lilith laat het los

Processed with VSCOcam with c1 preset

Dexter loslaten, ik heb dat moeten leren. Wat zeg ik? Ik ben dat nog steeds aan het leren. Bij de onthaalmoeder en de crèche had hij het- in het verlengde van zijn zware eerste maanden- erg lastig. En ik dus ook. Ik herinner me de dagen waarop ik wist dat ik zoals elke avond te horen zou krijgen dat hij weer zo veel had gehuild als stress stress en nog eens stress. Ik moest werken, maar heb hem ook een paar periodes bij mij thuis gehouden omdat ik die constante stress er echt te veel aan vond. En ik deed wat ik kon, maar in mijn hoofd was het nooit genoeg. Een ongelukkig kind is een ongelukkige moeder, dat heb ik in die eerste twee jaar met scha en schande geleerd.

En toen ging hij naar school. Ook dat was in het begin lang niet simpel, al ging het stukken beter dan ik had gevreesd, dankzij een hele lieve en geduldige juf en stapje per stapje. En toch was mijn stress zelden weg. Knopen in mijn maag bij het afzetten, omdat ik zijn lip zag trillen en de instorting zag naderen. Me heel de dag afvragen of hij het echt wel fijn vond en fulltime naar de klas gaan niet te zwaar was voor zo’n klein boontje van twee jaar en half. Zorgen dat ik zeker om half vier in de gang van de school stond, ook al betekende dat veel te korte werkdagen voor veel te veel werk. Heel vaak denken: zou hij niet beter gewoon nog even bij mij thuis blijven? Wetende dat ik de dingen alleen op de lange baan schoof, en dat het ook gewoon niet haalbaar was. Ook: dat ik er niet meteen gelukkig van zou worden, en hij vast ook niet.

En toen moest hij naar de vakantieopvang, en brak mijn hart daar al in april voor. Ocharme dacht ik, dat Dextertje. En ook toen vond ik het loslaten niet makkelijk, want hij kende daar niemand en mannekes toch, maar ik deed het, en ik beet op mijn tanden, en ik zag hem week na week openbloeien en aan zelfvertrouwen winnen. En aan het einde van de grote vakantie dacht ik: ik heb hem er helemaal niet mee gestraft, ik heb hem juist een cadeau gedaan. Hij had er deugd van, en ik ook.

IMG_1487

En ik weet dat dat met het nieuwe schooljaar net zo is. Ook al was het vanmorgen weer een beetje van nul beginnen qua overdondering, en moesten er zevenendertig knuffels en zoentjes aan te pas komen voor hij me los wilde laten. Hij heeft niet geweend. Ik heb niet geweend. En ik besefte deze namiddag plots dat ik al een hele dag zat te werken zonder noemenswaardige Dexterstress. We zijn het aan het leren, geloof ik. Volgende stap: naar de naschoolse opvang, een paar dagen per week.

Ik kan het, ik weet het. Al bestaat de kans dat ik en mijn zeer makkelijk bloedend moederhart dat volgende week al weer vergeten zijn.

Hoe was het bij jullie kleine schoolgangers, vandaag? En herkennen jullie het gevoel van telkens wat meer moeten loslaten, stress of geen stress?

Pritt gegarandeerd!

prittjungle1

Onlangs kwam ik al zappend terecht op Vind je Lief, een programma waarin singles met behulp van experts aan een lief geholpen proberen te worden. Tijdens een van de opdrachten moesten potentiële liefdesobjecten met vereende krachten een IKEA-kast in elkaar steken, en op dat moment bedacht ik me dat ik op die manier enkel een lief zou vinden dat op zoek is naar een extreem hulpeloze, afhankelijke vrouw die met paniekerige ogen naar de wereld in het algemeen en bouwdozen in het bijzonder kijkt.
Ik en knutselprojecten, dat is een levenslang trauma dat ik nooit meer te boven ga komen.

Toen de mensen van Pritt me vroegen of ze me een doos met hun producten mochten opsturen heb ik eerst even zenuwachtig gelachen en mijn mailbox snel weer afgesloten, maar daarna bedacht ik me dat ik van heel de vakantie (en van heel Dexter zijn bestaan, for that matter) nog niet met het kind heb geknutseld. Ge moet nu niet direct beginnen bellen naar Kind & Gezin, maar kleuren is het zotste dat wij op dat vlak al hebben gedaan, en dus zei ik: oké dan. Vervuld van de goede voornemens om mij op een regenachtige vakantiedag toch eens met Dexter aan het bricoleren te zetten. Bij het zien van de doos vol Pritt begonnen mijn oksels evenwel spontaan te klotsen van de stress, en zei ik: “Zeg Youri, heb jij geen kunstonderwijs gedaan? Ik heb iets geweldig cools en creatiefs voor jou!“.

IMG_1584

Het is nochtans allemaal best tof, want op de site van Pritt barst het van de dingen om af te printen zodat je reddingsstations voor dieren en piratenboten uit je mouw kunt schudden alsof het niets is. Wij gingen voor Jungle Vingerpoppetjes, een project van gemiddelde moeilijkheidsgraad waarbij er geknipt en geplakt moest worden met gekleurde lijm. Ik had geen idee dat dat bestond, zelfs. En Dexter ook niet.

