Maandelijks archief: februari 2018

Hoe de menstruatiecup mijn regels veranderde

cup-feminine-lamazuna-coupe-menstruelle-Ik ben niet zo’n blogger die over lichamelijkheden blogt. Jawel, mijn gewicht is geen probleem, maar ik hou jullie meestal ver van onder mijn kleren en uit mijn slaapkamer. Dat is niks persoonlijks, dat is hoe ik in elkaar zit. Ik klap zelden uit de bedstee, ook niet onder vriendinnen, en ik heb het ook zelden over mijn regels. Maar nu kan ik dus niet anders, beste lezers.

Omdat ik vind dat als er iets op mijn pad komt waarvan ik denk dat het andere mensen hun levens kan veranderen, ik een beetje verplicht ben om dat te delen. En de menstruatiecup is zoiets. Een paar jaar geleden las ik voor het eerst iets over de cup, bij een kennis die er een had en er ook enthousiast over was. En Kelly schreef er in dezelfde periode ook al over. Ik vond het er toen wat raar uitzien. Groot ook. Ongemakkelijk. Tegelijk zag ik ook wel het nut in van iets herbruikbaars als het op je regels aankomt, want een vruchtbare vrouw heeft die elke maand, en als je eens begint te tellen wat je weggooit aan tampons of maandverband dan is dat een beetje hallucinant. Maar het kwam er nooit van om er een aan te schaffen.

Tot ik dus bij Zonder Meer kwam, en ze zag liggen. In een mooi en kleurrijk tasje. Ik had net tandpasta op een stokje in mijn mandje gegooid, een siliconen cup kon er wel nog bij. Ook op budgettair vlak moest ik niet lang nadenken. De gemiddelde vrouw zou in haar leven iets van tienduizend tampons of maandverbanden gebruiken. Als je weet dat zo’n cup tussen de vijf en tien jaar meegaat en ik er maar 26,30 euro voor betaalde, dan zit dat wel snor.

menstruatiecup

Als je zo’n cup koopt moet je kiezen tussen twee maten. Maat 1 is voor meisjes onder de 30 of vrouwen die nog geen vaginale bevalling hebben gehad. Ik val onder maat 2: boven de 30, en twee keer op natuurlijke wijze bevallen.
Ondertussen heb ik een paar cyclussen met cup achter de rug, en praise the lord, ik ben zo om. Ik ga nooit meer terug naar het gesukkel en geknoei met ander materiaal, als het van mij afhangt. Waarom?

Dit zijn voor mij de grootste voordelen van de menstruatiecup:

  1. geen lekken. Ik las dat een lekkage kan voorvallen als je de cup niet goed inbrengt, maar ik heb het nog niet voorgehad en kan alleen maar zeggen dat ik op dat vlak duizend keer meer op mijn gemak ben dan als ik tampons of maandverband gebruik. Echt, in al die tijd dat ik mijn regels heb (en ik was er heel vroeg bij, dus dat is al een eeuwigheid) ben ik nog nooit zo weinig met mijn regels bezig geweest als sinds ik de cup gebruik. Geen stress, ik voel er niks van, ik heb nergens last van, alles is chill. Man toch, had ik dat geweten.
  2. de cup mag langer blijven zitten. Ergens tussen de acht en de twaalf uur is oké, las ik. Zo’n cup kan immers drie keer meer vocht opvangen dan een tampon.
  3. het veroorzaakt geen allergieën. Dat kan niet altijd gezegd worden van maandverband en tampons, zoals ik onlangs nog las bij Kathleen.
  4. je kunt de cup al inbrengen voor je menstruatie begint. Ik vind dat echt geweldig handig, want anders moet je mikken en dat zorgt soms voor vervelende situaties en weggegooid geld.

Nadelen?

Bwa, ik vind ze heel goed meevallen, maar als ik er dan toch moet bedenken:

  1. het inbrengen is even wennen. Maar dat vond ik vroeger bij tampons ook. Na een of twee keer proberen was het een makkie. Het verwijderen is ook even oefenen. Ik las dat sommige mensen het vies vinden, maar ik vind dat niet bepaald. Cup verwijderen, legen in het toilet, schoonspoelen, handen wassen. Na elke cyclus steriliseer je je cup, en klaar.
  2. je moet wel tegen bloed kunnen. Aja, want bij het uitspoelen zie je dat bloed, en niet geabsorbeerd door iets anders. Ik vind het eerder fascinerend dan vies.
  3. het is soms wat zoeken met dat steeltje. Maar je kunt het afknippen. Ik had er weinig last van, maar sommige mensen hebben dat wel. Dat heeft met je bouw te maken, het schijnt.

Wat mij betreft allemaal verre van onoverkomelijk.

