Maandelijks archief: januari 2019

De 19 dingen die ik in 2019 wil doen

shutterstock_1224527056En raar maar waar: duizend lijstjes maken is er geen van, al weten we allemaal dat ik dat natuurlijk zoals elk jaar wel veelvuldig zal doen. Ik ben een planner. Ik ben ervan overtuigd dat wat je niet plant er gewoon vaak niet van komt. Zeker als de jaren zo snel gaan als ze plots doen. 2018, where have you gone, zeg? 

Om dus wat intentioneel om te springen met mijn volgende 365 dagen, en omdat ik het ook gewoon een hele leuke oefening vind, heb ik een lijstje gemaakt met 19 dingen erop die ik in 2019 wil doen. Ge√Įnspireerd door Gretchen Rubin, die daar ook elk jaar werk van maakt.

Nogal random, ik geef het toe, maar wat is er mis met random?

Ik ben van plan om hier elk kwartaal eens een update te posten. Kwestie van de druk op te voeren.

  1. Een massage @ home boeken
    Beetje gek dat ik deze op de eerste plaats zet, want ik heb nog nooit een full body massage van een professional gekregen. Niks voor mij, denk ik dan, ik hou niet van mensen die aan mij komen als die mensen mijn lief niet zijn, al die dingen. Ik heb er wel een klein beetje stress voor, maar de afspraak met Manutine is geboekt voor de niet eens zo verre toekomst. Dus als ik geen koudwatervrees krijg wordt dit een van de eerste puntjes die ik ga kunnen afvinken.
  2. Twee dagen met mezelf naar Londen
    Ik moet het niet ontkennen: sinds ik kinderen heb kom ik nergens meer. Een trip naar Kortrijk lijkt hier soms al een onderneming. Ik kan zwaar genieten van wat tijd met mezelf, maar ook dat komt er zelden of nooit nog van. Dringend tijd om daar verandering in te brengen, en dus wil ik dit jaar naar een van mijn favoriete Europese steden om wat cultuur op te snuiven, lekker te gaan eten met mezelf, te winkelen en eens op mijn gemak een koffie te drinken en een boek te lezen.
  3. De akoestiek van de crib aanpakken
    Die laat nogal te wensen over, namelijk. Zeker met twee kinderen die nogal veel lawaai maken. We zijn eraan begonnen, zou moeten lukken.
  4. Deelnemen aan de Dodentocht
    The word is out. Net als de zweetpollekes. Liefst zou ik het tegen niemand zeggen zodat niemand het hoeft te weten als ik gefaald heb, maar ik vind dat de verkeerde ingesteldheid, so there. Ik doe mee, met mijn beste vriendin, ik ga mijn best doen. En hopen op het beste. En zo weinig mogelijk uitvallende teennagels.
  5. Wandelen met een hond uit het asiel
    Onze kinderen willen een beest, wij niet bepaald, en dit is dus een beetje een compromis. Ik denk al lang dat ik dat eens wil doen, maar krijg niet direct uitgevogeld hoe en wanneer, dus wil ik daar dit jaar eens werk van maken. En dan hopen dat we niet collectief verliefd worden op een hond (lees: de kindjes en ik, de papa is daar meer immuun voor) en die stante pede mee naar huis willen nemen. Dat puntje gaat hier eindigen in traantjes, ge voelt dat al van hier he, lezers.
  6. In zee zwemmen
    Er is een vliegtuigreis geboekt naar een locatie met een zee en genadige temperaturen (de eerste keer voor Flo, keispannend), dus ik zie deze wel goed komen.
  7. Vuurwerk zien met de kindjes
    Nog nooit gelukt, behalve dan het vuurwerk van Bellewaerde door Dexter zijn kamerraam. Meestal zitten de kindjes hier al volle bak in bed als er ergens vuurwerk is, maar ik zou ze toch graag eens meenemen.
  8. 40 boeken lezen, waarvan de helft fictie
    Los van de fictie is het me vorig jaar gelukt, en ik ben ondertussen aan mijn vierde boek bezig, dus de sterren staan in elk geval gunstig voor dit puntje.
  9. De tuin laten aanleggen
    Een tuin. Een echte! Waarin we kunnen zitten en ontbijten en spelen. Stel je voor. Ze beginnen dit weekend voor echt, als alles goed gaat.
  10. Meegaan met een luchtballon
    Staat al jaaaaaaren op mijn lijstje van dingen die ik wil doen. Zou 2019 eindelijk het jaar worden waarin het daadwerkelijk gebeurt?
  11. Een boek schrijven
    Ik doe dat graag. Ik heb wat ideetjes. Wie weet.
  12. Eten bij Hof van Cleve
    Ook al een droom van jaren ver. Mijn YNAB zegt dat ik het na een periode van sparen kan betalen. Er is gereserveerd. YAAAASSSSSS.
  13. Regelmatig date nights en dagjes vrij met Youri
    Het eerste weekend kinderloos samen komt eraan, er zijn plannen om een keer per maand te gaan eten en om de twee maand een dag congé samen te nemen. Goede intenties, minstens.
  14. Opleiding hulpkok starten in avondonderwijs
    Ik zit over de helft van “soepen en sauzen”, en als ik hiermee klaar ben ga ik even pauze nemen, om me dan in september in te schrijven voor een jaaropleiding hulpkok. Gewoon, omdat het kan.
  15. Fotoboeken 2017 en 2018 af en geprint
    Zoals hier. Duidelijk.
  16. Mijn bureau inrichten
    Mijn bureau boven is nog helemaal niet klaar, waardoor ik weer standaard aan de eettafel werk, iets dat ik niet meer wilde doen na de verhuis. Ik hoop dus dat dit ervan komt.
  17. “Vrijdag Movienight” invoeren
    Is gebeurd, maar ik zal pas binnen 51 weken kunnen zeggen of het een succes is geworden. Elke vrijdagavond kijken we een film, de ene keer kies ik, de andere keer Youri. Ik kijk tegenwoordig misschien naar twee films op een jaar, dus dat kan in elk geval alleen maar beter. Zeker omdat ik al in de helft zit, door vorige week te kijken naar het te smaken Nebraska op Netflix.
  18. Een halve dag educatie per week invoeren
    Zodat ik wat meer werk kan maken van online cursussen en dergelijke. Ik ga dus wat sleutelen aan mijn themadagen.
  19. Kinderdates, afgewisseld per maand
    We merken dat de kindjes er deugd van hebben om eens dingen los van elkaar te doen, zeker nu ze ook overdag op dezelfde school zitten en ’s avonds constant in malkanders haar. (serieus zeg, sibling rivalry is a thing) Het plan: Youri en ik gaan elke maand iets leuks doen met √©√©n kind. Een keer naar een museum, een keer winkelen, gaan ontbijten, whatever.¬†

Wil je nog meer weten over mijn plannen? Rep je dan naar de laatste aflevering van Werk & Leven, waarin ik het samen met Anouck niet alleen over dit lijstje heb, maar ook nog over andere manieren van je jaar plannen. 

En jij? Wat wil jij graag doen in 2019?

The 2018 recap continues: was er meer of minder?

IMG_5384

Ik weet het, genoeg al met de terugblikken, we gaan die kant niet op en yada yada.

De laatste maand van 2018 vloog evenwel zo snel voorbij als het volledige jaar 2018 op zijn eigen, en ik ben nog niet helemaal klaar met reflecteren, geloof ik.

Als er een woord is dat terugkwam in alles dat ik een jaar geleden schreef aan kerstkaarten en overzichten en columns dan was het wel “minder”. Ik wilde een jaar geleden van alles minder. Brol. Stress. Kilo’s. Sociale media. Afleiding. Brol. Zei ik al brol?

Afgelopen week vroeg ik me af of dat eigenlijk een beetje gelukt is.

Al een chance dat ik een blog heb om me over dat soort vragen te buigen!

Was er meer of minder brol in 2018?

Zeker weten minder. Ik heb het gevoel dat we op het vlak van ontspullen al jaren aan het toewerken waren naar de zomer van 2018, en onze geplande verhuis naar een nieuwe crib. In onze ogen zou dat een nieuwe start worden in een huis met veel en veel minder. Lees: de dozen die nog ongeopend op zolder stonden na de vorige verhuis konden het vergeten, die gingen niet mee. Net als de kilo’s andere spullen die we al lang niet meer nodig hadden. Het was een werk van jaren, van honderd keer naar de Kringloopwinkel en het containerpark rijden, van streng zijn en zo weinig mogelijk kopen dat we toch niet nodig hadden, maar ik kan met een belachelijke trots zeggen dat we er behoorlijk in geslaagd zijn.

Wij hebben lege kasten in het nieuwe huis, én veel. De vooruitgang die we -ook in ons hoofd- hebben geboekt is gigantisch. Dus check, keihard check. De nieuwe crib is er een met minder brol dan ooit tevoren.

IMG_0223

Wat dan weer niet wil zeggen dat ik niet belachelijk hard kan genieten van de eerste keer soldekes shoppen met de dochter. <3 Ook al had zij nu ook weer niet echt zo’n ongelooflijk cool jasje nodig.

Was er meer of minder stress in 2018? 

Ik durf te stellen: minder. Al was er nog te veel stress naar mijn goesting. Ik ken verschillende vormen van stress. Werkstress. Angsten. Piekerstress. Ik ben al een paar jaar niet meer in therapie, en alleen al dat is een goed teken. Ik zou het nog altijd boeiend vinden, en ik ben ervan overtuigd dat ik er ook deugd van zou hebben, maar ik heb het niet meer nodig om mijn hoofd boven water te houden.

Ik ben ondertussen ook twee jaar gestopt met alcohol drinken, en ook dat heeft mijn gevoelens van stress en angst en paniek serieus verminderd. Ik durf zeggen dat ik mentaal een pak stabieler ben dan een paar jaar geleden. Ik crash veel en veel minder. Ik zie de muur waar ik tegenaan zou kunnen knallen nu van heel ver aankomen, waardoor ik tijdig op de rem duw. Ik slaag er beter in om mijn grenzen te bewaken, ik probeer me minder te wentelen in een slachtofferrol, maar voor zoveel mogelijk dingen zelf verantwoordelijkheid te nemen.

Tegelijk ben ik ook maar een mens, en kan stress me nog gigantisch overvallen op een moment dat er eigenlijk niks aan de hand is. Enkele dagen geleden nog: ik stond op, besefte dat ik nog een half uur had waarin ik nog moest ontbijten en honderd dingen moest klaarmaken voor de kindjes, en ik ben erin geslaagd om met mijn gezaag de volledige gemoedstoestand van mijn gezin te doen kelderen op vijf minuten. Sorry hastjes. Dat was niet de bedoeling.

Dan is het bij mij vooral kwestie van een reality check, een lange harde blik in de spiegel, en dingen beter plannen. Dan lost het zichzelf weer op.

Niks onoverkomelijk.
Ik ben verre van perfect, maar ik word elk jaar een klein beetje beter.

Dus check.

Waren er meer of minder kilo’s in 2018?¬†

Ik heb het voor u gecheckt, want ik kwam niet zo heel vaak in de buurt van mijn weegschaal: exact even veel. Wat op zich al tof is na een jaar waarin ik naar mijn goesting wat te weinig bezig was met gezond eten en bewegen. Kun je van een succes spreken als de voornaamste boodschap is dat de schade veel groter had kunnen zijn? Ik denk het niet. Tegelijk: ik ben wel gestopt met cola light drinken, iets waar ik nog nooit eerder langer dan een maand in was geslaagd. En de laatste weken heb ik de vreselijke buikkrampen onder controle die mij vaak overvallen, en heb ik door dat heel veel te maken heeft met het consumeren van suiker en bloem. Die dingen laat ik alweer een paar weken zoveel mogelijk, en dat helpt gigantisch. Plus: mijn kleren zitten losser. Win win, dus.

Was er meer of minder sociale media in 2018?

Bwah. Ik ben een beetje hervallen. Niet met Facebook, dat ik nog altijd alleen gebruik voor mijn blog, online cursussen en contacten van de school van Dexter en Flo. Ook niet met Twitter, waar ik letterlijk al drie jaar niks meer van heb gelezen of gezien (en nog geen seconde gemist ook niet). Wel met Instagram. Ik post niet zelf, maar scroll er weer veel te veel door. Werkpuntje. Tegelijk: ik zat minder dan alle voorbije jaren vastgekleefd aan mijn smartphone. Heel vaak vergat ik hem een paar uur in mijn handtas. Dat vind ik dan weer wel goed, dat ik hem wat beu ben geraakt, eindelijk.

Werk&Leven_Anouck&Kelly-12

Was er meer of minder afleiding in 2018?

Veel minder. Lang verhaal kort: ik begon een podcast met Anouck, en haar zo veel vaker zien en moeten antwoorden op de vraag “hoe is het?” en “wat heb je gedaan om je work-life balance te verbeteren?” heeft ervoor gezorgd dat ik keihard aan de slag ben gegaan met de manier waarop ik werk. Plots zat er een systeem in. Een systeem dat ervoor zorgt dat ik minder uren werk, maar niet inboet aan inkomsten. Integendeel. Dankzij een combinatie van leren om te focussen op wat Cal Newport “Deep work” noemt, batching en het inzetten van themadagen kan ik de afleiding tegenwoordig beperken tot een minimum. Youri is me trouwens gevolgd, en kan er ook alleen maar positieve dingen over vertellen. Alles wat Anouck en ik het afgelopen jaar geleerd hebben op dat vlak is een beest van een online cursus geworden, die “Baas over eigen Tijd” heet.

We lanceren hem nog eens opnieuw binnen een paar maanden, zet je zeker op de wachtlijst onderaan deze pagina als je daar meer over wilt weten.

Dus. Tevreden, lilith?

Al bij al wel.
Het lijkt alsof er van dag tot dag weinig verandert, tot je eens echt gaat vergelijken met waar je vandaan komt.

Perfect is het allemaal niet, maar het is wel beter. Meer kon ik eigenlijk niet wensen, in een jaar met veel gedoe rond het bouwen en verhuizen naar de nieuwe crib.

Nu dat allemaal een beetje achter ons ligt, wil ik natuurlijk wel een strakker lichaam, borsten die de zwaartekracht beter trotseren, en de kalmte en het geduld van een zenboeddhist.

En snel wat.

(Stay tuned voor al mijn wilde plannen en voornemens voor 2019, trouwens. Ze komen er keihard aan.)