en vooral erg veel gelachen om de humor van Caitlin Moran. Heerlijk boek, met geweldige verwijzingen naar een tijd waarin ik even onzeker en geschift was als het hoofdpersonage, maar iets minder losbandig wat betreft mijn seksleven. (disclaimer) (ik zag u kijken) En in het Nederlands heet het Bouwpakket van een Meisje.

A homemade life van Molly Wizenberg: Foodblogster van Orangette schrijft boek met recepten en verhalen en doet mij zin krijgen om alles waarover ze het heeft klaar te maken, kort gesteld. Ik hou van haar stijl, ik hou van haar humor en enthousiasme, en volgens mij is het het perfecte boek om mee te nemen als je net als ik van eten en bloggen houdt. Dat bloggen hoeft zelfs niet eens. Het boek is niet vertaald.

Gaan jullie met vakantie? Leesplannen of ultieme tips zijn welkom in de comments!

Dexter spreekt XII

dexterspreekt12

Ik durf wedden dat jullie niet kunnen geloven dat ik de eigenaar van deze snoet en andere adorabele eigenschappen de afgelopen weken zeer regelmatig achter het behang heb willen plakken. Het is een fase, een fase, een fase. Gelukkig maakt hij veel goed met zijn uitspraken. Een overzicht van de mooiste van de laatste tijd.

  • Voor de klaar! Staart! Af!“. Dexter trekt zijn eigen loopwedstrijd op gang.
  • Ik wil geen worteltjes. Worteltjes zijn kakastink“. *verbouwereerde moeder druipt af*
  • Pfffft, mama. Ik wil nog een keer jarig zijn.” Twee weken na de grote dag slaat de nostalgie toe.
  • Je moet roepen van DEXTER! DEXTER! DEXTER!“. Als Dexter rondjes door de woonkamer loopt wordt hij graag aangemoedigd.
  • Ze hebben hier ook fristi wi“. Ik stelde voor om een glaasje water te drinken bij opa.
  • Je moet niet bang zijn mama, het is niet aan het winden hoor“. Sinds hij zijn buggy eens zag wegwaaien is de wind hier nogal een thema.
  • Mama en papa? Komen jullie uit een ander land?“. Klasgenootje S. wel, en dat is duidelijk blijven hangen.
  • Maar ik wil geen water. Ik heb koffie nodig“.
  • Waar is jouw vingertjesschilder?“. Even moeten nadenken voor ik snapte dat hij mijn nagellak op het oog had.
  • Kijk hier, dat is een autoreddingsluchtballon“. *wijzend naar een random stuk speelgoed*
  • Waarom zijn ze niet meer aan het bollieballen?“. De dag ervoor keken we naar het beach volleybal op de markt.
  • Oooooooooooo! ZO MOOI!“. Dexter ontdekt dat ik het beddegoed in onze slaapkamer heb ververst.
  • Papa was weer geen goede eter he“. Youri laat een stuk van zijn boterham liggen.
  • Oei, hier hangt een spinnewapper.”
  • Een appeldruif“. Op de vraag: “wat wil je, een appel, druif of banaan?”.
  • Papa? Zijn mijn benen al lang?“.
  • Papa? Wat zou je zeggen als ik mijn vinger tussen de deur steek?”. Youri: “Dan zou ik zeggen: pas toch op voor de deur“. “Maar neen, je moet zeggen: mo pietje toch“.

Zin in nog meer Dexter spreekt? Hier staan ze allemaal.

lilith loves: de zoete, kleverige tomaten-uienschotel van Anna Jones

tomaatuienschotel2

Wanneer het juist was ben ik vergeten te noteren, maar ergens in de loop van vorig jaar wierp ik een blik op mijn boekenkast en schreeuwde ik “NO MORE!”. Ik deed een hoop boeken weg, hield alleen over wat ik echt nog wilde lezen en herlezen, en zwoer een plechtige eed: voor ik nog eens een kookboek kocht moest ik eerst stoppen met al mijn recepten van het internet te plukken, en bewijzen dat ik het in me had om te koken uit de boeken die ik al staan had. En zo geschiedde.

