lilith loves bounty brownies van Yvette van Boven

IMG_1140Ik probeer mijn suikerinname wat in te perken.
Niet dat ik zo ongezond eet, maar ik snoep te veel.

Er waren dus wat bescheiden voornemens, en toen zag ik Home Baked van Yvette van Boven liggen in de bib, en toen moesten die toch nog even wijken. Voor de lekkerste baksels die ik volgens mij de laatste jaren uit mijn oven heb getoverd.

Alle lucky bastards die ervan konden proeven waren het ermee eens: de combinatie kokos chocolade en een snuif zout is niet minder dan fantastisch. Alleen vond Youri dat er een kans was gemist door ze niet brownties te noemen. Of brounties. Ge kunt het niet allemaal hebben.

IMG_1143

Dit is het recept voor een brownie of twintig. Ik heb ze gemaakt in een rechthoekig bakblik met opstaande randen, maar je kunt het ook in een cakevorm doen, of iets anders waaruit je achteraf wat brownies kunt snijden.

Bounty Brownies

Ingrediënten:
Voor de brownielaag:

100 gram boter
50 gram pure chocola
125 ml kokosmelk
2 eieren
75 gram suiker
150 gram bloem
Een snuf zeezout

Voor de koeklaag:

100 gram boter, op kamertemperatuur
100 gram suiker
1 ei
100 gram bloem
7 gram bakpoeder
Een snuf zeezout
50 gram geraspte kokos
100 gram pure chocola, in stukjes

Verwarm de oven voor op 180 graden. Smelt voor de brownielaag de boter met de chocola en de kokosmelk au bain Marie, of op een laag vuurtje in een pan met dikke bodem, zoals ik deed. Klop de eieren met de suiker schuimig. Voeg het gesmolten botermengsel daaraan toe en meng met een garde rustig tot alles goed is gemengd. Roer dan de bloem en het zout erdoor en roer tot er geen klontjes meer in het beslag zitten. Giet het beslag in de bakvorm.

Klop voor het koekjesdeeg de boter met de suiker tot het zacht is. Klop dan het ei erdoor. Roer de bloem en het bakpoeder, zout, kokos en gehakte chocolade erdoor. Laat plukjes van het deeg met je vingers op het beslag vallen zodat de hele brownielaag met dotjes koekdeeg is bedekt. Het loopt nog uit in de oven dus het is niet erg als je nog open plekjes ziet. Bak de bounty brownies 35 minuten in de oven. Laat iets afkoelen voor je er repen van snijdt.

SMULLEN!!

(Nog eens een recept, zeg! Wie had dat nog zien komen?)

lilith is op zoek naar het leien dakje

IMG_0601Wij waren dus begonnen met bouwen.
In het begin ging het snel.
Achteraf bekeken misschien te snel.
Weet ik het, wat ken ik van bakstenen op elkaar zetten?

Ondertussen heb ik al veel geleerd:

  • hoe je een aannemer in gebreke moet stellen
  • dat er aannemers zijn die liever voor de tactiek “met de noorderzon verdwijnen” kiezen dan hun miserie op te lossen
  • dat dat allemaal niet om te lachen is, dat gerucht dat bouwen een gigantische berg stress met zich kan meebrengen. En dat je dat wel kunt weten op voorhand, maar als je in de fase komt dat je elke ochtend aan elkaar moet vragen of er überhaupt iemand is die er nog van heeft kunnen slapen, dat de fun er toch snel af is

Anyway.

IMG_8924

Ik durf het bijna niet schrijven omdat ik bang ben om het te jinxen, maar onze ramen zijn gisteren opgemeten. Dat zou normaal in juli gebeuren, nog voor het bouwverlof, en ik zou hier een verslag kunnen opstellen met alles dat ervoor zorgde dat dat dus pas gisteren gebeurde, maar het heeft weinig zin.

Don’t treat a gift like a burden“, zegt Gretchen Rubin dan in haar Happier podcast. En het begint weer te lukken. Nadat ik van “hoera, ik mag hier komen wonen” naar “ik wil niks meer over die werf horen laat mij gerust” ging op een paar weken tijd gaat het nu weer wat beter. De fouten lijken hersteld. We kunnen weer vooruit. En ik hoop dat het ergste nu echt achter de rug is.

IMG_1020

Om maar te zeggen dat ik al over veel dingen slaap heb gelaten, maar niet over geld.
Ik ben zo blij dat ik YNAB heb om me te zeggen dat we nog altijd op schema zitten, en een man die wat essentiële dingen bijhoudt in numbers. Als we op vlak van geld ook in onzekerheid hadden gezeten, ik zweer het u, ik had gezegd dat ze hun huis mochten houden.

Omdat ik zo content ben over mijn financiële gemoedsrust en er nog altijd erg vaak vragen over krijg. Omdat ik merk dat zoveel mensen blijven steken in de opstart van YNAB omdat ze er niet aan uit kunnen. Omdat ik nog altijd overtuigd ben van het feit dat het nog veel meer mensen zou kunnen helpen.

Daarom lanceer ik nog voor het eind van het jaar mijn eerste online cursus, “YNAB voor beginners“. Schrijf je in voor de wachtlijst (dan heb je ook recht op een early bird-korting), en je krijgt de komende tijd af en toe een mail met meer info en praktische zaken als de prijs en de lanceringsdatum.

Doen! Al was het omdat ik me er al keihard op heb gesmeten om maar niet aan mijn onbestaande ramen te moeten denken.

Waarom ik elk jaar een leesdoel stel (en hoe jij dat ook kunt doen)

shutterstock_695723983Ik ben aan het terugkomen van doelen stellen.
Ik vond ze lang motiverend, tot ik ze alleen nog maar veel van moeten vond. Een bepaald aantal dagen per week vegetarisch. Zo veel keer sporten. Zo’n periode zonder alcohol.

