Tagarchief: vegetarisch

Lenterolletjes, voor al uw restjesgroenten!

lenterolletje1Deze blogpost is er voor iedereen die recent een van de volgende goede voornemens heeft overwogen: een gezonder lijf tegen de zomer. Besparen op de boodschappenfactuur. Minder weggooien in de keuken. Eens iets anders proberen op culinair vlak dan koteletten met prei.

Lenterolletjes kunnen voor elk van die voornemens iets betekenen. Besefte ik terwijl ik me in de kerstvakantie een arm af rolde omdat ik zoveel groentjes over had van tijdens de feestmaaltijden. En dan zijn lenterolletjes samen met soep en spaghetti met veel groenten de beste manieren om die te redden van de vuilnisbak.

Voor wie de magie van het lenterolletje niet kent: geen schaamte, ik kende die lang ook niet. Ik schreef hier over het fantastische moment waarop ik voor het eerst een lenterol in mijn mond stak en niet wist waar mijn hoofd stond. Ook niet wist wat ik in godsnaam net in mijn mond had gestoken, want ik kende de textuur van ongefrituurd rijstpapier niet. Die textuur, ik ben daar echt zwaar fan van, maar ik kan me inbeelden dat het alles of niks is met rijstpapier. Eens proberen dus. Ik koop dat van mij gewoon in de supermarkt.

Wat is dat nu, zo’n lenterol?

Eigenlijk niet meer dan een loempia die niet gefrituurd is. Koud dus. Ik ben zelf niet zo’n fan van loempia’s, maar lenterolletjes zijn net zacht in plaats van knapperig, en licht in plaats van vettig. En in principe rol je erin wat je wilt. Ik neem meestal wat ik liggen heb. Deze keer was dat zoete aardappel, koriander en munt, avocado, lenteui en romaine sla. Maar ik heb er al minstens even lekkere gemaakt met (aangebakken) paprika, edamame boontjes, komkommer en nog van alles. Hoeft ook niet veggie te zijn: ook lekker met gebakken reepjes kip, (al dan niet rauwe) vis, en het kan ook met aangebakken en lekker gekruid gehakt, heb ik me laten vertellen. Verse kruiden vind ik wel essentieel voor de smaak, omdat het moeilijk is om peper en zout in zo’n rol te strooien.
Het rollen is op zich niet gigantisch moeilijk, maar vergt wel een beetje oefening. Gelukkig staan er zoals bij alles hopen filmpjes online. Zoals dit. Zij heeft wel grotere blaadjes, ik wil ze. Maar met mijn kleintjes lukt het dus ook.

lenterolletje2

Je maakt een blad rijstpapier dat hard in de verpakking zit zacht door het even onder warm water te houden. Dan leg ik het op een propere handdoek, en begint het assembleren. Het is handig als alles al gesneden is. Echte pietjes precies doen dat julienne, maar ik ben eerder van het ruwere werk. Soms mislukt het en wenste ik dat ik meer van de julienne was, maar ge kunt het niet allemaal hebben.

lenterolletje3

Ziet ne keer hoe schattig, zeg! Nog dichtrollen en klaar.
Er zijn mensen die hun eigen loempiasaus maken, en een hele dikke duim daarvoor, maar ik koop die gewoon.

lenterolletje4

Niet gesponsord! Eerlijk Oosters!

Ik kan mij daar dus ziek aan eten. Dat weet ik omdat ik het tijdens het kerstverlof minstens een keer heb gedaan.

Jullie al aan de lenterol? Tips en recepten zijn ook in 2017 meer dan welkom in de reacties onder dit stuk.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

lilith geeft weg: een kookboek met eten dat je kinderen echt willen eten

relaxmamaKoken, ik doe dat echt machtig graag. Alleen tempert mijn enthousiasme behoorlijk als het voor mijn zoon is. Ik hoor van veel mensen dat hij een gemakkelijke eter is, zelfs best veel dingen met eerder lastige smaken eet voor zo’n jong kindje (hij zou zich te pletter eten aan ansjovis, bijvoorbeeld) maar ik vind hem toch nogal een ondankbaar publiek. Wispelturig, ook. De ene dag is hij wild van zalm, maar dat kan een week later helemaal omslaan, altijd net als ik zelfzeker aan kom zetten met wat in mijn hoofd wel zijn lievelingsmaal moet zijn: zalm met kerstomaatjes en pasta. Plots lust hij dan geen zalm meer, vindt hij kerstomaatjes iets voor regelrechte losers, en pasta, dacht ik echt dat hij nog pasta lust? Baha, moeder, vergeet nooit les nummer één: nooit zeker van jezelf zijn in het bijzijn van een kleuter. Al helemaal niet als het om eten gaat.

Ik weet het, ik moet hem alles voorzetten. Van asperges tot schorseneren met lever en spruitjes met varkenspoten, in plaats van enkel naar zijn gekruld neusje te koken. Alleen, mijn man is al zo’n slechte eter dat ik het soms gewoon niet aankan om weer een bord vol onaangeroerd voedsel richting de keuken te moeten brengen. Meteen ook de reden waarom Dexter op school warm eet: daar eet hij veel meer en makkelijker dan bij mij, omdat hij daar minder makkelijk durft te zeggen dat ze het weer mogen meenemen richting van waar het gekomen is. Het is niet dat ik me bij dingen neerleg, trouwens. Ik schotel hem met de regelmaat van de klok verse soep voor, en ik ben vreselijk enthousiast over groenten en fruit, en dat werkt wel. In fases. Toen de mensen van Uitgeverij Snor me voorstelden om het boek “Relax mama! In de keuken” op te sturen dacht ik evenwel: “YES PLEASE!”. De belofte dat er gerechten in het boek staan die gelust worden door andere kinderen is een USP om u tegen te zeggen, merkte ik aan mijn overslaand moederhart. Stel je voor, maat, dat zo’n geluk je zomaar zou overvallen: een kind dat met smaak eet wat je hem net hebt voorgezet.