IMG_1612 IMG_1617

Wij knipten bloemetjes, maakten een poppenkast van een kartonnen doos en vingerpoppetjes in de vorm van een tijger en een panda, en Dexter vond het allemaal de max. En ook ik heb het allemaal zonder kleerscheuren of huilbuien vervolmaakt, vanachter mijn camera met af en toe een schaar in mijn hand voor de vorm.

IMG_1649 (1) IMG_1656IMG_1667

Wat er uiteindelijk zelfs voor heeft gezorgd dat ik de andere hobbyprojectjes op de site in mijn achterhoofd ga houden voor als ik niet meer weet hoe geëntertaind, de komende woensdagnamiddagen met kind. Winter is coming, per slot van rekening, en dan is zelfs een moeder met een knutseltrauma maar beter voorbereid.

Zin om zelf iets te winnen? Door deel te nemen aan dit spel kun je tickets bemachtigen voor een klimpark. Bedankt aan Pritt voor het materiaal en de inspiratie, wij kunnen weer een paar jaar weg qua plakken en blijven plakken. 

Update: hoe zou het eigenlijk met YNAB zijn?

ynab_6

Weten jullie nog, enkele maanden geleden, toen ik zo enthousiast was over YNAB en vond dat iedereen er gebruik van zou moeten maken? Heel veel mensen hebben mij toen gevraagd naar een kortingscode, ik heb er geweldig veel uitgedeeld en gezien dat er ook zeer veel verzilverd werden. Erg benieuwd of jullie er nog mee zijn doorgegaan en vooral: of het iets veranderd heeft in hoofd, hart of beiden. Laat het zeker weten in de reacties hieronder, ik vind dat zeer tof om lezen.

Bij ons gaat het nog steeds geweldig. Nog geweldiger dan toen ik de vorige blogpost schreef. Niet alleen hebben we ondertussen -veel eerder dan ik had gedacht- het heilige puntje vier bereikt (waarover straks meer), ik heb ook voor het eerst in mijn volwassen bestaan een zomervakantie gehad zonder stress over centen. Niks. Normaal verlopen zomervakanties bij mij volgens het stramien “Damn, ik verdien als freelancer echt wel veel minder dan anders als ik congé wil nemen“. “Dju, congé nemen en uitstapjes maken kost echt wel veel geld.” “Aaarghl, ik verdien veel minder en ik geef veel meer uit dan anders, dat komt hier niet goed.” “IS DAT EEN FACTUUR VAN ZESHONDERD EURO DIE IK NIET HAD VOORZIEN? *hot flashes afgewisseld met huilbuien for days*. En dan moet de afrekening van de VISA nog komen, die ik ook nooit had voorzien, ook al weet ik dat hij komt.

Maar deze zomer, met een week vakantie in het Zuiden van Frankrijk en het feit dat ik vakantieopvang moest betalen en drie weken verlof heb moeten nemen om Dexter in opvang te voorzien: niks van dat. En dat komt allemaal omdat ik dankzij YNAB genoeg geld aan de kant had gezet en wist wat er op me af zou komen. Serieus, ik vind dat niet minder dan lifechanging, om het op zijn Amerikaanders te stellen.

En dan heb ik het nog niet gehad over het feit dat we er dus ook al zijn in geslaagd om niet meer van maand tot maand te leven, maar een buffer van een maand te voorzien. Echt hastn, dat living on last month’s income bleek dus veel makkelijker dan toen ik er de eerste keer over las en dacht: “dat lukt bij ons nooit, met mijn variabel en compleet onvoorspelbaar freelancersinkomen“. Maar toch, het is eind augustus en ik heb al voldoende geld kunnen budgetteren naar september om in al onze vaste kosten en andere uitgaven te voorzien. Wat een complete geruststelling is dat, dat zelfs als ik nu mijn wijsvinger breek en ik een maand niet kan typen ik wat inkomsten betreft toch pas miserie heb vanaf oktober. Daarnaast is het een verademing om niet zo gestresseerd over geld aan een nieuw werkseizoen te beginnen dat ik om het even welke job zou aannemen om die stresslevels te doen zakken, al was het de tekstjes schrijven voor de broodzakken van de lokale bakker, in ruil voor wat boterkoeken. Dit najaar doe ik de leuke opdrachten die ik verdien, en het komt allemaal goed.

Ik kan het u gerust verklappen: dat programma heeft een zeer fijne draai gegeven aan een geweldig stresserend gegeven in mijn leven, en ik ben daar zo ongelooflijk blij mee. Ondertussen heb ik al categorieën om kind 2 te voorzien in pampers, kinderopvang, meubels en vochtige doekjes, en het feit dat ik daar de komende maanden af en toe eens wat euro’s in kan droppen zorgt voor zeer veel gemoedsrust bij deze hormonaal nochtans al eens zwalpende vrouw. Alleen al dat, eigenlijk.

Hoe zit het ondertussen bij jullie? Al getest? Lukt het bijhouden nog? Zijn jullie nog steeds fan, of helemaal niet? Please share!

5 beelden, 5 dingen

IMG_1283 IMG_1321 IMG_1339vscocam-photo-1 IMG_1352

1. Zo, het was me de week wel, met een zwangerschapsaankondiging en een 34ste verjaardag in één. Ik wou dat ik alle reacties persoonlijk had kunnen beantwoorden maar dat was te zot geweest. Ze zijn in elk geval meer dan het lezen waard voor iedereen die net als ik twijfelt of heeft getwijfeld aan kinderen, veel kinderen of weinig kinderen. Ik ben niet van plan om hier een zwangerschapsblog van te maken, wie mijn buik wil zien groeien en geweldige random beelden wil zien van mijn broek die niet meer toe kan (zoek de tropische vogel in voorgaande zin) kan me beter op Instagram volgen.