Het is bijna weer januari, het zal jullie misschien ook allemaal niet vreemd zijn, dat eeuwige willen sleutelen aan gewoontes. Gelukkig ben ik al gestopt met roken en drinken, maar toch blijven de stemmetjes in mijn hoofd fluisteren dat er van alles anders moet. En dringend.

Ik ben er al serieus in geminderd. Er is eigenlijk maar een doel dat ik consequent blijf stellen, al een jaar of zeven. En dat is mijn leesdoel op Goodreads. Afgelopen week haalde ik het aantal gelezen boeken dat ik in 2017 wilde halen (Dertig! Hoera!). Vorig jaar, het jaar waarin Flo werd geboren, las ik 22 boeken. (ik had nochtans maar een voorzichtig doel van tien) En het jaar ervoor las ik er een whopping 43. Ge kunt u gaan voorstellen hoe mijn menage er toen moet bijgelegen hebben.

Ik durf met stelligheid beweren dat ik die cijfers van zijn leven niet had gehaald zonder leesdoel.

IMG_4990

En net daarom stel ik het dus.

Met lezen is het gek. Eigenlijk heb ik daar nooit echt tijd voor. Wie wel? Er is altijd een mand was die geplooid moet worden (gelukkig al jaren niet meer gestreken), een zwemzak die moet worden klaargezet, of een kindje dat dringend iets nodig heeft. Om het nog niet te hebben over mijn telefoon die vergroeid is met mijn rechterhand. En toch doe ik het. En dat doel helpt me gigantisch. Ik ken veel mensen die meer zouden willen lezen, en daar toch niet in slagen. Net daarom, denk ik soms. Omdat het zonder doel gewoon niet gemakkelijk is om te weten wat dat dan eigenlijk is, “meer lezen”.

IMG_8436

Is het dan niet van moetens, met zo’n doel als een zwaard van Damocles boven je hoofd? Ja, misschien soms een beetje. Maar het is zoals met andere dingen die goed voor je zijn: het is niet omdat het goed is dat je er ook altijd zin in hebt. Ik weet nog dat ik enkele maanden na de geboorte van Dexter bij de psychologe zat en ze me vroeg wat ik graag deed. Ik zei wat dingen als lopen, koken, lezen. “Hoe lang is het geleden dat je nog iets van die dingen hebt gedaan?“, vroeg ze. Ik vond mijn antwoord vanzelfsprekend: al maanden niet meer. Zij vond dat niet vanzelfsprekend. Toen begon ik dat ook ineens weer in te zien. Youri zei me ooit dat hij weet dat het niet goed met me gaat als ik helemaal stop met lezen. Ook dat zegt iets.

Wat dat leesdoel vooral voor mij doet is me wat opjutten. Op een gezonde manier. Ervoor zorgen dat ik altijd snel weer naar een volgend boek grijp. Uit mijn kast, van de bib, maakt niet uit. Aja, want ik heb een doel te halen. En aja, lezen kost misschien wel tijd, maar het is goed voor me. Ik heb er echt veel aan. Niet alleen op mentaal vlak, maar ook omdat ik de indruk heb dat ik er alleen maar makkelijker door ga schrijven.

IMG_8799

En zo ben ik al jaren aan een stuk door aan het lezen, zonder ferme hiaten.
In de zomer op mijn terras, in de herfst in mijn warm bad, of in bed. Zo zalig, dat, met mijn Kindle met lichtje. Ik kan niet anders dan zeggen dat het mij al onnoemelijk veel deugd heeft gedaan.

Op de momenten dat ik triest ben, of bang, of gestresseerd, altijd weer dat boek en dat bed of bad.

Ik heb er zo veel door geleerd, ook. Door in andere mensen hun hoofd te kruipen. Door dingen door hun ogen te bekijken. Het zal vast geen doel zijn waar iedereen iets aan heeft, maar als je het vermoeden hebt dat je iets zou kunnen hebben aan meer boeken lezen, dan kan ik je alleen maar aanraden om eens te testen of een leesdoel kan helpen.

Heb je zin om een leesdoel te stellen, dan heb ik een paar tips:

  • gebruik de tracker op Goodreads: je kunt natuurlijk zelf gaan tellen, maar alleen al voor de boekentips en de heerlijke community kan ik Goodreads niet voldoende aanraden. Ik haal daar gigantisch veel boekentips uit. Let wel: Goodreads laat je maar toe om op 1 januari je doel te stellen, dus geen paniek als je het nog niet terug kunt vinden.
  • kies een realistisch doel: als je jaren weinig of niet hebt gelezen, dan is tien boeken misschien een beter idee dan vijftig. Ik weet dat ik niet elke week een boek uitlees, maar dat ik er doorgaans ook geen drie weken over doe om er een uit te lezen. Het is beter om klein te beginnen dan om jezelf op te fokken omdat je al na een maand achterligt op schema. Daarom denk ik dat ik volgend jaar weer voor dertig kies. Ambitieus genoeg, maar ook niet te ambitieus, zodat ik niet een jaar lang het gevoel heb achter de feiten aan te hollen.
  • plan vooruit: ik heb een lijstje in mijn bullet journal met de boeken die ik de komende weken nog wil lezen. Die pluk ik uit mijn ondertussen gigantische to read-lijst op Goodreads. Kom ik een boek tegen dat me leuk lijkt, dan sla ik het daarin op, en af en toe ga ik erdoor en plan ik vooruit in mijn bullet journal. Op die manier moet ik nooit lang nadenken: tegen dat ik het ene boek dichtsla weet ik al wat het volgende wordt.
  • wees lief voor jezelf: niemand zal je straffen als je je doel niet haalt. De enige die dat kan doen ben jij zelf, en ik zou het niet aanraden. In het jaar nadat Dexter werd geboren las ik drie boeken. Ik had gehoopt op tien. Soms staat het leven een beetje in de weg, en dat geeft allemaal niet. Maar je hebt wel een punt om op te mikken.

Wil je extra inspiratie, schrijf je dan in op mijn leesnieuwsbrief #nevernotreading, en dan krijg je elke maand wat boekentips in je mailbox. Mij toevoegen op Goodreads kan ook.

