lilith, boekhandelfotograaf

Sinds ik mijn Kindle heb koop ik eigenlijk geen gewone boeken meer. Ze nemen te veel plaats in, vind ik, en ik heb al niet veel plaats. En neen, ik mis de geur en het gevoel en al de andere nostalgische dingen van echte boeken niet, net zoals ik de structuur van een CD niet mis, of de geur van een cassettebandje. Laat staan het gewicht ervan in mijn handtas. Alleen kookboeken zou ik nog gewoon kopen, maar aangezien ik er al veel te veel heb en dan ook nog eens de meerderheid van mijn recepten van het internet pluk ben ik daar ook maar mee gestopt. Verstandig meisje, moi?

Anywayz, ik kom nog altijd geweldig graag in boekhandels, maar dan alleen maar om covers te fotograferen, zodat ik later weet welke digitale boeken ik op mijn Kindle kan zetten. Op dit moment ben ik helemaal opgeslorpt door de laatste van Stephen King, maar voor daarna fotografeerde ik deze week al zeker een boek of tien.

Een hobby gelijk een ander, wat ik je brom.

lilith spoelt erop los

Een andere stad, andere bezigheden. Om er maar een paar te noemen die op dit moment nogal mijn dagen vullen:

* vaker soep bestellen dan anders, en me na geweldige potato soups (precies puree, maar dan soepiger) en clam chowders voornemen om thuis veel vaker soep te maken en te eten
* vinden dat Amerikaanders te veel praten over vanalles op televisie, waardoor dingen als identity theft en zotte ziektes en nog duizend andere problemen en potentiële bedreigingen elke dag veel te veel aandacht krijgen
* grijnzen als er zotte dingen gebeuren in de metro, zoals drie hastn die beginnen te paaldansen in het treintje en plots ondersteboven naar beneden hangen van de vasthoudbuizen. De max, maat
* fronsen als er weer één of andere wacko in de metro in zichzelf begint te roepen dat God hier anders wel eens de rekening gaat komen vereffenen, godverdomme
* lachen omdat Youri zichzelf hier Jack moet noemen, willen ze hem niet constant aanspreken met "Oeri" <3

* totaal geïnspireerd zijn na een geweldige food tour op de Chelsea Market met de meest geweldige tour guide ever
* tour guide willen worden

* dolenthousiast terugkomen uit een Japans toilet, omdat de bril verwarmd was en er zotte spoel - en droogknoppen waren. En ja, ik heb die geprobeerd, ik ga niet de seute beginnen uithangen als ik in dezelfde ruimte ben als het coolste toilet ter wereld, zoals deze seutige reviewster

Rear cleansing is de toekomst. MARK MY WORDS.
* opzoeken of er reviews bestaan van dat toilet. Hoe geweldig kan je iets vinden, eigenlijk?
* moeilijk kunnen kiezen tussen Indisch, Japans of Italiaans voor vanavond
* nog verliefder worden op deze stad dan op het toilet waarvan sprake. Maar echt veel scheelt het nu allemaal ook niet

lilith en de hamburger met een ster

Als drie mensen me zeggen dat ik zeker zeker bij The Spotted Pig moet gaan eten als ik in New York ben, en als één daarvan ook nog eens de eigenaar is van één van mijn favoriete Nieuwpoortse restaurants, dan is het simpel: dan luister ik. Ook al kun je er op voorhand niet reserveren, en moet je het er op goed geluk doen. Ik ga. En ik sleur mijn vent mee, in al mijn enthousiasme.

Al was het maar omdat dat mij curieus maakt, het gegeven van een gastropub met een Michelinster, waarvan wordt gezegd dat het er én betaalbaar én superlekker is. Vooral qua betaalbaar loopt het al eens mis tussen mezelf en sterrenrestaurants, en als ik de rekening krijg samen met een schuldgevoel over hoe decadent veel geld ik heb uitgegeven dan is de pret er voor mij al een beetje af, meestal. Not in The Spotted Pig.

Zoals aangeraden zorgden we ervoor dat we er om iets na vijf in de namiddag waren, zodat we onze naam op de lijst aan de deur konden zetten en iets konden drinken aan de bar, tot we geroepen werden om aan tafel te gaan. Dat mocht al iets na half zes, wat ervoor zorgde dat we op het gemak en in alle rust aan een tafeltje konden gaan zitten. Dat zou nog veranderen, maar wij waren toen nog kinderlijk naïef.