2. Nog maar een week en de grote vakantie waar ik met betrekking tot opvang voor Dexter met knikkende knieën naartoe heb geleefd is al achter de rug. Het is allemaal (zoals dat doorgaans gaat) veel beter meegevallen dan gevreesd, al waren de eerste dagen wel pittig qua kindje afzetten dat elke dag begon met een huilend “ik wil niet meer naar de opvang, ik ben al geweest“. De laatste weken had hij evenwel een vriend (waarover hij elke dag anekdotes vertelde die begonnen met “mijn vriend doet..” en “mijn vriend zegt…” #forcute) en nu vinden we het bijna allebei jammer dat ik op voorhand had besloten om hem de laatste week van de vakantie bij mij thuis te houden. Had ik geweten hoe hard hij zijn vriend zou missen en hoe graag hij nog was geweest, ik had wel doorgewerkt en mijn deadlines gehaald, in plaats van me te pletter te pinteresten naar inspiratie voor regendagen met kleuter. Anyways, we hebben allebei deugd gehad van de ervaring.

3. Ik heb mijn leesdoel voor 2015 al gehaald, maat. Vijfentwintig boeken gelezen: check. Ondertussen zelfs al bezig aan boek 27 (zeer boeiend, tot nu toe). Zou ik nog graag lezen in 2015: nog eens iets van Jonathan Tropper, want veel te lang geleden. En als ik toch bezig ben met de Jonathans: misschien is het wel het moment om Franzen nog eens een kans te geven. En de nieuwe van Brené Brown maakt ook veel kans. Van plan om eruit te halen wat erin zit tot aan De Gigantische Te Voorziene Leesdip Van Tweeduizendzestien.

4. Als we het dan toch over boeken hebben: leesclub Reading Between The Wines (ik overweeg om het de komende maanden over between the waters te hebben, in mijn geval) heeft het moment bereikt waarop alle leden de boekenselectie al eens hebben gedaan, en dus vonden we het tijd voor een evaluatie en een verkiezing van wat wij gezamenlijk het beste boek vonden dat we het afgelopen anderhalf jaar hebben gelezen. Waarvan wij droomden van Julie Otsuka won op verpletterende wijze, en was ook mijn persoonlijke favoriet.

5. Nu 1 september dichterbij komt heb ik werk gemaakt van mijn voornemen om weer wat meer schwung in mijn weekmenu te krijgen. Ik ben begonnen met al onze favoriete gerechten in Paprika te steken (making Dietemiet proud) en ga de komende weken weer eens wat meer gerechten testen uit de kookboeken die ik in de loop der jaren heb opgestapeld. Wie weet komt daar wel iets blogbaars uit. Gisteren in elk geval iets heel lekkers gemaakt met een restje geitenkaas en komkommer, dus dat is minstens een begin.

Springen of durven, that’s the question

thegentlemom

Er kwamen nogal wat reacties op mijn aankondiging van maandag. Zoals deze, op de pagina van The Gentlemom.

De vele enthousiaste felicitaties en vrolijke berichten waren fijn, net als af en toe een eerlijke “veel courage”, een voorzichtige “goede moed” of een “ik hoop dat het deze keer makkelijker wordt”. Ook een paar keer “allez jong, ik was zeker dat jullie er nooit nog aan zouden durven beginnen”, en “amai, stoer dat je het nog eens aandurft.” Helemaal anders van toon dan toen ik mijn eerste zwangerschap aankondigde, en het zou ook vreemd zijn als het anders was.

Heel wat wensen schipperen tussen “nu gaat het zeker veel gemakkelijker zijn” en bezorgdheid, want het is toch zwaar geweest. Toch primeert de goede hoop, heb ik de indruk. Dat is niet nieuw. Als ik een euro had gekregen voor elke keer dat iemand de afgelopen drie jaar heeft gezegd dat ik zeker niet nog eens zo’n extreme huilbaby als Dexter ga hebben dan had ik volgens mij genoeg in mijn spaarpot zitten om een volledig zwangerschapsverlof financieel te overbruggen. Dat is allemaal heel lief en goed bedoeld, maar laat ons eerlijk zijn: het kan echt wel dat wij huilbaby’s maken, er is geen exacte wetenschap die zegt dat je zeker geen tweede keer een huilbaby krijgt, en zolang dat niet zo is was dat gegeven voor mij niet doorslaggevend in het beslissingsproces.

Je mag mij een doemdenker vinden omdat ik dit zeg, maar ik hou veel meer rekening met weer een loodzware eerste periode dan met een roze wolk. Vast ook omdat ik niks anders ken. En ik ben van plan om deze keer alle troepen in te zetten als het zover komt, en niet meer weg te zakken en weg te zakken tot iemand na tien weken inziet dat er iets helemaal fout aan het lopen is. Mede omdat diegene die het inzag er ondertussen niet meer is om te helpen. Ik weet deze keer dat er begeleiding bestaat, en waar ik die moet halen. Ik weet al hoe ik een pamper moet verschonen en een badje moet geven, dus dat moet ik tussenin ook niet meer leren. En ik weet ook dat ik bepaalde dingen niet meer ga doen als het ooit weer zover komt. Als daar zijn: duizenden fora afzoeken naar tips voor huilbaby’s, oneindig veel toestellen en flesjes kopen waar “anti-collic” opstaat, en me in al mijn onzekerheid laten beïnvloeden door mensen die vinden dat ik het beter anders zou aanpakken.