Tot ik eind vorig jaar verlekkerd boven een kookboek stond bij mijn favoriete boekhandel. Ik bladerde. Ik kwijlde. Ik legde het terug. Ik nam het weer ter hand. Neen, ik moest eerst nog wat recepten uit mijn andere boeken koken. Ik had het beloofd. Ik nam een foto van het boek, en legde het terug met de gedachte: als ik het binnen een maand nog altijd echt wil, dan koop ik het. We spreken volgens de info in mijn telefoon van tien december van 2014.

annajones

Om maar te zeggen: soms doe ik aan impulscontrole, en dan doe ik het goed. Dat marcheert, tot ik dan een half jaar later plots een blogpost zie voorbijkomen waarin het boek van mijn dromen een hoofdrol speelt. Ja kijk, ik ben ook maar een mens he zeg. Halsoverkop naar de boekenwinkel it was, en dat heb ik me nog niet beklaagd.

Het boek, dames en heren, is geweldig. Anna Jones is een oud-leerlinge van Jamie Oliver, die na haar tijd in Fifteen aan de slag ging in zijn team als styliste en food writer, zoals dat zo mooi heet. Dat doet er eigenlijk allemaal niet toe: Anna heeft een zeer leuk vegetarisch kookboek geschreven, dat vol recepten staat die ik wil klaarmaken en liefst nog vandaag. Ik heb er ondertussen een uit gemaakt, en mannekes, mannekes. Youri en ik moesten tijdens het opscheppen van onze royale tweede porties lachen omdat ik had gezegd dat ik iets zou klaarmaken dat hij waarschijnlijk toch weer niet zou lusten (ik ben een eeuwige positivo). Hij was er zot van. Ik ook. Dexter zelfs ook. Als dat niet voldoende onafhankelijke parameters zijn om dit stante pede op uw weekmenu te zetten WEET IK HET OOK NIET MEER. Niet normaal wat de smaken van de tomaten en de uien hier klaarspelen na een uur roosteren in de oven.

tomaatuienschotel

Zoete, kleverige tomaten-uienschotel voor vier

– 500 gram mini-uitjes (ik nam gewone en sneed ze in ringetjes)
– 750 gram grote cherrytomaatjes
– 750 gram nieuwe aardappeltjes, gewassen en gehalveerd
– zeezout en versgemalen zwarte peper
– olijfolie
– 1 blik van 400 gram cannellinibonen, uitgelekt
– een bosje basilicum

Verwarm de oven voor op 210 graden. Stort de uienringen in een braadslee en voeg er de tomaten en de aardappels aan toe. Druk alles flink aan zodat de tomaten met hun sap de aardappelen kunnen bedruipen. Bestrooi royaal met zout en peper en giet er wat olijfolie over. Schep alles door elkaar en rooster de groenten een uur in de oven, schep om het kwartier om.

Na een uur moeten de groenten heerlijk geuren, de uien gaar en lichtbruin zijn en de tomaten blazen en donkere plekken hebben. Haal de braadslee uit de oven en voeg de uitgelekte bonen en basilicum toe, rooster alles nog vijftien minuten.

Schep op verwarmde borden en zorg dat er geen druppel vocht in de braadslee overblijft. De zomer op uw bord maal zeven, ik zweer het u.

lilith test: ontbijtpakketten van The Breakfast Club

thebreakfastclubsmartmat1

Omdat ik mezelf na een jaar of drieëndertig een beetje begin door te hebben weet ik dat zware periodes bij mij een vorm van lichamelijke verwaarlozing triggeren die zich uit in allerhande dalingen (energielevels, motivatie, goesting, algehele vrolijkheid, zin om op te staan) behalve één: mijn BMI. Ik was zo hard niet van plan om dat weer eens te laten gebeuren dat ik van gezond blijven eten mijn prioriteit heb gemaakt. En omdat onlangs nog wetenschappelijk werd bewezen dat gezond eten dubbel zo gezond is als je het met je volgers op Instagram deelt kan ik ondertussen uitpakken met verschillende variaties van onderstaande belachelijk gezonde mozaïek.

collagegezond

Maar de laatste twee weken merkte ik dat de rek er toch ergens was uitgegaan. Dat er weer elke ochtend brood op mijn menu stond in plaats van flink en fruitig fruit, en dat de slaatjes en courgettenoedels (say whut?) van ‘s middags ook weer plaats begonnen te maken voor vuile broodjes met mayonaise en een grote carbonara met extra carbs en kaas.

