lilith helpt wat misverstanden over bullet journaling de wereld uit

IMG_6524Want ja, door er een handleiding over te schrijven en al eens buiten te komen merk je dat er nogal wat vooroordelen en misverstanden rond bestaan, rond dat nochtans lieftallige systeempje met die balpen en dat notitieboek.

Ik merk het als ik een workshop geef (wat ik bijzonder weinig ga doen dit jaar, dus grab your spot voor die van zaterdagnamiddag bij Boekenhuis Theoria, er is nog een heel klein beetje plaats als we duwen en net te dicht in elkaars personal space komen). Ik merk het als mensen me over mijn boek aanspreken en in één adem zeggen waarom het echt niks voor hen is. En ik merk ook dat wat dan wordt gezegd erg vaak niet overeen komt met wat een bullet journal echt is. En dat is: een productiviteitssysteem. Een manier om al je gedachten uit je hoofd te krijgen en op papier. Om ermee aan de slag te gaan, te plannen, te organiseren, en vooral: er vanaf te zijn, zodat je minder stress hebt.

Ik weet waar het misloopt bij de reputatie die bullet journals vaak hebben. Google Image Search. Instagram. Pinterest. En wat je daar op je bord krijgt als je “bullet journal” intikt. Meestal zijn dat de mooiste pagina’s uit de mooiste boekjes die je ooit hebt gezien. Vaak wil je dat dan ook. Maar geloof me: als je niet minstens elke dag een uur over hebt waarin niemand je nodig heeft, er niet van je wordt verwacht dat er eten op tafel staat en werkelijk niemand pipi moet doen, dan moet je die illusie misschien opbergen. Ik heb een boek over bullet journaling geschreven en ik kan het u zeggen: ik heb daar geen tijd voor. En geen zin in. Ik kijk er wel graag naar, zo eens vijf minuutjes. Maar bullet journalen heeft er voor mij voor de rest bijzonder weinig mee te maken.

Plannen voor de zomervakantie, in overleg met Dexter.

Plannen voor de zomervakantie, in overleg met Dexter.

En mannekes, ik vind dat zo jammer, dat mensen het systeem vaak afrekenen op wat het eigenlijk niet eens is. Niet omdat ik meer boeken wil verkopen. Maar wel omdat ik ervan overtuigd ben dat zoveel mensen deugd zouden hebben van zo’n systeem, en door er een verkeerd beeld van te hebben niet eens willen bekijken wat het voor hen zou kunnen betekenen.

IMG_6636

Dit zijn de misverstanden die ik het vaakst hoor:

  1. “Dat is niks voor mij, want ik kan niet tekenen”.
    Goed nieuws: ik ook niet! Het boeit me ook helemaal niet, in mijn bullet journal ga je geen enkele tekening vinden, en toch is het een geweldig goede bullet journal, if I may say so myself. Voor mij is het heel veel, maar geen creatieve uitlaatklep. Het is niet iets zoals “Kleuren voor volwassenen”, nog zo’n misverstand. Het is mijn planner, mijn plaats waar ik op dagelijkse, wekelijkse en maandelijkse basis mijn to do’s organiseer. Het is waar ik mijn diepvriesoverzicht bijhoud, net als hoe we de negen weken zomervakantie gaan overbruggen met opvang, en ook de plek waar de bestellingen voor mijn boek staan en welke ik al heb opgestuurd en welke nog niet omdat ze nog niet zijn betaald. Niks tekeningen. Soms eens een kolom, als ik me heel artistiek voel. Als je creatief bent aangelegd of het leuk vindt om elke dag een mooie tekening in je journal te maken dan kan en mag dat natuurlijk gewoon, maar laat je niet wijsmaken dat je moet kunnen tekenen om een bullet journal te gebruiken. Ik zou niet eens weten waarom.
    Hetzelfde met dat je honderd stiftjes nodig zou hebben. Ik heb een hele tijd gewerkt met een balpen van de hema en een schrift van de hema. Ging perfect.
  2. “Dat is niks voor mij, want ik heb daar echt geen tijd voor”.
    Als je je bullet journal gebruikt waarvoor hij is bedoeld, dan win je er tijd mee. Als je er tijd mee verliest, dan is het teken dat er ergens iets misloopt. Je bullet journal is de plek waar je dingen bijhoudt, plant, organiseert, zodat je ze niet verliest. Als je het goed doet komt er een gedachte bij je op (“ik moet keidringend kattenbakvulling kopen“), zet je het in je bullet journal, en is het uit je hoofd. Als je aan het einde van de dag je pagina nog eens overloopt, dan zet je het op je boodschappenlijstje. Meer tijd neemt dat niet. Het alternatief is dat je aan de kattenbakvulling denkt, het weer vergeet, er weer aan denkt als je in de buurt van de kattenbak komt, denkt dat je het ergens zou moeten opschrijven maar je hebt geen papiertje, dan wel, maar dan raak je het papiertje kwijt, waardoor je in de winkel de kattenbakvulling vergeet en bij thuiskomst denk: damn, ik had kattenbakvulling nodig. Dat kost pas tijd. Een bullet journal moet een systeem zijn dat jou helpt. Als het dat niet doet, dan moet er nog een klein beetje aan gesleuteld worden, tot je er meer tijd mee wint dan je eraan verliest. Bij mij is dat zo, in tienvoud.
  3. “Dat is niks voor mij, want ik snap niet waarom ik zou willen bijhouden hoeveel keer ik pipi doe/ water drink/ vlees eet”.
    Je kunt heel veel dingen bijhouden in een bullet journal, in de vorm van collecties. Collecties kunnen lijstjes zijn met dingen die je wilt bijhouden omdat je ze niet wilt vergeten, omdat je ze altijd bij de hand wilt hebben, omdat je het leuk vindt om erover na te denken.
    Een vorm van collecties zijn trackers. Dit zijn tooltjes die je zelf tekent en die je helpen om bewuster om te gaan met gewoontes die je al dan niet wilt veranderen, maar ook om je gelopen kilometers bij te houden, of afgevallen kilo’s, of gelezen boeken. Dat hoeft helemaal niet, maar het kan handig zijn. Sommige mensen focussen harder op het dagboekaspect dan anderen. Je kunt ook statische lijstjes bijhouden. Je examenrooster, je schoonmaakroutine (dagelijks, wekelijks en maandelijks. Of zoals bij mij: als er mensen komen), je mission statement en waarden die je belangrijk vindt. Het leuke aan het systeem is dat je eruit haalt wat je interessant vindt, en de rest gewoon laat vallen. Even goede vrienden!
  4. “Dat is niks voor mij, want ik schrijf alles gewoon op post-its/in mijn Moleskine/in mijn agenda”.
    Als je op die manier altijd alles terug weet te vinden en dat systeem voor jou werkt, dan dikke duim. Ik had uiteindelijk toch altijd te veel systemen door elkaar. Digitale, zoals Evernote en Omnifocus, maar ook overal papiertjes en post-its en volgeschreven enveloppen die ik nooit terug vond als ik ze nodig had. Ik gebruik trouwens nog altijd mijn Apple agenda omdat ik die kan delen met Youri, dus de agendafunctie is voor mij minder essentieel in mijn bullet journal, en er zijn nog zaken die ik aan Evernote toevoeg omdat ze digitaal zijn. Het hoeft niet zwart wit te zijn om te werken.  Bij mij zitten heel veel zaken in mijn bullet journal, en ik weet dat ik ze altijd bij heb en kan aanvullen waar nodig. Dat geeft mij rust.
  5. “Dat is niks voor mij, want ik word zot als alles door elkaar staat”.
    Het originele systeem van Ryder Carroll steunt op enkele pijlers, waarvan de belangrijkste voor mij (naast het aspect van migreren) de index is. Die laat je toe om elke mogelijke nieuwe collectie te beginnen op de eerstvolgende lege (dubbele) pagina. Als je pagina’s niet standaard genummerd zijn, nummer je ze zelf, en je voegt elke keer je nieuwe collectie toe aan je index. Dat laat je toe om alles bij te houden zonder dat er een logische volgorde inzit, en toch alles makkelijk terug te vinden. Ik merk dat het op dat vlak soms een oefening in loslaten is. En dat sommige mensen toch liever met een systeem blijven werken waarin ze blaadjes in een logischere volgorde kunnen steken. Dat mag. Geen enkel probleem. Kathleen gebruikt een atoma, en ze doet dat goed.
  6. “Dat is niks voor mij, want ik hou toch nooit iets vol”.
    Awel, dan stel ik voor dat je het toch eens een kans geeft. Voor het eerst in mijn hele leven vul ik notitieboekjes van begin tot EINDE! I know! Niks na tien pagina’s al weer aandacht kwijt en weer een nieuwtje. Neen jong, elke keer weer bereik ik de laatste pagina en beginnen er engelenkoren te zingen. Zalig is dat.
    Het is ook een ongelooflijk vergevend systeem. Als je een agenda koopt, en je vergeet drie weken lang om die bij te houden, dan kijk je heel het jaar tegen die lege, voorgedrukte pagina’s aan die “loser, gij kunt nu toch ook echt eens niks volhouden he zeg!” naar je schreeuwen. Het is onvoorstelbaar hoe nasty die voorgedrukte krengen kunnen zijn. In een bullet journal ga je gewoon weer verder waar je gekomen was. Geen mens die het ziet. Of er zaken mee heeft.
Wat je wilt, dus eigenlijk. En dit is een pagina uit het boek. <3