In het boek drukken ze het zo uit: “recepten die niet té spannend zijn, maar ook weer niet zo saai dat je eigen smaakpapillen afsterven”. Het zijn allemaal recepten die schrijfster Elsbeth verzamelde door middel van een oproep op de Facebookpagina van de Club van relaxte moeders. Succesrecepten van andere moeders, onderverdeeld in categorieën als “lekker makkelijk”, “throwback thursday” en “thank god it’s friday”. Sommige dingen zie ik Dexter best zonder al te veel miserie binnenspelen. Spaghetti met ballen, bijvoorbeeld, of chili con carne, zonder de guacamole (die hij zeker “dat groen” zou noemen). Met de geroosterde tomatensoep en de tajine met gehaktballetjes zie ik het ook goedkomen, en de visburgers moet ik gewoon proberen, al is het om ze allemaal zelf binnen te spelen als Dexter ze toch niet zou lusten. Zo lekker zien ze eruit. Andere zaken zie ik minder snel gebeuren: pannenkoeken met geroosterde groenten, om maar iets te noemen, net als naanpizza met courgette en geitenkaas. Al zou ik het misschien gewoon moeten proberen.

Of de belofte van het boek volledig wordt ingelost durf ik niet te zeggen, want ik heb het zelf maar pas en heb nog maar één gerecht kunnen maken. En misschien heb ik wel voor een gekozen waarmee het bij Dexter erg makkelijk scoren is, ik geef het toe, maar het was een behoorlijk intensieve week. Dan mag dat. Wat zeg ik? Dan moet dat soms. Dexter was er in elk geval enthousiast over, en Youri ging voor een extra portie. Ha!

relaxmama2

Pasta met ricotta en tomaat

Nodig voor vier personen:

  • 1 el olijfolie
  • 1 ui, gesnipperd
  • 1 teen knoflook, fijngehakt
  • 1 rode peper, zaadlijst verwijderd en fijngesneden (deze had ik niet in huis, en misschien goed ook, want Dexter kan nog niet zo heel goed tegen spicy)
  • 150 ml tomato frito of andere gladde tomatensaus
  • 125 g ricotta
  • 350 g orechiette (oortjespasta)
  • enkele verse basilicumblaadjes

Verwarm de olijfolie in een wok of hapjespan. Fruit ui, knoflook en peper tot de ui goudgeel is; pas op voor aanbranden. Roer de tomatensaus en ricotta erdoor, breng op smaak met peper en zout, draai het vuur uit en houd warm.

Kook intussen de pasta volgens de aanwijzingen op de verpakking. Giet de pasta af, houd 1 soeplepel vocht achter. Roer de pasta en het kookvocht door het tomaat-ricottamengsel en schep direct in kommen. Garneer met basilicum. Lekker met een groene salade.

——

Er staan trouwens lang niet enkel recepten in het boek, maar ook tips van en interviews met gezinscoaches en deskundigen over alles dat je kunt bedenken binnen de context van met kinderen eten en aan tafel gaan. Het is allemaal zeer leuk, speels en vlot gelay-out, en nodigt dus echt uit tot lezen en bladeren. Daarnaast bevat het ook de nodige humor, zoals een zot herkenbare keukentafelbingo (“kind heeft klachten over ‘dingetjes’ in het eten”), en barst het boek uit zijn voegen van de relativerende schouderklopjes. Neen, het hoeft niet elke dag goed te gaan, en ja, je mag jezelf al eens een kanskaart geven waarop bel 0900-PIZZA staat. Hou ik van.

Wil je graag een exemplaar van “Relax mama! In de keuken” winnen? Post dan in de reacties hieronder met welk gerecht jij altijd weet te scoren bij kinderen. Ik trek op woensdagmiddag twaalf uur twee winnaars, en die krijgen een mailtje om te melden dat ze gewonnen hebben. Veel succes!

sushi bowl, voor als sushi te moeilijk is

sushiinabowl

Het zijn verre van vrolijke tijden ten huize crib, en dan heb ik troosteten nodig. Vroeger moest dat vooral veel en vettig zijn, een afhaalchinees of een pita met veel looksaus. De laatste jaren probeer ik alternatieven in mijn mouw te hebben zitten die mijn curves niet nog ronder maken dan ze al zijn. Veggie sushi met avocado en komkommer kan mij troosten, en ik heb het dan ook zelf leren rollen, maar op sommige avonden is ook dat er te veel aan. Dan duik ik in een kom gemakkelijke troostsushi, waar geen rollen aan te pas komt. En omdat ik me net bedacht hoe simpel en lekker dat is deel ik het graag.