Al een geluk dat ik vorige week op een reddende engel in de gedaante van een Smartmatkoerier botste, die me op maandagavond een doos kwam toestoppen met ontbijt voor de rest van de week. Geen goddelijke interventie, maar wel een nieuwe dienst die ik maar al te graag wilde uittesten in de week van lancering. En dat heb ik me niet beklaagd.

thebreakfastclubsmartmat2

Het systeem van The Breakfast Club is net hetzelfde als bij de onderhand gekende pakketjes van Smartmat die je tegen betaling in de boodschappen voor je avondmaal voorzien. Je krijgt een doos waarin je al het nodige vindt voor ontbijt binnen een periode die je zelf kiest, en voor een aantal personen naar keuze.

thebreakfastclubsmartmat3

Mijn speekselproductie sloeg in elk geval op hol bij het openen van de doos. Al helemaal toen ik de recepten las op de mooie suggestiekaartjes die zijn meegeleverd. Alles met verse en biologische producten, die me zoveel zin deden kregen in de volgende ochtend dat ik op maandagavond extra vroeg en popelend in bed kroop. Is slaap immers niet de beste teletijdmachine richting ontbijt ever invented by man?

thebreakfastclubsmartmat4

Dit kan ik jullie vertellen na vier dagen gezond ontbijt op een plateautje.

1. Het komt natuurlijk niet echt op een plateautje, al zou dat pas helemaal de max zijn. The Breakfast Club, the butler edition. Toch heb ik genoten van het eigenhandig bereiden van mijn ontbijt, en het was nochtans niet dat ik ongelooflijk veel tijd had. Maar een paar aardbeien en een banaan blijken echt in geen tijd gesneden, havermout warmen duurt -wat er ook over wordt geroddeld- geen uren, en het is niet zo dat je om vijf uur uit bed moet om een eitje zacht te koken. Ik moest na een paar dagen serieus terugkeren op mijn idée fixe dat ik ‘s ochtends echt geen tijd heb om een gezond ontbijt te prepareren. Dat heb ik namelijk wel.

2. Met een paar simpele maar goede ingrediënten kom je al een heel eind. Wat tikkeneikes, een pot goede yoghurt, twee soorten vers fruit en wat granola, en je slaagt er elke ochtend in om een ontbijt klaar te maken waar je in de Pain Quotidien stukken van mensen voor neertelt. De granola van The Breakfast Club is trouwens waanzinnig lekker. Net als hun zelfgemaakte confituur van framboos en gojibes. Mijn complimenten!

3. Voor de goedkoop moet je het niet doen, en dus is het wat mij betreft zeker niet voor elke week. Mijn YNAB-budget zou dat ook helemaal niet toelaten. Net als bij Smartmat is het systeem wel ideaal om inspiratie op te doen en eens iets klaar te maken waar je zelf misschien niet was opgekomen. Ook een heel leuk cadeau, vind ik, een week lekker en gezond ontbijt voor iemand die je graag ziet.

4. De service bleek weer even smetteloos in orde als ik al altijd van Smartmat gewend ben geweest. Ze leveren op het moment dat ze het beloven, laten je dat mooi op voorhand weten, en ik kreeg er deze keer zelfs een broodmes bij. Hoe tof is dat?