Sterker nog, de menstruatiecup is voor mij een complete gamechanger.
Mijn regels passeren gelijk niks, en dat kon ik vroeger niet zeggen.
Mocht ik iemand zijn die gemakkelijk over lichamelijkheden praatte, ik zweeg er niet meer over.
Maar nu zal het bij deze compleet ongesponsorde blogpost blijven.
Doe er uw voordeel mee!

Meer lezen?

Tante Rosa verkoopt ze ook en deelt hier meer informatie.
Kudzu heeft ze ook.
Iemand vroeg zich in de reacties onder een vorige post af hoe het zat met Toxic Shock Syndrome: volgens dit artikel van de Groene Vrouw goed.

Heb jij ervaring met de cup? Ik lees ze graag in de reacties!

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 15/40. 

On this day, twee jaar geleden

IMG_6406

Op de foto: mijn zwangere buik, mijn zoon van toen bijna vier die geen idee had wat binnen twee dagen op hem af zou komen, mijn man die hoopte dat alles goed kwam. Met ons. Met de baby. Met iedereen.

Niet op de foto: hoe ik toch weer bang was dat het een huilbaby zou zijn. Mijn last minute angst over hoe ik dat vast niet nog eens aan zou kunnen. Mijn nieuwsgierigheid naar mijn dochter. Die Flo zou heten, maar dat wisten toen alleen Youri en ik. Mijn hoop dat ze zou blijven zitten tot na 29 februari, want zo’n schrikkelkind zijn, dat leek me toch minder leuk. De stress over hoe Dexter het allemaal zou ervaren.

Mijn kind wordt bijna twee.
Emo is keihard toegelaten.

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 14/40. 

lilith en haar hoopjes

shutterstock_256772266Youri noemt ze mijn hoopjes. Doorgaans in een context waarin hij ze liever kwijt dan rijk is. “Liefje, wil je dan eens je hoopjes opruimen?“. Soms met nog ergens een “eindelijk” ertussen, die aangeeft dat zijn grens ongeveer overschreden is. Het klinkt minder hygiënisch dan het is, want mijn hoopjes bestaan doorgaans uit niet veel meer dan wat papier dat door omstandigheden bij elkaar verzeild is geraakt.

Zo kan een hoopje samengesteld zijn uit twee notitieboeken, een boodschappenlijst en een envelop met een uitnodiging waarover ik nog moet beslissen of ik erop inga. Het kan net zo goed een nog te lezen artikel uit de weekendkrant, drie uitgescheurde recepten en een boek uit de bib zijn. Een flyer met de openingsuren van de nieuwe pizzeria met een tekening van Dexter (‘Mijn papa is mijn vriend’) en een factuur met achterstand is ook al snel een hoopje. Het zijn vooral hoopjes met uitgestelde beslissingen en acties.

Het zijn tegelijk de dingen die mij het meeste storen aan ons huis, want ze maken het in een oogopslag zo rommelig dat ik creatief moet kadreren als ik een foto wil delen, maar het zijn ook de dingen die ervoor zorgen dat ons huis heel erg van mij is.

Die knalrode koelkast die we als drankkast gebruiken en die apothekersflessen die we op de antiekmarkt van Hasselt scoorden, die kunnen net zo goed van iemand anders zijn, maar die hoopjes met hun unieke samenstelling, die zijn ontegensprekelijk van mij. Ik ben de veroorzaker. De samensteller. De gifmenger. Diegene die ze eigenlijk dringend eens moet opruimen maar geen tijd heeft omdat er zich in haar hoofd al nieuwe hoopjes aan het ophopen zijn.

Meestal zie ik op zaterdag pas echt wat voor een week ik achter de rug heb. Op basis van mijn hoopjes. Hoopjes met een open einde, waar ik ooit wel eens toe kom. Volgens Youri dus liever vandaag dan morgen.

Nu ons nieuwe huis langzaam maar zeker vorm krijgt, begin ik weer meer en meer tijd op Pinterest door te brengen. Tussen beelden van huizen met veel wit en weinig hoopjes. Youri en ik zijn ervan overtuigd: in ons nieuwe huis worden wij eindelijk mensen zonder hoopjes. Want alles zal een plek hebben. Ik krijg voor het eerst in duizend jaar mijn eigen bureau, zodat ik geen hoopjes meer laat slingeren op onze eettafel. Ik heb er een kast voor de open eindjes. Idealiter heb ik geen open eindjes. Wordt alles instant beslist en opgelost. Heb ik een hoofd dat dat kan. Zijn wij dat soort mensen geworden van zodra we de verhuiswagen weg zien rijden.