Of er angst is? Op dit moment niet.
Die is weggeëbd, door te zien hoe het met Dexter is gegaan en te beseffen dat het echt beter werd. Door zelfvertrouwen te winnen als moeder, ook, en te weten dat het me tot nu toe toch best wel is gelukt, hoe moeilijk de start en bepaalde andere aspecten ook waren.

Of er angst zal zijn als de bevalling dichterbij komt? Dat kan, ik hou daar rekening mee, en dat is meteen nog een extra reden die me zeker tot na de bevalling in therapie houdt. Ook omdat ik weet dat mijn therapeute niet lang nodig heeft om aan mij te zien dat het fout begint te lopen. Deze keer wil ik een vergrootglas, liever dan wat vaag nattevingerwerk en “het zal wel gaan” en “het komt wel goed”.

Of we lang getwijfeld hebben? We hebben alle fases doorlopen. De eerste zes maanden dat Dexter er was wist ik zeker dat hij enig kind zou blijven, en ging ik constant op zoek naar verhalen van gelukkige enige kinderen om met die beslissing te leren leven. Daarna waren er periodes van twijfel, en maanden waarin ik eens overtuigd was van het ene en dan weer van het andere. Afgewisseld met diezelfde fases bij Youri, maar niet altijd goed getimed. Dan wilde hij een tweede en ik niet, en dan weer omgekeerd. Ik ben blij dat er altijd ruimte is geweest om daar eerlijk en zonder verwijten of stress over te praten. Voor ons was het duidelijk: of we wilden allebei een tweede, of er kwam er geen. Geen druk. Er was al genoeg druk geweest. En dus namen we onze tijd. Zo lang dat mensen voor ons beslisten dat we er wel geen meer zouden nemen, wat bij momenten best confronterend was, en me eraan doet denken dat ik eens een post moet schrijven over de dingen die ik de afgelopen jaren op dat vlak te horen kreeg en hoe die me vaak met mijn mond vol tanden achterlieten. Misschien wel voer voor een volledig nieuwe rubriek. :aah:

Of ik oprecht blij kan zijn, na alles? Ja, en daar ben ik nog het meest door verrast. Natuurlijk is deze zwangerschap anders dan de vorige, maar dat heeft lang niet alleen met het huilbabygegeven te maken. Ik ben helemaal niet meer dezelfde als vier jaar geleden. Dat hoeft niet per se negatief te zijn, zo zie ik het in elk geval niet. Ik ben altijd bang geweest dat ik me door een volgende zwangerschap zou slepen, omdat ik me herinner hoeveel medelijden ik had met zwangere vrouwen in de eerste periode met Dexter. Maar kijk: ik ben echt en oprecht blij, helemaal niet verbitterd, en ik heb echt zin in deze volgende episode. Het was eerder springen, met neus en ogen dicht, dan durven, en ik weet helemaal niet of ik klaar ben voor een tweede. De vorige keer wist ik ook niet of ik klaar was voor een kind, en ik weet het eigenlijk nog steeds niet. Ik weet alleen dat ik het toch maar doe, elke dag weer, en dat is ook het plan voor de volgende tijd.

Was het voor jou een moeilijke beslissing, die van de samenstelling van je gezin? Ik ben na het lezen van de reacties bij The Gentlemom benieuwd naar jullie proces, dus delen mag zeker hieronder.

lilith moet nog iets vertellen

IMG_1248

Is onze baby hier al?“, fluistert Dexter de laatste dagen als hij de trap afdaalt richting ontbijttafel. “Neen, nog niet“, zeg ik dan, “Hij moet eerst nog een beetje groeien“. En dan, met alle ernst die hij in zich heeft: “Van mij mag hij er nu al uit hoor“.

We zijn verheugd nog eens fijn nieuws te kunnen melden, na een zware periode. Het eerste trimester is achter de rug, de misselijkheid en vermoeidheid lijken dag na dag af te nemen, en dus mogen we eindelijk vertellen dat kind 2 verwacht wordt in het voorjaar van 2016.

IMG_1088

Zeer zeer blij, wij.
Ook al zei Dexter vanmorgen dat hij misschien liever toch een kind uit de opvang wil als broer of zus. “Ik weet wel nog niet welkeen“, voegde hij eraan toe. We hebben het er wel nog eens over.

Waarom ik nog steeds in therapie ben

shutterstock_287368712

Toen ik bijna dag op dag drie jaar geleden voor de eerste keer in de wachtkamer van de therapeute zat waarvan ik toen niet wist dat ik haar de komende tijd vaker zou zien dan mijn beste vriendin had ik een voornemen: ik zou eraan beginnen, aan het traject dat me best afschrikte, maar ik zou er ook voor zorgen dat het zo snel mogelijk niet meer hoefde. Toen was de situatie zo acuut dat ik dacht dat ik erg dicht tegen een opname aanzat, en dat zal achteraf gezien vast ook niet bijzonder veel hebben gescheeld. Ik begon, leerde geweldig veel bij, en besliste na ongeveer anderhalf jaar dat het wel weer zou gaan. Het leek toen een overwinning: ik had het niet meer nodig om elke week uit te huilen op een professionele schouder. Ik was beter.