Sushi bowl for one

– 125 gram sushi rijst (ik gebruik die van Saitaku)
– 175 ml koud water
– 5 theelepels rijstazijn
– 1 theelepel kristalsuiker
– 1  theelepel zout
– 1 rijpe avocado
– een half blikje geweekte kikkerwten
– een tiental gehalveerde kerstomaatjes- een paar theelepels sesamzaad, eventueel geroosterd
– twee soeplepels sojasaus

Doe de sushi bij het koud water en breng aan de kook. Laat tien minuten onder deksel doorkoken op een laag vuurtje, en roer af en toe. Zet het vuur uit en laat de rijst 15 minuten staan met het deksel op de pan. Laat afkoelen. Verwarm de rijstazijn met de suiker en het zout en roer door de koude rijst. Snij de avocado in blokjes en doe bij de rijst, kikkererwten, tomaatjes en sesamzaad. Roeren met de sojasaus en genieten. Nog lekkerder met wat versnipperde nori erdoor, en wat edamame boontjes, maar die had ik niet in huis. Ge kunt niet alles hebben.

lilith deelt haar supersnelle vegetarische gerechten voor als er echt geen tijd is

Processed with Rookie

Er staat een nieuwe opdracht online bij Oon voor de #boostyourpositivity challenge. Een hele leuke, vind ik zelf: “Wat zijn jullie favoriete gezonde gerechten? Trekken jullie elke dag tijd uit om vers te koken? Doe je dat met plezier of is dat zo’n noodzakelijk kwaad? Vertel het ons! En ook: wat moeten mensen die niet graag in de keuken staan (of niet veel tijd hebben), maar wél graag lekker en gezond eten absoluut eens klaarmaken?”.

Op mijn weekmenu staan verschillende soorten gerechten. Ovenschotels en andere zaken die ik in grotere porties maak, zodat we er twee dagen van kunnen eten of een portie kunnen invriezen voor als er echt geen tijd of zin is om te koken. Meestal worden deze gerechten op zondag in elkaar geflanst, want ik hou ongelooflijk hard van #kookzondag. Zo zit ik doorgaans al goed voor zondag en maandag. Op de andere dagen probeer ik of vers te koken, of iets uit de diepvries te halen. Aangezien er meestal weinig tijd is om gigantische culinaire efforts te doen heb ik ook een repertoire achter de hand van maaltijden die je amper een maaltijd kunt noemen, maar die toch lekker zijn en beter dan naar de frituur trekken.

I give you, mijn favoriete supersnelle oplossingen voor avonden met code rood (lees: nul goesting en nul tijd)

one pot pasta. Zowat het simpelste dat er is. Pasta, tomatenblokjes, wat kruiden samen in een pot, wat kaas en pijnboompitjes erover, klaar. En verrassend lekker, dat ook. Ik gebruik altijd dit recept (al kan daar ongelooflijk op gevarieerd worden), zsazsa schreef er ook al eens over.

cheese toast. Of het nu een getoaste boterham met mozzarella en tomaatjes met een dipsaus is, of een toast met drie soorten kaas en schijfjes appel, of iets spicy met jalapeno pepertjes voor bij de tomatensoep die je uit de diepvries hebt opgevist, je kunt maar weinig mensen straffen met een cheese toast.

pitabroodjes. De ene keer smeren we er hier passata op en beleggen we ze met kaas en groentjes voor supersimpele en snelle pitapizza, de andere keer vullen we ze met roerei en groentjes nadat we ze even in de toaster hebben gewarmd. Altijd lekker.

quesadilla

tortilla wraps. Altijd handig om in huis te hebben voor een supersnelle quesadilla (voor de beste tortillas en andere Mexicaanse ingrediënten, allen hierheen, trouwens) of een wrap vol groentjes en tomatensaus.

slaatjes. Ik probeer altijd sla in mijn frigo te hebben, zeker nu ik weet dat je die fantastisch goed kunt bewaren in een keukenhanddoek. Meestal heb ik ook wel een avocado liggen en wat hardgekookte eitjes, en dat is altijd een fijn begin. Ik maak het zo vullend als ik op dat moment nodig heb, met een lekkere dressing en kikkererwten, appel, of wat nacho’s voor extra bite. Ik maak er een erezaak van om zoveel mogelijk lekkere dingen toe te voegen, zoals verse kruiden, en sinds ik dat doe ben ik zowaar fan geworden van slaatjes. Who knew?

Nog tips? Deze blogpost kadert in het #boostyourpositivity project van Activia. Zin om mee te doen? Registreer je dan op deze site en dan krijg je ook een uitnodiging voor het slotevenement op 8 maart, waarover we binnenkort meer bekend maken. En oh, ja, er is ook weer een hele leuke instagramchallenge, ook te vinden bij Oontje.

D15-0019-Activia-Fusion-Banner-Blog-1080x608_footer

Heerlijk herfsteten: vegetarische hete bliksem

vegetarische hete bliksem

Toen ik een paar jaar geleden verkondigde dat ik een ingenieus nieuw systeem had gevonden om veel minder vlees te eten dacht ik alles en iedereen voor te zijn. Het systeem -thuis veggie en op een ander niet- zou er immers voor zorgen dat ik nog alles mocht eten, maar wel veel minder. Het werkt nog altijd fantastisch, en ik pak er nog altijd graag mee uit, alleen had ik één ding over het hoofd gezien: dat ik nog zelden of nooit gehakt zou eten. Dat er een koude kille plaats zou achterblijven waar ooit een berg overheerlijk gekruid gehakt lag. Eventueel rauw, met pickles. Boy, do I love gehakt.

