lilith en de haast vergeten vruchtbaarheidsbehandelingen

IMG_1544Bestaat de kans dat het niet lukt?”, vroeg ik, terwijl ik voor de zoveelste keer met mijn benen in het bekende gareel lag.
We kunnen heel veel”, zei de gynaecologe.
Dat was geen ja, maar ook geen neen.
Het antwoord weerhield me niet van me bij het naar buiten gaan een leven zonder kinderen voor te stellen.
Ik wilde ze, dacht ik, maar misschien kreeg ik ze wel nooit.
Die kans bestond, wist ik na nog maar eens een behandeling die niet aansloeg.
Die kans leek na elke poging groter in mijn hoofd.
Zou het ons dan ook lukken om gelukkig te zijn? Vast wel.
Al was ik daar niet altijd zeker van als de schrik me sommige nachten om het hart sloeg als een laag snel opkomend ijs.

Ik herinner me niet eens meer hoeveel behandelingen we gehad hebben voor ik een positieve test in mijn handen kreeg en alles ook echt bleef duren.
Ik herinner me vele uren in de wachtzaal.
Veel bijten op nagels.
En ja, soms liep het mis.
Als je door een achteruitkijkspiegel kijkt vallen dingen beter mee dan ze toen waren, omdat je vanuit je huidige positie weet hoe ze aflopen.
Met twee kindjes. Een jongen en een meisje.
De twee onwerkelijkste kindjes die ik me toen kon voorstellen.

Ik heb nooit over mijn vruchtbaarheidsproblemen gesproken.
Die van mij, ja. Dat was van in het begin duidelijk.
Ik wilde er niet over praten terwijl we aan het proberen waren.
Niet omdat ik me schaamde. Daar heb ik weinig last van.
Gewoon geen zin in tips.
Geen zin in weer iets aankaarten dat ik had.
Ik had toen namelijk al veel andere dingen om niet weer over te willen praten.

Opmerkingen met een knipoog, ook geen zin in. Ik voelde ze al komen.
Ik stopte meer dan een jaar eerder met de pil dan ik iedereen had wijsgemaakt.
Achteraf gezien was dat het slimste dat ik kon doen, om mij en het feit dat er geen zwangerschap kwam geen spotlights te geven waar ik geen nood aan had.
Of we kinderen wilden? Misschien. Zouden we nog wel zien.

Bij Flo ging het vlotter, omdat we wisten welke dosissen van welke medicatie we nodig hadden om het allemaal gedaan te krijgen. Ik heb toen altijd gezegd dat ik er gerust wel eens iets over wilde zeggen als ik de kindjes had die ik wilde. Maar kijk, toen waren er andere dingen waar iets over moest gezegd worden. Dacht ik er nog maar zelden aan terug.

En toen las ik vanmorgen het stuk van Maartje Luif in De Standaard. (koop die krant!)
Over wat je ontnomen wordt als je geen kinderen krijgt.

Het ging recht door mijn hart.
Wat weet ik het nog goed, alles.
En wat ben ik dankbaar dat ik het bijna weer vergeten kon zijn.

Lilith wil leren trunten

shutterstock_343460951

Trunten (ww. trunte, getrunt)
De flauwerik uithangen.
Ge moet niet zo zitten trunten, het is maar een klein wondje.

Het is een constante in mijn blogbestaan. De posts waar ik over twijfel of ze een goed idee zijn, blijken vaak de posts waar mensen me voor bedanken. Wat me de laatste tijd dikwijls doet terugdenken aan dit citaat van Neil Gaiman dat ik uit Tools of Titans haalde:

“The moment that you feel, just possibly, you are walking down the street naked, exposing too much of your heart and your mind, and what exists on the inside, showing too much of yourself…

That is the moment, you might be starting to get it right.”

Op dat vlak is het ouderschap een gigantische eyeopener.
Want hoe kan ik mijn kinderen leren dat onzekerheid en verdriet en frustratie emoties zijn die er mogen zijn, die niet weggeduwd hoeven te worden, als ik ze zelf blijf wegduwen?

“Het is niet erg”.
“Trek het u niet aan.”
“Denk aan alle positieve dingen”.
“Niet trunten”.
“Lachen en doorgaan”.

Ik heb dat ook allemaal geprobeerd, eigenlijk al mijn hele leven, maar het resultaat is dat ik een ongelooflijke pleaser ben geworden die dag in dag uit worstelt met gevoelens waar niet eens mee zou geworsteld moeten worden, omdat ze ook gewoon zouden moeten kunnen bestaan. Ja, ik voel me soms gekwetst als ik heel erg mijn best doe en mensen tikken me op de vingers. Ja, ik weet dat 98 procent van de reacties superlief zijn en ja, toch raken die 2 procent me meer. Is dat kinderachtig? Misschien. Zou ik daar rationeler mee om kunnen? Vast en zeker wel. Ben ik de enige? Ik doechtet niet.

Dat inslikken, ik merk door kinderen te hebben hoe snel we dat al moeten leren.
Altijd maar weer.
Ik vind dat zeer confronterend om zien.
Misschien moeten mensen elkaar eens wat vaker durven zeggen dat ze iets echt niet fijn vinden.
Dat iemand hen een beetje zeer heeft gedaan.
Misschien moeten we iemand die verdriet heeft eens wat vaker durven laten wenen.
En misschien moeten we wat meer oprecht proberen te luisteren in plaats van “trek het u niet aan” te zeggen.