Toen ik in mei van dit jaar voelde dat de ziekte van Youri zijn mama en een hoop andere minder fijne gebeurtenissen die zich leken op te stapelen niet in mijn koude kleren waren gaan zitten herkende ik veel sneller dan enkele jaren geleden alarmsignalen bij mezelf. Stress, en angsten die plots weer de kop opstaken. Ik dacht aan mijn therapeute die me tijdens ons laatste gesprek op het hart had gedrukt dat ik altijd terug kon komen als ik voelde dat het even minder ging, en ik moest maar diep inademen en voelen hoe mijn adem er in schokjes weer uitkwam van de stress om te beseffen dat dat moment was aangebroken. Ik stuurde een mailtje. Sinds dat moment ben ik weer in therapie. En godzijgedankt daarvoor.

Ik merk evenwel dat mensen soms een beetje gegeneerd/ambetant reageren als ik laat vallen dat ik weer naar de psycholoog ga. Bezorgde blikken zijn vaak mijn deel, ik voel dat mensen bang zijn dat ik hervallen ben, en dus toch niet beter, zoals gedacht. Dat het toch een beetje overkomt als falen. Terwijl: het gaat best goed. Beter dan het ooit had kunnen gaan zonder mijn wekelijkse gesprekken. Ik ben niet weer zot, of depressief, of door een crisis aan het gaan. Ik laat me gewoon beter dan ooit begeleiden. En ik denk soms dat zoveel mensen daar net als ik zoveel deugd van zouden hebben, als het stigma dat rust op psychologische bijstand niet nog steeds zo gigantisch groot was.

Vandaar, dit zijn de redenen dat ik nog niet helemaal ben gestopt met therapie:

Ik ben een aangenamer mens als ik in therapie ben.

Soms heb ik de neiging om verstrikt te raken in mijn eigen hoofd. En daardoor dingen die futiel leken meer aandacht en nog meer aandacht te geven, tot ik verlamd raak en nergens anders meer aan kan denken. Als ik niet in therapie ben dan probeer ik daarmee weg te kunnen door of constant te lopen zagen tegen mijn geliefden, of me in mezelf op te sluiten omdat ik hen er niet mee wil lastigvallen. Beide zaken zijn absoluut nefast voor mijn gemoedstoestand. Als ik het uitwerk op mijn geliefden begin ik ook nog eens zenuwachtig te worden omdat niemand mij vast nog tof zal vinden (en wat moet ik dan?), als ik mijn kas opvreet voel ik elke dag hoe de donkere wolken hardnekkiger samentroepen boven mijn hoofd en gaat mijn levensvreugde er razendsnel op achteruit. Als ik in therapie ben weet ik dat ik met alles dat me uit mijn slaap houdt bij iemand terecht kan, zonder dat die mij een eeuwige zaag gaat vinden of een oordeel velt. Een therapeute oordeelt niet, die luistert. Dat alleen is geniaal goed gevonden.

Een extern klankbord is goud waard.

Onlangs hoorde ik iemand die met een hoop demonen af te rekenen had zeggen dat therapie het laatste was dat ze wilde doen. Omdat ze het zelf wilde kunnen. Ik vond dat doodjammer, maar begreep het ook. Toen ik nog niet in therapie was dacht ik vast net hetzelfde. Nu denk ik: hoe moeilijk maken we het onszelf soms in al onze eeuwige koppigheid of vanuit onze vastliggende gedachten over bepaalde zaken? En hoe jammer is dat soms?
Natuurlijk heb ik ook vrienden en familie waarbij ik terecht kan, maar geloof me: dat is iets compleet anders. Een therapeute die geen enkel voordeel te halen heeft uit je naar de mond praten of zich niet verplicht voelt om je omwille van een jarenlange vriendschap een goed gevoel te geven is een compleet andere stem tussen de duizenden stemmen die je in je leven hoort. Laat staan tussen de stemmen die je al sinds je jeugd achtervolgen, de stemmen die een combinatie zijn tussen die ene kerel van Aardrijkskunde die bleef herhalen dat je nooit iets zou bereiken en dat ene familielid dat je met een levenslang gevoel van minderwaardigheid heeft opgezadeld. Bijvoorbeeld. Los van het feit dat heel veel mensen zich over een boel dingen schamen waarover ze het zelfs niet met hun dichtste relaties durven hebben. Om het met de woorden van  de geweldige Brené Brown te zeggen: als we onze verhalen delen met iemand die er empathisch op reageert dan heeft schaamte geen bestaansmogelijkheid. Of dat nu een therapeut is of een goede vriend is niet van belang.

Ik maak tijd voor reflectie.