Soms word ik ’s nachts badend in het zweet wakker met maar een vraag op mijn lippen: wat als de hoopjes de basis vormen van mijn thuisgevoel? Wat als ik dat nooit meer bewerkstelligd krijg in een wit huis vol kasten met open eindjes en – ik zeg maar wat- hier en daar een weldoordachte sanseveria? Wat dan?

Deze column verscheen een tijd geleden in een licht aangepaste versie in Femma.
Volgen jullie onze podcast Werk & Leven al? Vrijdag vertel ik in onze aflevering over het perfecte huishouden alles over mijn hoopjes.

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 13/40. 

lilith’s liefde voor geroosterde groenten is groot (en met deze 4 tips die van u binnenkort ook)

IMG_2138Er zijn een paar gewoontes die de laatste jaren mijn huishouden zijn ingeslopen. Mijn vrijdagnamiddagse opruimsessies, die de start van het weekend net iets aangenamer maken. Mijn planten op vaste momenten water geven, zodat ze zowaar blijven leven. En groenten roosteren op zondag, een gewoonte die ik amper nog kan missen.

In het verleden zette ik vanuit de blijdschap over weer een portie geroosterde groenten al eens een foto op Instagram, en dan verbaasde ik me er steevast over hoeveel mensen verbaasd waren over mijn groenten. Roosteren begot. Hoe deed ik dat? Hoe lang? Wat deed ik daar dan mee? Blijkt dat niet iedereen elke week massa’s geroosterde groenten door rijst, pasta, soep of sauzen roert. En dat sommige mensen groenten zelfs nooit in de buurt van hun oven laten komen, terwijl dat een fantastisch machien is dat de smaak van die groenten alleen nog maar versterkt.

Ik heb ze pas echt goed leren roosteren met het laatste boek van Dorien, “Thuiskomen”. Ik kan dat boek niet voldoende bejubelen. Het is mijn lievelingskookboek van het moment, en als ik maar tien kookboeken mocht houden, dan was deze er zeker bij.

Als het op groenten roosteren aankomt heeft Dorien een paar regels, die ik met plezier volg. Niet omdat ik zo van de regels ben, maar omdat het resultaat altijd heerlijk smakende groenten is mét bruine randjes. En dat is exact wat je wilt. Je hebt niet geleefd als je geen ui met bruine randjes hebt geproefd.

Dit heb ik over groenten roosteren geleerd van Dorien:

  1. Dat niet alle groenten even roosterbaar zijn. Volgens Dorien kun je alles roosteren “dat geen mals blaadje, geen peul of geen knapperige steel is”. Ik heb heel goede ervaring met rode en witte ui, paprika, tomaatjes, zoete aardappel, knolselder, wortel, courgette en bloemkool. Maar je kunt vast nog wel meer lekkere groenten bedenken.
  2. Dat hitte je vriend is. Dorien raadt aan om je oven op 220 graden te zetten. Ik doe dat, doorgaans een half uur, en ik ben altijd blij met het resultaat.
  3. Dat stoom de vijand van bruine randjes is. Hoe droger de lucht, hoe beter volgens Dorien, en dus kun je maar beter zorgen dat je groenten hun vocht rap wegkrijgen. Door alles in een laag op een bakplaat te leggen (iets dat ik niet altijd doe, maar het helpt wel), en door ze goed af te drogen voor het roosteren.
  4. Dat de olie goed verdeeld moet zijn. En dat dat makkelijk doenbaar is door de groenten eerst in een grote kom te overgieten met olie en wat kruiden, te schudden tot de olie alle groenten raakt, en ze pas dan in de bakplaat te gieten.

Dit zijn ze voor ze de oven ingaan.

IMG_2127

Wie mij een beetje kent snapt onmiddellijk waarom roosteren mijn ding is. Grove stukken, snel klaar, weinig werk voor veel resultaat.

Deze week waren het: rode ui, witte ui, een paar kerstomaatjes, een courgette, een rode paprika, en wat teentjes look, die zoals ook het boek van Dorien voorschrijft mee in de oven mogen, zolang ze hun jasjes aanhouden. Daarna kun je hun heerlijkheid uit de schil duwen en door van alles en nog wat roeren. Saus. Soep. Mayonaise. Een vinaigrette.

Over deze kom groenten strooide ik met peper, zout en ras el hanout, maar dat had net zo goed gedroogde oregano of pimenton de la vera kunnen zijn.

