Dexter spreekt XI

dexterspreekt11

Binnen minder dan een maand wordt hij drie, de appel van mijn ogen. Soms moet ik denken aan die eerste loodzware weken en maanden, waarin elke dag eeuwen leek te duren, en ik bijna gek werd van de mensen die zeiden dat ik er vooral van moest genieten, want dat de tijd toch zo snel voorbij gaat. “WHAT?!”, dacht ik dan, dat ze hier eens komen zitten in dit huis waarin het gekrijs nooit lijkt te stoppen, we gaan dan eens zien hoe snel de tijd gaat.

Hoe gek het ook is, het vervaagt allemaal. Toch word ik soms teruggegooid naar die dagen, vaak omdat ik een Instagramfoto zie van een baby en een onderschrift waaruit blijkt dat de mama even radeloos is als ik destijds, omdat niks lijkt te helpen, of toch nooit voor lang. De tijd waarin de vragen die het vaakst door mijn hoofd spookten deze waren: “Waarom wilde ik dit? Ik was toch gelukkig?“. En ook: “Hoe lang hou ik dit in godsnaam nog vol?“.

Ik weet dat veel van die nieuwe moeders via de vanzelfsprekende zoektermen waarin huilen, krijsen en onophoudelijk een grote hoofdrol wegdragen op deze blog terechtkomen, en misschien dat ik hier even moet zeggen dat het wonderbaarlijk goed is gekomen met onze Dexter. In die mate dat ik soms met mijn ogen moet knipperen omdat ik nu zo goed weet waarom ik hem zo graag wilde.

dexterspreekt11_2

Ja, hij is nog steeds het gevoeligste kind van de klas, eentje met een handleiding, gelijk ze dat zo omfloerst zeggen. Wat voor andere kinderen totaal vanzelfsprekend is ligt voor hem soms iets moeilijker, zeker als het te maken heeft met veel lawaai of drukte. Maar tegelijk is hij ook vreselijk lief, tussen de driftbuien door, verbaast hij ons elke dag met zijn manier van naar de wereld kijken en met hoeveel gevoel voor humor hij al heeft, en met welke thema’s hij al bezig is, hoe klein ook. En zijn uitspraken, oh boy, zijn uitspraken.

  • Weet je wat ik graag eet? Makamolie!“. Want guacamole klonk nog niet swingend genoeg.
  • Kijk mama, vanboven is geen aar!“. Ook bekend als die keer dat ik zeer blij was dat de kale bejaarde man voor ons aan de kassa ook nog eens hardhorig bleek.
  • In Afrika is er ook modder he mama?“. Een doodgewone vraag bij het ontwaken, chez nous.
  • Mag ik eens kijken door de fotonemer?“. Camera is zo 2014.
  • Zijn sprekeltjes waren vastgebonden en die kon niet zwemmen“. Dexter brengt verslag uit aan zijn vader nadat hij tijdens een bezoek aan de supermarkt drie keer tien minuten naar de bak met kreeften heeft staan kijken.
  • Ik ruik kaka“. Zeven keer per dag. Er zijn ook variaties op hetzelfde thema. Ik ruik patatten, ik ruik worst, ik ruik smeerkaas.
  • Asjeblieft, meneer mama!”. Dexter duwt zijn jas in mijn handen.
  • Kliek klak gesloten“. Waarop hij een handbeweging maakt waarmee hij een denkbeeldige deur lijkt te sluiten, om aan te geven dat ik niet dichterbij mag komen om hem te helpen met het aandoen van zijn jas of schoenen.
  • Papa kijk wat da ik zegt! De kleren zijn in de choco! Hahahahahaaha!“. Er bestaan waanzinnig veel variaties op dit mopje, maar er wordt altijd even smakelijk gelachen.
  • Is de kattensnoet al begonnen?“. Ik vind kattensnoet eigenlijk beter dan Kattenstoet, stad Ieper. Kan daar iets aan gedaan worden?
  • Neen hiep hiep is voor als je jarig bent!“. Moeder zingt mee met de intro van Island in the Sun van Weezer op de autoradio.
  • Mijn geluidjes zijn op“. Dexter wil niet vertellen wat hij heeft gedaan op school.
  • En plots dan was er een pipi in de klas!“. Dexter vertelt lachend over zijn accidentje met de zindelijkheidstraining.
  • Een van stof en een van stof“. Youri hoort Dexter zingen op de achterbank.
  • Ik ga het nog één keer zeggen he mama“. Met nog net geen wijzend vingertje.
  • Maar ik heb nog een nodig“. Youri laat weten dat Dexter nu echt voldoende speelgoeduitpakfilmpjes heeft gezien op Youtube.
  • Het is wel een blauw bord“. Ik zei dat hij nog een heel bord eten had. Mijn excuses.
  • Want aaaandeeers?“. Op alles dat ik zeg. “Doe je jas aan.” “Want aaaandeeers?”. “Eet je bord leeg.” “Want aaaandeeeers?”.
  • Maar ik mag ook koek hoor, als je wil”. Op mijn voorstel om een appel te eten.

Zin in nog meer Dexter spreekt? Hier staan ze allemaal.

Wat de ouders van moeilijke baby’s betreft, misschien dat zij iets kunnen hebben aan deze TED-talk die ik onlangs zag, over de taboes van het ouderschap. Ik vond er in elk geval wel iets van.