Anyway. Op aanraden van die rosse van de ochtend op Studio Brussel kozen wij voor de deviled eggs als bar snack, en ook nog voor de rolmops.

Manneke, manneke, dat hebben wij ons zeker niet beklaagd. De eitjes waren pikant, de rolmops heerlijk zoet en dan weer zuur, oewie. Het had allemaal maal vier gemogen, maar dan hadden we onszelf vast pijn gedaan.

Totally our kind of sterrenzaak. Met tattoohastn in de bediening en The Vaccines door de boxen kun je mij niet straffen, eigenlijk.

Terwijl het volk beetje bij beetje begon toe te stromen kregen wij onze burger met dunne frietjes en roquefort (hij) en ons buikspek met borlotti bonen en groene salsa (ik). Ik kan alleen maar zeggen dat ik nog maar zelden zo'n perfect gegaard vlees heb gegeten, en dat de combinatie volledig to die for was. Youri was ook wreed enthousiast.

En toen was het hek plots volledig van de dam, ontplofte de zaak van het volk en werden er steeds meer tafels rond ons gevuld waardoor we zowaar ingesloten raakten en een aanval van claustrofobie moesten onderdrukken. Maar overall conclusion: wreed wreed lekker gegeten in een heel coole zaak, en dat voor iets minder dan negentig euro voor twee. En Youri at nog een dessert ook. Maar wel zonder wijn, want ik ben zwanger en Youri mee. Ik vind dat wreed aan te raden, allemaal.

Maar ga vroeg. Toen wij rond half acht vertrokken was het stampievol aan de bar en vast wel een serieus eind aanschuiven om binnen te geraken. Just sayin.

lilith moet effe dimmen

En dan komt plots het moment waarop je niet anders kan dan het toegeven. Dat sprintjes trekken om de metro te halen stilaan uitgesloten is. En elke beklimming van een trap een beetje sterven, met longen die niet goed meer meewillen. Dat elke kilometer stappen ervoor zorgt dat je lichaam "ga nu zitten, lilith!" schreeuwt, en ja, ik heb het gecheckt met de gynaecoloog, en zolang ik op tijd luister kunnen mijn harde buiken niet direct kwaad. Maar toch.

Het is best akelig, om om de zoveel tijd teruggefloten te worden door je lichaam, en te voelen dat van 's morgens vroeg tot 's avonds laat van het ene naar het andere sjezen gewoon niet meer gaat. En dat ik begin te manken, door rugpijn en bekkenpijn, zodat ik mijn been scheef zet, en last krijg van mijn knie. Schoon zicht, allemaal.

Er worden dus een pak meer pauzes ingelast dan normaal, maar het lukt, zulle.

Vandaag weer veel schone dingen gezien. In een zonovergoten stad, trouwens, met mensen op terrasjes. Zot hoe rap dat hier kan veranderen.

Sleutels van kamers die niet meer bestaan op de Ground Zero Museum Workshop.

Daar ja.

Zotte baksels rock my world.

lilith en de matzo balls

Dag twee in New York was er één die regenachtig werd aangekondigd, en de verwachtingen volledig ingelost kreeg door het te laten hozen en buien dat het geen naam had. Maar gene paniek, wij vonden heel wat fijne overdekte plekken om koffie te drinken en ons in deze toch wreed fijne stad onder te dompelen.

De Trump Tower, bijvoorbeeld.

Youri (tussen de walgelijke marmeren muren en gouden kasten met een T op): "Het mooiste dat hier te zien is is toch het Starbucks-logo? Het moet toch verschrikkelijk zijn om die mens zijn interieurarchitect te zijn, met zo'n smaak?".
Ik: "Of zijn kapper". :'(
Youri: "Jij wint."

Waren we niet gestopt met shoppen, we hadden hem mee.

Ook een schone namiddag gepasseerd met Thérèse van vierennegentig, een Joodse madam met veel chutzpah die jaren een antiekwinkel had op Madison Avenue en die mij wist te entertainen met verhalen over gefilte fisch en matzo balls uit de diepvries ('even lekker als vers!') en haar link met Blankenberge. En Auschwitz. :(

Of van die keer dat we een postcode moesten invullen om onze metrotickets te betalen, en ik zo trots was omdat Youri op 90210 kon komen om ons uit de brand te helpen. Ik weet niet hoe zo'n dingen zouden moeten zonder televisie, ik.