Er is zo’n significant verschil tussen honger hebben en tegen een hoop rauwe, ongeschilde en onverwerkte groenten aankijken, of een glazen potje vol heerlijke geroosterde groenten uit de koelkast trekken en alle mogelijkheden zien. Ik eet ze soms op toast met kaas of hummus. Ze zijn ideaal voor in een snelle curry of bij een slaatje. Ik werk er soepen uit de diepvries mee af. Of roer ze met wat pesto door rijst of een restje pasta. Je kunt ze ook perfect gebruiken voor deze hemelse lenterolletjes. Of bij om het even welke andere maaltijd die snakt naar extra groenten.

Jullie moeten er trouwens niet mee inzitten dat ik door al die gezonde keuzes niet aan mijn vereiste aantal calorieën per dag zou komen. Toen ik vanmorgen net was beginnen roosteren kwam een van de opa’s aanzetten met deze geweldige bananentaart met rice crispies van Jeroen Meus. Alles is dus keihard in balans.
IMG_2129

“Thuiskomen-de magie van doordeweeks koken” van Dorien Knockaert verscheen bij Luster.

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 12/40. 

5 beelden, 5 dingen

IMG_2104 IMG_2105 IMG_2112 IMG_2118 IMG_2124
  1. Ik werd vanmorgen wakker met een te grote dosis all work and no play make lilith a dull girl. De weken vliegen, maar zitten vooral vol met werken, voor de kindjes zorgen en van alles moeten regelen en rond krijgen. De to do lijstjes ontploffen, wat natuurlijk perfect normaal is met een looming verhuis en een actieve bouw. Ik heb regelmatig het gevoel dat ik alleen maar werk en moet. En te moe ben om nog leuke dingen in te plannen. Tegelijk ontploft mijn hoofd van de ideeën voor dingen die ik nog zou willen doen als ik er maar de tijd voor had. Heel dubbel. Dat wordt weer beter he, mensen die gebouwd hebben?
  2. Soms spelen de kindjes samen zonder ruzie maken of dingen uit malkanders handen trekken. Het zijn van die momenten waarop je denkt: amai, dat is hier simpel. Ze duren gemiddeld een minuut en half, en toch. Machtig.
  3. We zijn een bad gaan passen. Aja, wij zijn badmensen, en dus is dat wel belangrijk, dat dat goed zit. Het deed een beetje denken aan een doodskist passen (doen mensen dat echt?), maar ik denk dat we beslist hebben. Beslissing 103/1325. Met kindjes in een showroom, geweldigen bliss. Nog een duwtje! (ahaha, *weent*)
  4. Ik ben ook een trui gaan passen. Ik koop niet veel meer, nog altijd niet, maar heel soms voel ik dat ik nog eens nood heb aan onversneden retail therapy. Zoals vandaag. En ik had ook een truitje mee voor de Flokie. Die heeft namelijk ook niks in haar kast liggen.
  5. Is dat bij jullie ook altijd zo, dat de kinders het laatste half uur van de dag niet bestierlijk zijn? In plaats van moe te worden en dat gewoon rustig in de zetel te beleven is dat hier altijd een gespring, geroep en gebrul van jewelste. Alsof alles er nog even uit moet voor het naar bed gaan. En dat terwijl ik dan al helemaal in chillmodus wil gaan. Gelukkig hebben wij verschrikkelijk goed slapende kindjes (een van de dingen in mijn leven waar ik het meest dankbaar voor ben, want ik heb geweldig veel slaap nodig), en is het vanaf 19:30 stil in huis. Fjoew.

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 11/40. 

lilith loves Kaffie, Ypres Coffee Roasters

kaffie ieperHet moet een van de mooiste dagen van 2011 geweest zijn, samen met de dag waarop ik wist dat ik zwanger was van Dexter. Het toeval wil dat de twee praktisch samenvielen: ik bleek zwanger, en ik ontdekte dat er een ongelooflijk fijne nieuwe koffiebar in Ieper was. Het gevolg was dat ik veel te veel koffie dronk om goed te zijn voor een zwangere vrouw (ge moet het dan maar weten als ge een huilbaby krijgt, madam) en dat Youri en ik zo goed als al onze zondagen doorbrachten bij Dries en Julie in Mimi’s.

Toen ze een paar jaar later aankondigden dat ze de zaak overlieten om nieuwe avonturen te gaan beleven brak ons hart, maar we snapten het. Niet dat we zelf nog veel tijd hadden om koffietjes te gaan drinken, want ondertussen hadden we een kind, maar toch: het deed pijn. Mimi’s was nooit meer hetzelfde, en wij moesten zelf een goede koffiemachine kopen. Ondertussen vernamen we dat Dries eens een paar maanden zaken ging doen in China, en later in Amsterdam. Een beetje zoals Brad Pitt die af en toe een brief uit verre oorden schreef in Legends of the Fall, maar dan anders.

Het leek een lang vervlogen herinnering, niet meer dan dat.

IMG_2069TOT PLOTS.