5. Met de ingrediënten in de doos doe je langer dan vier dagen. Mijn confituur was nog niet op, en mijn granola ook niet. Ik leerde nochtans dat je confituur ook perfect bij je havermout en yoghurt met fruit kunt doen als zoetmiddel. Hoe stoem is het dat ik daar zelf nog niet eens was opgekomen?

thebreakfastclubsmartmat5 thebreakfastclubsmartmat6thebreakfastclubsmartmat7

Conclusie na een week: ik vond het een heerlijkheid, en wou dat ik onbeperkt budget had zodat ik elke maandagavond zo’n doosje vol lekkers in de handen werd geduwd. In tussentijd keer ik nog regelmatig terug naar hun site om me te verlekkeren over hun heerlijke ontbijtrecepten, en misschien trakteer ik mezelf onder het motto #treatyoself wel nog eens op een doos in mijn verlof, binnen een paar weken.

De ontbijtpakketten van The Breakfast Club worden geleverd met een broodmes bij je eerste bestelling. Alle prijzen en keuzemogelijkheden vind je terug op de site.

Nog iemand die het systeem al heeft getest, toevallig? Of plannen heeft?

Vijf beelden, vijf dingen

5beelden5dingen_uitvaartweek1 5beelden5dingenuitvaartweek2 5beelden5dingenuitvaartweek3 5beelden5dingenuitvaartweek4 5beelden5dingenuitvaartweek5

Het is aan mijn blog te zien dat het een zware periode was, vind ik. Zonder mezelf met de vinger te wijzen, ik weet wel beter, maar als de zaken weer in gewone stramienen vervallen zal ik daar absoluut niet rouwig om zijn. Al was het omdat ik zoveel random onderwerpen in mijn hoofd heb waarover ik al tijden wil bloggen, maar die omwille van de omstandigheden altijd net iets te random leken. Tijd om dat vat aan te breken, zeg ik, maar niet voor ik een recap van de afgelopen week heb gemaakt.

  1. Het zinnetje dat we gisteren het vaakst tegen elkaar hebben gezegd na de uitvaart was “Ze zou het fantastisch gevonden hebben“. Marleen was de regisseur van haar eigen uitvaartdienst, en dat is slechts een van de vele puntjes in de lijst van dingen waar we haar dankbaar voor zijn. Omdat ze de keuzes voor ons wegnam, omdat ze ons stuurde naar een ceremonie die veel meer een ode aan het leven en een stamp onder ons gat was dan een deprimerend afscheid, en omdat dat haar ook zo hard typeerde. Ze stond erop dat iedereen aan het einde een Merci-chocolaatje kreeg, dat was iets dat ze ons herhaaldelijk op het hart had gedrukt. En toen we daar allemaal stonden met ons Merci-tje in de hand dacht ik: ze zou zo trots geweest zijn op haar bende.
  2. En toch blijft het gek en hartverpletterend tegelijk dat wij hier in huis gesprekken hebben als “We moeten dan maar eens twee gelijke kaders gaan kopen in de Hema, dan kan ik uw moeder naast die van mij zetten“.
  3. Het voelt soms alsof iemand mij rond kerstmis bij mijn kraag heeft gevat en me zes maanden later weer heeft laten vallen, en plots is het al Graspop en bijna Werchter. Vreemd hoe de afgelopen maanden een onregelmatige blur zijn waarin het bijna alleen leek te draaien rond de toestand van de mama van Youri en wat we konden doen om zoveel mogelijk te helpen en bij te springen. Het is raar om naar Youri te bellen zonder als eerste vraag “Hoe is het met je moeder?” te stellen. Het is vreemd om te beseffen hoe ons leven beetje bij beetje plat werd geslagen door het geweld van een ziekte die nochtans zo traag leek te evolueren. Het is ook fijn om zien dat we ook dit weer lijken te doorspartelen, mijn vent en ik. Youri en ik, ik denk dat wij uit dezelfde stronk komen.
  4. L.I.F.E.G.O.E.S.O.N. En ik voel dat we daar ook nood aan hebben. De achterblijvers hebben stuk voor stuk last van opruimwoede, wat best grappig is om zien. Badkamers die in geen jaren werden uitgemest liggen er plots spic en span bij, onze ramen waardoor je bijna geen daglicht meer kon waarnemen zijn properkes gepoetst, vanavond gaan we zelfs met alle kinderen naar Jurassic World kijken (aumagad yes!). Traag maar zeker trekken we ons weer op gang, en dat geeft courage.
  5. Once again: dank voor alle berichtjes, mails, kaartjes en andere blijken van medeleven. Ze hebben mij stuk voor stuk ontroerd en dat geldt ook voor de rest van de familie. Merci, merci, en nog eens merci. Als ik kon, ik stuurde jullie allemaal een chocolaatje of zeven.