Stel jij een leesdoel? 
Waarom?
Helpt het je om meer te lezen?
Of wil je eindelijk eens aan je leesdoelen werken?
Deel het in de reacties onder deze post!

lilith heeft haar regels (en jullie ook)

lilith heeft haar regels(like omg, de dingen die je vindt als je op regels zoekt in de beelddatabanken. Could not not share, jullie begrijpen dat)

Ik heb dus mijn regels.
Sommige van die regels komen dicht in de buurt van gemeengoed, andere zijn ingegeven door de belangrijkste stemmen in mijn leven. Nog andere heb ik mezelf opgelegd.

Om hulp vragen is zwak” is een van mijn regels.
Net als: “Iemand iets vragen staat gelijk aan iemand ambeteren“.
Zoals je ziet hoeven regels geen hout te snijden om bepalend te zijn.

Ook in mijn nieuwsbrief aan Flo had ik het over een van mijn regels. Dat ik niet altijd gelijk wil doen voor mijn kinderen. Dat stamt uit mijn eigen opvoeding: die regel werd niet echt gehanteerd, en ik vond dat ook niet erg. Ik snapte dat mijn ouders niet elk jaar een nieuwe boekentas voor mij en mijn broer konden kopen. Dat dat ook niet nodig was, als die van mij nog een jaar mee kon en die van hem helemaal niet meer. Dat daar geen compensatie tegenover hoefde te staan.

Pas toen ik zag hoe deze regel wel werd gehanteerd bij andere gezinnen, soms in mijn ogen tot in het absurde, begon ik erover na te denken.

Dorien Knockaert heeft het in haar overigens fantastische nieuwe boek Thuiskomen over de regel van het drievaksbord. Het bord met vlees, aardappelen en groenten, waaraan we volgens Dorien elke maaltijd toetsen. Het is een regel die heel wat potentiële vegetariërs parten speelt, want -zo drukt Dorien het uit-, “ze zitten met een leeg vak”.

Er zijn regels die voor structuur en harmonie zorgen, maar er zijn er ook die saboteren. Vaak deelt perfectionisme dan de lakens uit, zo merkte ik op de Boekenbeurs, waar ik gisteren en eergisteren mocht signeren. Ik kon bijna een pagina in mijn Bullet Journal vullen met de namen van alle lieve mensen die kwamen vertellen dat ze nog niet in hun bullet journal hadden durven beginnen, omdat ze zo verlamd werden door de gedachte iets fout te doen. Opnieuw te moeten beginnen. Soms hielp het om mijn verre van perfecte samengekrabbelde echtemensenbulletjournal te tonen, maar vaak ook niet. Terwijl zij er samen met mij van overtuigd waren dat hun journal een geweldige tool zou kunnen zijn, als ze die regel maar konden loslaten.

Sommige regels hangen als een zwaard boven je interacties met andere mensen.
Of boven de projecten die je start.
Iedereen is altijd tegen mij” is zo’n regel.
Net als: “Als ik iets doe gaat het toch altijd fout“.
Ik heb ook altijd pech.”
Als iemand mij echt graag ziet dan moet ik hem geen dingen uitleggen.”
Sommige mensen hebben de regel dat je een boek waarin je begint te lezen ook afmaakt.
Of het slecht is of niet.

Ik zie het als een van de grootste geschenken die therapie mij heeft gegeven: dat ik mijn eigen regels en verhalen beter in vraag kan stellen. Waarom denk ik dat? Moet dat echt? Heb ik het echt zo druk? Waarom sla ik nu zo hard in paniek? Welk verhaal vertel ik mezelf, en klopt dat wel? Waar komt dit vandaan?

Hoe beter ik de verhalen die ik mezelf vertel begrijp, en hoe beter ik hun oorsprong ken, hoe minder ze doorwegen. Hoe sneller ik ze af kan schudden op de momenten dat ze me belemmeren, of erger nog: verlammen. En net daarom denk ik dat het goed is om onszelf en de massa regels waarmee we samen hangen op regelmatige basis eens serieus in vraag te stellen. Al dan niet met de hulp van iemand die er iets van kent. Of door veel boeken te lezen, dat helpt bij mij ook.

Heb jij al ooit nagedacht over de regels in je hoofd?
Heeft therapie je daarbij kunnen helpen? Of iets anders?
Deel zeker je ervaringen in de reacties. 

Lieve Flo, (deel 3)

IMG_0667

Ik weet het, meisje, jouw nieuwsbrieven zijn dun gezaaid.
Een jaar en acht maanden ben je ondertussen, en nog steeds vallen ze op de vingers van een hand te tellen.

Ik voel me daar niet ambetant over, en ik hoop jij later ook niet. Ik ben niet zo’n aanhanger van het “als je het voor de ene doet dan moet het ook voor de andere”-principe. Ik probeer niet te tellen. Zolang er liefde op overschot is doen al die statistieken er niet zo toe. Dat wil ik jou ook graag leren: sommige dingen zijn belangrijk, en andere minder. Dat alles altijd voor iedereen gelijk moet zijn is een verhaal dat je jezelf al dan niet vertelt, en dat de dingen soms gecompliceerder maakt dan ze hoeven te zijn.

IMG_0680

Nog zo’n verhaal dat je vader en ik onszelf lang hebben verteld is dat een tweede kindje in ons geval echt geen goed idee was.
Niet voor je broer, die het graag rustig en stil heeft.
Vast ook niet voor je moeder en vader, die het al zwaar genoeg hadden gehad voor jij er was.
Die het ook graag rustig en stil hebben.
En niet te gecompliceerd.

Maar toen was je er, op de eerste dag van maart van vorig jaar, en sindsdien lach ik weer veel vaker dan in de jaren ervoor. Dat heeft niet enkel met jou te maken, ook met een belangrijk herstel. Maar het is een feit dat ik er zo weinig rekening mee had gehouden dat ik het ook wel eens leuk zou kunnen vinden, dat dat ervoor zorgde dat de warmte van de zon extra veel deugd deed.