Het ding is: als ik vlees eet, dan doe ik dat meestal op restaurant. Sinds ik een kind heb eet ik ook nog eens nog veel minder vlees dan vroeger, want ik ga niet meer zo vaak op restaurant. En als ik het wel doe, dan is de kans klein dat ik kies voor een plaats waar je een braadworst met stoemp kan eten. Of balletjes in tomatensaus. Of vleesbrood. :aah:

Gelukkig bestaat er zoiets als vegetarisch gehakt. Zag ik u net uw neus ophalen omdat ge gedegouteerd zijt? Het is inderdaad zo dat niet elk vegetarisch gehakt even lekker is, en dat is een understatement. Beloof me dus bij deze plechtig dat als je dit recept uitprobeert je eerst op zoek gaat naar seitangehakt. Liefst nog van De Hobbit. Dat is volgens mij te krijgen in de meeste vestigingen van Colruyt en Delhaize, en in biowinkels. Beloof het, dat ge die moeite neemt. Als je het maakt met ander veggie gehakt zoals Quorn dan hebben we het immers niet over hetzelfde. Ik heb altijd pakjes seitangehakt van De Hobbit in mijn diepvries zitten, en gooi het ook soms door mijn vegetarische spaghettisaus. Heerlijk! Ik meen het.

Onderstaand recept maakte ik al toen ik nog vlees at thuis, maar omdat iedereen het zo hard miste heb ik er een vegetarische bewerking van gemaakt. Je moet in dit leven immers voor je eigen amusement zorgen. En ook deze vorm van amusement is heerlijk en geweldig makkelijk klaar te maken. Probeer het, en laat me weten in de comments of het wat was.

Vegetarische hete bliksem voor vier

– 2 pakjes seitangehakt (liefst van De Hobbit)
– 1 bokaal appelmoes van 400 gram, of zelfgemaakte
– 750 gram aardappelen voor puree, geschild
– een paar scheutjes tapatío of andere hot sauce
– peper en zout
– een ei
– een groentebouillonblokje
– wat water
– een teentje look
– 50 gram boter voor de puree, en een extra klontje om het gehakt in te bakken
– een half chilipepertje, in dunne ringen
– wat geraspte kaas

Zo doe je het:

Zet je aardappelen op voor de puree. Doe wat boter in een pan met een dikke bodem. Voeg de chiliringetjes toe, en een minuutje of drie later het veggie gehakt. Voeg een klein beetje water toe met het blokje groentebouillon en kruid met peper en zout. Roer af en toe zodat de smaken goed worden opgenomen, en doe er een paar scheutjes tapatio in. Tabasco kan eventueel ook, al prefereer ik de eerste omdat die minder zuur is. Doe het gehakt in een ovenschotel als het water voldoende is weggetrokken en het er ongeveer zo uitziet.

veggiehetebliksem

Giet er een bokaal appelmoes overheen zodat al het gehakt is bedekt. Ondertussen zijn je aardappelen gaar. Stamp ze tot puree, doe er de boter en een ei door en een fijngesneden teentje look, werk af met peper en zout. Verdeel de puree over de appelmoes, werk af met geraspte kaas en zet 40 minuten in een oven van 200 graden.

Als het klaar is mag je het opeten.

Een recept voor supersnelle pizza, maar dan van courgette!

pizza met courgettebodem

Oke, wat was dat allemaal? Mijn poetsvrouw kwam net op tijd uit verlof om mijn huishouden van de totale ondergang te redden, en nu het boek volle bak in druk is is het tijd om adem te halen en weer wat te focussen. Op mijn eten, bijvoorbeeld. Ik heb het gevoel dat ik de afgelopen weken alleen maar pasta met tomaten heb gegeten. Op zich niet eens zo’n brol in vergelijking met echte die-hard brol, maar ik had gewoon geen tijd noch goesting om harder na te denken over mijn eten. Compleet inspiratieloos, ik.

Ik heb wel geprobeerd om het niet al te hard uit de hand te laten lopen. Snel moet niet altijd ongelooflijk ongezond zijn. Een van de dingen die ik heb getest en goedgekeurd waren pizza’s gemaakt van courgette. Zo simpel als het klinkt, maar toen ik een foto op Instagram zette vroegen verschillende mensen me naar een recept. Bij deze:

Ongelooflijk simpele maar lekkere gezonde pizza van courgette

Een halve dikke courgette, in schijfjes van een centimeter.
Passata
Gedroogde oregano
Geraspte kaas

Wrijf de schijfjes in met olijfolie aan beide kanten, bestrooi met peper en zout. Leg op een bakplaat en laat aan elke kant vijf minuutjes garen onder de grill van een voorverwarmde oven van 220 graden. Haal uit de oven om te checken of ze niet meer te hard zijn, doe er anders nog een paar minuutjes bij. Beleg met passata, oregano en geraspte kaas en laat nog enkele minuten garen onder de grill tot de kaas mooi gesmolten en goudbruin is.

En dadist! Ook perfect als hapje, lijkt mij.

Nog courgette over? Dorien maakte een erg leuke blogpost met tips om die op te gebruiken.

[gastbrief] Thomas Siffer leert u iets bij over olijfolie

thomassifferolijfolie2

Hey Kelly,

Die blog van jou, ik volg die dus zoals een man van over de vijftig geen blogs van jonge moeders zou mogen volgen zonder het in zijn broek te doen, niet vanwege zijn incontinentie, maar van de angst omdat vroeg of laat de zedenpolitie hem in de boeien komt slaan. Ik zie de kop al in Het Laatste Nieuws: ‘Ex-baas wurgt ex-werkneemster ‘, met daaronder in kleine letters ‘met aandacht en alleen virtueel, maar dat telt ook’. Werkelijk, ik ben de Spiderman onder jouw lezers, zo hard plak ik aan je blog.