Wat ik niet bedoel als een verwijt naar de mensen die dat zeggen.
Ik ben even schuldig.
Ik zeg dat ook al heel mijn leven, dat mensen niet moeten wenen.
Dat het allemaal zo erg niet is.
Maar waarom eigenlijk?
Ge trekt het u duidelijk wel aan, en in plaats van dat te erkennen minimaliseer ik uw gevoel.

Lang verhaal kort. Als ik mijn eigen gevoelens die in onze maatschappij vaak als zwak worden aanzien blijf negeren, verzwijgen, wegduwen en wegwuiven, hoe kan ik dan aan mijn kinderen leren dat ze een plaats verdienen?

Het is een gigantisch leerproces, geloof me, om mijn zoon die ook vaak heftig op dingen reageert te laten huilen in plaats van te zeggen dat hij zich niet druk moet maken. Ik moet mezelf elke dag leren dat als hij verdriet heeft, dat dat verdriet voor hem het echtste is dat hij heeft. Dat het hem niet helpt als ik zeg dat het zijn verdriet niet waard is. Dat hij moet stoppen met triest zijn. Niet moet trunten. Ik moet mezelf er op dagelijkse basis aan herinneren dat ik hem een veel groter cadeau doe als hij weet dat hij bij mij zo lang mag komen huilen als hij wil. Altijd. Ook over iets dat andere mensen te stom vinden om verdriet over te hebben.

Voor elke stap die ik al in dat proces heb gezet heb ik er drie teruggezet. Een processie van Echternach met roepen en vloeken is het. Voor elke keer dat ik voel dat ik iets goed en kalm heb aangepakt heb ik mijn geduld een paar keer verloren en op een manier gereageerd die ik liever onder de zetel zou vegen. Vandaag nog. Meerdere keren. Ziek en moe en een gigantisch drukke week en dan dat er nog allemaal bij. Maar ik doe mijn best. Ik hoop dat hij dat ooit zal beseffen.

Bedankt voor jullie reacties op mijn vorige post.
Bedankt om mij geen trunte te vinden, of toch niet luidop.
Bedankt om het niet te minimaliseren.

Als je iets voelt dan voel je iets.
Wat dat is heeft vaak met opvoeding te maken, en met persoonlijkheid.
Niet iedereen is even zelfzeker.
Niet iedereen heeft eendenpluimen, waar alles gewoon pijnloos vanaf druipt.
Je weet nooit welke stemmen iemand gevormd hebben, vroeger of zelfs vorige week nog.

Daar hoef je je nooit voor te schamen.
Dat wil ik leren aan mijn kindjes.
En in het verlengde, met heel wat vertraging, ook aan mezelf.

lilith deed van ach fuck it

achfuckitIk denk dat ik het in de vorige versie van het Blogboek dat op dit moment de laatste correcties ondergaat zo makkelijk liet lijken. Iets van wie op een podium kruipt krijgt al eens een steentje naar het hoofd. Soms een steen. Ik vertelde in hetzelfde hoofdstuk dat ik op jaarlijkse basis zowat honderd keer meer rozen naar mijn hoofd kreeg dan stenen. Waardoor ik steeds beter geworden was in het plaatsen ervan. Ik besef dat, dat die balans hier na al die jaren waarin ik vaak maar iets deed nog steeds waanzinnig goed zit, en ik ben daar zeer dankbaar voor. Deze blog is nog altijd mijn warm dekentje. Dat komt door jullie.

Maar soms he. Als het ongelooflijk druk is, met een boek dat gecorrigeerd moet worden en veel opdrachten en deadlines en al eens kloterij met opvang en zieke kinders. En ge hebt eigenlijk echt echt geen tijd om te bloggen, maar ge doet het nog altijd zo graag dat ge er toch tijd voor maakt. Op onmogelijke uren en momenten. Om boekenlijstjes te maken waar veel meer werk in kruipt dan voorzien. Om na te denken over nieuwe rubrieken, naast uw al intensieve dagtaak in de schrijverij. Om iets nieuws te bedenken voor binnen een paar weken als het hopelijk weer wat rustiger wordt (spoiler: dat gaat niet gebeuren, waarover later misschien meer).

Ik heb het even voor u nageteld: dan zijn er maar drie mensen nodig die uw blog zo weinig komen lezen dat je ze moet goedkeuren in de reacties. Plus een situatie van niets die je de indruk geeft dat mensen het nodig vinden dat je verantwoording aflegt voor hoe je de dingen hier aanpakt. Net voldoende om plots alsnog overvallen te worden door een hele dikke “ach, fuck it“.

Ik merk dat ik de laatste tijd vaak dingen incalculeer. Dat ik iets ga posten en dat iemand me ergens op gaat wijzen. Hoe vlees? Hoe een nieuwe jas? Hoe Studio 100? Soms op mijn blog, soms in het echte leven. Ik weet dat dat erbij hoort, met een archief vol meninkjes waarvan ik zelf meestal het bestaan niet meer afweet. Maar ik ben helemaal niet consequent. Nergens in, eigenlijk. Ik kan je vandaag zeggen hoe je het makkelijkst een tomaat kunt snijden en het morgen compleet anders doen. Ik probeer niet te preken, maar doe vast soms wel iets vanuit enthousiasme dat er hard op lijkt. Als je het op een bepaalde manier leest. Als ik het op een bepaalde manier schrijf. Dat gebeurt. Dat weet ik na veertien jaar ook. No biggie. Ik probeer mijn best te doen, maar ik ga ook regelmatig de mist in bij dingen die ik probeer. En ik ben daar doorgaans ook gewoon oké mee. Zo ken ik mezelf.