Daar was je, de zotte dochter waarvan ik niet eens wist dat ik haar zo graag had gewild, en sindsdien zijn we met vier en dat loopt zoveel vlotter dan wij gedacht hadden. Gevreesd hadden, zelfs.

IMG_0343

Oké, oké, je woedeaanvallen zijn nu al legendarisch, en dat vond ik van die van Dexter ook al, maar toen had ik die van jou dus nog niet gezien.
De ene dag kan ik er beter mee om dan de andere, maar ik kan er zo ongeveer duizend keer beter mee om dan toen Dexter zijn eerste woedeaanvallen kreeg. En ik ernaar stond te kijken en me afvroeg hoe ik dit nu weer zou overleven.
Ondertussen ben ik al wat meer de moeder die ik bij Dexter had willen zijn.
En ik weet dat alles makkelijk is als je erop terugkijkt, en dat de wegen geplaveid liggen met had-ik-maars. Die geen enkele zin hebben.
Maar ik ben boven al blij dat ik die tweede kans heb gekregen.

IMG_0425Jij doet me deugd, Flo.

Je bent een vat vol deugnieterij.
Zo’n kind met oogjes die altijd blinken.
Dat niks leuker vindt dan nieuwe kleren en schoenen en accessoires, geen idee van wie je dat hebt.
Zo’n peuter die enthousiast meedanst met Kinderen voor Kinderen op filmpjes uit de crèche, wat mij dan weer veertien vuiltjes per oog oplevert.

Je bent een showmadam, een deugniet, een lachtaart en een dramaqueen.
Je bent overal graag bij, en nog het liefst bij ons.
Het is zot dat ik er op voorhand toch mee ingezeten heb dat jouw komst dingen zou veranderen waar we misschien niet goed mee om zouden kunnen, en dat dan bleek dat jij het clichématige stukje was dat onze puzzel compleet maakte.
IMG_0729

En of ik het nu zo sentimenteel wil uitdrukken of niet, lieve Flokie, je maakt mijn wereld en die van de mensen die je kennen tot een leutigere plek. Waar het gelach als geklater klinkt dat eerst als een rochel opborrelt uit je “buit”. Waar mensen “bapu” zeggen tegen elkaar, terwijl ze “danku” bedoelen. En waar de grootste idolen de broers zijn, die de allerleukste mopjes vertellen. Waar die broers het feit dat het rustig en stil is met plezier hebben ingeruild voor de leukste speelkameraad die ze zich konden inbeelden. Wat er dan weer voor zorgt dat de moeders er nog het allerdankbaarst zijn, omdat ze erbij mogen staan en ernaar kijken.

Geweldige Flo, je bent onze poppemie, onze bozemie, onze huisclown en ons kakkernestje. Je bent het beste slechte idee dat we ooit hebben gehad, en we zien je allemaal zo graag dat het belachelijk is.

Dikke zoen,

je mama

lilith loves zoete aardappels (en deelt een recept voor vegetarische zoete aardappel-macaroni)

IMG_0004Volgens Timehop is het deze week al drie jaar geleden dat ik voor de krant naar North-Carolina mocht. Ik was toen al wel een hoop keer in Amerika geweest, maar nog nooit in het Zuiden. New York, en Los Angeles, en Las Vegas en San Francisco, en heel wat plaatsen daar tussenin. En ja, daar zat behoorlijk wat verschil op in vergelijking met die keer dat we door Florida reden. Maar je kunt dan wel al hebben gelezen dat die coté van Amerika echt de andere niet is, het is pas als je in dat andere Amerika staat om de zoete aardappelteelt van dichtbij te gaan bekijken dat het begint te dagen.

Raleigh is niet meteen een bestemming die bij veel mensen hoog op de bucket list staat.
Bij mij ook niet. Maar een persreis is altijd een fijn excuus om eens ergens te gaan kijken waar je dat uit eigen overwegingen niet zou doen. En mijn ogen uitgekeken heb ik. Op de velden, in de dorpjes, tussen de gigantische pick-up trucks en op de state fair waar zo goed als alles gefrituurd werd dat in een frietpot kon geduwd worden.

IMG_0913 Processed with VSCOcam with g3 preset

Ik was er voor de zoete aardappel, en boy, zoete aardappelen heb ik gegeten. In allerlei vormen, kleuren en soorten. De bij ons gekende oranje, maar net zo goed paarse en witte. Op allerhande manieren geprepareerd ook.

IMG_0775IMG_0966Hoe zoeter, hoe liever, vinden ze daar doorgaans, en hoewel ik ze van nature al behoorlijk zoet vind, doen ze er in Amerika graag nog een schepje bovenop. Door er mierzoete marshmallows op te leggen voor ze de oven in gaan, om maar iets te zeggen. Volgens mijn Amerikaanse vrienden “de ideale manier om je kinderen kennis te laten maken met de smaak”. Als dat niet voldoende was om hun mondjes dicht te plakken kon je er ook nog altijd een lepel maple syrup bijdoen, vonden zij. Disclaimer: de tip kwam van dezelfde meneer die me aanraadde om al mijn groenten voortaan op smaak te brengen met varkensvet.

Ik at op zes dagen tijd zoveel zoete aardappelen dat ik er een beetje een degout van had op het einde van de trip. Dat kwam gelukkig ook weer goed. Ik leerde dat je zoete aardappels kunt poffen, stomen, roosteren, frituren, glaceren, pureren en dat ze net zo goed tot hun recht komen in een slaatje als in een spicy curry. Ik at ze als hapje met gerookte ham, maar ook in soep met gember die ik nog steeds op regelmatige basis klaarmaak.

De afgelopen jaren heb ik mijn relatie met de zoete aardappel op het gemak verder uitgebouwd. Door ze te roosteren en over slaatjes te strooien. Als er edamame boontjes zijn dan wordt mijn dag onmiddellijk nog beter.