5 beelden, 5 dingen

5beelden_12_1 5beelden_12_25beelden_12_3 5beelden_12_4 5beelden_12_5

1. Heel erg bedankt voor alle reacties en lieve berichten op mijn laatste post. Je wordt er niet beter in, in omgaan met het afzien van iemand die je graag ziet, ook niet als je het al eens van dichtbij hebt meegemaakt. In de acht jaar sinds mijn mama ziek was is er veel veranderd, en tegelijk ook weinig. Ik zie dezelfde medicatie voorbij komen, ik hoor de dokters weer zeggen dat ze er alles aan doen om de pijn te verzachten, en ik besef weer dat ze veel kunnen, maar ook lang niet alles. En dat snijdt door mijn hart, ook de tweede keer. Of de derde keer, afhankelijk van hoe ik tel.

2. We doen, cliché oh cliché, serieuze inspanningen om er het beste van te maken. Door toch plannen te maken, ook al snoert de onzekerheid ons bij momenten de adem af. Door leuke dingen met Dexter te doen, en naar de plukboerderij te gaan die sinds dit weekend weer open is. Door te veel aardbeirabarbercrumble te maken met onze oogst en die te delen met mensen, en onder het volk te blijven komen, en dankbaar te zijn voor wat we hebben. Ik weet het, zwak zijn mag, en wees gerust, ik ben zwak genoeg, maar ik haal wel energie uit de pogingen om even te proberen om mijn gedachten te verzetten.

3. Het wordt niet makkelijker, maar ik merk wel aan mezelf dat de manier waarop ik met dingen omspring veranderd is. Vroeger waren dit soort weken het excuus bij uitstek geweest om ongezond te eten, te veel te drinken, en overal mee te stoppen omdat ik me ellendig voel. Wat een verschil met nu. Ik verbaas mezelf, ben op twee maanden tijd vijf kilo afgevallen omdat ik een paar dingen aan mijn dieet heb aangepast zonder dat ik er moeite mee heb, en ik ben blij dat ik tenminste nog onder controle heb wat ik eet en uitvreet met mijn lichaam. Het is niet veel, maar het is iets. (en ik plan er binnenkort een blogpost over)

4. Het lijkt misschien niet zo, maar ik heb echt veel inspiratie voor blogposts. Lijsten vol, en niet enkel dit soort snelle hapsnappostjes. Het is alleen dat ik ‘s avonds zo moe ben, en voel dat het net wat te veel is om er nu volle bak mee aan de slag te gaan. De lijstjes lopen niet weg, denk ik dan.

5. Boeken zijn zo’n fijne duik uit de realiteit, op dit moment. Ik las er twee compleet fantastische (Mrs Dalloway en Dept. Of Speculation, lezen!), en ben bezig aan fantastisch boek nummer drie. (Het Hout, van de magistrale Jeroen Brouwers). Soms lees ik een uur en denk ik: ik ben zo zo blij dat er boeken bestaan. Lifelong love, dat.

Was er maar iemand die streepjes zette

streepjes

Denk ik soms. Iemand die zei: “Als je dat en dat en dat al allemaal hebt doorstaan op een korte tijd, dan gaan we je even een tijdje met rust laten.” Als je kind van nog geen drie het al maar met een oma moest doen omdat de andere stierf op haar zevenenveertigste, dan gaan we zijn andere oma vrijwaren van onheil, om er maar een van te noemen. Maar er is niemand die streepjes zet, alleen mensen die zich samen met ons afvragen hoe het toch mogelijk is.

En dus probeer ik streepjes te zetten voor de dingen die er wel zijn, en waar ik energie uit put. Want die zijn er ook, en ik doe alle moeite van de wereld om ze elke dag weer te blijven zien. Daar kruipt even zoveel energie in dat het hier wat stiller is dan gewoonlijk.

I <3 BCN (+ mijn vijf favoriete ontdekkingen)

vuelingbcn2

Er is iets bevrijdends aan een plaats voor de derde keer bezoeken. De eerste keer zit je met de druk van de eerste keer en van zeker vanalles moeten zien en niet mogen missen. De tweede keer zit je met de druk van alles dat je de eerste keer niet gedaan kreeg toch zeker in je programma te krijgen. Maar de derde keer, dan zijn de moetjes al allemaal afgevinkt, waardoor je de tijd hebt voor wat eigenlijk nog het allerleukst is: gewoon in een stad zijn. Rondhangen. Leven van de liefde en de visvangst. Zien waar de wind je brengt.

De wind bracht me twee weken geleden tegen de middag naar Barcelona, waar we op de gastenlijst van het coole Vueling hotel stonden. Helemaal in luchthaventhema, knal in het centrum van de stad. Check de incheckbalie, waar ook schermen hingen waarop je de vertrektijden kon zien van alle vluchten van de maatschappij (Vueling vliegt niet enkel naar Spanje, maar naar elf bestemmingen, de meest recente is Bilbao), ik vind dat allemaal zeer leutig uitgewerkt.

vuelingbcn_1

En goede WIFI, niet onbelangrijk in een gezelschap als het onze dat WIFI bijna even essentieel vindt als tandpasta en een proper toilet. Ook die zaken waren allemaal voorzien, tot onze vreugde. En dit was de view vanuit mijn kamer. Not bad als je weet dat we vertrokken waren vanuit een druilerig Brussel.