Wat je wilt, dus eigenlijk. En dit is een pagina uit het boek.

Ik zeg niet dat een bullet journal handig kan zijn voor iedereen, maar ik ben er wel van overtuigd dat heel veel mensen geen idee hebben hoe handig zo’n stom schriftje voor hen kan zijn tot ze gewoon de basis eens doornemen. Los van alle tierlantijntjes.

Verder dan dit heb ik me qua tekenen nog nooit gewaagd.

Verder dan dit heb ik me qua tekenen nog nooit gewaagd. Ik vind dat al ver.

Ik word nog het meest gelukkig van de mails die ik krijg, waarin mensen vertellen hoe het boek hen heeft doen inzien wat een bullet journal echt is. Een compagnon die je kan helpen om op dagelijkse basis meer houvast te hebben, meer rust in je hoofd, minder angst en stress. Al die tekeningetjes zijn leuk voor wie meer wil, maar doorgaans is het systeem op zich al fantastisch genoeg op zichzelf. Of zoals iemand me afgelopen weekend mailde:

 “Toen ik je boek uit had heb ik het doorgeschoven naar een collega die en beetje de pedalen aan het verliezen was. (…) Ik had haar al een paar keer mijn bullet journal getoond, maar ze maakte geen klik met het systeem. Enter jouw boek. Ze heeft het verslonden. (…) Op een week tijd is ze veranderd van een stresskonijn in een rustige collega die weet wat ze moet doen en weer wat grip op haar malende hoofd krijgt”.

Ik krijg daar dus kiekevlees van. En wens het iedereen zo toe.

Meer weten? Bullet Journal- de Handleiding ligt nu in de winkel, en je kunt het ook nog steeds bij mij bestellen, dan signeer ik het met veel plezier en mijn leukste stiftjes.

In de volgende post deel ik pagina’s uit de bullet journals van echte mensen en tevreden gebruikers als Kathleen, Renilde en Lobke. Misschien zelfs nog een paar van mezelf. En ik beantwoord nog wat vragen, dus laat het me zeker weten als je die hebt in de reacties hieronder. Stay tuned! 

lilith was onderweg

IMG_7295Afgelopen weekend staarde ik een kwartier naar een foto. Op die foto sta ik met mijn leuke man, mijn geweldige zoon van vijf en de mooiste dochter van de wereld, ondertussen vijftien maanden oud. Het voetje van mijn zoon steunt op een spade die groter is dan hijzelf, en die steekt dan weer in het stukje grond dat we vorig jaar kochten en waarop als u dit leest misschien al de eerste werken aan de gang zijn aan het huis van onze dromen.

De foto werd genomen door mijn schoonvader op onze eerste spadesteek, en toen ik hem onder ogen kreeg werd ik ongebruikelijk stil.