IMG_5051
Door er heerlijke frietjes van te maken. Of door er noodles van te draaien met mijn spiralizer.

IMG_9373

Door ze te serveren als zalig lekkere puree op Thanksgiving, ook.

IMG_6600

En elke keer als ik er eet, wat ondertussen weer zo goed als elke week is, dan moet ik terugdenken aan de trailer parks waar soms wel drie gigantische pick-ups voor de trailer geparkeerd stonden. Aan hoe de mensen daar mijn naam uitspraken, met een e die minstens drie lettergrepen leek te beslaan: Kee-ee-eeely. North-Carolina was meteen de laatste keer dat ik voet aan wal zette in het land waar de Donald een jaar of twee later de ijzeren troon zou bestijgen. Was ik daar toen niet geweest, dan had ik daar nog veel minder van gesnapt, bedenk ik me nog regelmatig.

Om deze post toch on a brighter note te eindigen: ik blijf manieren ontdekken om zoete aardappel klaar te maken. Een van mijn recentste favorieten is onderstaand recept uit Simply Nigella van Nigella Lawson. Ik was duizend procent zeker dat ik er een foto van had, maar ik kan hem nergens vinden. Gelieve u dus in te beelden dat er hier een ovenschotel staat met gesmolten kaas op, en daaronder geweldig lekkere macaroni. Zeker eens proberen!

Macaroni met zoete aardappel en feta van Nigella Lawson

Voor 4 personen:

Ingrediënten

500 gr zoete aardappels
300 gr pennette of andere korte pasta
4 el (60 gr) zachte ongezouten boter
3 el tarwebloem
5 dl volle melk
1 tl scherpe mosterd
1/4 tl paprikapoeder, plus 1/4 tl om te bestrooien
75 gr feta
125 gr belegen cheddar of Goudse kaas, geraspt, plus 25 gr om te bestrooien
peper en zout naar smaak

Bereidingswijze:

Verwarm de oven op 200 graden celcius. Schil de zoete aardappel en snij in stukjes van 2 à 3 cm. Kook tien minuten in een kom gezouten water. Giet af en bewaar het kookwater. Prak de zoete aardappel met een vork.

Maak een roux met de boter en de bloem. Neem de pan van het vuur en voeg de melk toe tot je een gladde massa hebt. Voeg de mosterd en het paprikapoeder toe en kruid met peper en zout. Bedenk dat je niet te veel zout toevoegt, hier komt nog kaas bij. Kook de pasta twee minuten minder lang in het aardappelwater dan op de verpakking staat. Giet af en bewaar wat van het kookvocht. Roer de pasta door de zoete aardappel, verkruimel er de feta over en meng met de witte saus en 125 gram geraspte kaas. Is de saus te dik dan voeg je kookvocht toe. Schep in een ovenschotel, bedek met de rest van de geraspte kaas en het resterende paprikapoeder. Bak dertig minuten in de oven.

Heb je zelf leuke recepten of tips om zoete aardappels klaar te maken? Deel ze gerust in de reacties.

lilith deelt echte bullet journals van echte mensen

IMG_0692Vorige week was ik uitgenodigd op de Inspiratiedagen van De Standaard Boekhandel.
Ik kende die niet, en dat schijnt niet zorgwekkend te zijn als je niet in het bezit bent van zo’n boekhandel. Kort gezegd is het een evenement waarop mensen hun product kunnen voorstellen aan de uitbaters van de boekhandels. Uitgevers kunnen zelf geen mensen aanwijzen, je wordt uitgenodigd. En ik, ik werd uitgenodigd, omdat ik een handleiding over Bullet Journaling geschreven heb. Wij blij.

Zo stond ik dus plots in een hotel in Edegem, of all places. Naast mij zat een striptekenaar, aan de andere kant iemand met Atoma schriftjes en Stabilo fluostiften maar dan in pastel. En er waren dus heel veel boekhandelaars. Die hadden allemaal al van bullet journaling gehoord, al was het omdat er gedurende heel de maand een aanbieding loopt waarbij de boekhandels een standje hebben met bullet journals, mijn handleiding en creatieve producten. (voor wie mijn boek nog niet heeft: je krijgt het samen met een bijhorend bullet journal mee naar huis voor 20 euro. De twee kosten anders samen 30 euro. Het kan dus wel eens het moment zijn)

Die aanbieding staat in de folder onder deze vorm:

IMG_0662

Super. Geweldig schoon. Content mee. Alleen merk ik dat dit soort pagina’s minstens even veel mensen aantrekt als afstoot. En vooral dat laatste is jammer, want ik merk dat het exact die mensen zijn die baat zouden kunnen hebben bij het systeem die worden afgeschrikt. Omdat ze denken dat ze geen tijd hebben voor zoveel fietjefatjerietjes met stiftjes en washi tape. Hun hoofd ontploft nu al, waar zouden ze dan nog de tijd halen om de datum te handletteren?

I feel them. Ik ben namelijk een van hen. Mensen gaan er vaak automatisch van uit dat ik wel een hele creatieve mie moet zijn, omdat ik een handleiding over bullet journaling geschreven heb. Niks is minder waar. Ik heb maar één magische truc nodig om mensen van “ik kan dat niet” naar “dat is misschien wel iets voor mij” te laten evolueren. Mijn bullet journal openslaan. Op de inspiratiedagen voelde ik de opluchting van de boekhandelaars op mij afdampen. Dus dat was het maar. Dat konden zij ook. Dat konden hun klanten ook. En ik maar “I KNOW!!!“, denken. En zeggen. Tot ik aan het einde van de dag geen stem meer had, maar volgens mij de boodschap wel heb overgebracht.