vuelingbcn_3
Ook not bad: de geweldige tapas van Segons Mercat, een heerlijk tapasrestaurant naast ons hotel. We gingen een beetje loos in ons bestelenthousiasme, kregen van de obers de waarschuwing mee dat het echt wel veel zou zijn, en die waarschuwing bleek helemaal terecht. We kunnen wel met trots melden dat we niet veel meer over hebben gelaten dan wat gefrituurde artisjok en een sardine. Het zou een voorbode worden voor wat nog kwam.

vuelingbcn_4

Ons bezoek viel niet helemaal toevallig op San Jordi, de Catalaanse feestdag waarop Youri en ik wel toevallig exact twee jaar eerder in de stad waren. De feestdag waarvan ik me nog herinnerde dat de man de vrouw een roos koopt en de vrouw de man een boek. En dat ik toen een compleet geflipte roos heb gekregen van mijn geliefde. Een zoals deze dus.

vuelingbcn_5

Omdat Youri thuis op onze jongen aan het passen was moest ik het deze editie zonder roos stellen, maar dat werd goedgemaakt door een boeiende tour door de waanzinnig drukke binnenstad. San Jordi is de max om te zien, maar de mensenmassa moet je er wel bijnemen. Gelukkig had ik nog de twee andere dagen om op zoek te gaan naar leuke plekken zonder dat ik om de drie meter in een bottleneck terecht kwam.

vuelingbcn6vuelingbcn7Dagen waarop ik zoveel mogelijk zon probeerde te zien, dagen waarop mijn notitieboekje zich vulde met zotte ideeën, dagen waarop ik tijd voor mezelf nam die ik de laatste tijd door omstandigheden niet zo vaak meer had gehad. Ik ben dus ook gaan winkelen. De vorige twee keren zat ik elke keer vol frustratie omdat ik de coole winkelbuurten van Barcelona maar niet wist te localiseren, maar mannekes, dat heb ik deze keer ruimschoots goed gemaakt.

Mijn zes favoriete ontdekkingen op deze trip:

1. Bimba y Lola
Een Spaanse keten waarvan ik wou dat hij ook bij ons zat, omdat ze er heerlijke prints, modellen en accessoires hebben. Toen ik er was was er net grote korting op die laatste, en liet ik me helemaal gaan aan een ketting waar ik elke keer weer vrolijk van word. Niet meteen subtiel neen, maar ik begin te vrezen dat het leven te kort is voor subtiel. Ze hebben trouwens een webshop die naar België shipt.
vuelingbcn_8

2. El Nacional

Een tip van Dieter en Patricia, die very into architectuur zijn en zotcontent waren omdat een van hun favoriete interieurdesigners de uitdaging aanging om een voormalige textielfabriek om te toveren tot een ongelooflijk cool culinair project. Ik zou er zo langsgelopen zijn, maar dat is dus doodzonde voor iedereen die iets heeft met architectuur of eten. En knal aan de Passeig De Gracia, dus perfect om binnen te lopen en iets te drinken in een van de vier bars of restaurants. Ik was in elk geval zwaar onder de indruk.
vuelingbcn9vuelingbcn10
3. Bulevard Rosa
Shopping centra zijn meestal niet van de leukste plekken op aarde, maar de Bulevard Rosa aan de Passeig de Gracia vind ik wel een aanrader. Omdat je er geen grote ketens vindt, maar allemaal kleine quirky winkeltjes met een assortiment met een hoek af. Los Suenos de Julieta bijvoorbeeld, een kinderwinkeltje met de meest heerlijke merken. Maar ook een berg winkels met fantastische schoenen en kleren voor de oudere garde. Echt wreed tof.
vuelingbcn11

4. Mary’s Market

Deze hoort eigenlijk een beetje bij het winkelcentrum hierboven, maar verdient toch een aparte plaats omdat ik het er zo leuk vond. Ik ben sowieso een sucker voor dit soort foodie plaatsen vol lekkere en speciale producten waar je ook nog op je gemak iets kunt bestellen om te eten of te drinken. Mary’s Market is all that + iberico ham for days.

vuelingbcn12

5. Woki Organic Market

Een beetje zoals Mary’s Market, maar dichter bij mijn hotel, waardoor ik er drie dagen ben gaan rommelen door het zeer fijne aanbod. En niet alleen omdat ik zot was van hun branding, want ze hadden er ook mijn favoriete theetjes in andere smaken dan alhier. Topplek!

vuelingbcn13Veel winkels ja, maar ik had geweldig veel zin om de kennis die ik heb opgedaan tijdens een reportage waarin ik aan de slag mocht met een styliste (waarover binnenkort meer in Steps en op deze blog) om te zetten in de praktijk. En shoppingwalhalla Barcelona was daar een fantastische plek voor, ik geef dat toe.

Ik reisde naar Barcelona met Vueling in Optima-klasse vanuit Brussels Airport en verbleef in het Vueling Hotel. Genoten van elke seconde, merci voor de invitatie!

sushi bowl, voor als sushi te moeilijk is

sushiinabowl

Het zijn verre van vrolijke tijden ten huize crib, en dan heb ik troosteten nodig. Vroeger moest dat vooral veel en vettig zijn, een afhaalchinees of een pita met veel looksaus. De laatste jaren probeer ik alternatieven in mijn mouw te hebben zitten die mijn curves niet nog ronder maken dan ze al zijn. Veggie sushi met avocado en komkommer kan mij troosten, en ik heb het dan ook zelf leren rollen, maar op sommige avonden is ook dat er te veel aan. Dan duik ik in een kom gemakkelijke troostsushi, waar geen rollen aan te pas komt. En omdat ik me net bedacht hoe simpel en lekker dat is deel ik het graag.