Ik schrok me dan ook een ongeluk toen ik las dat ik zou gastblogposten. Zotcontent ben ik.

Want kijk. Jij geeft je lezers soms culinaire tips en zelfs dat vreet ik op zonder lang genoeg te kauwen. Maar ik bleef een beetje op mijn honger zitten. Want waar je het in je mooie kruistocht voor gezond en lekker eten nog nooit over had was over olijfolie. Ongelooflijk lekker en gezond voor ongeveer alle mankementen. Duizendmiljoen keer beter dan boter of margarine.

De miserie is dat veel mensen zich bij het kopen van olijfolie laten verblinden door dure flesjes en sierlijke etiketten, terwijl er in geen sector meer gesjoemeld wordt, en dat ze dus dikwijls olie op hun eten doen waarmee ze evengoed hun fietsketting kunnen smeren.

thomassifferolijfolie4

Kijk. Jij bent hier al geweest. Je hebt Vincenzo al ontmoet. Onze hippe rastaboer. Toen je zijn allereerste olijfolie van het jaar proefde, de olie die hij voor zichzelf aan de kant zet, zei je verbaasd dat je blijkbaar nooit eerder echte, eerlijke extra vergine had geproefd. Niet waar? Want ja, het is alsof de natuur in eigen persoon over je tong komt glijden en je dan bij je keel grijpt. Een hemelse mengeling van zacht en stevig.

Wel, Vincenzo en ikzelf hebben nu een bedrijfje opgericht. Yup, uw ex-baas waagt zich in de olie-industrie.

Mag ik je rap, voordat ik je een gerechtje of twee geef die een bejaarde boerendochter ons heeft geleerd, enkele tips geven waar mensen op moeten letten als ze olijfolie kopen?

1) ‘Koud geperst’ en ‘Eerste persing’. Klinkt mooi. Maar dat staat er voor niets. Alle olijfolie van redelijke kwaliteit wordt tegenwoordig koud geperst, en in één keer. Vroeger werd de pulp van olijven na een eerste persing opgewarmd en nog een keer geperst, om het laatste beetje olie eruit te krijgen. Nu zijn de persen en de centrifuges zo krachtig dat één koude persing volstaat.

2) ‘Italiaanse olijfolie’. De ellende is dat je je olie Italiaans (of Spaans, of Grieks) mag noemen zodra een deel van de olijven uit dat land komt en/of als de olie in dat land wordt geproduceerd en/of op flessen getrokken. Vrachtschepen vol minderwaardige olijven uit Egypte en Lybië worden aangevoerd voor ‘Italiaanse olijfolie’.

3) ‘Extra vergine’. De beste olijfolie is de olie van 1) vroegrijpe olijven die 2) van de takken geplukt worden en die 3) dezelfde dag geperst en gebotteld worden. Die olie heeft een zeer laag zuurgehalte. (Met een zuurpercentage onder de 0,8% mag je je olie ‘extra vergine’ noemen.) De meeste olie echter wordt gemaakt van olijven die later in het seizoen geplukt worden (omdat er dan meer olie in zit) en vooral van olijven die gevallen zijn en van de grond worden opgeveegd (waar ze soms weken hebben liggen fermenteren). Van die olie is het zuurgehalte veel hoger. Mààr! Grote producenten trekken met wat chemische hocus-pocus het zuur van die minderwaardige olie terug omlaag. Zodat ze opnieuw uitkomen bij… extra vergine olijfolie (die in feite helemaal geen extra vergine olijfolie is).

4) ‘Gefilterd’. Ongefilterde olie is een beetje troebel en na een tijdje zakt wat residu naar de bodem. Mensen hebben liever heldere olie zonder bezinksel. Maar hier dénken boeren er niet aan hun olie te filteren. Ongefilterd is veel beter, zeggen ze.

5) Wat op etiketten staat moet je dus wantrouwen. ‘Van 100% Italiaanse olijven’? Werden ze netjes geplukt of eerder van de grond opgeveegd? ‘Van de bomen geplukt’. Oké, wanneer? Ook op het einde van het seizoen? ‘Extra vergine’. Dat kan dus betekenen dat het zuur omlaag getrokken werd.

De moeilijkheid is dus: je kunt alleen zeker zijn van wat je koopt als je koopt in vertrouwen, of recht van de boer.

Nog één iets om goeie olijfolie te herkennen: eerlijke extra vergine kan niet zo goedkoop zijn als hij in de supermarkten wordt verpatst, en hoeft niet zo duur te zijn als hij in delicatessenzaken wordt verkocht.

En dan nu twee gerechtjes van Bellina. Zij heeft leren koken zoals haar grootmoeder van haar grootmoeder heeft geleerd.

Dit zomerse bijgerechtje is super simpel, maar je krijgt tranen in je ogen als je het proeft. thomas siffer olijfolie

Fave con menta e olio

Voor twee personen

° Doe een afgestreken koffielepeltje zout in 200ml water en breng dat aan de kook. ° Voeg er 300gr verse gepelde tuinbonen aan toe. ° Laat op laag vuurtje een tiental minuten koken. ° Giet niet alle kookvocht af. ° Voeg beetje peper en zout toe. En dan flink wat extra vergine olijfolie en helemaal op het einde wat muntblaadjes. ° Klaar is Antonio.

