Ik had het beloofd, een vervolg op de kinderboekenpost met een weggeefactie!
Trouwens vreselijk bedankt voor alle boekentips onder de vorige post, Dexter zijn kerstpakket kan nu al niet meer stuk.
Ook deze boeken vond hij de afgelopen tijd erg leuk:
– Papperdidas en het speelgoed van de Sint van Kristien Dieltiens
Een kloefe van een boek, zoals ze dat bij ons in de Westhoek zo treffend zeggen. Perfect om voor te lezen in de meest magische periode van het jaar, in aanloop naar de komst van de Sint. Dexter- die op vier en half lang niet altijd de aandacht kan houden bij al te lange stukken voorleestekst en nogal snel overgaat naar “maar wat is dat hier?” op de volgende pagina- was geboeid en verwonderd tegelijk door het verhaal en de mooie tekeningen.
Absoluut een aanrader voor kindjes die voor ze naar bed gaan nog even willen wegdromen over de Sint en cadeautjes en meer van dat leuks. Je vindt het boek ook hier terug.
– Oskar van Jacques en Lise (uitgegeven bij Van Halewyck)
Oskar is een speelgoeddino, en het moet wel niet lukken dat mijn zoon zot is van alles dat met dino’s te maken heeft zeker, of ze nu van speelgoed of botten of compleet intact zijn. Dit is een boek zonder woorden maar met tekeningen die heel wat vragen oproepen en kleine lezertjes toelaten om er hun eigen verhaal rond te bouwen.
Alleen al zoeken waar de dino nu weer zit is voor Dexter een leuk spelletje. En ik vind altijd weer nieuwe dingen in de prachtige tekeningen.
Je vindt het boek ook hier. 
– Ik zie, ik zie van Eef Rombout en Leen Vanbroekhoven (uitgegeven bij uitgeverij Abimo)
Nog zo’n kijkboek, deze keer met als uitgangspunt dat je maar je ogen hoeft te sluiten om je van alles te kunnen voorstellen. Dat alles kunstig is, bijvoorbeeld, of gescheiden, of gestapeld. Het resultaat is altijd een boeiende tekening waarop van alles beweegt of verschuift. In een hele leuke tekenstijl, ook nog eens. Om heel lang naar te staren en elke keer weer iets anders te zien.
Je vindt het boek ook hier.
– Het Gruffalo herfstnatuurspeurboek van Julia Donaldson (uitgegeven door uitgeverij Leminscaat)
Deze was de laatste tijd zo aanwezig in ons dagelijks bestaan dat het een persoonlijke favoriet is geworden. Samen met de geweldige Gruffalo ga je op zoek naar allerhande herfstverschijnselen als blaadjes en dieren en telkens je iets hebt gevonden mag je een sticker kleven. Het maakte onze herfstwandelingen van de afgelopen weken zoveel leuker, want met een enthousiaste Dexter die constant van alles spotte dat hij nog niet had! Pokémon voor groene jongens, I like!

Je vindt het boek ook hier.
Ik mag het boek van Papperdidas weggeven aan drie gelukkigen, en daarnaast nog drie andere boeken: het Gruffalo winternatuurspeurboek, Kom uit die kraan en Het Bijzondere Beestjesboek uit de vorige post.
Post hieronder het antwoord op de vraag “Wat eten we vanavond?”, en ik trek zaterdagmiddag om twaalf uur de winnaars. Wie eerst wint, eerst kiest uit de zes boeken. Zorg dus voor een geldig mailadres waarop ik je kan laten weten dat je gewonnen hebt. (en die wedstrijdvraag? Ik heb de laatste weken bijzonder weinig inspiratie voor mijn weekmenu, dus ge zult het mij wel vergeven). Succes!

Ik heb uit beide boeken al best wat leuke ideeën gehaald, en denk dat ze de komende weken nog serieus van pas zullen komen. Bij Lobke zijn dat er wat mij betreft vooral voor tripjes, omdat de focus van haar boek daarnaast eerder op DIY voor gemiddeld handige mama’s ligt en ik erom bekend sta mezelf al in gevaar te brengen als ik nog maar in de buurt van een kinderschaartje kom. Begrijp me niet verkeerd: de projecten zien er echt de max uit, maar zijn niet haalbaar voor mijn extreme linkerhanden. Om u gerust te stellen: ik was die ene vrouw in België die zelfs niks uit wist te vreten met het naar het schijnt ongelooflijk doenbare
Koken, ik doe dat echt machtig graag. Alleen tempert mijn enthousiasme behoorlijk als het voor mijn zoon is. Ik hoor van veel mensen dat hij een gemakkelijke eter is, zelfs best veel dingen met eerder lastige smaken eet voor zo’n jong kindje (hij zou zich te pletter eten aan ansjovis, bijvoorbeeld) maar ik vind hem toch nogal een ondankbaar publiek. Wispelturig, ook. De ene dag is hij wild van zalm, maar dat kan een week later helemaal omslaan, altijd net als ik zelfzeker aan kom zetten met wat in mijn hoofd wel zijn lievelingsmaal moet zijn: zalm met kerstomaatjes en pasta. Plots lust hij dan geen zalm meer, vindt hij kerstomaatjes iets voor regelrechte losers, en pasta, dacht ik echt dat hij nog pasta lust? Baha, moeder, vergeet nooit les nummer één: nooit zeker van jezelf zijn in het bijzijn van een kleuter. Al helemaal niet als het om eten gaat.
Ik ben niet iemand die per se verlof neemt op haar verjaardag, ik werk vaak door tijdens vakantieperiodes en kan het ook best aan om eens een hele zondagnamiddag door te peren om een tekst af te krijgen, maar de eerste dagen van lentezon, ik vind toch echt dat die gevierd mogen worden.
Eén van de vragen die ik tijdens
Het is zover, het seizoen van de weggeefacties is officieel begonnen. Midden in het seizoen van de jaaroverzichten, ook nog eens. Toen de mensen van