Sushi bowl for one

– 125 gram sushi rijst (ik gebruik die van Saitaku)
– 175 ml koud water
– 5 theelepels rijstazijn
– 1 theelepel kristalsuiker
– 1  theelepel zout
– 1 rijpe avocado
– een half blikje geweekte kikkerwten
– een tiental gehalveerde kerstomaatjes- een paar theelepels sesamzaad, eventueel geroosterd
– twee soeplepels sojasaus

Doe de sushi bij het koud water en breng aan de kook. Laat tien minuten onder deksel doorkoken op een laag vuurtje, en roer af en toe. Zet het vuur uit en laat de rijst 15 minuten staan met het deksel op de pan. Laat afkoelen. Verwarm de rijstazijn met de suiker en het zout en roer door de koude rijst. Snij de avocado in blokjes en doe bij de rijst, kikkererwten, tomaatjes en sesamzaad. Roeren met de sojasaus en genieten. Nog lekkerder met wat versnipperde nori erdoor, en wat edamame boontjes, maar die had ik niet in huis. Ge kunt niet alles hebben.

Hij wordt zo groot, mijn kleintje

dextergroot3

Het valt me al een paar dagen op. Niet meteen in lengte, want hij blijft het onderdeurtje van de klas, maar wel in al de andere parameters. In hoe hij met grote ogen en een niet verslappende aandacht naar een film van Pixar kijkt en zit te schateren omdat hij een mopje heeft gesnapt. In hoe hij “neen mama dat bedoel ik niet“, zegt, of een hele uitleg over zijn autospeelsituatie komt geven en mij doet overlopen van trots, omdat hij het toch zo enthousiast kan uitleggen. In de manier waarop hij spaghetti eet.

dextergroot1

Het compenseert voor de momenten waarop zijn kleine hoofdje zo vol zit dat hij alleen nog maar wil ontploffen en luid gillend over de vloer rollen van pure frustratie. Omdat hij iets niet mag. Omdat ik een #assholeparent ben, want een appel voor hem schil terwijl hij expliciet om een appel had gevraagd.

dextergroot2

Ik heb ondertussen geleerd dat alles dat ik dan doe olie op het vuur van zijn woede is. Met scha en schande, wel, en heel veel momenten waarop hij riep en ik riep dat hij niet zo mocht roepen en iedereen aan het einde van de rit op van miserie was. Dus toen ik deze week het boze krijskind rustig kreeg door in stilte zijn hand te nemen en hem met zijn hoofdje tegen mijn schouder te laten rusten tot de kalmte weer intrad, toen dacht ik: hij is ook nog dikwijls heel klein, mijn kleintje. En ik, ik ga het ooit nog allemaal leren, dat ouderschap en hoe je het het beste tackelt.

BCN op mijn alleentje

bcnalleen

Ik ben geen loner. In het gezelschap van mensen die ik graag heb kan ik zo gelukkig zijn dat mijn hoofd bijna ontploft, maar ik kan dat gevoel soms even hard oproepen door net een tijd alleen te zijn. Als dat ook nog eens voorvalt in een vreemde stad waar achter elke hoek iets boeiends te ontdekken valt, dan geniet ik dubbel zo hard.

bcnalleen5

Toen de mensen van luchtvaartmaatschappij Vueling me voorstelden om een dag of drie naar Barcelona te trippen vond ik het een kwartier lang doodjammer dat het praktisch niet haalbaar was om dat te doen met de man die twaalf jaar geleden mijn lief werd in Barcelona. Daarna begon ik me stiekem te verheugen op wat alone time. Tijdens de blogtrip waren we met zes (Patricia van No Glitter No Glory en haar vriend Dieter, Nathalie en Michel van Yayzine!, en Roderik van Culture Remains). De eerste vier zijn al tijden bevriend, en vonden het dus helemaal niet erg dat ik naast de gezamenlijke activiteiten (eten! en tapas maken! en die tapas opeten! en nog meer eten!) alleen de stad introk.

bcnalleen2

De heerlijkheid van vroeg opstaan en een lange ochtendwandeling maken zonder ander doel dan naar de Barcelonezen kijken die hun kinderen naar school brengen, en checken wat de zon ondertussen uitvreet met de indrukwekkende Tibidaboberg. Net zo lang of kort blijven kijken als ik zelf wil, om daarna een random straat in te lopen en een gezumext appelsiensapje te gaan halen in de 24 hour mini market. De 24 hour mini market waarvan de eigenaar vanaf dan elke keer zal zwaaien als ik langsloop van of naar mijn hotel, alsof we jarenlange vrienden zijn die elkaars moeder nog hebben gekend. Tijd hebben vooral, om een hoofdstuk uit mijn boek te lezen op een bankje op de Plaça de Catalunya en me af te vragen wie de mensen op de bankjes naast het mijne zijn. Om veertien kilometer door de stad te stappen en alleen te gaan zitten als ik daar zelf het nut van inzie. Lees: als ik genoeg geshopt heb tot ik drop.

bcnalleen4

Begrijp me niet verkeerd: ik zou echt geen Eva Daeleman kunnen poelen zonder vast nog veel meer te huilen dan zij, maar zo even drie dagen wat momenten alleen zijn in een absolute topstad, ik kan dat iedereen ten zeerste aanraden.