Onderweg naar de psychologe stel ik me altijd de vraag hoe het met mij gaat. Dat is handig, want ik weet dat het de eerste vraag is die ik op mijn bord zal krijgen: hoe gaat het? Alleen al die handeling heeft zoveel veranderd, omdat het een vraag is die ik me in de jaren hiervoor zelden of nooit stelde. Ik was zodanig bezig met hoe het met de rest van mijn omgeving was dat ik er simpelweg de tijd niet voor nam. Laat staan om verder in te gaan op hoe ik me voel. En de ruimte te nemen om elke week meer dan een uur met iemand na te gaan waarom ik me plots weer zenuwachtiger voel dan anders, wat ervoor heeft gezorgd dat een bepaalde vorm van stress weer keihard toeslaat, waar ik er misschien over ben gegaan en waaraan ik misschien niet genoeg aandacht heb besteed de laatste tijd. Alleen al elke week opdagen op mijn afspraken, ook al heb ik het vaak zo druk dat ik zin heb om af te bellen, is voor mij een gigantische overwinning en een keuze voor mijn eigen welzijn. En om de zorg daarvoor ook in periodes dat ik nergens nog tijd voor lijk te hebben als prioriteit te stellen. Of zoals mijn therapeute het zegt: “De dag waarop je het zo druk hebt dat je echt geen tijd voor mij kunt maken ben je pas helemaal niet goed bezig“. True dat.

Ik vind het niet eens zo onlogisch. Laat staan problematisch.

Je hoeft niet radeloos te zijn of compleet niet meer weten waar in of uit om therapie te volgen. Ik sta ondertussen veel verder wat zelfkennis betreft dan enkele jaren geleden, maar dat wil niet zeggen dat er geen ruimte voor verbetering meer is. Soms zie ik mezelf in krak dezelfde valkuilen lopen die me vorig jaar een periode vol miserie en stress bezorgden, en helpt het om van iemand te horen waar ik misschien niet op had gelet en wat ik kan doen om wat meer grenzen te stellen. Het is vallen en opstaan, en dat is altijd makkelijker met iemand die je van aan de zijlijn instructies geeft en samen met jou bekijkt hoe het allemaal wat comfortabeler kan. Of zoals het in het stuk hieronder staat: eigenlijk is het jammer dat therapie volgen niet even normaal is als naar de kapper of naar de tandarts gaan. Net dat we het zo raar vinden om energie te steken in voor onszelf en wat er zich in ons hoofd afspeelt te zorgen zorgt er vaak voor dat het een gigantische chaos wordt. Wat mij betreft is een goede therapeut een cadeau, veel eerder dan iets om je over te schamen.

(Deze blogpost is geïnspireerd op dit fantastische stuk. Met quotes erin als “Because we think of therapy as an emergency procedure, something you turn to because you have very big and alarming problems, we naturally prefer to see ourselves as not needing it.” Zeker het lezen waard! Net als dit ongelooflijk fijne stuk, over therapeuten die afscheid nemen van hun patiënten. Recht in the feels.)

Zijn er lezers die ondertussen in therapie zijn (geweest), of plannen hebben? Zijn er mensen die dat ook een tijd blijven doen, omdat het hen helpt? Ik lees graag jullie ervaringen in de reacties hieronder.

Dexter spreekt XIII

Processed with VSCOcam with b1 preset

Het is een fase, het is een fase, het is een fase, zeggen en denken wij hier nog steeds vaker dan we zouden willen. Een threenager, blijkt dat te heten, een driejarige die zich gedraagt alsof hij volle bak in de puberteit terecht is gekomen. Een puberteit waarin je als moeder constant doodsangsten moet uitstaan voor batshit crazy moodswings bij het al dan niet verkeerd snijden van boterhammen/aanreiken van yoghurtjes/klaarleggen van kledij/opstarten van een casual gesprekje over het weer.

Maar laat ons het daar vooral niet te lang over hebben voor ik verantwoordelijk blijk voor het afremmen van uw voortplantingsgoesting. Dit is een overzicht van de leukste uitspraken van mijn occasioneel donderkind, dat gelukkig ook af en toe eens uitermate charmant uit de hoek kan komen.

  • Godverdonnert!“. “Excuseer?“. “Ik zeg toch gewoon godverdonnert?“.
  • Zeg mama, werken jouw oren niet meer zo goed?“. Want het ontploft uiteindelijk toch allemaal in je gezicht.
  • Moet ik het echt twee keer zeggen?“. Ik heb net gezegd dat hij nu geen chips krijgt.
  • Maar ik wil wél kelodeon!“. Ik vroeg of hij naar Nickelodeon wilde kijken.
  • Waarom is jij langs die deur gekwamd?“. Ach, vervoegingen. <3
  • Wij hebben niet veel van Cars he?“. Dexter zit tussen al zijn auto’s van Cars te kijken naar Youtubefilmpjes over speelgoed van Cars.
  • Mama, mag ik een ander filmpje?“. “Dat moet je aan papa vragen.” “Maar ik mag niet meer van papa“. Kudo’s voor het proberen, wel.
  • Waarom heeft die blinketandjes?“. Op televisie wordt een kindje met een beugel getoond.
  • Kijk eens hoe mooi dat ik ben“. Soms ben ik jaloers op zijn zelfvertrouwen. En op hoe mooi hij ook daadwerkelijk is.
  • Mama, nu ben jij weer een meisje.” “Ah ja, waarom?“. “Omdat jij zo lief bent“.
  • Ik ben nog moe, ik heb kruimeltjes in mijn ogen“. Dexter heeft nog geen zin om op te staan.
  • Mag ik een stukje avocadibo?“. Want avocado was nog niet moeilijk genoeg.
  • Papa, kan je het even op Frozen zetten? Ik moet naar het fallet.“. Dexter verwart pauze met frozen. En toilet met fallet. Kan gebeuren.
  • Waarom mag ik eigenlijk niet in de weg lopen?“.
  • Waar vliegt die kaka dan naartoe?“. Vragen bij het doorspoelen.
  • Waar is oma dan naartoe gevlogen?“. Vragen voor het slapengaan.
  • Weet jij nog die keer dat wij naar de posjetters geweest zijn?“. Het duurde even voor ik doorhad dat hij de parachutisten bedoelde, maar ik wist het gelukkig nog.
  • Een laafje“. Als antwoord op de vraag: “hoe heet het kindje van het schaap?“.
  • Als papa mij afzet in de opvang ween ik zo niet hoor“. Droge mededeling in de auto op weg naar de opvang. Drie keer raden wat hij bij mij wel doet.
  • Papa, ga je zorgen dat je iPad niet wegdondert?“. Dexter vond het onweer van gisteren toch indrukwekkend.