Deze is al iets moeilijker, maar een klassieker bij moeders die truukjes zoeken om hun kinderen groenten te laten eten.

thomassifferolijfolie3

Finocchi grattinati

Voor vier personen

° Vier, vijf venkelknollen ° Peper, zout, en een ferme scheut extra vergine olijfolie ° Wat peterselie ° Teentje look ° Wat kappertjes ° Drie hoge soeplepels geraspte kaas ° Een ei ° Drie hoge soeplepels broodkruim

° Maak de venkel schoon. Snij in schijfjes. Kook ongeveer zeven minuten in water met wat zout. Haal de venkel eruit wanneer de schijfjes gaar zijn, niet slapgekookt.
° Schik de venkelschijven in een ovenschotel op een filmpje olijfolie.
° Vermeng in een kom je broodkruim, wat peper, zout, fijngemalen peterselie, de geraspte kaas, de kapperjtes, een beetje look en het ei.
° Bedek daarmee je venkel. Doe daar een geut extra vergine olijfolie overheen. En twee, drie lepeltjes water.
° Plaats ongeveer 20 minuten in een voorverwarmde oven van 180° , en dan vijf minuten onder de grill om een mooie gouden korst te krijgen.
° Warm opdienen. Lekker!

Kuch, kuch. Mocht iemand van je lezers goesting hebben om onze eigen eco-biologische, bloedeerlijke extra vergine olijfolie te bestellen, dan kan dat via de site van Thomas&Vincenzo.

De oogst van november leveren we vanaf december in een afleverpunt in ieders buurt.

Ciao bella!

Disclaimer: Thomas Siffer was zo vrij om deze blogpost te schrijven. Wil je meer? Dan moet je zijn blog ook eens bezoeken, want die is de max. Ik zou het niet zeggen als het niet waar was.

lilith maakt overheerlijke spaghetti arrabbiata met citroenpangrattato

spaghetti pangrattato met citroenEen mond vol, ik weet het. Pangrattato is Italiaans voor broodkruim, en deze heerlijke spicy spaghetti met citroen en wat broodcrunchy uit de Delicious fleurde gisteren heel mijn avond op. Ik heb hem wel gevegetariseerd, want er kwam ansjovis aan te pas en daar doen wij hier ten huize niet aan. Plus: ik had ook geen tijm, en ik eet dat niet graag, dus ook dat werd eruit gezwierd. In het echt ben ik best een lieve, maar in mijn keuken ben ik on-ver-bid-de-lijk.

I give you: mijn aangepaste versie van het origineel, machtig lekker en snel klaar.

Spaghetti arrabbiata met citroenpangrattato voor twee

– 6 el extra vergine olijfolie
– 50 gram pijnboompitten
– 50 gram panko of vers broodkruim (ik had nog panko staan, een gemak!)
– rasp van 1 citroen, ik had nog een liggen van op de bioboerderij, en dat bleek chance <3
– (volkoren)spaghetti voor twee
– 4 tenen knoflook, fijngesneden
– 1 rode peper, fijngesneden
– 350 gram kerstomaatjes
– wat Tapatio hot sauce (als je dat in huis hebt. You should)
– 3 eetlepels fijngesneden bladpeterselie
– peper en zout
– geraspte parmezaanse kaas

Verhit voor de pangrattato 1 el olie in een koekenpan op laag vuur. Bak de pijnboompitten tot ze licht kleuren. Schep ze met een schuimspaan in een kom. Verhit nog 4 el olijfolie in de pan, draai het vuur halfhoog en roerbak het broodkruim tot het goudbruin en krokant is, een minuut of drie. Schep in een kom en voeg de citroenrasp en wat zout en peper toe. Doe de pijnboompitten erbij.

Kook de pasta gaar in gezouten water. Zet intussen de koekenpan op laag vuur, verhit de rest van de olijfolie en bak de rode peper met de knoflook een minuutje of vijf.

Schep de tomaatjes erdoor en bak ze tot ze zacht zijn. Doe er wat Tapatio door als je zin hebt in extra spicy. (ik heb altijd zin in extra spicy, maar het pepertje alleen kan voor de meeste mensen al meer dan voldoende zijn)

Giet de pasta af, vang wat kookwater op, en doe de pasta terug in de pan. Schep het tomatenmengsel en de peterselie erdoor en zoveel kookwater als nodig. Eventueel wat bijkruiden met peper en zout. Schep op een bord, strooi er wat pangrattato over en serveer met geraspte Parmezaan.

Zet het op uw weekmenu, ge zult het u echt niet beklagen.

lilith deelt haar 29 vegetarische topgerechtjes

veggie lasagna

 

Eén van de moeilijkste dingen aan thuis vegetarisch gaan leven is ervoor zorgen dat je voldoende maaltijden in je repertoire hebt zitten om uit te putten bij het samenstellen van je weekmenu. Dat gebeurt niet van de ene dag op de andere, daar kruipt behoorlijk wat tijd in. Tijd waarin je door kookboeken bladert, nadenkt over hoe je maaltijden met vlees vegetarisch kunt maken, de juiste mensen probeert te volgen op Pinterest, pinnen like it’s nobody’s business, dingen uitproberen, dingen in de vuilnisbak kieperen en zweren dat ze je nooit meer gaan liggen hebben, enzovoort, enzoverder.

Iemand vroeg me of ik mijn weekmenu eens kon sharen ter inspiratie, en ik zou dat kunnen, maar misschien is het nog interessanter als ik mijn Evernotelijst deel. Want ja: ik heb in Evernote een lijst met alle gerechten die ik op regelmatige basis kan klaarmaken, voor als ik echt geen inspiratie heb en maar blijf verzanden in pasta met kerstomaatjes. I present: inspiratie voor mensen die meer willen eten dan enkel sla, en toch een beetje willen minderen in hun vleesgebruik.