Zo stil, dat ik de telefoon waarop de foto stond een paar keer weg heb gelegd, om hem daarna weer vast te nemen en opnieuw naar de foto terug te keren. Alsof ik moeite had om te geloven dat hij echt was. De overheersende gedachte was: “Amai”. En hij kwam eerder uit de mond van de tienjarige Kelly die plots door mijn veel oudere ogen leek te kijken. “Dit is mijn leven”, dacht die Kelly van tien. “Dit is het echt”.

De foto bracht me met een flits terug naar de uren dat ik op mijn kinderkamertje had gedroomd van hoe mijn leven er later zou uitzien. Zou ik trouwen? Met welke man? Zou ik kindjes krijgen? Misschien ooit een huisje? Als kind leek dat nog vanzelfsprekend, dat het allemaal op mijn pad zou komen. Maar hoe ouder ik werd, en hoe meer zijweggetjes en hindernissen er waren, hoe vaker ik twijfelde. Er waren momenten waarop ik dacht dat ik nooit een lief zou vinden. Ik heb vele bange uren doorgebracht bij de gynaecoloog omdat ik maar niet zwanger raakte, en het niet duidelijk was of dat ooit zou lukken. Ik werd eerst heel dik, en toen weer slanker, nadat ik mijn maag liet verkleinen. Ondertussen verloor ik mijn mama aan kanker, en daarna mijn schoonmama. Het leken op het moment zelf allemaal enorme bomen die op mijn weg richting toekomst vielen. De ene boom een linde, de andere een onoverkomelijke sequoia. Ik keek naar de foto van op onze werf, en zag alle momenten voorbij flitsen waarop ik heb gedacht dat mijn leven over was. Toen mijn mama stopte met ademen. Toen ik een kindje kreeg dat maar bleef huilen en niemand me kon zeggen wat er scheelde. Toen ik zo depressief was dat ik ervan overtuigd raakte dat er geen zonnige dagen meer in het verschiet lagen.

En toch. Ergens onderweg heb ik altijd weer de juiste afslag genomen om te zijn waar ik moest zijn. Hier, met mijn kleine gezinnetje op ons charmante stukje grond. Ik heb elke hobbel en hindernis nodig gehad om hier te geraken. En ten volle te appreciëren wat ik heb.

(Als alles goed gaat beginnen ze vandaag aan de bouw van ons huis. De ideale dag voor deze column die in Femma verscheen)

lilith kijkt in de spiegel (en is blij met wat ze ziet)

IMG_7740

Ik herinner me geen magisch moment.
Het was niet dat ik van de ene dag op de andere dacht dat ik gearriveerd was. Er waren heel veel dagen. Goede en minder goede. Verdeeld over de afgelopen vijf jaar.

Er waren de dagen waarop ik “Shrill: Notes from a loud woman” las (lees het, lees het, lees het!), en daarna zo goed als alles van Lindy West, en haar wilde high fiven bij elke heerlijke selfie die ze postte op Instagram.  Er waren de dagen waarop ik ineens ging zwemmen in zee zonder dat ik verdronk van schaamte over mijn cellulitis. Nadat ik jaren alleen nog maar had gedroomd van zwemmen, omdat de gedachte aan mezelf op de wereld loslaten in badpak me tot complete wanhoop dreef. Er waren de momenten waarop ik op een feestje was en dacht: “Mo, ik voel me niet beschaamd om hoe ik eruit zie. En ik heb niet eens gedronken.”

Als ik nadenk over hoe ik me vele jaren heb gevoeld over mezelf, dan kan ik wel janken. Het ergste was niet dat er kerels waren die het altijd wel oké vonden om met mij te konkelfoezen, zo lang hun vrienden het maar niet wisten want hoe beschamend zou dat niet zijn, gespot worden met een dikke vrouw als ik? Het ergste was dat ik hen snapte. Dat ik me schaamde omdat zij zich voor mij moesten schamen. Dan zit je ver, besef ik nu. Het was niet het ergste, dat ik op straat werd nageroepen, maar wel dat ik dat eigenlijk maar normaal vond. Ik was dan ook beschamend degoutant in omvang. Wat had ik gewild? Het ergste was dat ik veel ergere dingen over mezelf dacht dan wat naar me werd geroepen. Geloof me, dan zit je ver.

Als ik lees en zie hoeveel leuke vrouwen en mannen zichzelf dag in dag uit afmaken omdat ze niet lijken op het beeld waar ze volgens de media aan moeten voldoen, dan moet ik weinig moeite doen om te wenen. Dan denk ik aan mijn zoon en mijn dochter, en dat ik dat niet wil. Dan denk ik dat ik wil dat ze zichzelf zien zoals ik hen zie: als de fantastische mensen die ze zijn.

IMG_7700

Thuis loop ik rond in korte broeken die tonen dat ik mijn levenslange lidkaart van team cellulitis en de chub rub club heb verdiend. Omdat het warm is, en vooral: omdat ik gestopt ben met me daarvoor te schamen. Ik loop ook zo rond, omdat ik wou dat ik in mijn eigen kindertijd meer echte lichamen had gezien van mensen die zich niet schaamden. Mijn moeder vond zichzelf openlijk te dik, ook al was ze veel slanker dan ik ooit zal zijn. Als ik daaraan terugdenk kan ik wel wenen, wetende dat ze daar heel wat kostbare jaren heeft aan gegeven voor ze zo ziek werd dat ze in sneltempo afviel en zei: “ik ben blij dat ik niet juist veel was vermagerd, of er schoot helemaal niks meer van me over”.

IMG_7514

Ik steek mezelf niet weg omdat ik eigenlijk niet goed meer weet waarom. Mijn kinderen moeten zien dat de boekjes maar een klein stuk van de realiteit tonen. Als zij het niet tonen, dan is het maar mijn taak en die van hun opvoeders om nuance te brengen in dat verhaal. Om te tonen dat er lichamen zijn die dik zijn, en dun, en gehandicapt, en lang, kort, behaard, sterk, ziek en in een hoop kleuren. Om hen te leren dat die lichamen misschien niet zijn zoals de media het op dit moment voorschrijft, maar dat dat niet wil zeggen dat de eigenaars ervan zich moeten schamen. Dat dat niet impliceert dat zij zich kapot moeten zweten in de zomer omdat ze hun dikke armen en benen niet durven tonen. Been there, done that, bought the t-shirt met lange mouwen.

Denk er eens over na: hoe vaak zie je vetrollen en armfilets en cellulitis als je de reguliere media volgt? En dan niet in een context van: hoe krijg je dat hier zo rap mogelijk weg, want beschamend? Zelfs in 2017 is het nog steeds zo dat alles oké is, zolang het maar keihard wordt weggestopt.

Is het voor mij nu makkelijker praten, omdat ik me volgens sommigen heb geplooid naar bepaalde maatstaven door tien jaar geleden voor een maagverkleining te kiezen? Ik zie het in elk geval helemaal anders.

Ik ben mezelf niet graag gaan zien omdat ik een bepaald gewicht heb bereikt. Ik heb op dit moment een BMI van rond de 30, met wat zagen en zoeken vind je een chirurg in dit land die snapt dat je zo niet verder kunt leven en dus een maagverkleining kunt gebruiken. Ik snap dat mensen zwaar ongelukkig zouden kunnen worden als ze het lichaam hadden dat ik nu heb. Ik heb dikke billen en een dikke kont, en als ik enthousiast naar u zwaai zwaaien de kipfilets onder mijn armen enthousiast mee. Ik heb een grotere kledingmaat dan een jaar na mijn maagverkleining, toen ik bedolven werd onder de complimentjes omdat ik zo slank was geworden en ik alleen maar dacht: eindelijk ben ik goed genoeg om graag gezien te kunnen worden. Om daarna te beseffen dat ik nog exact dezelfde Kelly was die met een reden dik was geworden, en dat al die gevoelens er nog altijd zaten. Alleen werd ik vanaf die maagverkleining ziek als ik mezelf wilde troosten met eten. Het zag eruit als een overwinning, maar ik besef nu dat ik toen nog altijd niet gelukkig was. Dat dat ook niet anders kon.

Ik moest eerst crashen. En dan nog eens. Zo hard dat ik antidepressiva kreeg aangeboden, en toch eens checkte of therapie een optie kon zijn. Pas toen is alles beginnen kantelen. 

Ik heb mezelf eerst graag moeten leren zien zoals ik ben, eerder vanbinnen dan vanbuiten, om blij te zijn met wie ik nu in de spiegel zie. Ik besef nu pas dat je nooit een gewicht kunt bereiken waarop je je wel gelukkig voelt als je jezelf niet graag ziet. Als je afhangt van complimenten van anderen om je goed te voelen, dan kan een negatieve opmerking er ook voor zorgen dat je met maatje 36 en al in een diepe put valt. En we zijn allemaal mensen, dus die negatieve opmerkingen zullen er ook altijd zijn. Het verschil is dat ik ze niet meer per definitie voor waarheid aanneem. Dat ik bij het dragen van een jurkje waaronder mijn imperfecte knieën zichtbaar zijn niet verschrikt rondkijk of niemand me dat gegeven naroept, om dan vol schaamte naar binnen te lopen omdat ik dacht dat ik dat aankon. No more. Echt, roep maar.

Ik zie mijn gewicht voor het eerst in jaren zonder gigantische moeite zakken, traag maar zeker, en dat is niet omdat ik een magisch dieet heb ontdekt. Dat is enkel en alleen omdat ik niet langer walg van mezelf. Omdat ik die walging niet meer moet wegeten en drinken leef ik plots gezonder dan ooit. Het lijkt de ironie van het lot, dat ik er nog nooit minder mee bezig ben geweest dan nu, en nog nooit minder moeite heb moeten doen om gezond te leven.

Ik denk dat ik voor het eerst in mijn leven niet het gevoel heb dat wat ik nu ben tijdelijk is, onderweg naar beter. Ik ben al goed. Mijn dochter vindt mijn vetrollen de max om op te liggen, en ik heb een man die mij net zo graag zag toen ik vijftig kilo meer woog. I’m good. Eindelijk.

IMG_8081

Het hangt aan elkaar vast. Ik zorg voor mezelf omdat ik mezelf graag zie. Het is niet perfect, mijn haar is al heel lang niet meer gekleurd en ik moet al weken naar de kapper maar weet om allerhande redenen even geen moment te vinden om daar tijd voor te maken. Het grote verschil: vroeger had ik in de spiegel gekeken en de conclusie getrokken dat ik een sloor was die zichzelf niet eens deftig kon verzorgen. Dat mijn man het nog uithield met iemand als ik, ik had het niet gesnapt. Nu denk ik: die grijze haren zijn zo lelijk niet, en binnen een paar weken lukt het vast wel eens. Ik heb nu gewoon even een drukke periode. En dan? En meer heeft mijn grijzere, warrigere kapsel eigenlijk niet te vertellen over wie ik ben en waar ik voor sta. Ook als ik beslis om het niet langer te kleuren. Ook een valabele optie.

De kans is lang niet onbestaande dat er periodes in mijn leven zullen zijn waarop ik weer wat zwaarder ben. Ik ben mijn doodsangst kwijt, denk ik. Want ook dan ben ik goed genoeg.

Zeg eens dat ik dat nooit, maar dan ook nooit meer mag vergeten.
Het was een lange weg, maar ik ben hier graag.

(beluister aub deze podcast)
(hij is geweldig in so many ways, juist gelijk gij. En ik.)

As we speak #13

IMG_7698

Haha, mijn laatste As we speak is acht maanden geleden. Dat is belachelijk. Dat is het leven. Tijd voor een update over waar we mee bezig zijn.

Bezig met: offertes opvragen en wachten. Daar waren we acht maanden geleden ook al druk mee bezig, en zo voelt het ook. Die bouw jongens, onze aannemer gaat al drie weken morgen beginnen, en ineens toch maar over twee weken. Ik heb me er deze week een avond zo druk over gemaakt dat ik er mottig van werd, en toen heb ik beslist dat ik kan kiezen: ofwel maak ik me het volgende jaar ziek over mensen die dingen zeggen die ze vijf minuten later met een gestreken gezicht weer ontkennen, ofwel leg ik me neer bij het feit dat bouwen en verbouwen gigantische oefeningen zijn in loslaten. Dat huis zal er ooit wel staan. We wachten al zo lang, dan kunnen die twee weken extra er wel bij. En ondertussen ga ik echt mijn best doen om te blijven ademen. En lachen.

Ook bezig met: de promo rond mijn boek. Afgelopen week gaf ik een hoop interviews, onder meer bij De Madammen, wat superleuk was. Ik ben ook volle bak bezig met het organiseren van opvang in de zomervakantie die razendsnel dichterbij komt, en met mijn werk als freelance journalist slash columnist, en ondertussen werd Dexter vijf en moest er gevierd, en heb ik het gevoel dat het even goed is geweest. Morgen geef ik een workshop in boekenhuis Theoria, en voor zondag heb ik alle plannen afgeblazen. Mijn fitbit zegt dat ik de afgelopen week belabberd weinig heb geslapen, en ik voel het aan mijn gebeente.

IMG_7220 IMG_7900

Genieten van: evolutie zien in dingen waar ik al te lang tegenaan loop. Ja, mijn agenda zit weer veel en veel te vol met dingen die door elkaar lopen. MAAR. Ik merk dat ik eindelijk geleerd heb uit mijn fouten, na jaren van frustratie omdat ik met mijn hoofd tegen dezelfde muur bleef bonken. Ik probeer zoveel mogelijk buiten te zijn, en sta erop dat ik een avondwandeling kan gaan maken als ik weer een hele dag binnen heb gezeten omdat er te veel deadlines of andere dingen waren. Ik verplaats afspraken zonder schuldgevoel als ik merk dat ik ze er niet meer bij kan hebben. Na een superdruk weekend moet het volgende kalmer, en anders cancel ik mijn avondafspraken voor tijdens de week. Ik had superveel zin om aan een cursus te beginnen in het avondonderwijs in september, maar ga wachten tot december en dan zien of ik het ingepland krijg. Mijn batterij loopt nog altijd snel leeg omdat ik veel van mezelf verwacht, maar ik heb mijn ogen tegenwoordig altijd op het lampje gericht. Als het begint te pinken ga ik op de rem. Eindelijk.

Eten: ook dat gaat goed jong, echt. Ondertussen zestien kilo afgevallen zonder noemenswaardig dieet. Behalve dan: mezelf niet dooddoen. Onwaarschijnlijk wat dat de laatste maanden allemaal heeft veranderd. Ik plan een blogpost, binnenkort, maar ik kan al dit zeggen: sinds ik mezelf niet meer veracht omdat ik er niet in slaag om langer dan twee dagen een dieet te volgen, val ik traag maar zeker af. Ik eet nog even goed pizza en chocola en frietjes, maar doordat ik mezelf de dag erna niet moet troosten met eten of alcohol omdat ik een dikke vette loser ben die maar niet gezond kan eten, eet ik plots gezonder dan ooit. En voel ik me beter. Ge kunt niet geloven hoe erg.

IMG_7857 IMG_8078

Kijken: weinig weer, omdat ik veel ga avondwandelen en dat met redelijk weer zoveel leuker vind dan tv-kijken. Ik verbaas me er telkens over hoe ik na acht uur bijna geen mensen meer kruis, terwijl de avonden buiten zo heerlijk zijn dezer dagen.

Maar wel zot van Topdokters, ik vind dat zo’n fijn programma. Niet eens voor de brandwonden of de zieke mensen, maar voor die dokters. En hoe ze met werkdruk omgaan, en met mensen, en met zichzelf en hun onhebbelijkheden. Zo goed.

Lezen: minder dan ik zou willen, maar onder deze omstandigheden kan dat haast niet anders, natuurlijk. Genoten van Shoe Dog van Phil Knight. Bezig aan Ontspullen (boeiend!) en In Europa van Geert Mak (BOEIEND!). En deze ligt klaar uit de bib. Mooie vooruitzichten.

IMG_7745 IMG_7969

Zin om mee te doen? Post dan een linkje in de comments, en dan komen we lezen wat jij momenteel aan het uitvreten bent. (de andere as we speaks staan hier)

lilith is een zinnenjager

shutterstock_437642839 (1)Die dochter gaat wreed veel kunnen oprapen”, zegt de ene vrouw van middelbare leeftijd tegen de andere. Ze gaan zodanig op in hun gesprek over een gemeenschappelijke kennis die overleden is dat ze niet opmerken dat er op de achtergrond een schimmig figuur naar haar notitieboekje grijpt. Sommige mensen jagen op beren, anderen op solden, maar het schimmig figuur jaagt op zinnen. Het schimmig figuur, dat ben ik.

Veel kunnen oprapen, in de betekenis van erven, het is het soort zinnetje dat mijn dag goed kan maken. Ik noteer, traag en zo mooi als ik kan, tussen de andere pareltjes die onverwacht op mijn pad kwamen. Journalist van beroep, zinnenjager van hobby. Aangenaam.

Ik doe het al zo lang als ik me kan herinneren. Grappige zinnetjes uit de Uitlaat in Humo, ik schreef ze als dertienjarige over in een map. Geen idee waarom, of waar die map is. Omdat ik ze zo grappig vond dat ik ze niet gewoon tussen alle andere zinnen naar het oud papier kon verwijzen, denk ik. Terwijl het vast ook daar is dat de map uiteindelijk zijn einde vond: bij dat oud papier.

Nu ben ik wat spaarzamer geworden. Ik heb notitieboekjes voor on the road, en nog veel mooiere boekjes voor de zinnen die ik echt wil bewaren. Soms zijn het niet meer dan woorden. De man achter de kassa in de supermarkt die “verkocht” zegt als de bancontact piept voor betaald. Iemand die stortbad zegt tegen een douche.