Het is geweldig, dat het systeem van Ryder Carroll is opgepikt door ongelooflijk creatieve vrouwen met brush pennen, maar eigenlijk feitelijk draait dat systeem niet eens zozeer om dat creatieve aspect. Dat heb ik ook al eens proberen te verhelderen in deze blogpost. Niet eens omdat ik zozeer meer boeken wil verkopen, maar omdat ik met eigen ogen zie hoe hard mensen die denken dat het niks voor hen is, gebaat kunnen zijn eens ze snappen dat het niet eens is wat ze denken dat het is.

Ik gebruik geen washi. Ik gebruik weinig of geen kleuren. Ook geen leuke banners of ribbons voor mijn titels. Mijn bullet journal ziet er zo uit:

IMG_0332

Op een uitzonderlijk creatieve dag zo.
IMG_8357
Het is niet gemaakt om veel likes mee te scoren op Instagram. Daar is het allemaal niet boeiend genoeg voor, vrees ik. Het is evenwel het beste dat mij en mijn gemoed de laatste maanden is overkomen. Naast YNAB dan, maar daar ga ik binnenkort nog eens over bloggen. (en andere dingen doen, sssst)
Omdat ik het doe werken voor mij.
Door veel dingen niet te doen.
Andere wel.

Ik heb aan enkele bullet journal aficionado’s gevraagd om hun pagina’s te delen.

Renilde ken je misschien van haar blog mooiding.be. Zij staat in het onderwijs en gebruikt haar bullet journal voor van alles en nog wat, van examenroosters tot oudercontacten en nog honderd dingen meer. Dit zijn enkele van haar pagina’s:

Een weekplanning:

IMG_20170626_131602

Dailies:

IMG_20170626_131753

Een future log:

IMG_20170626_131835

Super om te zien hoe Renilde haar eigen systeem heeft, met een line a day, bijvoorbeeld, en het toch allemaal heel leuk en doenbaar houdt. Zonder het overzicht te verliezen.

Ook Lobke van Leuke Wereld is een grote fan van haar bullet journal. Wie door die van haar bladert ziet dit soort pagina’s.

IMG_6540 IMG_6562 IMG_6561

Kathleen van Tuttefrut gebruikte haar bullet journal lang enkel voor haar bijberoep, maar is ondertussen aan het doorschuiven naar de twee door elkaar gebruiken. Zij schreef er deze blogpost over, met voorbeeldjes van haar pagina’s.

Echte pagina’s uit echte bullet journals die erin slagen om hun echte eigenaars van dienst te zijn. Elke dag opnieuw. Ook op dagen dat tekenen en doodelen het verste van hun gedachten is. Allemaal even anders als hun eigenaars ook zijn. Want dat blijf ik het coolste vinden: het systeem is zo flexibel dat je het compleet naar je hand kunt zetten. En het dus kunt laten werken voor iedereen die op zoek is naar wat meer gemoedsrust. Al dan niet gecombineerd met andere apps of systemen, zoals ik zelf ook doe.

Wil je graag meer lezen en kijken?

Op bulletjournal.com vind je alle info van de bedenker van het systeem, Ryder Carroll.

Mijn boek “Bullet Journal, de handleiding” vind je hier, het bullet journal dat je erbij kunt kopen hier.

Ik krijg regelmatig de vraag welke bullet journals ik zelf gebruik: de Leuchtturm 1917, dotted, A5. Wegens dik papier dat niet doordrukt, handig formaat en dots.

Hier vind je wat screenshots uit het boek.

In deze blogpost help ik wat misverstanden over het systeem de wereld uit.

In deze Facebookgroep vind je voorbeelden van minimalistisch bullet journalen.

Wie vragen heeft over het systeem is ook van harte welkom op mijn “Bullet journal adviesbureau” (dat hoor je goed) op de Boekenbeurs. Je kunt er ook een boek komen kopen of laten signeren. Kom zeker eens af!

Dexter spreekt XXIII

IMG_0547

Het is ongelooflijk hoe groot Dexter aan het worden is. Vorige week zat ik ernaar te kijken, in het midden van een hectische ochtend zoals er hier zoveel zijn. Naar zijn dunne beentjes die almaar langer worden. Naar de maniertjes waarmee hij probeert weg te steken dat hij eigenlijk nog maar vijf en half is, en geen veertien. Naar zijn onbestaand babyvet. Hij zit ondertussen in de derde kleuterklas, te popelen tot hij mag leren lezen. En ik, ik kan het soms amper bevatten.

IMG_0051

Dit waren zijn leukste uitspraken van de afgelopen weken:

  • Ik kan al echt alle woorden lezen in dit boek hoor, maar ik zeg andere woorden tegen Flo omdat ze het zou begrijpen“. Dexter leest voor aan zijn zus.
  • Het laken niet aftrekken, Flo! Anders gaan mama en papa zien dat we hier superstout zijn“. Dexter en Flo maken een kamp in de woonkamer.
  • Pas goed op hoor, Flo, hier komen er allemaal valstrikkers uit.”
  • Geef die puzzel maar aan mij Flo, ik ben al langer in dit huis dus ik weet hier alles beter“. Dexter en Flo ruimen op.
    IMG_0194
  • Mama, kijk eens goed. Deze Pokémon is al geëfloeweerd“. Geëvolueerd, zoals ze zeggen.
  • In de brandweer waren er ook okido’s“. Iemand in de buurtpolitie zegt okido in een walkietalkie. Ik ga er voor het gemak van uit dat hij die bedoelt, nadat ze met de klas naar de brandweerkazerne zijn geweest.
  • Kijk, zo’n dikke buik dat die poes heeft. Ik denk dat die kittens gaat laten“.
  • Een schoen die ademt! IK WIL DAT!“. Dexter ziet een Geox-reclame.
  • Wel jammer dat jij dan al superoud zal zijn. En traag“. Dexter vraagt of hij later met me mee mag als fotograaf voor de krant.
  • A. speelt graag op kamers“. Er komt een vriendje spelen, en Dexter probeert het zo aan boord te leggen dat ze op zijn kamer mogen spelen.
  • Ze is gewoon een beetje aan het ademen, hoor. Dat geeft niet, mama, ze heeft nog heel de nacht niet geademd.” Dexter mag soms op de iPad als Flo haar middagdut doet, en wil voorkomen dat ik denk dat ze al wakker wordt als ze kucht door de babyfoon. Zie ook: “Dat was de vuilniswagen maar, hoor.”
  • Die kan alleen kapot als je hem wel water geeft“. Ik bestoefte een kartonnen cactus, hoe cool dat is dat die niet kapot gaat als je hem geen water geeft. En toen blowde Dexter me away met deze clevere vaststelling. Het is geen ei, dat kind van mij.
  • Breng je zo’n stokjes om mee te eten mee voor mij uit Afrika?“. Youri gaat naar de pastabar en vraagt wat Dexter wil eten. Wat associaties meebrengt van bij de Chinees.
  • Ketchup is gewoon gesmolten tomaat“.
  • Ik heb pijn aan mijn duimteen“.
  • Is die kiwi nog niet rijk?“. Rijk en rijk.
  • Als de mama dood is, dan is dat toch superarm voor een babydier?“. Arm en erg.
  • Maar mama toch, die zijn toch veel te groot om hier te leven?*vette oogrol*. Dexter vertelt over hoe hij eens met een kitten speelde op ons koertje, en ik vroeg of het een tijger was.
  • Bestaan er meer jongenseenhoorns, of meer meisjeseenhoorns?“.
  • Wat moet je eigenlijk doen als er een zebra over het zebrapad loopt?“.
  • Huh? Maken ze sap van Lamborghini’s?“. Dexter ziet een reclame voor Jupiler en herkent het logo.