Maar soms word ik er wat moe van.
Ge hebt dat toch gezegd?
Waarom doet ge dat dan?
Hoe? Ik dacht dat ge dit?
Zei jij niet dat je dat?
Dat slaat toch nergens op?

Het slaat ook allemaal nergens op.
Dat is gewoon het ding.
En als ik voldoende slaap en tijd heb voor dingen snap ik de vragen zelfs beter dan nu.
Kan ik de doodgewone interesse onderscheiden van de geweertjes.
Maakt het me ook allemaal niet zoveel uit.

Ik was niet van plan om dit blogpauzetje te verduidelijken.
Ik wilde gewoon wachten tot het weer over was.
Tegelijk denk ik: waarom delen mensen het als ze content zijn en gaan ze in een hoekje zitten zwijgen als dat niet zo is? Wil ik daar niet wat van weg?
Dus ach fuck it, het is gewoon even wat het is.

Het blijft een leerproces, ook nu nog. Het zou niet het hele verhaal van deze blog zijn als ik een suikerlaagje over mezelf zou leggen en zou doen alsof ik op dat vlak niet te raken ben. Ik deel het niet om te horen dat ik geweldig ben, of omdat ik vind dat niemand me in vraag mag stellen. Wel omdat ik denk dat ik de eerste en de laatste niet ben die even haar mojo verliest. En ik weet dat ik het me allemaal niet moet aantrekken. Dat het niks voorstelt. Dat is lief. Er is voor de rest ook niks meer aan de hand dan dat: een blogdip. Er zijn geen traantjes gevloeid maar ik heb wel een beetje met mijn ogen gerold en gezucht. Zo’n situaties. Komt voor in de best families.

Het feit dat er hier al weer woorden staan is geen slecht teken.
Maar tegelijk: neem me vooral niet op mijn woord.
Dat zou ik zelf ook niet doen.

Gedichtendag 2017

gedichtendag2017Onvervreemdbaar

Dit wordt ons niet ontnomen: lezen
en ademloos het blad omslaan,
ver van de dagelijksheid vandaan.
Die lezen mogen eenzaam wezen.

Zij waren het van kind af aan.

Hen wenkt een wereld waar de groten,
de tijdelozen, voortbestaan.
Tot wie wij kleinen mogen gaan;
de enigen die ons nooit verstoten.

—-Ida Gerhardt

(Met dank aan de Instagramaccount van Boekarest Leuven waarop er zoiets bestaat als #dinsdaggedichtendag en ik al eens een parel ontdek)

Zin in meer gedichten?
Gedichtendag en ik go back a long way.

Gedichtendag 2005.
Gedichtendag 2006.

Gedichtendag 2008.

Gedichtendag 2009.

Gedichtendag 2011.
Gedichtendag 2013.
Gedichtendag 2014.
Gedichtendag 2015
.
Gedichtendag 2016.

Bewaren

Wat lilith las – januari 2017

watiklasOf ik altijd zoveel gelezen heb, vragen mensen me soms. Het antwoord op die vraag is: hell no. Ik heb een fenomenale leesfase gehad die begon op de dag in het eerste leerjaar waarop ik het zag, dat de krullen en strepen een betekenis kregen als je eindelijk kon lezen. In mijn herinnering kroop ik diezelfde avond in de zetel met een boek en kwam ik er pas weer uit toen ik een jaar of twaalf was. Roald Dahl. Anne Frank. Karel Verleyen. De helft van de bib van het dorpje V. En toen ging ik naar het middelbaar en las ik enkel nog tegen mijn goesting.

Ik weet niet hoe het komt. Plots vond ik lezen tijdverlies en schreef ik liever dagboeken vol terwijl ik naar Jeff Buckley luisterde. Die fase duurde lang. Toen ik Youri leerde kennen las ik geen twee boeken per jaar. Ik ben er weer serieus in moeten komen. En toen ik herbegon zat ik lang in die moeilijke periode waarin je niet meer op de hoogte bent van de boekenwereld en geen idee hebt wat je moet lezen. Maar het kwam dus helemaal goed.

Boeken zijn belangrijk voor mij. Dat besefte ik toen ik dit stuk in de New York Times las waarin Barack Obama vertelt over wat hem mentaal gezond hield in de zware periodes van zijn ambtstermijn. Boeken. Dat ontroerde me. Omdat het is wat mij vaak recht hield toen ik scheef begon te slaan. Toen ik een post-natale depressie had. Toen ik mijn moeder miste. Toen ik mijn schoonmoeder zag wegzakken tot ze er niet meer was. Toen was ik toch altijd aan het lezen. Hashtag never not reading. Ik weet dat veel mensen lezen tijdsverlies vinden, maar voor mij is het een reddingsboei.

watiklasjanuari_2

Als ik als jonge moeder soms minder uit mijn huis kom dan ik zou willen, omdat ik babysits moet optrommelen en moe ben. Dan ben ik blij dat ik op al die momenten in de hoofden van anderen kan kruipen. Kan lezen over ervaringen en filosofieën en denkwijzes die de mijne niet zijn. Even uit mijn eigen hoofd kan kruipen en in dat van een ander kijken, dat is zo’n mooi cadeau gebleken. Ik ben zo dankbaar dat ik een jaar of zes geleden heb beslist dat ik mezelf weer zou leren houden van lezen.

watiklasjanuari1

Dat is een hele lang inleiding om te zeggen dat ik toch weer iets met boeken wil doen op deze blog. Dat deed ik lang niet omdat ik dacht dat iedereen wat ik erover te vertellen heb wel op Goodreads zou vinden, maar nu blijkt dat behoorlijk wat mensen toch naar hier komen om af en toe eens een goede boekentip te krijgen.