lilith neemt afscheid

Gisterenochtend is mijn schoonmoeder overleden. Bij haar thuis, omringd door haar geliefden, na een strijd die ondanks het feit dat ze allebei hetzelfde soort kanker hadden in weinig op die van mijn moeder leek. De pillen en pleisters hadden nog dezelfde namen, met heel wat aha-erlebnissen tot gevolg, maar wat zich bij mijn moeder razendsnel voltrok duurde bij mijn schoonmoeder zo lang dat ik minstens op vijfentwintig verschillende momenten heb gedacht dat het bijna voorbij was. Vast ook omdat ik het hoopte voor haar, dat ze er snel vanaf zou zijn. “Je moet blij zijn als ik mijn ogen niet meer open“, zei ze op een bepaald moment, “dan weet je dat ik geen pijn meer heb”. Ik probeer blij te zijn. Soms lukt dat beter dan anders, en soms lukt dat helemaal niet.

Vanmorgen rommelden Youri en ik wat in ons huis dat maanden weinig aandacht kreeg en hadden we allebei het gevoel dat we na een lange, zware reis weer thuis waren gekomen. Dat het tijd was om de frigo te vullen, de gordijnen open te trekken en de ramen open te zetten. Om de dingen weer op te nemen die beetje bij beetje weg waren gevallen, omdat er gezorgd moest worden, en gepiekerd, en gezocht naar oplossingen voor pijn en problemen. Omdat we ons al meer dan een jaar klaarhielden voor het onvermijdelijke, dat dus gisterenochtend kwam.

Going through the motions, noemen ze dat in het Engels, doen wat gedaan moet worden maar nul komma nul energie overhebben voor meer. Niet om voor jezelf te zorgen. Laat staan om plannen te maken. We zijn twee jaar en vier maanden na die vreselijke dag in februari van 2013 waarop we telefoon kregen dat de punctie echt echt niet goed was. Dexter was toen iets ouder dan een half jaar, ik was vollen bak en met haar hulp uit mijn postnatale depressie aan het klauteren.

Hebben sterrenoma’s ook handjes?“, vroeg hij gisterenavond, twee dagen na zijn derde verjaardag. “Ik denk van wel, om mee terug te zwaaien als wij naar hen zwaaien“, zei ik. Dat leek hij tof te vinden. Ik wou dat ik zelf in sterrenoma’s geloofde, en als ik dat deed, dan wenste ik dat ze ook oogjes hadden. Dan heeft ze deze namiddag gezien hoe blij hij was met het cadeautje dat ze nog voor hem had geregeld. Een perfect cadeautje, van een oma die geweldig goed was in inschatten waarmee ze hem blij kon maken. Ziek of niet ziek.

sterrenoma

Donderdag nemen we afscheid van een vrouw die mij de afgelopen jaren meer heeft geleerd dan ze ooit heeft kunnen vermoeden. Rust zacht, lieve Marleen, je was een inspiratie, en ik zal er proberen voor te zorgen dat je die ook blijft voor het kleine mannetje dat je zo ongelooflijk graag hebt gezien.

Driewerf hoera voor Dexter!

dexterisdrie_3

Lieve Dexter,

morgen word jij drie jaar oud. Ik weet dat, want ik ben al de hele week een beetje emo omdat ik er een paar maanden geleden bij het vastleggen van een opdracht niet bij stil had gestaan dat ik je op je verjaardag niet zal zien. Omdat ik heel vroeg weg moet, en pas weer de sleutel in het sleutelgat zal mikken als jij al weer ligt te slapen. Op aanraden van iemand die altijd weet wat ze moet zeggen als ik over zo’n dingen klaag maakte ik deze namiddag een filmpje waarop ik een onwaarschijnlijk valse versie van Happy Birthday to You voor je zing. Als verrassing voor morgen bij je ontbijt. Een filmpje waarover ik je vader heb laten zweren dat hij het nooit met een levende ziel zal delen, ook niet als we een vechtscheiding doormaken en ik ermee dreig om aan de mensen te vertellen dat hij al heel zijn leven bang is voor Babar de Olifant. Woeps! Een filmpje dus, en een kaartje waarop ik een lelijke taart heb getekend (per ongeluk, het plan was een mooie taart), en een button met een drie op, die je morgen mag dragen in de klas.

dexterisdrie_4

Lieve Dexter, het zijn niet zo’n vrolijke tijden in ons huis, doordat je lieve oma elke dag verder wegzakt tot ze nog maar een klein beetje overblijft. Dat doet pijn, dat van dichtbij moeten meemaken. Op de dagen dat ik er niet in slaag om mijn tranen op te sparen voor als je in je bed ligt kom je met je handje over mijn hoofd wrijven en voel ik mijn hart ineenkrimpen, omdat ik hoop dat je er niet teveel van meekrijgt. Op de meest donkere momenten hebben zo goed als alle lichtpunten iets met jou te maken, evenwel. Jou gaan oppikken van school en van de juf horen hoe ongelooflijk je de laatste maanden bent opengebloeid zorgt ervoor dat mijn zware hart plots toch in staat blijkt om een sprongetje te maken. Jou op me af zien lopen met altijd weer je boekentas op je buik in plaats van op je rug maakt mij zo blij dat ik een paar minuten vergeet dat we ons in een kutseizoen van ons leven bevinden. Horen dat je je geweldig hebt geamuseerd met je vriendjes op schoolreis doet mijn verdriet omslaan in pure en onversneden dankbaarheid. Want er is ook zoveel wel.

dexterisdrie_2

Jou vorig weekend vrolijk zien dansen op het schoolfeest was een van mijn persoonlijke hoogtepunten van het afgelopen jaar. Als ik denk aan hoe ik je de eerste dag afzette in de klas, na een periode in de crèche die ons allebei heel veel stress had bezorgd, dan kan ik niet geloven dat jij dat was, dat kleine blonde jongetje dat duidelijk de tijd van zijn leven had en zich niks aantrok van het publiek of de drukte. Je danste, stond zichtbaar te genieten van elk moment, en ik, ik stond aan de zijkant met open mond naar je te kijken. Neen, het was geen trots, want ik was ook trots geweest als je er gewoon niks had staan doen. Het was liefde gemengd met nog eens liefde, en ik moest mezelf tegenhouden om je niet van dat podium te plukken en tegen iedereen te zeggen: dit jongetje, dat misschien niet altijd krak hetzelfde op dingen reageert als de meeste jongetjes, is zo geweldig. En ik ben zijn moeder. Hoe zot is dat?

Na de afgelopen maanden ben ik vooral dankbaar. Als ik denk aan hoe graag je gezien wordt op school, en hoe hard je daar jezelf mag zijn. Als ik zie hoe dat ervoor heeft gezorgd dat je elke dag meer in jezelf en je kunnen gaat geloven, en steeds liever met andere kinderen speelt. Als ik naar je dolle avonturen luister, elke dag over een ander vriendje, waar je altijd met zoveel enthousiasme over vertelt. Dan ben ik zo blij. Ondanks alles. Dan ben ik zelfs zotcontent.

dexterisdrie

Mijn lieve, vrolijke, gevoelige, kleine Dexter. De afgelopen drie jaar zijn nogal een avontuur geweest. Ik wens ons voor de komende tijd wat kalmte toe, van die maanden waarin er niks noemenswaardigs gebeurt, maanden die overlopen van saaiheid en geen nieuws en momenten om gewoon te ademen en met plasticine te spelen en croque monsieurs met ketchup te eten.

Een hele gelukkige verjaardag, flinke man.

Nooit in mijn leven heb ik iets gemakkelijker gevonden dan jou graag zien.

Dikke kus,

je mama