Niet per definitie caloriearm, trouwens.

  • pasta met geitenkaas en honing
  • toast champignon
  • pasta met champignons (het is leuk als je hier allerhande soorten paddenstoelen door elkaar gebruikt en afwerkt met verse peterselie en witte wijn. En look. Champignons en look zijn heaven.)
  • veggie balletjes in tomatensaus met puree
  • eitjes in zure saus zoals van mijn mama
  • spaghetti met tomatensaus en seitangehakt (wie meer groenten wil giet hier een zak wokgroenten bij)
  • deze heerlijke vegetarische couscous
  • chili sin carne met rode bonen
  • vegetarische hotdogs of cheeseburgers
  • panini met mozzarella en tomaat (en pesto, als je dat wilt)
  • panini met cheddar, gebakken champignons, honing, mierikswortel en gebakken schijfjes appel. #bliss
  • yotam ottolenghi zijn mango-auberginemaaltje
  • pompoenmacaroni
  • wraps met geroosterde groenten
  • veggie lasagna (zoals op de foto)
  • pitta pizza met beleg naar keuze
  • lenterolletjes
  • avocado sushi
  • vegetarische quiche
  • deze tomaten in de oven
  • roerei met tomaat/champignons/groentenmix
  • gevulde tomaten/paprika met rijst en vegetarisch gehakt
  • deze pompoen-kaasschotel
  • miso soep met gemarineerde tofu en groentjes, eventueel met noedels en een hardgekookt ei
  • veggie risotto’s allerhande
  • portobello hamburger
  • volkorenpasta met champignon, rode en groene paprika en wortel met tomatenpuree
  • stoemp allerhande met vegetarische rookworst
  • deze yummy spicy haloumi pasta

Allez ja, het is niet dat de keuze zo gigantisch beperkt is hé jongens. En met elk van deze gerechten kan je ook nog eens naar eigen behoefte variëren, en slaatjes toevoegen, of andere groenten dan tomaten of champignons. Allez hup, ge moest al vertrokken zijn.

Aanvullingen zijn zoals altijd zeer welkom in de commentaren!

lilith breekt een lans voor minder vlees op uw bord

if slaughter houses had glass walls
Vandaag is world vegetarian day. Fijn, zeg ik, en ook ongelooflijk broodnodig,  want al probeer ik op doordeweekse dagen niet al te veel te preken, toch ben ik helemaal voorstander van minder vlees eten. Dat is namelijk voor alles en iedereen beter. En ja, iedereen mag daar volledig zelf over beslissen, natuurlijk dat. Maar als wij vertellen dat wij thuis niks van dode dieren meer eten, en dat ondertussen al een paar jaar, dan horen we zo veel dingen waar we een beetje mistroostig van worden dat het wel eens tijd wordt voor een overzichtje. Vooral omdat het de dingen zijn die ik zelf ook jarenlang heb verkondigd omdat ik dacht dat ik mijn spaghetti met grote klompen gehakt niet kon missen. Ik was dus mis.

  •  ‘ik heb mijn vlees nodig’

Echt? En echt elke dag? Ik betwijfel het ten zeerste. Heel wat gerechten zijn al vegetarisch zonder dat die stempel er per sé opstaat, waardoor ze zonder problemen door vleeseters worden gegeten. Pizza met vier kazen, frieten met eiers, risotto met bospaddestoelen, pasta all pomodoro, panini met tomaat en mozzarella, slaatje geitenkaas, kaaskroketten, omelet, quiche, en ga zo maar door. Allemaal lekker, maar noem het een vegetarisch gerecht, en o neen, ik heb echt wel elke dag mijn stuk vlees nodig. Volgens mij is nodig in die laatste zin een veel te groot woord. En maken veel vleeseters zichzelf wijs dat ze echt wel een schel hesp tussen vegetarische lasagna moeten leggen om het lekker te maken. Tegenwoordig bestaan er immers zo veel alternatieven, zoals vegetarisch gehakt dat identiek dezelfde smaak heeft in spaghettisaus als gewoon gehakt, dat ik met om het even wie durf wedden dat ik direct vijf gerechten kan maken waar een vleeseter van zijn leven niet van zal merken dat er geen vlees in zit. Vraag het aan mijn vent, hij zal het bevestigen.

  •  ‘vegetarisch leven is ongezond’

De tijd dat vegetariërs aanzien werden als bleke zwakke dunne mensjes is long gone, en maar goed ook, want steeds meer onderzoek wijst uit dat een vegetarisch dieet wel eens stukken gezonder zou zijn dan een eetpatroon met de grote hoeveelheden vlees die de gemiddelde Belg nog altijd naar binnen speelt. Vegetariërs zouden minder risico lopen op overgewicht, kanker, en hart- en vaatziekten, om maar enkele dingen op te noemen. En die vitaminetekorten waar devote vleeseters graag mee zwaaien als argument nummer één om er zeker niet aan te beginnen? Ook dat blijkt goed mee te vallen: als je erop let dat je al eens linzen, bonen, zuivel en eieren op je menu zet, dan kom je meestal al een heel eind. Het is dus een kwestie van je voldoende te informeren als je eraan begint, zodat je de juiste voedingsstoffen binnen krijgt. Meer info? Zij kunnen het stukken beter uitleggen dan ik.