Bij deze: aan het einde van elke maand ga ik proberen te vertellen over wat ik heb gelezen. Of het goed was of niet. En ik ga linken naar het partnerprogramma van Bol.com, zoals ik dat in het verleden ook altijd heb gedaan. Niet omdat ik toch weer de commerciële kant opga, of vind dat iedereen al zijn boeken daar moet kopen. By all means: steun uw lokale boekhandelaar. Maar weet dat uw lokale en hardwerkende blogger (lees: ik) een klein procentje krijgt als jullie toch beslissen om een boek online te bestellen, en dat bedrag in sommige periodes zo aantikt dat ik boeken voor mezelf of anderen kan kopen met geld dat ik anders gewoon niet zou hebben, omdat ik een huis aan het bouwen ben. Het zou stom zijn om te ontkennen dat dat fijn is.

watiklasjanuari_3

Deze boeken las ik uit in januari:

  • Lost in translation van Eva Hoffman. Een boek dat ik kocht in 2015 tijdens een trip voor De Standaard Magazine naar Krakau. Ik kwam het museum van Oskar Schindler uitgewandeld door de boekenshop en wilde meer lezen. Dat deed ik nu, en hoewel ik me wat door de eerste honderd pagina’s heb moeten worstelen omdat het veel en niet altijd makkelijk was ben ik blij dat ik het heb gedaan. Dit is een boek voor mensen die willen stilstaan bij hoe het is om je land te moeten verlaten en je leven ergens anders op te starten. Ergens waar je de taal niet of niet voldoende spreekt om je uit te drukken zoals je dat zou willen. Alleen al daardoor bijzonder actueel, ook al werd het geschreven in 1990. Wat ondertussen al 27 jaar geleden is, mind you.
    **** op Goodreads
  • Ruimte voor het onverwachte van Katrien Ruytjens. Eentje dat ik zag liggen bij de nieuwe boeken in de bibliotheek. Een titel die mij aansprak om de simpele reden dat ik in mijn leven weinig ruimte laat voor het onverwachte. Ik ben een planner. Tot in den treure. En dit boek leverde me wel wat inzichten op. Dus boeiend.
    **** op Goodreads
  • De Val van Matthias M.R. Declercq. Waw. Een zeer goed geschreven en geresearcht boek over vijf jonge renners en het noodlot. Heel graag gelezen en al aangeraden en doorgegeven aan anderen die het ook heel graag lazen. Ook uit de bib, trouwens.
    **** op Goodreads
  • Rivieren van Martin Michael Driessen. Bejubeld door velen, waaronder Maartje van boekhandel Boekarest in Leuven, die mij altijd weet te vinden voor gezamenlijke boekenliefde. Ik vond het goed, maar was niet overdonderd. Of wel, ik moet niet zeveren, soms wel. Door zinnen als die uit mijn vorige post, over ouder worden, bijvoorbeeld.
    *** op Goodreads
  • Inham van Cynan Jones. Ik zag het op Instagram voorbij komen bij de uitgever van mijn eigen boek (er is een nieuwsbrief, voor de geïnteresseerden), en ik zag dat Bart Moeyaert reageerde ook al onder de indruk te zijn. Voldoende om het mee te nemen bij mijn eerste bezoek aan het nieuwe boekenwalhalla in Kortrijk that is Boekenhuis Theoria. En ik heb het mij niet beklaagd. Een klein boekje waarin elk woord op de juiste plaats lijkt te staan.
    **** op Goodreads
  • Tools of Titans van Tim Ferriss. Ik geef het toe, soms koop ik een boek voor mijn man omdat ik het zelf ook graag wil lezen. Dat was absoluut het geval met dit boek, een gigantische turf met de interessantste zaken uit meer dan 200 interviews die Tim Ferriss voor zijn boeiende podcast deed. Ik heb het nog niet uit, maar dat geeft niet, want het is zo’n boek waarin ik kan blijven bladeren en waarvan ik weet dat ik het nog gigantisch veel opnieuw uit de kast zal halen. Vol tips over routines, boeken, documentaires, werkwijzes, quotes, kortom: een waar cadeau voor iemand als ik. Al mijn sterren, neem ze!
    ***** op Goodreads

Dat is zelfs voor mijn doen veel.
Stuk voor stuk op echt papier, ook, wegens dat ik wat probeer te besparen op mijn uitgaven en daarom eerst mijn boekenkast wil uitlezen en gebruik maak van wat Bib Ieper mij te bieden heeft. Zeer veel, zo blijkt.

Ondertussen ben ik begonnen aan Wil van Jeroen Olyslaegers, en het valt me ook al niet tegen. Helemaal niet zelfs. Die wordt dus besproken in het lijstje van februari, met wat geluk.

In elk geval: ik vond het een goede start van mijn leesjaar 2017, een jaar waarvan ik vermoed dat ik mijn leesliefde zal kunnen blijven gebruiken. Ik ben heel benieuwd wat jullie gelezen hebben. Laat het gerust weten in de reacties.