Zin in nog meer Dexter spreekt? Hier staan ze allemaal.

lilith vindt dat het lang geleden is, en snapt niet hoe het komt

IMG_6402

Het is lang geleden dat we hier nog zijn geweest“.
Ja, echt he, ik kan de tijd niet meer noemen“.

Bovenstaande conversatie is perfect copy paste-baar over een berg plaatsen waar Youri en ik de laatste weken voor het eerst in wat een jaar of duizend lijkt kwamen, zoals de Albert Heijn en dat eethuis in Ieper met die pastrami’s en de binnenspeeltuin en Brugge en -omdat we het niet langer kunnen ontkennen- de kapper. De vraag die daar altijd op volgt is: “Hoe komt dat eigenlijk? Wat hebben we dan wél gedaan?“.

Het is begonnen in de periode waarin het van kwaad naar kwader ging met de gezondheid van de mama van Youri, veronderstel ik. Weekend- en andere plannen vervagen dan omdat de tijd kort en elk uur kostbaarder lijkt dan het uur ervoor. Je zou denken dat die gewoontes weer gewoon worden als alles weer in de plooi valt, maar dat is dus niet zo. Voor je het weet vergeet je de traditie om op zaterdag te gaan ontbijten voor een euro in de Hema, of besef je niet meer dat er zoiets bestaat als dat plekje op de Vestingen waar je vorige zomer om de andere dag zat en nu nog niet eens bent geraakt, of vergeet je bloemen te kopen voor in je living zoals je zo lang elk weekend deed. Voor je het weet ga je nooit meer naar de Auchan of de IKEA, terwijl je daar vroeger iedereen bij naam kende.

Ik vind dat gek, en nog gekker dat ik dat ook met eten heb.

IMG_8710

Zoals toen ik vorige week een cavaillonmeloen voorgeschoteld kreeg bij de vriendin van mijn vader, en me verbaasde over hoe lekker die smaakte en hoeveel jaar ik vergeten was dat ik dat lekker vind. Een minuut later verbaasde ik me nog harder over het feit dat mijn vader een meloen zonder verpinken een pompoen noemt en niet precies kan zeggen hoe een ananas eruit ziet, maar dat verhaal is misschien voor een andere keer, als ik het allemaal wat verwerkt heb.

Anyhow. Het is ook zot hoe bepaalde producten soms jaren na elkaar bij elk supermarktbezoek in de kar vlogen en dan door iets stoms een keer niet, en daarna dan ook nooit meer. Ik had het onlangs met cracotten, begot. Ik at die veel, en plots kwam ik tot het besef dat ik al zeker twee jaar geen cracot meer in de buurt van mijn mond had gezien. Bollekes pistache: zelfde verhaal maar met bollekes pistache. Zilveruitjes: zelfde verhaal maar met zilveruitjes. Rice krispies: you catch my drift.

Ik zie het ook voorvallen in mijn weekmenu. Hoe sommige gerechten die in het regelmatige roulement zaten plots zonder aanwijsbare reden uit de gratie verdwijnen en jaren niet meer terugkomen. En het is niet dat ik over een onuitputbare voorraad aan recepten met tomaten en champignons beschik, dus echt scheutig ben ik daar niet op. Wat me eraan doet denken dat ik ooit een bestand had in Evernote met alle gerechten die we klaarmaakten, maar nu dus duidelijk niet meer, waarschijnlijk omdat ik mensen er op straat achter mijn rug over hoorde fluisteren. Ook daar ben ik allemaal vet mee.

IMG_0003

Ge kunt daar zo luchtig mogelijk over doen, maar ik word daar een beetje zenuwachtig van, van dat vergeten. Dat ik elke week mijn hoofd breek over wat we nu weer kunnen eten (eerlijk duurt het langst: ik zit zo onwaarschijnlijk stuck in a rut als het over mijn weekmenu gaat) en er ergens een menukaart bestaat met als titel “alle lekkere gerechten die lilith van talesfromthecrib knal vergeten is“.
Zeker omdat Youri en ik tegelijk hetzelfde lijken te vergeten, waardoor ik niet eens op zijn geheugen kan rekenen. Hashtag uitbraak van collectieve gezinsvergetelheidfuckthisshit.

Misschien is er as I typ wel weer vanalles aan het afzakken naar de kelders van mijn geheugen, maar wat?!