Ik vorige week te weten kwam dat Dries in het geheim terug in Ieper was neergestreken. Om koffie te roosteren. SAY WHAT?!  Sinds eergisteren is Kaffie, Ypres Coffee Roasters open, en het was zo’n blij weerzien met Dries en Julie, en al helemaal met de beste cappuccino’s ter wereld. Dries lijkt dankzij een langer kapsel zelfs een beetje op Brad Pitt in bepaalde stukken van Legends of the Fall. Dat kan allemaal geen toeval zijn.

kaffie ieper

Kijk eens hoe mooi, weer.

ieper kaffie
Je kunt er alles kopen om zelf koffie te maken, en Dries verkoopt er ook zijn eigen trademark koffie.
Er is ook take-away koffie, voor mensen met kleine kindjes die geen twee seconden stil kunnen zitten. Ik kijk naar niemand in het bijzonder.

IMG_2093

Op die manier heeft de Boomgaardstraat ondertussen veel weg van de nieuwe place to be in Ieper.
Aja: Bazaar, het leukste café van de stad. Em’s, de tofste kapperszaak voor mannen. Low C, de beste slaatjes in town. En dus nu Kaffie. Lovely, lovely Kaffie. Allemaal op een paar meter van elkaar.

Dries en Julie, we zijn zo blij dat jullie terug zijn.
Ge kunt het niet geloven.

Kaffie, Boomgaardstraat 4, Ieper.

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 10/40. 

lilith doet van 10 naar 1

Foto: lieselot dorme

Foto: lieselot dorme

Ach, lijstjes. In het begin van de blogosfeer zwierden we ze constant over en weer en noemden we ze stokjes. Blogstokjes. Nu gebeurt dat minder, maar als je veertig dagen wilt bloggen dan zijn ze ideaal. En leuk leesvoer, deze, die ik al zag bij Joni en Talitha.

10 DINGEN OVER MEZELF

gevoelige ziel / kan niks traag doen /  licht ontvlambaar / angsthaas / eeuwige nerd / te veel boeiende dingen, te weinig tijd / uitermate onhandig / nul komma nul richtingsgevoel/ goedhartige zwartkijker / boekenwurm

9 DINGEN DIE IK LEUK VIND

koriander / oude tien om te zien-hits meezingen / in zee zwemmen als het warm is/ een goede cappuccino (ook zonder tekening) / mooie woorden / In De Gloria /  iets nieuws proberen uit een kookboek/ inbox zero/ verse bloemen in huis

8 DINGEN DIE IK NIET LEUK VIND

cappuccino met slagroom in plaats van melkschuim. In een glas :aah: / chaos en rommel / drukte en lawaai/ dat ik geen patatjes meer kan eten omdat ik er ziek van word / een gebrek aan planning / mensen die hun werk niet doen zodat ik er last van heb / mensen die alleen aan zichzelf denken / paté

7 PLEKKEN WAAR IK GRAAG BEN

The Farmer’s Market in Los Angeles / mijn bad/ mijn bed / de wijk waarin we aan het bouwen zijn / bij mijn papa in de hof / New York / op een lege trein met een goed boek en een beker koffie

6 MANIEREN OM MIJN HART TE WINNEN

Door kwetsbaar te durven zijn
Door niet snel te oordelen over anderen
Met slimme maar ook stomme humor
Door spaghetti voor mij te maken
Door me te inspireren
Talk nerdy to me

5 PLAATSEN WAAR IK NOG/TERUG HEEN WIL

Nog eens: Los Angeles / New York
Eerste keer: Japan / Zuid-Afrika / Nieuw-Zeeland

4 DINGEN WAAR IK NIET ZONDER KAN

bullet journal / laptop / cola light (dju toch) / boeken

3 LIEVELINGSLIEDJES (IN WILLEKEURIGE VOLGORDE)

Waltz, NO.2 van Elliott Smith
Tonight We Fly van The Divine Comedy
God Only Knows van The Beach Boys

2 WENSEN

gezond mogen blijven met de mensen die ik graag zie
een vlotte verhuis, gevolgd door een rustigere periode. De afgelopen jaren waren veel voor mijn hoofd

1 LAATSTE WOORD

Check.

Neem deze tag gerust ook zelf over! Drop een linkje naar je post in de comments, dan komen we lezen. Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 9/40. 

(de foto is er een uit de reeks van Lieselot Dorme, die ik nog niet online kan zetten omdat ik aan het wachten ben op een EPC-verslag van ons huis. Verse bloemen, een opgeruimd huis, I like. En als je denkt: “wat een leuk huis”, hold your horses and portemonnee, want zeer binnenkort te koop!)