Interessant? In deze blogpost leg ik uit hoe ik erin slaag om veel te lezen, en hier vertelde ik waar ik mijn leesinspiratie haal.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

lilith draait een kraantje open

hetkraantjeAls ik uit de ijskoude auto stap waarin ik net “Zo ver weg” van Mama’s Jasje van a tot z mee heb gekweeld. Als ik de wandeling door Memory Lane thuis nog even verderzet op YouTube, en zo naadloos bij Passie van Clouseau uitkom. En voel hoe ik ergens in mijn lichaam een kraantje met warm water heb opengedraaid dat van mijn hart naar mijn tenen en terug stroomt. Doorklik naar Diane van Therapy?, en mezelf zie aanschuiven voor een zuipkaart op een chirofuif waar het naar legertent en Bols Blue Thrill ruikt. First yellow, then blue. Shake, and swallow the two!

Ergens diep in mij zit een behoorlijk vat melancholie.
Meestal blijft het verzegeld. Tot ik op café zit met een stempel of twee te veel op mijn zuipkaart. Dan draait het makkelijk open. Dan trapt de jongen van zestien die ooit hard op mijn hart trapte er weer op zonder dat hij het weet. Dan moet er iets uit These Days van Bon Jovi opgelegd worden. En daarna het beste uit Tien Om te Zien.

Dan denk ik dat vroeger echt alles beter was.
Dat is niet zo, ik weet dat wel.
Het is dat we er de beste stukken uithalen en de rest zo vaak hebben weggeslikt dat we er goed in zijn geworden. Het is dat we de weerhaken ondertussen weten zitten en snappen hoe we er het makkelijkst omheen kunnen fietsen.

Ik weet niet of het toeval is, maar ik schreef vorige week twee zinnen uit Rivieren over in mijn Bullet Journal.

Weet u wat zo erg is aan oud worden?” vroeg Konrad. “Het is niet zozeer dat je niet meer kunt krijgen wat je vroeger had. Het is dat je inziet dat er dingen zijn die je nooit zult krijgen“.

Het is dat het makkelijker werken is met het kraantje weer dicht.
Anders liet ik het nog even stromen, op deze ijskoude winterdag.

Bewaren

Bewaren

The world according to Dexter

dextercamera1Het was het onderwerp van heel wat gezaag in mijn ouderlijk huis in de jaren tachtig. Ik wilde een kodak, maar ik kreeg er geen. Mijn oudere neef was op kerstavond komen opdraven met een Polaroid en ook al kon hij er maar drie foto’s mee nemen omdat zijn Polaroidpapier anders direct op was, het had een geweldige indruk nagelaten op mij van nog geen tien. “Wat ga je er dan mee fotograferen?”, vroeg mijn moeder, niet uit interesse maar om aan te geven dat het niet mijn beste idee was. “Alle katten van de wijk”, zei ik. Verkeerde antwoord en geen kodak.

Dexter heeft meer geluk. Een jaar geleden kwamen wij onze digitale camera tegen in een schuif. Die lag daar verloren sinds we negentig procent van onze foto’s met onze smartphones nemen. “Hiermee kun je zoveel foto’s nemen als je wilt”, spraken we bij de overhandiging, niet zeker of zo’n dingen indruk maken op kinderen van nu. Maar hij nam het behoorlijk letterlijk. De camera, die moet mee. Als hij groot is wordt hij of archeoloog, of fotograaf zodat hij mee kan met mama voor de krant. Het kan ook politieman met hond zijn zoals zijn vriend B.

dextercamera2

Toen ik na maanden kiekjes schieten eens door zijn buit ging was ik verbaasd. Niet alleen over de honderden wazige shots van zijn voeten, maar ook over de mooie blik die de foto’s wierpen op de leefwereld van mijn eerstgeboren kind. Beelden die vaak vanuit de heup lijken geschoten, omdat hij nu eenmaal niet hoger komt. Beelden die anders nooit gemaakt worden ook, van de chaos en wasmanden die ons gezinsleven kleur geven. Zelden van onze beste kant, meestal wel van onze echte kant.

dextercamera3 dextercamera4 dextercamera5 dextercamera6 dextercamera7 dextercamera8 dextercamera9dextercamera11 dextercamera10 Ge zult het mij vergeven als ik het de beste foto’s vind die ik deze maand zag.
Er stond zelfs ergens een kat tussen. De cirkel, hij is rond.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Dexter spreekt XXI

dexterspreekt21_1Vier jaar en half is hij ondertussen. Een zeer lieve broer voor zijn zus, een mannetje dat op school zo voorbeeldig en rustig is dat hij thuis al zijn furten moet uitwerken, zoals ze dat bij ons zeggen. Soms zo overweldigd door de vele indrukken dat de ene woedeaanval de andere in sneltempo opvolgt, ook, en we de dag beginnen met woedeaanval 1 (naast het bed), woedeaanval 2 (op de trap), woedeaanval 3 (over de ingrediënten van het ontbijt) en woedeaanval 4 en 5 (aan de ontbijttafel over hoe de boterham had moeten gesneden zijn in vergelijking met hoe wij hem hebben durven snijden). En dan is het nog maar kwart na zeven. Als we elektriciteit konden genereren met de stoom die uit zijn oren komt, we moesten elk een dag per week minder gaan werken.

dexterspreekt21_2

Maar we zien hem zo graag, onze Dexterman. Je zou denken dat hij kwaad wordt omdat hij dingen niet altijd onder woorden kan brengen, maar zoals je hieronder kunt zien is hij behoorlijk verbaal ingesteld.