(ik was ook een beetje vergeten dat ik een blog had, maar dat had te maken met een aanval van acuut verlof. Volgens de recentste berichten is het sinds vanmorgen gedaan met die pret, dus zet u en doe alsof er niks gebeurd is, dan doe ik hetzelfde)

lilith deelt haar favoriete foto’s uit Zuid-Frankrijk (en wat tips voor uw Instagramfoto’s)

draguignan_1

Ieper-Draguignan (FR), dat is een slordige 1135 km rijden. Ieper-Disneyland Parijs (FR) is 286 km, en wat ik me vooral herinner van die laatste trip is dat Dexter op de terugweg ongeveer 276 km lang achter mij heeft zitten brullen alsof iemand net had gezegd dat Bumba niet bestaat. Ziedaar: de reden dat ik er niet helemaal gerust in was, vorige zaterdag, toen we bij het krieken van de dag de tocht aanvatten die ons naar onze vakantiebestemming moest brengen.

Maar echt, los van een uur waanzinnige hysterie waarbij onze gloednieuwe iPadhouder eraan moest geloven viel het geweldig mee. Zelfs toen we er drie uur extra tijd moesten tegenaan knallen in de file op de autoroute du soleil.
En dus herinner ik me vooral een fijne week met veel zon, leuke uitstapjes, elke maaltijd buiten kunnen eten en elke nacht zelf opgegeten worden door killer muggen en andere vreselijke insecten.

Dat, en het feit dat mijn iPhonecamera niet stil heeft gestaan. Nieuwe omgevingen geven mij vaak een geweldige fotoboost, en dat was deze vakantie niet anders. Het resultaat is een reeks foto’s waar ik content van ben, en die perfect passen bij de herinneringen aan onze zonovergoten reis. Verre van perfect, en ook niet te vergelijken met die van een professional, maar wel geschoten met mijn telefoon, en dus helemaal goed voor mij.

Processed with VSCOcam with c1 preset

Mijn favoriete tips voor leukere instagramfoto’s, speciaal voor u:

hoe meer foto’s je neemt, hoe meer kans op een goede:
De foto hierboven was geen lucky shot, maar de enige goede uit een reeks van zeven waarin of Dexter of Youri wegkeken. Hij is technisch en fotografisch niet perfect, want ik had gewild dat die tabac er volledig opstond en ik er wat meer achtergrond uit had kunnen croppen, maar hij is wel perfect om weer te geven wat ik wilde tonen: hoe goed Dexter zich bij Youri voelt.

probeersel

licht boven alles.
Ik ben zot van goed licht. Vaak is een moment van geweldig licht voor mij een grotere aanzet om mijn camera boven te halen dan het feit dat ik voor de Mona Lisa sta. Omdat het verschil tussen een goede foto en een fantastische foto vaak net dat licht is. Natuurlijk licht is het beste om mee te werken, en dan nog best ‘s ochtends of een paar uur voor de zon ondergaat, omdat de schaduwen dan minder hard zijn. Deze foto nam ik knal op de loeihete middag in het centrum van Draguignan, en dat werkte dus niet omdat alles veel te hard is. Licht kan dus ook tegen je werken.

draguignan3

Croppen is geen schande.
Integendeel zelfs. Ik crop me een ongeluk voor ik een beeld online gooi. Omdat het zelden zo is dat mijn kadrage van de eerste keer goed is. Soms geraak ik gewoon niet dicht genoeg met mijn camera, soms ligt er iets in beeld dat heel de foto verknalt, soms wil ik achteraf focussen op iets dat me het moment zelf niet zo was opgevallen.

Op de foto bovenaan dit stuk lijkt het alsof ik mee in het zwembad stond, maar ik lag gewoon een stuk verder in een ligstoel te vegeteren en heb achteraf alle afleiding eraf gesneden, en vierkant gemaakt voor Instagram. Check het origineel:

draguignan1_ongecropt

Je moet niet alles op Instagram zetten. En ook niet direct.
Dat is helemaal niet nodig, en vaak zelfs niet bevorderlijk voor de kwaliteit van je posts. Soms moet het licht nog beter, of wil ik er een filter overheen gooien, of wat trekken en sleuren aan de kleurwaarden. Dat doe ik tegenwoordig liefst in de app VSCO, maar er zijn er honderden die vast even goed zijn. En soms is een foto gewoon niet goed of interessant genoeg. Dat mag ook.

Processed with VSCOcam with c1 preset

- maak gebruik van de mogelijkheden van je telefoon:
Als ik een zotte zonsondergang zie, zoals op een avond in Draguignan, dan weet ik gewoon dat mijn standaard camera er geen weg mee zal kunnen. Tijd voor een app als Pro HDR, die twee foto’s neemt met dezelfde belichting in plaats van één waarop iets onderbelicht is en een ander deel misschien te veel. Het samengesmolten resultaat is zoveel psychedelischer dan ik ooit had kunnen bereiken zonder LSD.

Processed with VSCOcam with c1 preset

-durf jezelf in bochten wringen:
Een beeld dat genomen is vanuit een onverwachte hoek is vaak veel leuker en verrassender dan vanop ooghoogte. Het ziet er vaak niet uit, zo’n fotograaf die op zijn buik ligt of vanuit kikvorsperspectief schiet, maar er is wel een reden voor. Probeer eens wat dingen uit, doorbreek wat regels (soms is tegenlicht net heel cool in plaats van slecht), en verbaas je over de mogelijkheden. Wees extra blij als je er in geslaagd bent om een meeuw in beeld te krijgen.Processed with VSCOcam with g3 presetJullie nog leuke tips voor betere beelden of apps of andere zaken die kunnen helpen? Ik lees ze erg graag in de comments!