Tip: verpakkingsvrije winkel ‘Zonder Meer’ in Kortrijk

Johan vult mijn spaghettipot.

Johan vult mijn spaghettipot.

Een tijdje geleden maakte ik een stuk voor Feeling over minderen met het gebruik van plastic. Een avontuur dat de schellen van mijn ogen deed vallen, en dat eigenlijk pas echt aangenaam werd toen ik de eerste keer voet binnen zette bij Zonder Meer, een heerlijk winkeltje in Kortrijk. Eigenaar Johan stelt er alles in het werk om zijn waren zo verpakkingsvrij mogelijk aan te bieden. Een beetje zoals Ohne in Gent of Robuust in Antwerpen dus, maar zowaar in mijn buurt. Met wat goede wil.

Het is er klein, maar er is veel.
Rijen dispensers met noten, pasta, rijst en granen die je in zelf meegebrachte potjes mag doen die Johan weegt als je binnenkomt, zodat hij de prijs van het gewicht ervan kan aftrekken. Heb je niet gedacht aan potjes, dan voorziet Johan in verpakkingen zonder plastiek om je van dienst te zijn. Een waar walhalla voor iedereen die beseft hoeveel plastiek je uit de gemiddelde supermarkt sleurt als je er een kar eten gaat kopen (geloof me, het is erg).

zondermeerkortrijk2

Bij Zonder Meer koop je koekjes per stuk, net als chocolade op gewicht, iets waar de vele oudere klanten van Johan fan van zijn. Vroeger was het niet abnormaal dat je zelf je rijst kon scheppen in de winkel en maar met vijftig gram kon buitenstappen als je er maar zoveel nodig had. En bij Johan is dat net zo.

Ik vulde een herbruikbaar potje met heerlijke hummus uit zijn koelkast, kocht een paar glazen voorraadpotten die geweldig gaan staan in mijn nieuwe keuken, en had een heel fijn gesprek met een hele fijne mens.

zondermeerkortrijk3

Hij introduceerde me tot de tandpasta op een stokje, en mijn vaste blok shampoo van Lamazuna waar ik zwaar fan van ben. Dankzij hem zit ik ook aan de menstruatiecup, en ook al twijfel ik of een blogpost over mijn regels echt iets is waar de wereld op zit te wachten, ik ben er zo ongelooflijk enthousiast over dat ik het minstens overweeg, in de komende veertig dagen. Geen zever: beste ooit.

Johan en zijn winkeltje, ik ben zwaar fan.
Mocht er een Zonder Meer in Ieper zijn, ik liep er de deur plat met mijn pottekes.
Ze hebben ook een webshop. 

zondermeerkortrijk4

Meer info: Zonder Meer, Rijselsestraat 51, Kortrijk.

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 8/40. 

Tournée Minérale: dag 536

IMG_4885Wie deelneemt aan Tournée Minérale, de maand zonder alcohol, heeft op dit moment nog minder dan tien dagen te gaan. Zoals jullie hier al lazen heb ik mezelf getrakteerd op een levenslange Tournée Minérale, en dus komt er bij mij geen einde aan. Het zotte is dat ik dat met de dag minder erg vind.

Sterker nog: ik denk er amper nog over na.

Nog het vaakst als ik naar mijn zoekresultaten kijk. Mijn blogpost over stoppen met alcohol is de tweede meestgelezen blogpost van het afgelopen jaar op Tales from the Crib. Ik moet u niet uitleggen wat dat wil zeggen, waarschijnlijk. Dat wil zeggen dat ongelooflijk veel mensen naar hier komen via zoekopdrachten als “ik wil stoppen met drinken” en “hoe weet ik of ik verslaafd ben aan alcohol”. Ook vaak “jonge mama drinkt te veel”. Ik lees veel tussen die lijnen. Ik herken veel tussen die lijnen.

Net daarom wilde ik er vandaag nog eens over schrijven. Niet zozeer voor Google, al kan ik enkel hopen dat iemand die zelf sukkelt op deze post uitkomt en er een sprankel hoop in vindt. Wel omdat ik er al zo vaak over aangesproken ben door mensen die zich schaamden. Ik vind dat niet nodig. Maar ik snap het wel.

Juist daarom had ik niet verwacht dat er een dag zou komen waarop ik naar een feestje zou vertrekken zonder “Wat heb ik aan een feestje? Ik kan niet eens alcohol drinken” te denken. Laat staan dat het zo snel het geval zou zijn. Maar het is nog steeds zoals ik een tijd geleden zei: eens ik doorhad dat ik het ook best zonder kan was het probleem bijna direct weg. En het was een probleem, dat schreef ik hier al. Een probleem van heel veel energie stoppen in nadenken, meten en wegen. Een probleem van mezelf wijsmaken dat ik me niet kon amuseren zonder alcohol. Dat ik alcohol nodig had om even te bekomen van mijn dagelijks leven.