img_4895
  • Ik heb gewoon mijn oren toegedaan want er was iets anders superluid“. Dexter legt uit waarom hij niet goed luistert.
  • Maar het was zijn schuld!“. Dexter laat de rol toiletpapier in bad vallen.
  • Die vis is helemaal niet lekker, die smaakt naar vlieg“. Dexter is niet van plan om zijn bord leeg te eten.
  • Alles ja“. Als ik hem drie vragen stel, geen antwoord krijg omdat hij te druk bezig is en hij er snel vanaf wil komen.
  • Ik heb hem niet aangestopt“. Ik vraag hoe het komt dat het licht brandt.
  • Kan het licht een beetje uiter?“. Dexter wil dat ik een beetje dim.
  • Maar mijn blad was gewoon te klein“. Het antwoord op de vraag: waarom heb jij met stift op tafel getekend?
  • Maar als ik speel doet mijn keel pijn“. Dexter wil liever tv-kijken dan spelen.
  • Grijs met donkerwit“. Ik vroeg of hij groene of witte boontjes had gekregen op school.
  • Zeg papa, jij hebt een baard tot aan je snor“.
  • Ik zie een giernalist“. Dexter ziet mij door zijn verrekijker.
  • Mama, je moet Flo niet uit bed halen, hoor. Nu is het veel zaliger.
  • Misschien was het maar een droom?“. Ik vroeg hoe het kon dat zijn t-shirt weer uit zijn broek hing terwijl ik hem er toch net had ingestopt?
  • Maar die lijm plakt aan mijn handen. Weet je wat ik wil van de sint? Lijm die niet plakt!“.
  • Hebben ze hier een djoes?“. Op verkenning in Centerparcs.
  • Als onze limousine op is gaan we tanken he mama?”.
  • Kijk! Een walnut!“. Er was een walrus op tv.
  • Mama weet je, strijkparels moet je warm maken met een strijkhijser“. Kwak en Boemel zijn er niks bij.
  • Ik wil een monstertruck met een handestand.” Afstandsbediening maar dan anders.
  • Papa, jij moet naar de ankylosaurusmonstertruckcarwash en ik ga naar de triceratopsmonstertruckcarwash, oké?“. Wel gigantisch veel punten in Scrabble.
  • Waarom zuigen muggen een hapje van de mens?“.
  • Dino’s hadden geen pierloewiet. En ook geen sneetje. Gewoon een poep.
  • Ik lust blauwe plekken hoor“. Ik ontdeed zijn banaan van een rot stuk.
  • Weet jij wat dat zijn papa, oitimers? Dat zijn oude tractors.
  • Ik ben een echte ninja, maar ik verkleed me gewoon als mens“.
  • Zien die ons? Waarom praten die dan tegen ons?“. Dexter snapt niks van de wrappers van Ketnet.
  • Ik wil ook een keer naar dat koksmuseum gaan“. Dexter kijkt naar een sterrenrestaurant in Masterchef.
  • Hahahaha“. Nadat hij een pluchen beest aan Youri gaf. Omdat ik zei dat hij papa een dikke knuffel moest gaan geven.
  • Die mensen moeten wel heel rijp zijn he mama?“. We rijden langs een kast van een huis.
  • Gisteren heb ik een schildergeriefje gemaakt in de klas“.
  • Mama, ik ging archeoloog worden maar ik denk dat er niet genoeg dinobotten meer zijn dus ga ik wel politie worden met B., oké?“. Carrièreplannen voor beginners.
  • Hesp is toch geen soort weer?“. Hij vroeg welk weer het zou worden en ik zei “herfstig”.
  • Maar als die koek op het hoofd van de vieze beestjes valt zijn ze toch dood?“. Dexter heeft de griep en probeert me te overtuigen van het feit dat hij alleen nog koeken wil eten.
  • Weten die beestjes dan niet dat er antibiotica komt omdat ze juist naar de andere kant keken als ik dronk?“. Ons lichaam, een wonder.
  • Misschien omdat auto’s geen ei laten“. Dexter bedenkt zelf het antwoord op zijn vraag: “waarom tonen ze dat meisje in Vaiana eerst als baby en Bliksem McQueen in Cars niet?”

Nog meer Dexter spreekt? Hier staan ze allemaal.

 

Bewaren

Lenterolletjes, voor al uw restjesgroenten!

lenterolletje1Deze blogpost is er voor iedereen die recent een van de volgende goede voornemens heeft overwogen: een gezonder lijf tegen de zomer. Besparen op de boodschappenfactuur. Minder weggooien in de keuken. Eens iets anders proberen op culinair vlak dan koteletten met prei.

Lenterolletjes kunnen voor elk van die voornemens iets betekenen. Besefte ik terwijl ik me in de kerstvakantie een arm af rolde omdat ik zoveel groentjes over had van tijdens de feestmaaltijden. En dan zijn lenterolletjes samen met soep en spaghetti met veel groenten de beste manieren om die te redden van de vuilnisbak.

Voor wie de magie van het lenterolletje niet kent: geen schaamte, ik kende die lang ook niet. Ik schreef hier over het fantastische moment waarop ik voor het eerst een lenterol in mijn mond stak en niet wist waar mijn hoofd stond. Ook niet wist wat ik in godsnaam net in mijn mond had gestoken, want ik kende de textuur van ongefrituurd rijstpapier niet. Die textuur, ik ben daar echt zwaar fan van, maar ik kan me inbeelden dat het alles of niks is met rijstpapier. Eens proberen dus. Ik koop dat van mij gewoon in de supermarkt.

Wat is dat nu, zo’n lenterol?