Meer Dexter spreekt? De andere edities staan hier.

lilith is een introverte moeder (en jij misschien ook)

shutterstock_538823587Ik ken mensen die het ouderschap alleen maar leuk lijken te vinden.
Of toch veel vaker leuk en compleet fantastisch dan ik.
Niet een significant deel van de tijd ook best zwaar, of vermoeiend.
Laat staan uitputtend.
Die mensen schijnen uit een bodemloos vat energie te tappen dat ik niet weet staan.
Eerst dacht ik dat ze niet honderd procent eerlijk waren, en alleen maar deden alsof.
Dat ze alleen maar de mooie kant lieten zien, en voor de rest in de ontkennende fase zaten.

Later kreeg ik door dat er mensen zijn die het menen als ze zeggen dat ze kindjes zo extreem geweldig vinden op elk moment dat ze er wel 17 zouden willen. Dat ze hun bloedjes al missen als ze een kwartier aan het slapen zijn, en zich moeten inhouden om ze niet te gaan wekken. Toen die mensen me verzekerd hadden dat ze de waarheid spraken voelde ik me ineens de slechtste moeder ooit. De grootste truntemie, ook. Wat een contrast met hoe ik me soms voel.

Want hoe kon het dat zij altijd maar bij hun kind wilden zijn, en ik de moeder was die blij was dat ze na een maand of drie zwangerschapsverlof weer mocht beginnen werken? Hoe komt het dat sommige andere ouders naar het schijnt liefst jaren fulltime met hun kindjes zouden willen thuisblijven? Bij hen willen slapen, terwijl ik zo blij ben als ze in hun eigen bedje liggen? En hoe komt het dat ik soms moordlustig word als mijn kindje maar tien minuten wil slapen over de middag terwijl ik echt op een uur voor mezelf had gerekend? Hoe kan het dat ik kan wenen van vermoeidheid na een hele dag alleen met mijn kinderen? Ook al zie ik ze zo graag dat ik er meer voor over heb dan ik me op voorhand ooit kon inbeelden?

IMG_0546

Ik heb lang gedacht dat het aan mij en mijn gebrek aan oermoedertalent lag. Wat dat ook moge zijn. Ik zie Dexter en Flo doodgraag, en toch moeten ze niet per se op elk moment bij mij zijn. Kindjes zijn veel, en luid, en impliceren chaos, en ik hou al mijn hele leven van stil, en minder, en rustig. Ik ben diegene die in stilte wegsloop van uw trouwfeest. Er niet mocht aan denken om in uw studentenvereniging te zitten. Dat is niks persoonlijks. Ik blijk weinig aan die neiging om weg te blijven van grote evenementen met veel verwachtingen te kunnen veranderen, en had me er zelfs bijna bij neergelegd. En toen werd Dexter geboren.

Een baby krijgen is op zich al een behoorlijke schok voor elk systeem, en zeker voor het systeem dat graag wat tijd voor zichzelf heeft: plots is daar een hulpbehoevend wezen dat je op elk moment van de dag nodig heeft en verlies je van de ene dag op de andere de me-time waarover je al heel je leven beschikt. Plots wordt een toiletbezoek luxe, en alleen naar de supermarkt vakantie. Ik ben niet meteen wat je noemt verlegen, laat staan dat iemand mij snel als stil zou bestempelen. Meteen de reden dat het zo lang heeft geduurd voor ik doorhad wat er aan de hand was. Ik had mezelf nooit van zijn leven als een introvert bestempeld, had iemand me daarnaar gevraagd.

Uiteindelijk was het een podcast over introverten en extraverten die me zo door elkaar schudde dat ik even op de rand van het bad moest gaan zitten. Extraverten blijken mensen die energie krijgen van sociale gebeurtenissen, introverten moeten zichzelf weer opladen na sociaal contact. Die definitie gaf psychiater Carl Jung al in de jaren twintig van de vorige eeuw, en net geen honderd jaar later ging in een Ieperse badkamer het licht aan. Ik praat best veel en ontmoet graag mensen, maar het vergt zeker wat van me. Ik heb het liever in kleinere dosissen en wat diepgaander dan veel en van alles. En graag gecombineerd met voldoende tijd voor mezelf. In stilte. Wat me dus wel een introvert maakt.

Een introvert die keihard haar best doet, soms zelfs om een extraverte moeder te zijn die het allemaal aankan. Ik heb mezelf zeer regelmatig weggecijferd om dan toch keihard tegen de muur van mijn beperkingen aan te lopen. Ik heb zo lang gedacht dat ik faalde.

Tegelijk heb ik het niet zo voor vakjes, omdat ik soms bang bent dat je ernaar gaat leven.
Daarom ben ik altijd zo voorzichtig als iemand me vraagt of ik of Dexter niet een beetje hoogsensitief zijn. Zeker nu, met het succes van het boek van Fleur Van Groningen. Ik weet het niet. Soms herken ik iets, vaak ook niet. “Hoe weet ik dat ik sensitiever ben dan iemand anders?“, vraag ik me dan af. Maar dat ik soms doodop ben na sociaal contact, daar moet ik mezelf niet eens gek hard voor met anderen vergelijken. Alleen weten dat er anderen bestaan die op een compleet ander punt van de graadmeter zitten, was in mijn geval voldoende.

Ik schreef enkele weken terug een stuk voor de krant en nu deze blogpost vanuit de hoop dat anderen zich ook zouden herkennen, en zich minder alleen zouden voelen. En amai, dat deden ze.

IMG_0379

Jezelf kennen, dat blijkt bij mij met de jaren waardevoller.
Dat leerde ik in therapie, en ik merk dat dat me zachter heeft gemaakt.
Zeker ook voor mezelf.
Lezen dat anderen ook regelmatig worstelen met introvert zijn en kindjes hebben, dat zorgt ervoor dat ik het beter begrijp. Mezelf minder verwijten maak. Besef dat het ook voordelen heeft. Dat het me ook een alerte moeder maakt, een met goed afgestelde voelsprieten. Ik heb heel snel door dat er iets scheef zit bij Dexter. Dexter, die op dat vlak al van dag een duidelijk in mijn kamp zit. Iets waarmee ik rekening kan houden, iets dat ik ook heel goed snap. Ik hoop dat hij ook dat ziet, en niet alleen de overprikkelde kleuter van 36 waarin ik soms verander, aan het einde van een drukke dag met oneindig veel vragen over triceratopsen en vleermuizen.

Ik ben dan wel niet de hippe kruising tussen Mary Poppins en moeder Theresa geworden die ik in mijn hoofd had, maar ik doe mijn best met wat ik heb. En dat is exact wat ik aan mijn kinderen wil leren: dat je niet meer kunt doen dan dat. En dat dat oké is. Al behoorlijk wat, zelfs.

(Dit stuk verscheen in een iets andere vorm in De Standaard Magazine. Ik kreeg er zo veel reactie op dat ik het hier nog eens deel. Wil je het volledige stuk lezen, met duiding van een expert en andere introverte ouders, dan moet je je even registreren)

Wil je graag nog meer lezen over het onderwerp? Ik had heel veel aan “Stil- De kracht van introvert zijn in een wereld die niet stopt met kletsen” van Susan Cain. Er is ook een TED-talk

schrijf je in op #nevernotreading, en ontvang mijn beste boekentips in je mailbox

watiklasjanuari_2Er zijn wat dingen waarvoor ik in september eindelijk de tijd heb genomen, na maanden zagen dat ik er de tijd niet voor had. Een daarvan was een lezersenquête waarop geweldig veel respons kwam. Daar leerde ik een en ander uit. Een van die dingen was dat het met een paar thema’s nogal alles of niets is voor de lezers van deze blog.

Ofwel ben je die hard fan van Dexter spreekt, ofwel kan het je vaak gestolen worden, was er een van. Heel wat mensen lieten expliciet weten dat ik er meer moest van posten, anderen smeekten me haast om er eens mee te stoppen. Omdat ik me op dat vlak noch inhou noch het gevoel heb dat ik overdrijf ben ik niet meteen van plan om daar al te grote conclusies uit te trekken.

Op vlak van boekentips zat ik wel al een tijdje met twijfels. Ik lees echt heel graag. Ik kan echt heel enthousiast zijn over boeken. Ik durf daar niet al te ver in gaan op mijn blog, omdat ik weet dat niet iedereen even enthousiast is. Dat heel veel mensen gewoon geen tijd hebben om te lezen, op dit moment in hun leven. Of niet graag lezen. En dus trapte ik daar al een tijd op de rem. Heel wat enquêtes bevestigden mijn vermoeden: ook dat is vaak alles of niets. Nogal wat lezers gaven aan op dat vlak op hun honger te zitten, en net meer boekentips te willen. Anderen vonden dat ik er te veel over schreef voor hun goesting. Niet iedereen is een boekennerd zoals ik.

Doordat ik op de rem sta, deel ik ook heel veel niet. Boekentips voor kindjes. Releases waar ik naar uitkijk. En toen kwam het idee voor #nevernotreading. Mijn eigen boekennieuwsbrief, oe yes! Hoe cool zou het zijn?

Dat gaan we dus behoorlijk snel weten.

Wat het wordt? Aan het einde van elke maand stuur ik je een mail met het beste dat ik de afgelopen weken heb gelezen. Een beetje zoals deze blogposts, dus. Daarnaast vertel ik je waar ik op leesvlak mee bezig ben geweest. Welke boeken ik voor mijn werk kreeg. Welke tips ik uit podcasts haalde, en wat op mijn to read-lijst kwam en waarom. Welke dingen mensen mij hebben aangeraden. Er zit een blokje in met de lievelingsboeken van Dexter en Flo. En ik zou het ook leuk vinden als er interactie was met de andere boekennerds die mijn nieuwsbrief ontvangen. Op reply drukken mag dus, heel heel graag.

Voor wie? Voor iedereen die op zoek is naar tips, en het niet erg vindt om die te krijgen van iemand die heel enthousiast wordt van lezen en alles dat ermee te maken heeft.

Ga je me spammen? Neen. Aan het einde van de maand stuur ik je een mail, en dat is het. Uitschrijven kan op elk moment. De eerste nieuwsbrief wordt zaterdag verstuurd.