Die woorden komen niet altijd uit monden van toevallige voorbijgangers. Ik jaag ook in boeken en tijdschriften. Soms lees ik vierhonderd pagina’s en schrijf ik met moeite een zin over. Soms kan mijn hand amper volgen omdat het aantal mooie woorden en zinnen per pagina gigantisch hoog ligt. Dan vind je me verrukt lezend en schrijvend in een gekke flow die ik niet uitgelegd krijg aan mensen die niks met taal hebben.

Het onverwachte grijpt me vaak. Je staat ergens aan te schuiven, en boem. Iemand doet zijn mond open en je voelt een warme gloed door je lichaam trekken.

Zoals onlangs in de wachtkamer van de dokter, waar ik een gesprek afluisterde van een vrouw van een jaar of zestig en haar vriendin, die elkaar toevallig op die plek tegenkwamen. “Hoe is het met de gezondheid?”, vroeg de ene aan de andere. “Dat gaat”, sprak de andere. “We groeien nog, maar wel met onze oren naar beneden”. Waarop ik op slag vergeten was dat ik me eigenlijk niet zo lekker voelde, en als op een wolkje naar huis zweefde.

Ik denk dat het een beetje hetzelfde voelt als bij een ornitholoog die een zeldzame bosklapper spot in het bos. Maar dan stiekemer. Nog zo’n mooi woord.

– Deze column verscheen een tijdje terug in Steps

Bullet journal – de handleiding: dit mag je verwachten

Schermafdruk 2017-06-05 12.11.50

In mijn vorige post had ik het al over de handleiding die ik schreef voor het systeem dat mijn hoofd zo rustig mogelijk houdt. Er werd nogal wat gepopeld in de reacties, wat immens leuk is, en dus laat ik jullie vandaag al een en ander zien, in sneak preview.

Wat kun je verwachten van “Bullet Journal – De handleiding“? Het is een gids slash handleiding waarin ik het originele systeem van Ryder Carroll als startpunt neem en van daaruit bekijk hoe je het naar je hand kunt zetten. Het doel van het boek is niet: tonen hoe je een zo mooi mogelijk schriftje bij kunt houden. Er staan heel wat tips in om het zo mooi mogelijk te maken, als je dat wilt, maar ik vind het duizend keer belangrijker dat je dankzij de tips in het boek leert hoe zo’n bullet journal jou op dagelijkse basis kan helpen. Om productiever te worden, mocht je dat willen. Om dingen makkelijker bij te houden, mocht je dat willen. Om minder zaken te vergeten, mocht je dat willen.

bulletjournaldehandleidingDoorheen vijf verschillende hoofdstukken geef ik je eerst de basis mee, en daarna de mogelijkheden. Om gewoontes te tracken, taken bij te houden, periodes in je leven te plannen, het overzicht te bewaren. Om dat vanuit verschillende functies te doen, omdat ik ervan overtuigd ben dat iedereen baat kan hebben bij een degelijk systeem, of je nu een aanstaande moeder bent of de CEO van een landbouwbedrijf, of allebei tegelijk.

bullet journal- de handleiding

En ja, er valt ook een en ander te lezen over handlettering, washi tape en de soorten stiftjes die je kunt gebruiken. Ik toon je de verschillende notitieboekjes en hun voordelen, vertel je wat voor mij werkte en wat helemaal niet, en welke hacks en trucjes handig kunnen zijn. En dat allemaal met geweldig leuke tekeningen van Emma Thyssen.

Het resultaat is een boekje dat goesting moet geven, maar vooral: ervoor wil zorgen dat je effectief iets hebt aan je bullet journal. Zodat het schriftje dat je ervoor kocht niet na een week weer aan de kant wordt gezwierd omdat het voor jou niet werkt. Ik kan het bij deze al verklappen: het bullet journal systeem is het enige systeem ooit dat ervoor zorgt dat ik mijn notitieboekjes vul tot het einde. Elke keer weer. Dat alleen al. En nog zoveel meer.

Ik heb me laten vertellen dat ik het boek tegen eind van deze week in handen zou moeten hebben, dus met wat geluk ligt het begin volgende week in de boekhandels. Ja, ook in Nederland. Wie er graag eentje bij mij wil bestellen kan dat via deze pagina, ik signeer ze met zwier en plezier!

Wil je graag een workshop bijwonen waarin ik je het systeem haarfijn uitleg?
Ik geef er een bij Boekenhuis Theoria in Kortrijk op zaterdag 17 juni tussen 10:30 en 11:30. Ik zet je op weg, en daarna kun je indien gewenst een Leuchtturm kopen en ter plekke laten personaliseren in gouden of zilveren letters. I know! Inschrijven kan via info@theoria.be.

MIJN GOD, HOE SPANNEND ALLEMAAL WEER.

Wil je graag meer weten over wat een bullet journal precies is?

Renilde schreef enkele dagen geleden een liefdesverklaring.
Miss Pixie schrijft er bijna een blog over vol.
Kathleen schreef een post over hoe ze haar bullet journal gebruikt voor haar bijberoep.

lilith en de bullet journal handleiding

bulletjournalhandleidingEerst en vooral: het lag niet in mijn bedoeling om plots te verdwijnen achter een muur van stilte. Ik weet nog altijd zelf niet goed waaraan het ligt. Mijn schrijfdrempel lijkt verhoogd. Elk idee wordt zo vaak omgedraaid dat het uiteindelijk niet wordt geschreven. Waarom? Geen idee. Misschien heb ik wat veel geschreven. Misschien is het tijd voor iets nieuws. Misschien weet ik niet goed meer waar ik heen wil met deze blog, die ondertussen al dertien jaar bestaat en al veel heeft zien passeren.

Het gebeurt, mijn blog zal een soort midlifecrisis hebben.
Mijn blog of ikzelf.
Ik laat het.
Het komt goed.
De laatste dagen ga ik veel wandelen, en dan borrelen er soms wat ideeën op. Ook voor deze blog. Dat is een goed teken, maar ik wil niet overhaasten om hier snel snel toch iets op te kunnen zetten. Ik heb tijd, ik hoop jullie ook nog een beetje.

In tussentijd heb ik nog iets voor jullie.
Een volledig boek!
Een handleiding, eigenlijk, maar wel een van maar liefst 127 pagina’s.

Het zit zo: ik was al een tijdje aan het bullet journalen. Ik was er enthousiast over, dus schreef ik er in januari een stuk over voor De Standaard Magazine.

bulletjournalhandleiding2

Op dat moment was ik zelf al zo’n lange tijd aan en af aan het bullet journallen dat ik dacht dat ik er een beetje laat mee kwam aanzetten. Boy, was I wrong. Ik kreeg zo ongelooflijk veel reacties op dat stuk. En een tijdje later ook nog een mail, van de fijne mensen van Horizon Uitgevers. Zij waren zo geboeid door het productiviteitssysteem dat ze niet snapten dat er naast de site van bedenker Ryder Carroll (met het filmpje dat het systeem uitlegt) nog geen handleiding bleek te bestaan. Ik bedacht me dat ik zo’n handleiding had gekocht als die er in de eerste soms verwarrende weken dat ik ermee aan de slag ging was geweest, maar hem misschien nog liever zelf zou schrijven. Met de dingen die ik ondertussen heb geleerd, en wat voor mij werkt en vooral: wat niet werkt. En zo geschiedde.

bulletjournalhandleiding3

Het werd een boeiende samenwerking met Emma Thyssen, wat grappig is want Dexter draagt kleren met haar tekeningen op en leest boeken met haar tekeningen in, wat betekende dat ik best een beetje starstruck was toen ik op een dag in haar geweldige loft met konijn in Antwerpen stond.

Ondertussen is Bullet Journal – De handleiding al keihard in productie, klaar om midden juni in de boekhandel te liggen. En er is ook nog een bullet journal om zelf in te vullen naar believen, al dan niet aan de hand van de tips in het boek. Want dat is het leuke: je doet ermee wat je wil, en zet het systeem maar liefst zo goed mogelijk naar je hand. Dat heb ik destijds ook gedaan, en het resultaat is een geweldig minimalistisch, sober, maar voor mij extreem goed werkend systeem dat me elke dag rustiger, georganiseerder en efficiënter maakt. Rust in dat hoofd, hoeveel geld is dat waard? En dat allemaal met zo’n stom schriftje.

IMG_6564 IMG_6621 IMG_6615

Ik merk dat heel veel mensen zitten te popelen om het boekje te kopen en er ook eens werk van te maken, wat de max is, en het kan weer gesigneerd, ik zet binnenkort de bestelpagina online.

In mijn volgende post vertel ik wat meer over het boek en wat je ervan kunt verwachten.
En over de ene workshop die ik plan te geven, en waar ik dat ga doen.
Zet u maar al gereed.

lilith kiest haar vergelijkingen zelf

IMG_0960Ik rij ondertussen vier jaar wettig met de auto. Stel u daar niet te veel bij voor. Ik rij voornamelijk rond in groot-Ieper. Elke weekdag, af en toe in het weekend. Boodschappen doen, Dexter naar school of ergens anders brengen, mijn vader bezoeken, dat soort glamoureuze toestandjes. Als ik mezelf zou vergelijken met de duizenden mensen die ik ken, die zonder verpinken naar Brussel en Parijs rijden en met de vingers in de neus parallel parkeren op de Périférique, dan ben ik de grootste sukkelaar die ooit achter een stuur is gekropen.

Gelukkig doe ik dat niet meer.
Ik vergelijk nog wel, maar als ik het doe, dan probeer ik te focussen op mezelf.
Ik vergelijk met de chauffeur die ik vijf jaar geleden was, en die van twee jaar geleden, en een jaar. Als ik me met haar vergelijk, dan kan ik alleen maar blinken in mijn vel.

Aja. Ik laat nooit nog slaap als ik weet dat ik de dag erna moet rijden. Ik rij niet meer verkrampt zoals in het begin, maar vind het vaak zelfs zeer fijn om in het zonnetje ergens naartoe te rijden met de radio aan. Als ik mezelf vergelijk met de Kelly van vijf jaar geleden, die bijna moest overgeven bij de gedachte dat ze ooit zou moeten rijden met een auto waar haar kind inzat, dan denk ik: dikke vette chapeau.

Daar moest ik vandaag aan denken toen ik het verslag van Sofinesse haar Dwars door Brugge las. Ik snap het, ik zou ook niet graag het gevoel hebben dat ik de laatste ben. Tegelijk kun je maar beter goed kiezen met wie je vergelijkt, en haal je het meeste contentement uit de vergelijking die je het meeste eer aandoet. In Sofie haar geval: met zichzelf van een jaar geleden, of toch minstens met iedereen die in de zetel is blijven zitten, of nooit 15 kilometer zou aandurven, zoals ik.

Jammer dat het al maandag is, of het was er eentje voor Cherokee Friday.

lilith speelt de mins game (als een baas)

IMG_7316“Hebben wij die ananassnijder echt nog nodig?”.
“En die kleine confituurpotjes? Gebruiken wij ooit kleine confituurpotjes?”.
“Ben jij van plan om die schoenen die ik je het laatst heb zien dragen in 2004 nog aan te doen?”.
“Waarom heb jij in godsnaam een tennisraket in je auto liggen?”.

De afgelopen weken hadden wij bijzonder boeiende gesprekken in de crib. Dat zit zo: ik verhuis niet graag. Er zit nochtans niet veel anders op, want word is on the street dat ze binnen een kleine maand beginnen met de bouw van de crib van onze dromen. Kijk hier, wij op onze eerste spadesteek, afgelopen weekend.

IMG_7295

In die crib van onze dromen eet ik elke dag zelfgemaakte granola, mediteer ik en heb ik weinig tot geen brol. Er is veel licht, en ruimte. Maar geen ruimte voor dozen met dingen die ik nooit gebruik, zoals tennisraketten en kleine confituurpotjes. Dat is echt zo: de nieuwe crib wordt groter dan deze crib, maar die ruimte wilden we niet allemaal in berging steken. Er is bewust weinig berging. Zodat we niet weer beginnen stapelen.

Ik ben al een hele tijd bezig met minimaliseren. Ik las zoals de rest van de wereld Marie Kondo. In mijn RSS-feed zitten heel wat minimalismebloggers. Declutteren. The Simple Life. Minder dingen, meer ervaringen. Ik ben er vatbaar voor. Wat niet wil zeggen dat mijn zolder er veel leger van werd. Blijkt dat je er niet komt als je om de drie maanden eens een doosje naar de Kringloopwinkel brengt.

Na het zien van de Minimalism documentaire op Netflix ging ik een kleine maand geleden over op drastische systemen. De mins game is een spel waarbij je op de eerste dag één voorwerp weggeeft, verkoopt of op een andere manier uit je huis verwijdert, op dag twee twee voorwerpen, op dag drie drie, en de rest zou je ongeveer moeten kunnen raden. Dertig dingen wegdoen op dag 30 dus, terwijl je op dag negenentwintig al negenentwintig dingen hebt weggedaan. Ik daagde Youri uit om mee te doen, omdat een snelle Google search aangaf dat we samen bijna duizend dingen zouden wegdoen als we het volhielden tot het einde. Waw.

Zoals je aan het blad aan onze koelkast kunt zien ben ik Youri kwijtgespeeld omstreeks dag acht. No biggie, dan deed ik wel alleen verder, en liet ik een contract opstellen dat als er met zijn dozen vol brol moest gesleurd worden hij dat zelf mocht doen. Hij is wel voor mij naar de kringloopwinkel gereden, met dozen vol kleren, boeken, servies en keukengerei. En hij heeft mijn oude cursussen bij het oud papier gezet. En afgesproken met heel wat mensen die onze soms al derdehandse babyspullen zijn komen kopen. Ere wie ere toekomt.

Het klinkt allemaal heel zen en glamoureus, niks in je huis hebben dat geen blije vonk bij je ontlokt, maar uiteindelijk komt het toch vooral neer op beseffen dat je in je leven al geweldig veel brol hebt gekocht en dat je die thee die je ooit bij een ontbijtdoos van Smartmat hebt gekregen echt nooit gaat aanraken, want er zit lavendel in en het leven blijkt toch echt te kort voor het drinken van warm water met lavendelsmaak. There, I said it. Het is toegeven aan jezelf dat je ooit een rib uit je lijf hebt betaald voor een fles parfum die je in een bolletje doet kruipen van de migraine als je het draagt. Het is je neerleggen bij het feit dat de kans dat je die tweede weessok alsnog weet te detecteren ongeveer even groot is geworden als de kans dat je ooit iemand wordt die elke dag zelfgemaakte granola eet.

Nog minder dan een week te gaan, en ik heb het gevoel dat ik de dagen heb bereikt die echt het verschil maken. Omdat je niet aan 25 voorwerpen komt zonder eindelijk eens na te denken of je die lelijke lamp echt mee wilt sleuren naar de volgende etappe, en of iemand die fles Grand Marnier liever zou opdrinken dan wij.

We gaan er nog geraken. Al heb ik ook het gevoel dat ik er nog een minsgame achter zou moeten plakken om het pas echt helemaal grondig te doen. Hoe schaamtelijk is dat?

lilith doet even niks

shutterstock_287117135“Wat gaan we doen?”.
“Dat zullen we wel zien, jongen”.
“Maar ik wil het nu weten voor de hele dag”.

Bijna vijf is hij, en hij slaagt er als geen ander in om me een spiegel voor te houden. Alsof ik mezelf bezig hoor. Niet alleen als kind, maar ook als wie ik nog steeds ben. Iemand met een totaal gebrek aan talent voor niets doen, en nog minder voor niets plannen. Ook ik wil namelijk op elk moment weten hoe de planning eruit ziet, altijd en overal. En als er om een of andere onverklaarbare reden niks op die planning blijkt te staan, dan wil ik daar iets aan doen. Tot in den treure.

In bad lees ik een boek. Op de trein organiseer ik brainstorms met mezelf, over mijn werk, of mijn blog. Op het toilet blader ik door mijn Instagramfeed. Ga ik lopen, dan luister ik niet naar de stilte van de natuur, maar wil ik op de hoogte blijven van alle boeiende podcasts die ik volg. Ik kan zo jaloers zijn als ik zie dat anderen een uur door een treinraam kunnen staren. Want ik kan het niet.

Is het stil, dan wil ik praten. Een vreselijke default voor een journalist, want het is net in de stiltes dat het vaak gebeurt. Dat weet ik, maar het wil daarom niet zeggen dat zwijgen makkelijker geworden is. Ergens het belang van inzien betekent niet per se dat je er ook in slaagt om het tot een goed einde te brengen.

Zo zalig als mijn lief een dag niks doen vindt, zo compleet moorddadig word ik ervan. Vlieg me asjeblieft niet naar een zonnige plek waar ik verondersteld word om een week aan een zwembad te liggen, want hoe graag ik ook lees, na ongeveer drie kwartier moet er iets gebeuren. Wil ik iets zien. Iets eten dat ik nog nooit heb gegeten. Iets ontdekken.

Vermoeiend is het.
Uitputtend ook.

En confronterend om zien dat ik die onhebbelijke gewoonte nu al heb doorgegeven aan Dexter. Geen idee of dat via mijn genen was of via hoe ik overkom in de dagelijkse omgang, maar op dat vlak is hij mij, alleen ongeveer zestig centimeter korter.

Niks is verloren, we zijn aan het oefenen. Op zondagen zonder dingen op de planning. Om Dexter te leren dat ook die leuk kunnen zijn. En dus probeer ik te fluisteren als ik rond een uur of tien, ergens na het ontbijt, zo ongemakkelijk begin te worden dat ik niet anders kan dan het vragen aan mijn lief. “Ik weet dat we niks zouden doen, maar gaan we echt niks doen?”.

Waarop hij neen zegt en Dexter komt zeuren of we echt niks gaan doen. “Niks doen kan ook heel fijn zijn hoor, jongen”, hoor ik mezelf dan zeggen.

Een grote leugen, dat ouderschap, maar wel bijzonder goed bedoeld.

Deze column verscheen een tijdje geleden in Femma Magazine.
Ondertussen kan ik het zelfs nog een heel klein beetje beter, dat niks doen.