Eigenlijk niet meer dan een loempia die niet gefrituurd is. Koud dus. Ik ben zelf niet zo’n fan van loempia’s, maar lenterolletjes zijn net zacht in plaats van knapperig, en licht in plaats van vettig. En in principe rol je erin wat je wilt. Ik neem meestal wat ik liggen heb. Deze keer was dat zoete aardappel, koriander en munt, avocado, lenteui en romaine sla. Maar ik heb er al minstens even lekkere gemaakt met (aangebakken) paprika, edamame boontjes, komkommer en nog van alles. Hoeft ook niet veggie te zijn: ook lekker met gebakken reepjes kip, (al dan niet rauwe) vis, en het kan ook met aangebakken en lekker gekruid gehakt, heb ik me laten vertellen. Verse kruiden vind ik wel essentieel voor de smaak, omdat het moeilijk is om peper en zout in zo’n rol te strooien.
Het rollen is op zich niet gigantisch moeilijk, maar vergt wel een beetje oefening. Gelukkig staan er zoals bij alles hopen filmpjes online. Zoals dit. Zij heeft wel grotere blaadjes, ik wil ze. Maar met mijn kleintjes lukt het dus ook.

lenterolletje2

Je maakt een blad rijstpapier dat hard in de verpakking zit zacht door het even onder warm water te houden. Dan leg ik het op een propere handdoek, en begint het assembleren. Het is handig als alles al gesneden is. Echte pietjes precies doen dat julienne, maar ik ben eerder van het ruwere werk. Soms mislukt het en wenste ik dat ik meer van de julienne was, maar ge kunt het niet allemaal hebben.

lenterolletje3

Ziet ne keer hoe schattig, zeg! Nog dichtrollen en klaar.
Er zijn mensen die hun eigen loempiasaus maken, en een hele dikke duim daarvoor, maar ik koop die gewoon.

lenterolletje4

Niet gesponsord! Eerlijk Oosters!

Ik kan mij daar dus ziek aan eten. Dat weet ik omdat ik het tijdens het kerstverlof minstens een keer heb gedaan.

Jullie al aan de lenterol? Tips en recepten zijn ook in 2017 meer dan welkom in de reacties onder dit stuk.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Mijn favoriete dingen van 2016

daaag2016Het is een beetje stom, dat mijn bloggoesting altijd volle bak terugkomt op momenten als het einde van het jaar, meestal ook exact de momenten waarop ik te weinig tijd heb om alle best of-lijstjes te schrijven die volgens mij interessant zouden kunnen zijn. Gelukkig zag ik ineens een oplossing opduiken op de blog van Cait Flanders, een blogster die ik al een tijd volg omdat ze fijne dingen blogt over personal finance en minimalisme. Zij had het idee dan weer van bij Alexandra Franzen, en als iemand van jullie zin heeft om nog over te nemen dan is dat dus volgens mij allemaal compleet geen probleem.

In elk geval.

2016 was zeker niet het jaar van de grote ontdekkingen. Dat was ook amper te verwachten met een nieuwe baby en heel veel aan ons hoofd. Een boek schrijven en een huis bouwen en ervoor zorgen dat al onze kinderen op elk moment een volwassene om zich heen hadden, om maar enkele dingen te benoemen. Maar dat is allemaal gelukt (allez, wat ons huis betreft zijn de plannen al ongeveer gelukt, of dat mogen we toch hopen), en al de rest was dus extra. Onderstaande zaken hebben mij blij gemaakt in 2016.

BOEKEN/TV/FILMS/PODCASTS

  • Ik ben nog altijd in de ban van podcasts, alleen ben ik twee van mijn belangrijkste timeframes om ze te beluisteren jammerlijk kwijtgespeeld. Je vindt mij nog maar zelden op vormen van openbaar vervoer, en door problemen met mijn heup en been en motivatie ben ik de afgelopen maanden amper gaan lopen. Gelukkig is er nog altijd mijn ochtendlijk kwartier in de badkamer. Tijdens dat kwartier luisterde ik voornamelijk naar Happier, The Accidental Creative, My Dad Wrote a Porno, Iemand, GTD en Death, Sex and Money. Tijdens de kerstvakantie heb ik mij eindelijk eens gezet aan Dear Sugar Radio, en waw, nu al recht naar mijn hart. Staan op mijn wish list voor volgend jaar: Being Boss, The James Altucher Show, Het leven: een gebruiksaanwijzing en Bibliotheek Den Haag. (met dank voor jullie vele tips, op dat vlak!)
  • Volgens mij heb ik welgeteld een film gezien dit jaar, compleet toevallig omdat Youri aan het kijken was en ik een moment van zinsverbijstering had waarin ik zin had om langer dan tien minuten te blijven volgen. Het was 10, Cloverfield Lane, en bwa, ça va nog eigenlijk. Op oudejaarsavond heb ik nog wildere plannen: dan ga ik me samen met Youri ziek eten aan sushi (hij aan pizza) en gaan we naar Zootopia kijken, want die staat vanboven in de top honderd van Rotten Tomatoes en ik vond de trailer die ik eens in de cinema zag eigenlijk wel de max. Heb ik dan ook nog een film in de cinema gezien, of was dat eind vorig jaar? Slaapgebrek, het doet iets met een mensch.
  • Ook op Netflix zag ik weinig tot niets, behalve kinderdingen voor Dexter en de eerste aflevering van Stranger Things, dat me los van de sfeer toch niet zo hard wist te boeien. En ik volgde ook zeer weinig op tv. Niet veel meer dan “Temptation Island” en “The Show must go on”, geloof ik. Van “België, scherpgesteld” op Canvas zag ik ook een paar stukken en ik vond het jammer dat ik niet nog beter heb gekeken. Planet Earth heb ik opgenomen maar nog niet bekeken. Meteen het antwoord op de vraag “Dat lezen, wanneer heb jij daar in godsnaam tijd voor?“. Simpel: ik kijk bijzonder weinig tv en mijn huishouden draait geregeld vierkant.
  • Ik had me voorgenomen om een boek of tien te lezen dit jaar, want ik zou weer een huilbaby krijgen, maar het werden er bijna dertig. Die heb ik niet allemaal op Goodreads gezet omdat ik aan het wachten ben op een manier om boeken te hiden maar ze toch te laten meetellen. Op mijn account kun je lezen dat ik nogal onder de indruk was van A Little Life, Het Smelt, en Is dit een mens. Ik snap trouwens nog altijd niet dat er mensen zijn die graag lezen en niet op Goodreads zitten. Is dat omdat ze denken dat dat iets met e-readers te maken heeft, ofzo? In elk geval: Goodreads is het beste cadeau dat een lezer op zoek naar inspiratie zichzelf kan geven. Ik zou nooit zoveel goede boeken lezen als ik niet op Goodreads zat. Tonnen inspiratie. Allen daarheen! Het is de laatste keer dat ik het zeg.
  • Qua verbeter uw leven een boek met een keer heb ik veel gehad aan Deep Work en The Subtle Art of not giving a Fuck.