Of! Dat we tijdens een etentje in het fantastische Bubba Gump (naar de film, ja, het is hier een keten die we al vaak zijn tegengekomen op onze tripjes, maar waar we nog nooit waren binnen gestapt) alle vragen juist hadden op de triviatime van onze waiter over Forrest Gump, en muntjes wonnen. ZO GELUKKIG. :aah:

Of dat ik tijdens het checken van de foto's van gisteren zag dat het nu toch vooral een kwestie van voor- of zijaanzicht begint te worden. *woeps*

Kortom: over de grote plas alles bon, jong.

lilith heeft gezelschap

Vroeger vond ik jetlaggen één van de meest eenzame dingen in mijn relatie. De meeste ervaringen kan ik wel met Youri delen, maar ik ben een hele slechte, lichte slaper, die van het minste geluidje wakker schiet en eens haar ogen open zijn op geen honderd jaar meer in slaap raakt. Zo kwam het dat ik de afgelopen dagen respectievelijk om vijf, drie en half vijf ben opgestaan. Een mens zou denken dat ik daardoor wel door de jetlag zou slapen in New York, want ik ben nogal moe van al mijn genachtbraak, maar dan kent die mens mij nog niet. Het is drie uur plaatselijke tijd, en ik ben klaarwakker.

Mijn vaste slaper slaapt, en blijft dat doen, ook al heb ik ondertussen mijn laptop aangestoken met een grote DOING!, ben ik naar het toilet geweest en heb ik daarbij bijna luidop gestruikeld over mijn winterlaarzen, en weerklinkt er nu getokkel vlak naast zijn hoofd. Doodjaloers kan ik daarop zijn, en vroeger kwam daar dus ook nog een gevoel van helemaal alleen zijn bij.

No more! Kind 1 blijkt al even wakker als ik, op dit donkere uur, waardoor ik net een half uur werd geëntertaind door gemoedelijk gestamp in mijn buik. Twee nachtbrakers samen, wij, dat belooft voor binnen een paar maanden. Trouwens één van de dingen waar ik vooraf een beetje bang voor was, dat gestamp, wegens dat ik me niks meer freaky kon voorstellen dan iets dat beweegt in uw eigen lichaam, maar hell: één van de coolste gewaarwordingen ooit, blijkt dat. Ik wil dringend een t-shirt met "buikstamping is de max".

So yes, we zijn dus aangekomen in snowy NYC.

De dag voor wij aankwamen lag er zo veel wit dat er zelfs werd gelanglauft in Central Park, maar het is nu wel al aan het verminderen. Toch cool.

Knal aan ons hotel, altijd zwaar thuiskomen. <3

Anthropologie, my love.

Ik ben op persoonlijke missie om alle variëteiten koffie van Starbucks te testen deze week.

Legotorens zijn zotjes.

Het gaat hier weer de max zijn, ik heb dat weer al lang in het snotje.

lilith heeft keihard gescoord

"Kijk!", zei hij, "De eerste stoomtrein!". Waarop hij een vol kwartier in lichte staat van vervoering naar een zwarte locomotief stond te kijken, zich duidelijk inhoudend om me niet te vervelen met hoe geweldig vernuftig dat ding in elkaar zat qua techniek. Ik probeerde door te glimlachen in zijn blikveld te doen alsof de aandrijving ervan me wel eens zou kunnen interesseren, maar hij kent mij beter. En dus schoven we door. Naar de eerste Apple computer! Man toch. En daarna naar één of andere compleet geweldige auto uit weet ik veel wanneer.

Na een uur rondlopen had ik het wel gezien. Hij nog lang niet, wist ik. En dus spraken we af dat ik beneden in de cafetaria een smoothie zou gaan drinken, zodat hij nog wat verder kon rondlopen in zijn National Geographic en Discovery Channel MAAR DAN IN HET ECHT. Weer bijna een uur later stond hij aan mijn tafeltje, met de verzuchting dat het zo cool was dat hij er makkelijk een hele dag in zou kunnen rondlopen.

Dus toen ik zijn verjaardag zag naderen, en wist dat ik hem beter niks zou kopen wegens dat hij niks nodig heeft en wij gestopt zijn met dingen kopen, toen schoot dat zinnetje weer door mijn hoofd. En maakte ik een bon, goed voor een tripje helemaal alleen, zonder een in de weg lopende ik, naar het Science Museum in Londen. Daar was hij toen al heel blij mee, maar toen hij gisteren terug kwam was hij nog blijer. Mijn geeky nerd had zich geweldig hard geamuseerd, terwijl ik zat te #wunchen. Voor een keer mogen zijn foto's er dus op.

Iedereen blij.

lilith en de #wunch

Het begon met een vaag voornemen om in 2012 weer eens wat socialer te gaan doen en wat vaker met toffe mensen af te spreken. En het eindigde met een eerste testcase, onder de hippe gehashtagde naam #wunch (als in wijvenlunch, aja) in een lekker restaurant in Gent, en onderstaande uitspraken van enkele van uw geliefde blogsters.

"Hey, ik ben die van die miserieblog." (die van de miserieblog stelt zich voor)
"Soms gooi ik die papfles dus gewoon rechtstreeks in dat wiegje."
"Hoe? Jij hebt niet de perfecte relatie of wat?!".
"Ik maak dan wel eens een lijstje: waarom mijn man een klootzak is."
"Ik had zoiets van: ik heb dat kind zo lang gedragen, nu mag jij ook wel eens iets doen".
"Ik durf dat zeggen: er zijn momenten dat ik mijn kinderen op straat zou willen gooien."
"Ik zwierde die ziekenhuisdeuren open en riep "GEEF MIJ NUUU EPIDURALE!".
"Ik geef dat toe, ik was niet zo strak als anders."
"Amaaaaai, zo kweetnie hoe zichtbaar zwanger da gij zijt! (maal vier)

#Wunchers zijn regelrechte leugenaars.
Maar wel toffe.
En allemaal met een gsm, die hipsters.

lilith deed van week

Ik vind dat die weken zot hard vliegen, wat jullie? Een mens is nog maar net bekomen van uren vast zitten op een donkere trein, of er moeten al weer reportages gemaakt, twintigwekenecho's overleefd en koffers gepakt.

Gelukkig werd alles goed doorstaan, en hebben we de foto's nog om te bewijzen hoe geweldig tof het allemaal was.

Heb ik eigenlijk al eens gezegd dat ik tot een jaar geleden vies was van koffie in het bijzonder en warme dranken in het algemeen? Ik weet niet wat me overkomen is, maar ik kan tegenwoordig zo geweldig hard uitkijken naar een cappuccino hé man, dat geloofde gijlie niet!

Als het in de boekjes staat, dat je een slechte en onverantwoordelijke moeder wordt, dan is dat naar het schijnt helemaal waar.

Awel, kweetniet. Ik heb in elk geval niet geproefd, omdat ik bang ben voor octoplasmose. Ahahaha.

Luc Caals, het gezicht van rioleringsbedrijf 't Ruimerke. Want hij is het waard. :(

En ik heb mij maar een klein beetje laten gaan in de webshops. We willen toch niet dat dat kindeke hele dagen bloot ligt, of nog erger: hele dagen écru en vuilwit moet dragen?

Neen neen, dat willen wij echt niet.

lilith flasht back

Zot hoe glad je iets kunt vergeten. Hoe de lange rechthoekige tafel van eikenhout plots uit je hoofd kan verdwijnen, net als de witte thermos die erop stond, en de zilverkleurige asbak, de kleine glaasjes en de al half gekraakte fles Elixir d'Anvers. "Nen druppel" dus, in het Adinkerke van de jaren tachtig waarvan sprake.

Hoe je jezelf daardoor jaren en jaren niet meer ziet zitten achter een groot glas cola (echte, geen light) aan die tafel, of je ouders, jaren jonger en nog allebei in leven, of je grootmoeder en je grootvader zaliger, bezig aan zijn twintigste spel patience van de dag, en zijn vierde stuk cake.

Het kwam allemaal haarscherp terug toen ik gisteren las dat Phil Bosmans gestorven was. In dezelfde split second zag ik de rechthoekige kader achter het hoofd van mijn pepe hangen, waar bij elk zondags bezoek een andere spreuk inzat. Geef mensen een pluim en ze krijgen vleugels. Noten mag je kraken, mensen nooit. Ik ging er, vanachter mijn grote cola, altijd helemaal mee akkoord. Net als mijn grootmoeder, die elk van de mens zijn spreuken waardevol genoeg vond om er om de zoveel weken haar kader voor van de muur te halen, te hervullen en weer op te hangen achter mijn pepe zijn hoofd.

Schoon vind ik dat.
Thanks for the memories, Phil.
Vanaf nu zullen we het met deze grote meneer zijn wijsheden moeten doen.