  •  ‘vegetarisch eten is niet lekker’

Geloof het of niet, maar vegetariërs zijn echt niet alleen mensen die verzot zijn op sla. Als het ons lukt, twee mensen die ongelooflijk graag vlees eten, waaronder ook nog eens één mens die walgt van groenten, dan moet het andere mensen zeker lukken. Het is vooral een kwestie van goede wil, merk ik. En van op zoek gaan naar lekkere alternatieven voor maaltijden met vlees. Ik kook regelmatig voor vleeseters, en ik hoor heel vaak dat ze nooit hadden verwacht dat vleesloos eten zo lekker kon zijn. Het is kwestie van op zoek gaan naar de juiste recepten, de lekkere vleesvervangers (want ja, er bestaat heel veel brol, maar laat dat u asjeblieft niet afschepen. Er bestaan ook ongelooflijk lekkere vleesvervangers, die ik desgewenst wel eens wil oplijsten. *kuch* Garden Gourmet van de Delhaize *kuch* Jarenlange research heeft echt al één en ander opgeleverd), de dingen die het wel leuk kunnen maken, zoals verse kruiden gebruiken en de keuken van landen ontdekken waar ze sowieso veel minder vlees eten dan hier. Denk Indisch of Italiaans, bijvoorbeeld. Wij eten echt niet minder lekker sinds wij hier vegetarisch eten. Integendeel, we eten veel interessantere dingen, net doordat we afgestapt zijn van vlees-groenten-pasta. Onbekend is ook in dit geval nog veel te vaak onbemind.

  • ‘vegetarisch leven is moeilijk’

Vegetarisch leven is vooral een gewoonte. En ja, daar moet je je misschien een beetje in inlezen en wat dingen opzoeken en een paar knoppen voor omdraaien in je hoofd, maar moet alles echt altijd simpel en gemakkelijk zijn? Hoe ver gaan we daar eigenlijk mee komen?

  • ‘die beesten zijn gemaakt om opgegeten te worden’

En toch maakt dat het allemaal niet goed. Verre van, zelfs. Dat dieren op manieren worden behandeld die eigenlijk strafbaar zouden moeten zijn, om er toch maar voor te zorgen dat mensen zo goedkoop en veel mogelijk vlees op hun bord krijgen. Dat kippen alleen daglicht zien als ze onderweg zijn naar het slachthuis, nadat ze weken aan een stuk massaal veel antibiotica hebben gekregen tegen alle ziektes die ze in hun compleet miskweekte lijven opstapelen. Weinig mensen zouden zelf een dier willen doden, laat staan op de manier waarop deze dieren worden behandeld en afgeslacht, maar tegelijk willen ook weinig mensen echt nadenken over wat er in de vleesindustrie gebeurt. Vandaar de quote van Macca aan het begin van deze post. Ik daag iedereen uit om dit boek te lezen en nog met smaak op een biefstuk te knabbelen. Echt lezen, niet lezen wat je wil lezen. Ook dat blijkt al eens een uitdaging.

  • ‘als je nog af en toe vlees eet ben je geen echte vegetariër’

Kan goed zijn, maar mijn keuze zorgt er niet alleen voor dat wij veel en veel minder vlees eten, ik weet ook dat ik het allemaal veel langer kan volhouden als ik af en toe nog eens mosselen kan eten op restaurant. Het moet echt niet alles of niets. Dat het alles of niets zou moeten zijn mag echt geen reden zijn om het niet te doen. Wie zegt dat? Minderen is ook al compleet fantastisch in vergelijking met zonder nadenken dag na dag vlees moeten eten omdat je het ooit zo geleerd hebt. Laat het allemaal perfect willen doen of helemaal niet niet in de weg staan van al eens iets durven veranderen in je leven.

  • ‘vegetarisch leven is saai en te gezond’

Er zit geen vlees in frieten. Er zit geen vlees in een vettige pizza margherita. Er zit geen vlees in kaaskroketten. Er zit geen vlees in falafel. Er zit geen vlees in oliebollen. Er zit geen vlees in chips. Nuff said.

  • ‘vegetariers zijn geitenwollensokken die iedereen willen bekeren tot hun sekte’

Misschien een beetje, maar alleen omdat het beter is voor de wereld en voor uzelf en voor de dieren. Het is echt geen enorme moeite om af en toe eens een kleine effort te doen in plaats van “jaja, ik weet het, maar ik eet zo graag vlees” te zeggen en je hoofd weg te draaien zodat je de rest van het verhaal niet moet horen. Echt waar, ik zou al vreselijk content zijn als iedereen een dag per week zou overwegen om eens iets zonder vlees op tafel te zetten. Als mensen wat bewuster zouden zijn over wat ze zichzelf en hun kinderen aanpraten, en hoe dat ons en de wereld naar de vaantjes aan het helpen is. Neen, jullie moeten niet in mijn sekte, maar af en toe eens vleesloze donderdag, dat zou toch eens aangenaam zijn? Allez kom, we doen het!

Kijk eens hoe lekker mijn hamburger van gisteren was, zeg.

portobelloburger

Die hamburger is een gemarineerde portobello champignon. Dat pitabroodje in plaats van een hamburgerbun ligt dan weer aan de mannen van de weight watchers. En echt waar: niemand had klachten.

(zin gekregen om het eens een kans te geven? Hier staan nog wat tips om het allemaal zo pijnloos mogelijk te maken en i. bundelde wat mooie linkjes met boeiende info)