IMG_5197

Dat dagelijks leven is er de laatste maanden niet kalmer op geworden. Maar ik ben wel van het gesukkel met alcohol af. Ik ben klaar met op de rem gaan staan omdat ik denk dat ik niet goed bezig ben, en dan weer van de rem af te stappen omdat ik vind dat ik dat potverdorie heb verdiend.

En neen, het is niet zo dat stoppen met drinken ervoor heeft gezorgd dat ik mijn zaakjes helemaal voor elkaar heb. Ik ben ook niet miraculeus slanker geworden (eventjes wel, maar die kilo’s heb ik er deze winter weer aangegeten van pure bouwstress), maar ik ben wel trots dat ik mezelf niet meer wijsmaak dat het niet lukt zonder mezelf om de zoveel tijd eens half tot ernstig te verdoven met witte wijn.

Het is raar om te beseffen dat ik vroeger iemand was die alles leuker maakte met drank. Of dat toch dacht. Onlangs zag ik op een stockverkoop van kinderschoenen alle verkoopsters om elf uur op zondagochtend in de cava vliegen. Zo veel lol dat daar was, ineens. Dat was ik, dacht ik. Er was altijd een goede reden om er een fles drank tegen te gooien. Er staan nog altijd flessen wijn in de keuken. Van vroeger, die nog altijd niet op zijn. Af en toe gaat er nog eens een geut in de saus. Het doet me niks meer. Hoe weird is dat? (ik moest trouwens ook aan deze geweldige blogpost denken. Lezen, zulle)

De overarching mood? Blij. Content. Opgelucht.

Wat hielp? (en dat is erg persoonlijk, besef ik)

  • een man hebben die niet drinkt. Youri dronk al weinig, en toen ik stopte stopte hij mee uit solidariteit. Al eens een vriendin in een groepje hebben zitten die het ook niet doet is ook soms fijn. Ik kan me voorstellen dat altijd weer de enige zijn met een glas spuitwater op café niet makkelijk is, maar ik ben dat meestal niet. Terwijl ik vroeger toch echt zeker wist dat iedereen dronk.
  • focussen op de voordelen. Het is zoals toen ik stopte met roken: ik probeer het niet te zien als niet mogen, maar niet meer moeten. Geen katers meer moeten doorspartelen. Geen keuzes meer moeten maken. Me niet meer schuldig moeten voelen. Bij mij werkt dat.
  • de mechanismen snappen. In het begin heb ik veel gelezen over alcohol en wat het met je doet. Dat soort inzichten helpt bij mij ook. Net als lezen dat anderen ook sukkelen en het toch deden.
  • dat ik zelf de knoop heb doorgehakt. Dat ik daarvoor een paar keer op mijn bek ben gegaan. Dat niemand het voor mij deed.

Ik wens alle deelnemers aan Tournée Minerale nog heel veel succes met de laatste week. Ik ben ook altijd benieuwd naar de ervaringen van anderen, dus deel die zeker in de reacties hieronder.

Ik wens iedereen die hier nu of in de toekomst terecht komt via de zoekmachines veel courage met alles. Het is allemaal lang niet altijd simpel, maar dat wil niet zeggen dat het niet kan.

Hoe ik weet hoe lang ik gestopt ben? Daar heb ik een app voor, natuurlijk. En zo heb ik wel meer hulpmiddeltjes om het makkelijker te maken.

Wil je meer tips?

Vul je mailadres in om mijn handigste tools te ontvangen om te minderen of te stoppen met alcohol.

Ik ga je niet spammen. Beloofd! Powered by ConvertKit

 

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 7/40. 

lilith maakt een plog

IMG_2005Een plog, uhuh, ik ben hier alle registers van de coole blogrubrieken aan het opentrekken. Een plog is niet meer en niet minder dan een photolog, ik maakte er hier al eens een, en hier, en ook hier.

Gisteren, zondagochtend, begon de dag omstreeks zeven uur, omdat de wekker moest gezet worden. Dat is hier tegenwoordig zo goed als elke weekenddag het geval, want werken in het huis, of zoals gisteren: nog wat opruimen en kindjes naar de opa brengen want een fotoshoot voor de verkoop van de crib op het programma.

Maar eerst: fles drinken, verleidelijk in de camera kijken en wat in de zetel hangen.

IMG_1960

Daarna is het tijd voor wat kinderarbeid: Flo vindt het gelukkig het leukste ter wereld om te “alpen” met het zetten van de tafel. IMG_1966Doe mij anders maar een koffie en de koddigste glimlach van de wereld.