MENSEN/INSPIRATIE

    • A cup of Jo, ook dit jaar weer, en dan vooral haar reeksen als Motherhood around the world en My Beauty Uniform. Ik lees niet alles maar ik vind wat ik lees vaak erg goed gemaakt.
    • le coeur à marée basse. Ook dit jaar weer. Omdat ze er op briljante wijze in slaagt om thema’s bespreekbaar te maken en dat met zo’n fijne eigen stijl doet dat ik alleen maar dankbaar kan zijn dat het Vlaamse internet haar heeft. En omdat ik het onwaarschijnlijk stoer vind dat ze vanachter haar computer kwam gekropen om een vuist te maken in de krant en op tv, terwijl iedereen van ver kon zien dat dat niet makkelijk moet geweest zijn. Wat een vrouw, dames en heren. Alleen maar bewondering.
    • Medium: het zegt veel over hoe druk ik het dit jaar heb gehad dat er hier nog geen zes stukken zijn gepost over mijn obsessie voor Medium. In mijn Blogboek heb ik er wel over geschreven, over hoe compleet wild ik ben van het systeem en de manier waarop ik elke dag geweldig kwalitatieve, boeiende stukken in mijn inbox krijg. Zeker checken, goede schrijvers volgen en upvoten, en je laten inspireren tot je geen klaar meer ziet. Zeg dat ik het gezegd heb.
    • Reddit: ook geen nieuwe liefde, maar ze is blijven meegaan. Door de juiste groepen te volgen heb ik ook in het afgelopen jaar weer heel veel boeiende, grappige, mildly interesting en andere zaken gelezen. Leve het gekke Reddit-universum!

EEN BEETJE VAN ALLES

    • Apps: ik heb bijzonder weinig nieuwe apps geinstalleerd op mijn telefoon in 2016, en als ik het heb gedaan bleven ze eigenlijk zelden lang staan. Quiver was hier aan het begin van het jaar een enorme hit, wel. Zeer fijn voor kindjes die graag kleuren. Day One ben ik weer beginnen gebruiken, al was het niet bijzonder regelmatig, dus misschien een nieuwe poging in 2017.
    • Unroll.me blijft bijzonder belangrijk voor mij. Omdat ik geabonneerd ben op enkele geweldige nieuwsbrieven en ik mijn inbox voor de rest met mijn leven probeer te beschermen. Welke nieuwsbrieven, you ask? Die van Tuttefrut (leve Kathleen!), Todd Henry, Lifehacker en Farnam Street, om er enkele te noemen. Boeiend, boeiend, boeiend.
    • Ik ben behoorlijk late to the party, maar ook de vlogwereld heeft mij de afgelopen maanden weten te verblijden. Dat had met het Blogboek te maken en het feit dat ik er een stuk over vloggen in wilde. Daarvoor ben ik met Hannes Coudenys gaan praten, en via zijn fijne vlogs bij die van Casey Neistat beland. Die laatste is (onder meer door een recente deal met CNN) niet meer zo actief als hij ooit was, maar hell, zijn archief is zo hard de max. Heerlijk om in te blijven plakken, vind ik.
    • Books in Belgium: last but not least. Omdat wij niet heel onze bibliotheek met boeken die we toch nooit gaan kunnen herlezen omdat er altijd nieuwe uitkomen willen verhuizen naar de nieuwe crib zet ik regelmatig boeken te koop op deze fijne site. En ik ben van plan om dat te blijven doen, want in 2017 wil ik minder e-books kopen en eens eerst mijn boekenkast uitlezen. En de boeken die uitgelezen zijn gaan dus in de verkoop. Er staan op dit moment maar twee boeken te koop op mijn account, omdat ik daar dus ook nog geen tijd voor heb gehad, maar ik vind het een handige site en ben van plan om hem vaker te bezigen. Hou het dus in het snotje!

Dan rest mij enkel nog dit: jullie allemaal een zeer fijn 2017 te wensen, met voldoende ruimte om te blijven ademen en te dromen. Ik zie jullie graag terug in januari!

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren