lilith en het autorijtraject van een jaar of vijftien

autorijden

Soms is het een zegen dat glazen bollen alleen in sprookjes bestaan. Als ik tijdens mijn eerste rijles had geweten dat ik er zo ongeveer vijftien jaar over zou doen voor ik zonder klamme handen achter het stuur van een auto zou kruipen, dan was ik die eerste zondag wel gewoon thuis gebleven. Maar ik had geen benul, en vertrok samen met mijn vader voor een van de meest hobbelige en frustrerende ritten van mijn leven.

Het begon al met een lijst met te veel vinkjes. Een moeder die niet voldoende op haar gemak was in haar auto om snelwegen te doen. Een bezorgde moeder die ervan overtuigd was dat autorijden niks voor haar dochter was, toch zeker niet als ze niet al in de eerste meters wilde verongelukken. Een dochter die dat zo vaak hoorde dat ze het begon te geloven. Mijn rijlessen begonnen omdat iemand zei dat het dringend tijd werd voor rijlessen, niet omdat ik graag wilde leren rijden. Dat wilde ik namelijk om allerhande redenen niet. Ik heb zo lang tegen mezelf en al wie het horen wilde gezegd dat ik het nut van autorijden niet inzag dat ik er zelf van overtuigd raakte, maar het belangrijkste hield ik voor mezelf: ik kon dat niet.

En ook: het lukte allemaal wel zonder auto, zulle. Ja, ook op reportage gaan en het halve land door moeten met de trein en een vouwfiets. En hey, beter voor het milieu en alles! Win win! Al die keren dat ik zeiknat op een perron stond te wachten op een trein die niet kwam of weer maar eens op Youri moest rekenen om me ‘s avonds te komen halen omdat er geen bussen meer waren probeerde ik zo snel mogelijk te vergeten. Al werd dat met de jaren en de steeds gebrekkiger wordende diensten van de NMBS alsmaar lastiger. Ik had het op deze blog al over rijlessen in 2004, deed een van mijn praktijkexamens een week voor mijn uitgerekende bevallingsdatum (“Kom maar nog eens terug als het kindje er is“) en had het in mijn hoofd eigenlijk al lang opgegeven.

De kans dat ik me ooit zelfstandig in het verkeer zou begeven met een gemotoriseerd voertuig onder mijn gat leek alsmaar kleiner te worden in plaats van groter. Maar toen heb ik plots toch mijn rijbewijs gehaald. Ik heb een tweedehands autootje gekocht om ervaring op te doen. Een autootje dat ik maanden zo goed als werkloos langs straat liet staan, want ik deed nog altijd geen oog dicht als ik wist dat ik de volgende dag ergens heen moest rijden. Dat rijden deed ik met handen die zo gespannen rond het stuur geklemd zaten dat ik dacht dat ze ooit nog eens chirurgisch losgemaakt zouden moeten worden. Ik dacht al weer aan hem doorverkopen, en toen moest mijn zoon plots naar school. Elke dag. Met de auto. En ik achter het stuur. :aah:

Een kort stukje, gelukkig maar, dat ik evenwel vier keer per dag moest afleggen. ECHT. ELKE. DAG. Met mijn kind op de achterbank, wat mijn angst om fouten te maken er niet beter op maakte. Maar ik vertrok, op 5 januari. En deed hetzelfde op 6 januari. En weer op 7. En het werd mijn redding. Als ik nu in het midden van de dag boodschappen ga doen, of ‘s avonds laat, door regen en pikkedonker. Als ik eerst naar de fitness rij en daarna binnenspring in de garage om mijn dimlicht te vervangen en daarna nog tijd over heb om langs de supermarkt te rijden voor ik mijn zoon ga ophalen. Als ik door de stad aan het cruisen ben met mijn radio zo luid als ik wil en besef dat ik helemaal niet meer bang ben, na al die jaren wel. Dan denk ik: ‘dju toch lilith, ge waart het bijna echt beginnen te geloven.’

Hoe erg zou dat niet geweest zijn? Ik ga het zeggen: nog honderd keer erger dan vijftien jaar doen over zonder stress achter het stuur kruipen. Ik had nooit van zijn leven gedacht dat ik het zou zeggen, maar mijn bolide en ik, dat is ondertussen zo’n dikke liefde dat ik keihard zou wenen als ze hem weer zouden komen halen.

Meer lezen? Webkim en Prinses zijn ook stapjes aan het zetten die ik heerlijk herkenbaar vind. Hoe zit het bij mijn lezers met rijangst of rijbewijsplannen? Merken jullie al vooruitgang?

lilith is meter van ‘t een en ‘t ander

teenentander2

Wie al even blogt weet dat er na verloop van tijd een hoop vragen op je af kunnen komen. Voor samenwerkingen, en informatie en advies, en interviews, en om iets te komen vertellen op de radio en de televisie over de onderwerpen waarover je hebt geschreven. Na tien jaar bloggen ben ik die vragen al een beetje gewend, maar toen ze me onlangs vroegen om meter te worden van een winkel waar handgemaakte cadeautjes en andere creaties worden verkocht die gemaakt zijn in het psychiatrisch ziekenhuis van Ieper was ik toch even verrast.

teenentander5

En tegelijk ook niet verrast genoeg om er langer dan vijf seconden over te moeten nadenken. Al was het omdat ik zelf maar al te goed weet hoe hard mensen met psychische problemen en kwetsbaarheden moeten opboksen tegen vooroordelen en het gevoel van wij en zij. Zij zijn opgenomen en dus anders dan wij, mensen van de echte wereld. Het is makkelijker om het zo te bekijken, weet ik, misschien wel omdat we met zijn allen beseffen dat er soms niet veel nodig is om van wij naar zij te gaan. Dat besefte ik nog maar eens toen Bruno, die mijn blog al een hele tijd volgde en in het ziekenhuis onder meer verantwoordelijk is voor de ergotherapie, me een rondleiding gaf door de ateliers waar allerhande handigere handen dan die van mij allerlei dingen voor de winkel aan het maken waren.

Ik was na de voormiddag in het centrum onder de indruk van wat ik zag, en van het werk dat er verricht wordt om mensen die het moeilijk hebben of hebben gehad weer klaar te maken en te begeleiden richting zelfstandigheid en zelfzekerheid. Daar dient de winkel ook voor. Patiënten krijgen weer een doel, zetten stapjes door zelf achter de toonbank te gaan staan en taken op zich te nemen, of aan de slag te gaan in het fietsenatelier.

teenentander3

En de winkel zelf, die is dus de max. Ik ben als oorbellenverslaafde nogal fan van de selectie handgemaakte juwelen, maar net zo goed van de heerlijke koekjes en confituren en de prachtige schalen die in het pottenatelier worden gemaakt. En ik moet dringend investeren in een turnzak met triceratopsbutton voor Dexter, ja. Maar ze hebben dus ook gepersonaliseerde kaarsen, maken poppenwiegjes met namen op, er zijn postkaarten en verjaardagsbuttons en vanalles en nog wat dat de moeite van het checken waard is.

teenentander1

Het coolste van mijn meterschap? Dat ik, met mijn twee linkerhanden, suggesties mag doen. Dus toen ik plots een bladwijzer nodig had en me afvroeg of dat ook kan gemaakt worden in leer, toen diepten ze een zak met leer op en trokken ze van leer. (ahahaha.)

teenentander4

Ik vind ze de max, en heb direct een gepersonaliseerde besteld. Vanaf de boekenweek zijn ze ook te koop in de winkel, dus allen daarheen! Ondertussen plannen we wild verder, dat heb je nu eenmaal als je meter een planner is.

‘t Een en ‘t Ander ligt aan het station van Ieper, en alle info staat op de site.

lilith en de platte batterij #boostyourpositivity

badschuimpjes

Een stoel, een kleine tafel met de doos kleenex op waarvan ik altijd dacht dat ik ze niet nodig zou hebben, tot het tegendeel weer eens werd bewezen met de soundtrack van mijn gesnotter op de achtergrond. En ik dus, rillend van de stress: “Ik heb overal pijn“.
Wat heb je de laatste tijd allemaal gedaan voor jezelf?“, vroeg zij dan. “Echt alleen voor jezelf. Waar heb je energie uit gehaald?“. Waarop ik zo lang moest nadenken dat het nadenken het antwoord op de vraag was. En ik een opdracht mee naar huis kreeg: doe eens meer voor jezelf. Ge moogt. Ge moet zelfs.

Sinds mijn psychologe me de vraag zo expliciet stelde duiken er vlaggetjes op in mijn hoofd als het weer eens zover komt. Als mijn spieren zich opspannen als staalkabels onder te grote druk en mijn hoofd vol grijze watten zit en ik merk dat ik honderd treurige klaagzangen heb klaarzitten voor bij de vraag “hoe is’t?”. Op die momenten springen de rode vlaggen sneller omhoog dan vroeger. Dan weet ik: ha, ik ben er weer eens in geslaagd om een te lange periode alleen maar dingen voor anderen te doen, en mezelf te vergeten. Dan is er vooral geweldig veel energie uit me gezogen, en ben ik vergeten om mezelf en mijn vermoeide hoofd aan de lader te hangen. Batterij zo goed als plat. Please recharge.

Dan moet ik tijd maken voor een lang bad met een goed boek en het perfecte badschuim voor het uitverkoren moment, niet snel snel maar zo traag mogelijk, misschien zelfs midden in de dag. Omdat een bad dat zo lang duurt dat mijn handen alleen nog maar uit rimpels bestaan soms knopen in mijn maag oplost waarvan ik niet eens doorhad dat ze er zaten. Dan moet ik mijn ochtend weer eens vaker beginnen met een rustige kop koffie en mijn iPad met Zite, want ik kan zo hard genieten van tijd voor inspirerende blogposts als klein cadeautje voor hart en hoofd.

Dan is er hoge nood aan een wandeling door de stad op mijn alleen, of een dinertje met mezelf of iemand die ik al te lang niet meer heb gezien. Dan moet ik boekjes lezen zonder aan mijn werk te denken, of naar een tentoonstelling die ik al zo lang wil zien maar waar echt geen tijd voor was. Door kookboeken bladeren, ook, met genoeg tijd en aandacht voor elke pagina, of een avond op de tjool met vriendin J., zo’n avond die altijd eindigt met een meedogenloze kater die ik zeker niet zou hebben maar het wel dubbel en dik waard was.

Het blijft een van mijn vele leerprocessen, afremmen. Sinds mijn moeder stopte met leven op haar zevenenveertigste ben ik nogal iemand van de vooruit. Soms ben ik jaloers op geruster gestemde zielen die al hun dromen en ambities opsparen tot na hun pensioen, omdat ze er zo hard van overtuigd zijn dat dat pensioen een zekerheid is waar ze nu eenmaal recht op hebben. Ik ben zelf een beetje teveel gemangeld om die zekerheid van tijd en gezondheid te bezitten, maar dat wil daarom niet zeggen dat ik mezelf moet opblazen voor het zover is, natuurlijk.

Ik moest dit weekend plots denken aan mijn vader, die in mijn kindertijd vaak een siësta deed, zo tussen het middagnieuws en de koffie met een koekje. “Ha, tijd voor een siësta“, zei hij dan, waarop hij alles liet voor wat het was en zich verder specialiseerde in zijn dierbare hobby terwijl de wereld bleef draaien. Hoe de max was dat eigenlijk niet, dacht ik, dat hij dat gewoon deed. En dat ik mezelf misschien ook wat vaker moet opleggen op minstens een uur vooral niks nuttigs doen. Een mentale siësta, omdat een echte nog een brug te ver lijkt, en ik daarnaast ook gewoon net zo misselijk word van ontwaken na korte slaapjes als van nachtelijk getjool met vriendin J.

Moraal van het verhaal? Doe eens wat meer voor uzelf. Ge moogt. Ge moet zelfs, nondedju.

Deze blogpost kadert in het #boostyourpositivity project van Activia. Zin om mee te doen? Registreer je dan op deze site en dan krijg je ook een uitnodiging voor het slotevenement op 8 maart.

D15-0019-Activia-Fusion-Banner-Blog-1080x608_footer

De laatste uitdaging, en het event! #boostyourpositivity

barbidon

Oon en ik zijn er een maand geleden met een klein stresske aan begonnen, want het was toch wel een beetje aftasten of jullie wel zin zouden hebben in een maand vol bloguitdagingen. Maar amai, dat hadden jullie. Er waren zoveel boeiende blogposts en leuke instagrambeelden dat ik de hele maand heb gedacht dat ik per week een dag extra zou nodig hebben om ze allemaal de aandacht te geven die ze verdienden.

Sinds gisteren staat de laatste uitdaging online bij Oontje, en die is fantastisch om mee af te sluiten, vind ik. Jullie moment van ontspanning, wat houdt dat in? Ik blog morgen over dat van mij.

Oh, en er is ook weer een supercoole instagram challenge, die ik zo hard ga missen als deze maand voorbij is. Kunnen we die niet doortrekken voor de volgende zeven maanden ofzo, Oon? Waarom moeten leuke dingen altijd eindigen?!

instagramchallenge4

De blog brunch komt ook steeds dichterbij, en we kunnen ondertussen al officieel bevestigen dat die doorgaat bij Bar Bidon in Gent. Zondag 8 maart, tussen 11 en 15 uur, is iedereen die heeft deelgenomen van harte welkom om samen met ons na te praten, te brunchen en nog een paar dingetjes te doen die ge daar wel zult merken. Het ziet er in elk geval heerlijk uit, en wij kijken echt keihard uit naar de afsluit en de ontmoetingen met de mensen die we de laatste maand hebben kunnen volgen. De plaatsen zijn beperkt, en registreren kan hier.

Zo benieuwd wie er zal zijn, dus laat zeker iets weten in de comments als je bent ingeschreven!

D15-0019-Activia-Fusion-Banner-Blog-1080x608_footer

lilith <3 de laat vallende frank

tatort

Nog zoiets dat in mijn doodgewone dingen had kunnen staan: een besef dat rijkelijk laat komt, en zo verhelderend is dat je direct naar al je vrienden zou willen bellen om te vragen of zij eigenlijk door hadden dat Tatort niet de exotische naam is van een of andere politie-inspecteur, maar gewoon Duits voor “plaats van delict”. Dat het kerstomaatjes zijn in plaats van kersttomaatjes, dat de bakkaree waar je vader het altijd over had net zoals den derden teim en penantie losjes gebaseerd waren op echte Engelse woorden. Korne bleek gewoon de corner, ook, en de golle de goal.

En zo zijn er wel meer. Donalduk bleek pas jaren later een duck die Donald heette. Een caprisunneke verwijst voor mij nog maar een paar jaar naar de zon van Capri.
En een navraag op mijn Facebookpagina leverde ook al zo veel leuke dingen op.

Zouden andere mensen er ook zo lang over hebben gedaan om door te hebben dat Q8 voor Kuweit stond? Of dat een steesjewagen een station wagon was? (thanks for the memories, Cathérine) Dat Whiskas van whiskers komt, als in snorharen?!

Hebben jullie er zo nog? Please share, dan gaan we samen gniffelen terwijl we betaald worden om te werken.

lilith deelt haar zeven essentiële shortcuts #boostyourpositivity

shortcuts2

Tijd om mijn eigen shortcuts te delen. First and foremost: dat dit lijstje bestaat betekent zeker niet dat mijn huishouden op wieltjes loopt. De helft van de tijd sta ik ongelooflijk achter met de was, besef ik op vrijdag dat ik niks meer in huis heb en zwaar moet improviseren om nog een maaltijd samen te stellen, en is de aanblik van mijn keuken even hopeloos als die van mijn mailbox. Maar soms bolt het wel, en dan is het vooral dankzij onderstaande handigheidjes.

* ik doe bepaalde dingen niet (meer). Poetsen en strijken, of mijn ramen lappen. Dat poetsen besteed ik elke week drie uur uit, en dat was een van de beste beslissingen van mijn leven. Strijken doe ik al meer dan een jaar niet meer, enkel plooien, en tot op heden heeft niemand mij of Youri aangesproken omdat we er plots zo verfrommeld uitzien. Elke week meer dan een uur gewonnen, en geen haan die ernaar kraait. De afspraak is wel: Youri mag hemdjes kopen zoveel als zijn hartje belieft, maar dan strijkt hij ze zelf. Mijn tijd is kostbaar en wordt met de jaren steeds kostbaarder, en ik wil veel doen voor de liefde van mijn man, maar hemdjes strijken hoort daar niet bij. Hij kan het trouwens ook veel beter dan ik. Ik ruim ook maar een keer per dag het speelgoed van Dexter op, omdat ik heb geleerd dat je het vijf minuten later toch niet meer ziet. Behalve als hij naar bed is.

* ik denk vooruit en batch like crazy: op zondag kook ik voor een paar dagen, om in te vriezen of vooruit te plannen. Stoofpotjes en ovenschotels, vooral. Ik maak fruitsalade voor het ontbijt, kook eitjes hard voor in slaatjes of als tussendoortje, zorg dat al mijn verse kruiden in vochtig keukenpapier gedraaid zijn en mijn groenten zo geprepareerd dat ze zo lang mogelijk blijven meegaan de rest van de week en zo makkelijk mogelijk uit de koelkast getoverd kunnen worden. Op zondagavond ben ik een uur bezig met het plannen van de week die komt en de deadlines die eraan vast hangen, en als ik lang op de trein moet zitten zorg ik ervoor dat ik mijn iPad met toetsenbord bij heb om blogposts te schrijven of aan artikels of mails te werken. Ik probeer ook dingen te groeperen: een uur ‘s morgens om al mijn dringendste mails te beantwoorden, dan mijn mailbox dichtgooien tot in de namiddag zodat ik een paar uur kan schrijven, en mijn research opsparen voor de uren in de namiddag waarop het vat al een beetje meer af is. Mijn haarstijl- en smeerselmomenten combineren met een kindeken in bad steken. Boodschappenlijsten maken terwijl hij zich uitleeft in de binnenspeeltuin.

shortcuts1

* ik doe een keer per week de was en plooi alles onmiddellijk: we zijn maar met drie, en het lukt, met mijn grote wasmachine. Op zaterdagochtend begin ik eraan, en tegen zondagmiddag ben ik weer voor een volledige week van de was af. Het leven is gewoon te kort, jongen.

* ik maak een weekmenu en ga maar een keer per week naar de winkel: deze heb ik al een keer te veel besproken, vind ik, maar het blijft wel een van mijn meest waardevolle shortcuts.

* ik neem overal foto’s van en steek die in Evernote: de uren van het schoolzwemmen, notities van vergaderingen, take away menu’s, treinregelingen, ik neem een foto met mijn iPhone en trek die binnen via Evernote. Als ik er de juiste tags aan geef vind ik alles heel makkelijk terug, waar ik ook ben. Een gemak.

shortcuts3

* ik ben goede vriendjes met mijn diepvries: omdat er altijd brood in zit, en soep, en volledige maaltijden en pizza. Het loont gigantisch om je te verdiepen in hoe je eten het beste kunt bewaren, en welke methodes er zijn om bepaalde kruiden en groenten te stockeren in je diepvries. Gember bijvoorbeeld, ik heb altijd gember in huis, nu. Mijn diepvriessysteem geeft me het gevoel alsof ik stiekem voorsprong heb genomen op de rest.

* ik probeer alles direct te doen: lukt lang niet altijd, maar wel steeds beter. Mijn bord direct in de vaatwas zetten in plaats van het te laten staan tot de dag erna. Mijn kleren in de wasmand in plaats van naast mijn bed. Me afvragen of ik al iets mee kan nemen als ik naar boven moet, zodat ik een uur later niet speciaal vier keer moet lopen. Ik besef steeds vaker dat je enkel maar inhaalbewegingen aan het maken bent als je dingen niet direct aanpakt. Maar het blijft een leerproces.

Hebben jullie nog goede shortcuts? Deel ze hieronder of op je blog, en dan komen we lezen!

Deze blogpost kadert in het #boostyourpositivity project van Activia. Zin om mee te doen? Registreer je dan op deze site en dan krijg je ook een uitnodiging voor het slotevenement op 8 maart.

D15-0019-Activia-Fusion-Banner-Blog-1080x608_footer

Uitdaging 3: deel je shortcuts! #boostyourpositivity

Shortcut 1: mails beantwoorden in de binnenspeeltuin.

Shortcut 1: mails beantwoorden in de binnenspeeltuin.

Week 3 al weer van de #boostyourpositivity challenge van Activia. Eerst en vooral: het is al zo leutig geweest om door te klikken naar alle blogposts die de afgelopen twee weken zijn geschreven, en alle instagrambeelden die binnen het thema werden gedeeld. De afgelopen twee weken overtreffen nu al al onze verwachtingen, en dat heeft enkel met jullie geweldige enthousiasme te maken. Dus superbedankt, want zonder jullie was het veel en veel stiller geweest op de site en in de blogosfeer.

Deze week mag ik weer een uitdaging voorstellen, deze keer onder het weekthema “day to day”. En die luidt:

Hoe zorg jij ervoor dat alles blijft bollen? Heb jij trucjes die ervoor zorgen dat je nooit te laat komt, dat je ondanks je drukke leven toch twee keer per week in de fitness opduikt, dat jij altijd iets op tafel kunt toveren als er onverwacht vrienden langskomen, of een ander talent waarvan mensen denken: hoe doet die dat toch?

Deel je kennis met ons, stervelingen die er misschien minder goed in slagen om bepaalde zaken gebolwerkt te krijgen. Voor deze uitdaging ben ik op zoek naar jouw shortcuts, je lifehacks, de kleine dingen die jij jezelf eigen hebt gemaakt om dagelijkse taken en beslommeringen net iets vlotter te laten lopen. Denk culi, maar net zo goed dagelijkse organisatie, opvoedingstips of financiële planning. Misschien ben jij heel goed in vechtende kindertjes uit elkaar halen, of heb je de ultieme tip om weessokken de baas te blijven. Maakt niet uit wat het is, zolang we er maar iets uit kunnen leren.

Schrijf er een blogpost over, of drie, deel foto’s op instagram, maak een videotutorial of een stappenplan om ons iets bij te leren, en dan komen wij lezen.

5dagen_week3

Er is ook weer een instagramchallenge die vandaag start en tot vrijdag loopt, want laat ons eerlijk zijn: die instagram challenges zijn een erg leuke extra bij het project geworden.

Later deze week post ik mijn shortcuts. Heel veel plezier ermee!

Deze blogpost kadert in het #boostyourpositivity project van Activia. Zin om mee te doen? Registreer je dan op deze site en dan krijg je ook een uitnodiging voor het slotevenement op 8 maart.

D15-0019-Activia-Fusion-Banner-Blog-1080x608_footer

5 beelden, 5 dingen

IMG_4303 IMG_4424 IMG_4472 IMG_4592 Schermafbeelding 2015-02-12 om 16.25.46

1. Reading Between The Wines bestond deze week al een jaar. Ongelooflijk hoe snel dat is gegaan. We kwamen ondertussen negen keer samen en lazen vanalles en nog wat, van geweldig goed tot meh en mwah. Wie wil volgen wat we lezen (en wat ik naast de leesclub lees) mag mij nog altijd toevoegen op Goodreads, ik beloof goede tips en strenge maar rechtvaardige reviews.

2. Als ik zou zeggen dat ik de winter een beetje beu ben zou ik liegen. Ik ben hem namelijk brakende beu. Ik wil weer naar buiten kunnen zonder jas en dingen kunnen doen zonder dat ik moet staan rillen van miserie. Ik weet niet hoe het komt, maar ik heb de indruk dat ik deze winter, die niet eens zo meedogenloos was, nog veel minder courage heb dan anders om een dikke jas en muts aan te trekken en de natuurkrachten toch te gaan trotseren. En dus zat ik vooral binnen met een boek, dromend van lente en zonnestralen en een kind dat ik een paar uur buiten kan steken met een emmer water in plaats van dat wij elkaar en onze legendarische temperamentjes tussen vier muren moeten zien te tolereren.

3. Ik heb ook dringend nood aan wat sporten en op mijn eten letten, zo vertelt mijn jeansbroek. Door omstandigheden was dat de laatste tijd allemaal niet zo goed mogelijk, maar ik wil me graag herpakken. Vroeger kon ik nog tijdens de dag naar het zwembad, lees: het enige moment dat ze de zwemmers niet op elkaar moeten stapelen, maar nu mijn werkdagen wel heel kort zijn geworden wegens dat ik aan de schoolpoort moet staan wordt dat moeilijk. Ik overweeg laatavondfitnessen of iets anders belachelijks, want lopen gaat al tijden niet meer, tot mijn grote spijt.

4. Het gaat geweldig goed met de #boostyourpositivity challenge. Het is fantastisch om door alle enthousiaste deelnames te gaan op de site. Ik hoor dat we snel alle details mogen doorgeven over het event van 8 maart, en ik ben echt heel benieuwd wie van jullie ik daar allemaal tegen het lijf zal lopen. Maandag post ik in elk geval opdracht drie!

5. Deze week besefte ik in aanloop naar carnaval in de kleuterklas dat ik de minst creatieve moeder ooit ben. Ik kan met grote ogen kijken naar de fantastische creaties van creamama’s die dingen zeggen als “och, ik heb een stofje aan elkaar genaaid en er wat glitters over gestrooid en zie eens hoe goed ze lijkt op die ene uit Frozen” en dat het nog waar is ook, maar ik was woensdag vooral zeer dankbaar voor een schoonzus met een verkleedkoffer en de skills om van mijn zoon de schattigste tijger ooit te maken. De schattigste en meest overweldigde tijger ooit, toen hij plots al zijn klasgenootjes in verkleedpakjes over de jungle van de speelplaats zag stuiteren.

Ik wens jullie in elk geval een verkwikkend weekend, en een fijne vakantie voor zij die er een hebben. Want ikzelf namelijk verre van. :aah:

lilith deelt haar supersnelle vegetarische gerechten voor als er echt geen tijd is

Processed with Rookie

Er staat een nieuwe opdracht online bij Oon voor de #boostyourpositivity challenge. Een hele leuke, vind ik zelf: “Wat zijn jullie favoriete gezonde gerechten? Trekken jullie elke dag tijd uit om vers te koken? Doe je dat met plezier of is dat zo’n noodzakelijk kwaad? Vertel het ons! En ook: wat moeten mensen die niet graag in de keuken staan (of niet veel tijd hebben), maar wél graag lekker en gezond eten absoluut eens klaarmaken?”.

Op mijn weekmenu staan verschillende soorten gerechten. Ovenschotels en andere zaken die ik in grotere porties maak, zodat we er twee dagen van kunnen eten of een portie kunnen invriezen voor als er echt geen tijd of zin is om te koken. Meestal worden deze gerechten op zondag in elkaar geflanst, want ik hou ongelooflijk hard van #kookzondag. Zo zit ik doorgaans al goed voor zondag en maandag. Op de andere dagen probeer ik of vers te koken, of iets uit de diepvries te halen. Aangezien er meestal weinig tijd is om gigantische culinaire efforts te doen heb ik ook een repertoire achter de hand van maaltijden die je amper een maaltijd kunt noemen, maar die toch lekker zijn en beter dan naar de frituur trekken.

I give you, mijn favoriete supersnelle oplossingen voor avonden met code rood (lees: nul goesting en nul tijd)

one pot pasta. Zowat het simpelste dat er is. Pasta, tomatenblokjes, wat kruiden samen in een pot, wat kaas en pijnboompitjes erover, klaar. En verrassend lekker, dat ook. Ik gebruik altijd dit recept (al kan daar ongelooflijk op gevarieerd worden), zsazsa schreef er ook al eens over.

cheese toast. Of het nu een getoaste boterham met mozzarella en tomaatjes met een dipsaus is, of een toast met drie soorten kaas en schijfjes appel, of iets spicy met jalapeno pepertjes voor bij de tomatensoep die je uit de diepvries hebt opgevist, je kunt maar weinig mensen straffen met een cheese toast.

pitabroodjes. De ene keer smeren we er hier passata op en beleggen we ze met kaas en groentjes voor supersimpele en snelle pitapizza, de andere keer vullen we ze met roerei en groentjes nadat we ze even in de toaster hebben gewarmd. Altijd lekker.

quesadilla

tortilla wraps. Altijd handig om in huis te hebben voor een supersnelle quesadilla (voor de beste tortillas en andere Mexicaanse ingrediënten, allen hierheen, trouwens) of een wrap vol groentjes en tomatensaus.

slaatjes. Ik probeer altijd sla in mijn frigo te hebben, zeker nu ik weet dat je die fantastisch goed kunt bewaren in een keukenhanddoek. Meestal heb ik ook wel een avocado liggen en wat hardgekookte eitjes, en dat is altijd een fijn begin. Ik maak het zo vullend als ik op dat moment nodig heb, met een lekkere dressing en kikkererwten, appel, of wat nacho’s voor extra bite. Ik maak er een erezaak van om zoveel mogelijk lekkere dingen toe te voegen, zoals verse kruiden, en sinds ik dat doe ben ik zowaar fan geworden van slaatjes. Who knew?

Nog tips? Deze blogpost kadert in het #boostyourpositivity project van Activia. Zin om mee te doen? Registreer je dan op deze site en dan krijg je ook een uitnodiging voor het slotevenement op 8 maart, waarover we binnenkort meer bekend maken. En oh, ja, er is ook weer een hele leuke instagramchallenge, ook te vinden bij Oontje.

D15-0019-Activia-Fusion-Banner-Blog-1080x608_footer

De leesclub tipt: de boekenselectie van Annelies

annelies2

Voor deze rubriek ga ik op zoek naar de leestips van de fantastische vrouwen waarmee ik het leukste leesclubje van het land deel. En deze maand is Annelies aan de beurt, met haar 28 ons meest jeugdige en lentefrisse lid.

Ik ontmoette Annelies tijdens de eerste bijeenkomst van de leesclub, al hadden we ervoor al eens met elkaar gemaild toen ik op zoek was naar iemand voor een artikel in een magazine. Annelies las mijn blog al een tijdje, las graag maar had al een hele tijd bijzonder weinig inspiratie, waardoor ze wat bleef hangen in steeds weer dezelfde genres. Toen ze mijn oproep zag om een leesclub te beginnen wist ze dus wat haar te doen stond, en ze heeft het zich naar eigen zeggen nog geen seconde beklaagd, want haar liefde voor boeken is weer helemaal opgeflakkerd.

Als Annelies niet leest werkt ze als leerkracht aardrijkskunde en project algemene vakken in het secundair onderwijs. Haar grote passie is gidsen, iets waar ze het afgelopen jaar haar werk mee had in het drukbezochte Ieper.

annelies1

Annelies vindt de leesclub het beste dat haar leesgoesting kon overkomen. Terwijl ze de afgelopen jaren enkel nog tijdens de vakantie las en boeken koos op basis van de kaft zit ze nu in een flow die ze nog niet veel eerder had. Annelies vond zichzelf nooit een volleerd lezer en dacht dat ze enkel graag thrillers las, maar leerde door de leesclub dat ze kan genieten van boeken in allerlei genres die ze anders niet eens had aangedurfd. Al lijken science fiction en horroverhalen op dit moment nog een serieuze brug te ver.

collage_annelies

Deze vijf boeken moet je volgens Annelies gelezen hebben:

* De Reünie van Simone van der Vlugt:

“Dit boek bevindt zich op de grens tussen het genre dat ik vroeger voornamelijk las en wat ik nu lees. Het is een literaire thriller die misschien een beetje te vergelijken valt met wat Pieter Aspe doet, over een reünie die uitdraait op een confrontatie met het verleden. Ik heb hem destijds in één ruk uitgelezen omdat de schrijfstijl zo vlot was.

* Maar buiten is het feest van Arthur Japin:

“Ik maakte kennis met Japin dankzij de leesclub, waarin we “De man van je leven” lazen. Dit boek vertelt het verhaal van een Nederlandse showbizzvedette die een rechtszaak aanspant. Het fijne is dat je het verhaal vanuit verschillende standpunten volgt, tot aan de uitkomst. Ik vond dit een erg vlot boek dat ik erg moeilijk aan de kant kon leggen.”

* Monte Carlo van Peter Terrin:

“Toen ik mijn selectie moest voorstellen bij Reading Between The Wines was dit één van de drie boeken die ik had gekozen. Mijn man Wim zit in het rallymilieu en doet daar de service, en dit boek gaat over de service bij de Formule 1. Voor mij was het dus best een herkenbaar gegeven. Ik wilde Peter Terrin sowieso een tweede kans geven omdat ik een drietal jaar geleden niet door zijn Post Mortem was geraakt. Maar ondertussen is mijn manier van lezen erg veranderd, met als resultaat dat ik deze Monte Carlo een heel mooi, kort boekje vond met een mooie opbouw. Het verhaal deed me enigszins denken aan Schitterende Ruïnes, nog een boek dat we met de leesclub lazen.”

* De Cirkel van Dave Eggers:

“Een van de toppers van mijn afgelopen leesjaar. Ik vond dit een erg confronterend boek, omdat het me deed beseffen hoe weinig er nodig is in deze wereld van sociale media om richting wat er zich in De Cirkel afspeelt te gaan. Ik heb het boek in één ruk uitgelezen, en was er zo hard niet goed van dat ik een week bijna niks meer op de sociale media gezet heb. (lacht) Het is een boek dat je doet nadenken over waar we mee bezig zijn, en of iedereen echt op elk moment moet weten wat we doen.”

* Van de oorlog hoor ik niets van Aurel Sercu:

“Dit is een iets ouder boek dat heruitgegeven is, over een doof meisje uit Boezinge in de tijd van de tweede slag bij Ieper en de gasaanvallen. Ik las het toen ik een jaar of veertien was, het was het eerste persoonlijke relaas dat ik las van de eerste wereldoorlog. Doordat het zich afspeelt waar mijn familie woont herkende ik bepaalde straten en snapte ik plots waarom bepaalde monumenten op specifieke plaatsen waren opgetrokken. Het heeft me destijds erg geraakt, en ik zou het eigenlijk graag nog eens herlezen om te zien of dat nog steeds zo is.”

Hebben jullie al boeken uit de selectie van Annelies gelezen, of plannen? Ik lees het graag hieronder!

De vorige selecties van Anouck,  Sarah en Tine staan achter de links.