Het leverde me ook heel wat ontdekkingen op, wat mooi meegenomen is, en wat nog mooier is meegenomen: ik deel ze later deze week, op deze bladzijden. Kom dus gerust nog eens af als ge niet weet wat gedaan.

Mijn To Be Read pile of shame

tbr

Ja kijk, ik vond dat idee van Kathleen te goed om niet eens zelf na te gaan hoe gigantisch mijn berg nog te lezen boeken is. Wat blijkt: de jaren van stoppen met shoppen en het feit dat ik onlangs een berg boeken heb verkocht (Marie Kondo, altijd weer Marie Kondo) hebben mijn pile of shame serieus verkleind. Dat ik de laatste jaren meer dan twintig boeken per jaar lees en dat meestal op mijn Kindle doe natuurlijk ook. Ik koop nog maar zelden een papieren boek. Kon ik vroeger het Boekenfestijn niet uitlopen zonder manden vol boeken naar buiten te sleuren, dan heb ik de afgelopen twee edities niks meer voor mezelf gekocht. NIKS. Wel voor Dexter, al waren dat dit jaar ook maar drie boeken. Wel fantastische, trouwens, terwijl ik toch bezig ben kan ik ze net zo goed even met jullie delen, want toptips voor alle mama’s van kindjes die zot zijn van voertuigen in het algemeen en auto’s in het bijzonder. Of van dikke rosse poezen, dat mag ook.

tbr1

Vooral het boek met 1001 voertuigen is hier elke avond weer een onwaarschijnlijk succes. 1001 dieren bestaat ook, voor kindertjes die het niet zo voor auto’s en tanks en schepen hebben.

Wat ik zelf nog ongelezen liggen heb, dat zijn boeken die al een hele tijd op mijn TBR-hoop liggen, en dus misschien maar beter eens gelezen zouden worden. Er is geen filmpje, neen. We moeten nu ook weer niet overdrijven qua shame, waar.

Lo and behold: mijn bergje!

tbr2Ge moet eerlijk zijn: dat valt toch eigenlijk al bij al keihard mee? Ik had het echt veel erger verwacht dan een schamele dertien boeken. Boeiend om te doen wel, want ik zie er keihard doen aan.

Naast dit hoopje van boeken die ik zelf heb gekocht heb ik nog een TBR-hoopje van boeken die mensen me in de handen hebben geduwd omdat ze vermoeden dat ik ze graag ga lezen, of die ik heb geleend tijdens de leesclub omdat ik zelf een vermoeden heb dat ik ze graag ga lezen. Dat hoopje begin ik wel een beetje schaamtelijk te vinden, nu ik het zo zie.

tbr3

Jenny Offill gaat morgen mee naar Barcelona, samen met Mrs Dalloway, dan kan ik zien waar ik zin in heb.

En? Hoe zit het met uw pile of shame? Ik vond het in elk geval geweldig interessant om eens een inventaris te maken van de grootte van mijn probleem, voel je vrij om hetzelfde te doen!

You need a budget, de uitleg

ynab_uitleg

Dat was duidelijk. Er was heel veel interesse in het YNAB-systeem, en in een zo simpel mogelijke uitleg. Ik ga mijn best doen.

Zoals al werd verduidelijkt in de commentaren op de vorige post: YNAB is niet per se een programma om geld mee uit te sparen, wel om je inkomsten te budgetteren. Als in: plannen wat je met de centen die binnen komen gaat doen. Als je daar een tijd mee bezig bent ga je vaak ook automatisch minder uitgeven, maar dat is niet het hoofddoel. Het hoofddoel is beslissen waar je prioriteiten liggen, en bijsturen waar nodig, zodat je op langere termijn niet elke maand voor onaangename verrassingen komt te staan, en bewust uitgaven kunt doen in plaats van er met je pet naar te slaan. Lees: vol overtuiging twee paar schoenen kopen omdat je weet dat het geld nergens anders voor gebudgetteerd is. Raise your hands for fun shoeshopping!

Alle gekheid op een stokje: een voorbereid man is er twee waard, en een voorbereid YNABer zeker vijf.

De opstart:

Je begint met YNAB door eerst al je rekeningen en andere geldcollecties aan het programma toe te voegen. Ik heb een account voor onze lopende rekeningen en spaarboekjes, een cash account van mezelf en Youri, en ook dat van ons envelopje dat we in huis hebben liggen voor als er plots een dokter van wacht gebeld moet worden. Van zodra al je bedragen erin zitten begin je met het geld dat er op dat eigenste moment is. Je keert niet terug in de tijd om al je uitgaven van maanden ver in te geven, dat vinden ze bij YNAB tijdverlies, en gelijk hebben ze.

travel-budget-ynab-four-rules

YNAB heeft vier belangrijke regels:

  • geef elke euro een job:
    De eerste en belangrijkste regel van het spel. Elke euro die je verdient voeg je in in het systeem (ik heb zelfs al een gevonden muntstuk van 20 cent ingevoerd in mijn cash account. Allemaal tesamen: “fuuuuuuuuuureak!“), en geef je een taak binnen het budget. Dat is, zeker in het begin, vaak gokken. Want hoeveel reserveer je elke maand voor boodschappen, en hoeveel voor kleding? Je hoeft hier geen perfecte voorspellende gave of glazen bol voor te hebben. Daar dient regel drie voor. (die komt na regel nummer twee)
  • spaar voor mindere dagen:
    Stel dat je nog duizend euro hebt, en je weet dat je deze maand nog 600 euro huur moet betalen, 100 euro aan boodschappen nodig hebt, en 50 voor je telefoonrekening. Daarna is alles betaald, wahey! En dus heb je 250 euro over om mee op de lappen te gaan, nieuwe schoenen te kopen en dat leuk kleedseken. Tot plots. De rekening van je gerepareerde auto in de bus valt. Zeshonderd euro, maat. Wat een goede maand leek is op vijf minuten tijd een hele slechte maand geworden, een met stress en miserie. Behalve als je een paar maanden geleden al hebt beseft dat je ooit eens zal moeten betalen om je auto te repareren, en elke maand voor de zekerheid honderd euro aan de kant hebt gezet. Aangezien die honderd euro niet werd uitgegeven (want er was nog niks aan de hand met je joint de culasse) verschoof YNAB alles automatisch elke keer een maand, en aangezien je het niet onder een andere uitgavencategorie had gebudgetteerd raak je het ook niet aan op je bankrekening. Als de factuur dan in de bus valt, dan heb je het geld (of een deel ervan) staan. Geen centje pijn. Het doel van YNAB is om crazy goede maanden en crazy slechte maanden af te zwakken naar crazy gewone maanden. Door vaste kosten door twaalf te delen en die kleine bedragen elke maand te reserveren.
  • roll with the punches:
    Een te mooie uitdrukking om naar het Nederlands te vertalen. Zoals al gezegd bij regel 1: je hoeft geen glazen bol te hebben om perfect in te schatten hoeveel je waarvoor moet reserveren. Ik merk dat dit de regel is die de meeste mensen afschrikt, terwijl het net de coolste en meest chille regel of them all is. Want natuurlijk kun je niet weten wat er op je pad komt op een maand, maar dat hoeft ook niet. Chill hast, niemand verwacht dat. Als je vierhonderd euro had voorzien voor boodschappen, en plots is het geweldig mooi weer en je beslist om een barbecue voor twaalf mensen te organiseren, dan is dat helemaal oke. Je checkt je budget, en kijkt waar je het geld vandaan kunt halen. Misschien had je zestig euro gereserveerd voor medische kosten die je niet nodig bleek te hebben. Of kun je wat geld weghalen bij kleding, omdat die nieuwe broek best nog een week of twee kan wachten tot er weer nieuw geld binnen komt om te budgetteren. Lukt het je echt niet om ergens anders geld vandaan te halen, dan sluist YNAB je overspent gedeelte gewoon door naar de volgende maand, waar je het dan kan proberen recht te trekken. Het fijne aan dit systeem is dat je goed ziet dat je geld maar voor één doel kunt aanwenden: geef je het uit aan gin tonics, dan is er minder voor benzine. En omgekeerd. Wat je had gebudgetteerd maar niet hebt uitgegeven schuift ook gewoon door naar de volgende maand.
  • leef van het inkomen van vorige maand:
    Het ideale YNAB-scenario is om te stoppen met leven van loon tot loon. Je geld laten verouderen, zo noemen ze het. Dus niet op vrijdag honderd euro verdienen en die op zaterdag volledig moeten uitgeven, maar zo goed budgetteren dat je geld kunt gebruiken dat al een maand oud is. YNABers noemen dit hun buffer. Op die manier is er immers veel minder stress dan als je elke cent direct weer nodig hebt om achterstallige rekeningen af te betalen.

Concreet is het kwestie van elke keer dat er geld binnen komt te beslissen wat je ermee kunt doen. En je de vraag stellen: “wat moet dit geld doen voor ik nog eens betaald word?”. Je uitgaven hou je bij in het (zeer leuk uitgewerkte) programma op je desktop of mobiele telefoon. Lien vertelde me trouwens dat zij een systeem heeft uitgewerkt om alles vanop haar bankrekening gewoon te importeren in YNAB, in plaats van het handmatig in te voeren zoals ik doe. Ik ga het snel eens checken, want dat lijkt me wel handig.

Zeer fijn voordeel: als je het al even bijhoudt krijg je zeer boeiende grafiekjes voorgeschoteld waarin je een overzicht krijgt van je uitgaven en naar wie die voornamelijk gaan. (Hallo Hema!)

ynab4_report_spending_category

Ik weet dat het in het begin nogal overweldigend kan zijn. Ik raad iedereen aan om net als ik eerst de trial te installeren, en daarna te zien of het de investering waard is. Wat mij betreft: dubbel en dik. Let wel: na vijf dagen stuurde ik een paniekerige mail naar Kathleen om te vragen of ik haar eens kon bellen, omdat ik er maar weinig van snapte. Toen ik haar vier dagen later kon bellen had ik alles al zelf uitgevogeld. Het duurt soms even, maar hun mailcursus van negen dagen is ongelooflijk boeiend en verhelderend. Dikke aanrader.

En voor zij die vroegen of er gratis alternatieven bestaan: je kunt dit natuurlijk ook perfect zelf doen, met een systeem in excel of met envelopjes in de kast of door te doen zoals Hilde het in de comments voorstelde:

“De grote truc is om je niet te laten verrassen door grote uitgaven zoals verzekeringen. Je neemt daarvoor een map (ja ik heb dat nog zo’n ouderwetse classeur) met alle betalingen van het voorbije jaar (of je kijkt terug in pc banking) die ook dit jaar terug komen. Dat zijn dus alle verzekeringen, belastingen (onroerende voorheffing, auto, …), pensioensparen, Vlaamse zorgverzekering, bijdragen ziekenfonds, hospitalisatieverzekering… Ik tel op hoeveel ik hieraan uitgeef en deel dit bedrag door 12. Elke maand stort ik op een aparte spaarrekening 1/12 van dat bedrag. Op het moment dat een factuur uit die categorie binnenkomt, schrijf ik geld over van die rekening. Nooit meer stress als facturen samenvallen. Voor andere onverwachte uitgaven heb ik ook een aparte rekening. Ik kijk wat onmisbaar is in mijn huishouden, vb een wasmachine, een frigo. Ik bekijk de prijs van die toestellen en ga na wanneer ik die zal moeten vervangen. Elke maand reserveer ik daarvoor ook een bedragje. Indien ik een toestel moet vervangen, komt het geld van die rekening. Ik doe dat ook voor de aanschaf van een nieuwe auto.”

Het kan dus zeker. Ik ben alleen heel erg fan van een programma dat me zoveel overzicht en inzicht geeft, en waarin ik zo hard kan schuiven met bedragen tot de rekening klopt. Ik vind het ook helemaal niet te vergelijken met een huishoudboekje, omdat je daar enkel bijhoudt wat er buiten gaat, en niet voorbereidt op wat er komt.

Zijn jullie ondertussen al begonnen? Zeer benieuwd naar de ervaringen! Nog vragen die ik niet heb beantwoord? Schiet maar af, en dan probeer ik ze te behandelen in de comments.

By the way: ik zag dat nogal wat mensen me in de comments van de vorige post lieten weten dat ze graag een code willen, maar ik verstuur ze enkel via mail. Even mailen dus, wie er nog geen heeft gekregen.

Status Sunday, week 16

statussunday_16_15

Bloggen blijft eeuwig zoeken. Dat is niet erg, ik vind dat zelfs tof. Twijfel doet de dingen schuiven, en schuiven betekent dat het in elk geval niet stilvalt. De raders in mijn hoofd gingen een tijd geleden weer aan het draaien tijdens een etentje met Evelien (die ooit een geweldige blog had maar nu niet meer. Never forget). Evelien, die de opmerking maakte dat ze vond dat ik de laatste tijd wel erg berekend blogde. Meer vanuit mijn hoofd dan vanuit mijn buik. Zoals zo vaak als Evelien de vinger op de wonde legt dacht ik “dju, ze heeft gelijk”.

Ik heb erover nagedacht, en zo gek is het ook allemaal niet. Niet alleen zijn mijn bezoekerscijfers de laatste jaren serieus gegroeid (wat ik de max vind), de lijn die ik ooit bewust trok tussen lilith en Kelly is compleet weg. Toen ik begon was die lijn duidelijk: mijn collega’s hadden geen idee dat ik blogde, mijn bazen al helemaal niet, ik zorgde ervoor dat niemand bij naam werd genoemd en dat er geen foto’s van mijn hoofd of stad op mijn blog kwamen. Maar de dingen zijn veranderd, zoals dat gaat. Ik word op erg regelmatige basis in het echt aangesproken over de dingen waarover ik blog. Ik probeer een evenwicht te vinden tussen eerlijk en authentiek zijn en mijn omgeving beschermen. In die omgeving gebeuren soms harde en pijnlijke dingen, dingen die mij raken, waarover ik vanalles zou kunnen schrijven, maar soms twijfel of ik een ander zijn verhalen wel op straat mag gooien.

Terwijl het natuurlijk ook mijn verhalen zijn. Soms is het nu eenmaal makkelijker om tien tips voor snelle slaatjes te posten dan een compleet ander verhaal over hoe vreemd het is om mijn schoonmama dezelfde morfinepleisters te zien plakken als ik zo vaak bij mijn eigen mama heb geplakt. Over wat dat met mij doet. Slaatjes zijn altijd simpeler, zeker als er mensen bij betrokken zijn die je na aan het hart liggen, maar ik snap Evelien. Natuurlijk heeft ze gelijk. Ik wil zelf ook weer wat vaker random en vanuit mijn buik bloggen, in plaats van gepland en vanuit de vraag “wat willen ze lezen, die lezers van me?“.

En dus was ik op zoek naar een manier om mijn persoonlijk verhaal weer wat vaker te delen. Om niet te veel verloren te laten gaan, ook, van de random dingen des levens en de kleine verhalen die soms niet boeiend genoeg lijken voor een eigen post. Vijf beelden, vijf dingen was goed, want random. As we speak had ook wel iets. Maar wat ik eigenlijk nog leuker zou vinden is een wekelijkse post met de zaken die me bezig houden. Dingen die misschien ooit een eigen blogpost kunnen worden, als ik er de tijd voor heb, maar zo lang ik er de tijd niet voor heb best eens van ver belicht kunnen worden. En aangezien ik niet meer op Facebook en dergelijke zit, dacht ik: de statussen die ik had kunnen posten, met wat leuke beeldjes, bij voorkeur de zondag. We gaan proberen. Ik weet zelden waar ik uitkom met dit soort nieuwe rubrieken, maar aangezien we geen contract hebben getekend kunnen jullie jullie geld toch niet terug vragen. Ha! Dit had ik de afgelopen week kunnen posten, in random volgorde:

lilith deelde al bergen aan YNAB-kortingscodes uit, en plant een part deux.

Amai, ik vond heel dat YNAB-verhaal zelf wel interessant, maar dat jullie het zo boeiend vonden heeft mij aangenaam verrast. Ik kreeg heel veel mailtjes met aanvragen voor de kortingscodes (ik ben er bijna helemaal door, maar nog niet helemaal), en uit de reacties blijkt dat er zeker interesse is voor een post met meer uitleg. Komt in orde. Ik zal mijn best doen om alle vragen zo goed mogelijk te beantwoorden en een duidelijke uitleg bijeen te pennen, maar ga zeker al eens kijken op de site van YNAB. Daar staan filmpjes die het nog beter kunnen uitleggen dan ik kan, en voor de mensen die aangaven dat ze er geen snars van snappen: dat duurde bij mij een dag of vijf. Nu snap ik het perfect en snap ik niet dat ik het niet snapte. Even doorbijten dus, of wachten op mijn verhelderende blogpost die ik later deze week hoop te posten.

statussunday_16_15_2

lilith is een dolle cadeautjesverzamelaar.

Sinds Dexter er is heb ik zo goed als elk opvoedkundig principe dat ik op voorhand verkondigde over de haag gezwierd, maar wat cadeautjes betreft blijf ik streng: ik doe er alles aan om die zoveel mogelijk te beperken tot enkele vaste momenten op het jaar. Hoe verleidelijk het ook is om iets goedkoops mee te nemen uit de Zeeman omdat het in mijn gezicht lag te lachen, als ik er geen aanleiding voor heb dan probeer ik het op te sparen tot op cadeautjesfeestdagen en verjaardagen. Bijwerking: in aanloop naar die momenten begin ik als een waanzinnige te hoarden, omdat ik cadeautjes geven en bedenken wel geweldig fijn vind. Het leukste vind ik om een budget te bepalen (daaaaaarrrrrr gaat ze weerrrr) en daar de tweedehandssites mee af te schuimen zodat ik zoveel mogelijk bang for my buck krijg. In aanloop naar Dexter zijn derde verjaardag is het vanaf nu weer toegestaan, vind ik. #motherontheloose

statussunday_16_15_3

lilith wil ook een TBR shame-blogpost zoals die van Kathleen.

Kathleen van Verbeelding gaf in deze blogpost aan al eens inspiratie voor een post op deze blog te vinden, maar ze hoeft zich niet te generen: ik doe dat minstens even vaak bij het lezen van die van haar. Haar filmpje met het schaamtelijke aantal To Be Read-boeken in haar kast vond ik bijvoorbeeld helemaal de max, en Dexter ook. Ik zou bijna zin krijgen om zelf zo’n filmpje te maken, ware het niet dat ik mezelf niet zo goed aankan in bewegend beeld. Maar ik vind er wel iets op. Ik vind er altijd iets op.

Het spijt lilith van haar out of office.

Ik was een week met verlof en dacht dat ik mijn Out of Office had ingesteld. Toen kreeg ik plots mails met twee uitroeptekens van mensen die geen antwoord op een Zeer Dringende Mail hadden gekregen. Dat vond ik zo grof dat ik bijna “HEBT GE MIJN OUT OF OFFICE NIET GEKREGEN OF WUK?!” terugstuurde, tot ik aan Youri vroeg om eens te checken of die wel aanlag. Bleek dat je in Google kunt instellen dat je Out of Office aanligt van begin deze week tot eind maart 2015. Dat maakt geen sense. Dat zorgt er ook voor dat er geen out of office is. Mijn excuses aan iedereen die het nodig vond om me twee uitroeptekens te mailen. I HEAR YOU. Vanaf morgenochtend, dus. Dat van die spijt was maar om te lachen, trouwens.

statussunday_16_15_4

lilith zag net haar hotel voor Barcelona, en dacht ‘WTF?’.

Binnen enkele dagen heb ik het genoegen om op bloggerstrip naar Barcelona te vertrekken met Vueling. Ik weet nog niet wie de andere bloggers zijn, behalve Patricia van No Glitter No Glory, die ik ooit al eens heb ontmoet tijdens een blogworkshop. Maar ik heb dus wel al het hotel doorgekregen, en dat ziet er op zijn lichtst gezegd interessant uit. Een hotel van Vueling dus, helemaal uitgewerkt in luchthavenstijl. Check de gallery. I like, geloof ik! Wat me eraan doet denken dat ik snel eens moet checken hoeveel handbagage ik mee mag nemen, want na het schrijven van een artikel over minimalistisch reizen ben ik betikketakt om mijn ieniemienie koffer zodanig te Marie Kondoën dat ik als eerste aan de taxi’s sta. Ola Barcelona!

Fijne werkweek, allen. Yes we can!