IMG_1971Miss Flo is klaar (TWEE STAATJES!), mister Dexter ook maar die wil niet op de foto, en Youri sjeest met de kidsters naar de opa.

IMG_1976

Ondertussen ruim ik de crib nog wat verder op, want straks komt de allerliefste Lieselot, waarmee ik in den tijd reportages ging gaan maken op de vroegmarkt van Rungis voor Libelle Lekker, ons huis shooten voor de verkoop. Lieselot is de liefste en komt daarvoor helemaal uit de Brusselse rand. In het weekend. Hoe tof is dat?

IMG_1977

Dit is de crib die als alles goed gaat later deze week op de markt komt. Voor like ongeveer 500000 euro minder dan de villa van de Pfaffs, hoor ik vertellen. Ik post later deze week een link op mijn Facebookpagina, maak al maar iedereen warm die een tof huis zoekt in de Westhoek.

Ondertussen krijg ik een geruststellende sms van de opa dat Youri vertrokken is en dat er geen traantjes waren bij Flo. Als haar broer er maar bij is is het oké, zo blijkt.

IMG_1985

Het is twee minuten na tien, en heb ik zelfs nog even de tijd om me in de zetel te zetten en mijn zondagplanning op te stellen in mijn bullet journal. 

IMG_1987Plog posten was dus alvast mislukt, maar dat wist ik toen nog niet.

IMG_1989

OMG is dat DJ 4T4 van ’t Hof van Commerce aan onze eettafel? It is, want Lieselot en DJ 4T4 (zij noemt hem gewoon Kristof) zijn al duizend jaar samen en hebben twee fantastische kindjes. Toen hij binnenkwam fanboyde ik “ik ben een beetje fan van uw werk”, en zei hij: “dat komt goed uit, want ik ben een grote fan van ‘Dexter spreekt‘.” Van die momenten die je gewoon in je dagboek MOET schrijven, of je nu wilt of niet. <3

Na een koffie was het tijd om forty met zijn hasten de deur uit te jagen, want er stond een shoot op het programma. Het resultaat daarvan toon ik jullie later, maar dit is behind the scenes.

IMG_1992

Lieselot gaf ook een berg tips om je huis te verkopen, en ik ga daar nog eens een post over schrijven. Maar eerst dat huis verkopen, om te zien of ze ook echt werken. Het was in elk geval de max om Lieselot nog eens te zien.

IMG_2001

Om half twee zijn we klaar en speel ik een kom van de beste ribollita ter wereld naar binnen, die uit Honger van Mme Zsazsa. Echt, ik zou die elke dag willen eten. Net weer een gigantische pot gemaakt, na weken zonder, en die liters zullen er weer in sneltempo doorgaan. BESTE SOEP OOIT.

IMG_2003

De dubbele deuren zijn te koop. De hunk met het broodje corned beef niet.

Dan op naar lovely Gullegem, om onze bloedjes te gaan ophalen.

IMG_3832

Auw. <3

Om drie uur zijn we weer thuis, waar Youri vriend en vijand verbaast met de demonstratie van een flan. Remember: we zitten diep in de Westhoek.

IMG_2007

Dan is het dringend tijd om iedereen eens te gaan uitlaten.

Zon, blauwe lucht, iedereen naar buiten!

IMG_2014

Vegans, please look away. Als we thuiskomen begin ik aan Jamie Oliver’s Mountain Meatballs uit America. Ik kook bijna niet meer omdat ik zo hard verzuip in het werk en de verkoop van het huis en 40 dagen bloggen (just kidding man!), maar ik doe dat nochtans zo graag en dus diepte ik nog eens een kookboek op uit de kast.

IMG_2017

De oven in, en ondertussen ewa zot doen met de kiendjes op Snapchat.

IMG_2021

We eten om tien na zes, en mannekes, mannekes, het was lekker. Dat sausje. Die ballen. En er is nog over voor morgen. (als in: vandaag) Macedoine uit een blik met mayonaise, ge hebt het niet gezien. Dat ge het niet gezien hebt.

IMG_2026

Ballen met gooey cheddar vanbinnen omg yes.

IMG_2027

Daarna is het tijd voor dat bad van Flo. Er zijn momenten als dit:

IMG_2029

En er zijn momenten waarop het “Flo schrokken e badje“-trauma weer de bovenhand haalt maar daar heb ik geen foto van omdat ik haar aan het kalmeren was.

Ondertussen gaat Dexter ook in bad, en kam ik haartjes.

IMG_2031

Azo lang al zeg. <3

Aan het einde van de dag heb ik ze bijna allemaal.

IMG_2041

Speekmedaille voor mezelf.

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 6/40.